I SA/Ol 364/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca) sędzia WSA Przemysław Krzykowski Protokolant stażysta Agnieszka Kunkel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2017 r. sprawy ze skarg B. J. D. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" oraz nr "[...]" w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przewidywanych kwot przybliżonych zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług, wraz z odsetkami, za: okres od maja do października 2011r., maj 2013 r. oraz od sierpnia do grudnia 2013r. oddala skargi B.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargi na dwie decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", którymi utrzymano w mocy wydane na podstawie art. 33 §1, § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z "[...]" w przedmiocie określenia przewidywanych kwot przybliżonych zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług, za okres od maja do października 2011 r. oraz za maj i miesiące od sierpnia do grudnia 2013 r., w łącznej kwocie 1.438.068 zł, jak również zabezpieczenia na majątku podatnika przewidywanych zobowiązań na sumę 541.840 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 251.426 zł. W motywach zaskarżonych decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powołał treść art. 33 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym zabezpieczenia na majątku podatnika można dokonać w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, określającej wysokość zobowiązania podatkowego lub określającej wysokość zwrotu podatku, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Ponadto organ wskazał na treść § 3 ww. artykułu Ordynacji, w myśl którego, w przypadku dokonywania zabezpieczenia przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, zabezpieczeniu podlega, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Przy czym, jak podano uzasadnieniu decyzji, ustawodawca nie zdefiniował przesłanki "uzasadnionej obawy", ograniczając się do wymienienia dwóch przykładowych przesłanek, jakimi są: trwałe zaprzestanie regulowania wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym oraz dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Mając to na uwadze, w pierwszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do kwestii terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od maja do października 2011 r.. Powołując przepisy art. 70 § 6 i § 7 Ordynacji podatkowej wskazał zaś, że bieg terminu przedawnienia został w tym przypadku zawieszony od dnia wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na uprzednio wydaną wobec strony decyzję z dnia "[...]", tj. od dnia 10 lutego 2015 r., do dnia doręczenia organowi prawomocnego odpisu orzeczenia sądu administracyjnego. tj. do 3 sierpnia 2015 r.. Ponadto bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu w związku z wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe. W dniu "[...]" wszczęto wobec strony postępowanie karne skarbowe, a "[...]" wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów, w związku z którym nie stawiła się ona na wezwanie organu, przedkładając zwolnienie lekarskie. Następnie zaś pełnomocnik strony złożył wniosek o umorzenie postępowania i poinformował, że do czasu rozstrzygnięcia wniosku nie będzie ona uczestniczyć w postępowaniu. W związku z powyższym, za niezasadne organ uznał zarzuty strony, iż nie została poinformowana o wszczęciu postępowania karnego skarbowego, a tym samym nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 roku. Dokonując oceny zaistnienia w sprawie przesłanek zabezpieczenia zobowiązań podatkowych na majątku podatnika organ II instancji stwierdził, że w toku postępowania kontrolnego ustalono, iż zachodzi uzasadnione prawdopodobieństwo, że strona uczestniczyła w procederze pozyskiwania "pustych faktur" zakupu w celu zmniejszenia obciążeń podatkowych. W rejestrach zakupu prowadzonych dla podatku od towarów i usług wykazała faktury VAT za usługi budowlane wystawione przez W.M., Spółkę A oraz J.W., które to faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Ponadto zakupiła płytę laminowaną oraz inne materiały i usługi niezwiązane z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Badając aktualną sytuację strony organ wskazał, że prowadzi ona działalność gospodarczą pod firmą B od dnia 1 kwietnia 1994 r., w zakresie architektury (PKD 71.11.Z). W kontrolowanym okresie podatniczka uzyskiwała przychody głównie ze sprzedaży usług budowlanych oraz wynajmu budynku administracyjnego w O. przy ul. "[...]". Nie zatrudniała pracowników, lecz korzystała z usług innych podmiotów jako podwykonawców. Odbiorcą usług budowlanych była wyłącznie Spółka A z siedzibą w O., w której strona jest członkiem rady nadzorczej. Ponadto mąż strony występował w podwójnej roli, jako prezes zarządu Spółki A oraz pełnomocnik B. Pomiędzy Spółką A, a stroną istnieją zatem powiązania o charakterze rodzinnym i kapitałowym, o których mowa w art. 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Ponadto w toku kontroli skarbowej ustalono, że kwoty wykazane w fakturach VAT nr "[...]" z dnia "[...]", wystawionych na rzecz strony przez Spółkę A, są niewspółmiernie wysokie do cen faktycznie stosowanych na rynku. Organ odwoławczy dodał, że w 2014 r. strona uzyskała dochód w wysokości 130.659,49 zł; natomiast w 2015 r. – w kwocie 190.406,36 zł. W świetle złożonych wyjaśnień, jedynym źródłem jej dochodu jest pozarolnicza działalność gospodarcza, który w styczniu 2017 r. wyniósł 956.635,81 zł. Podatniczka jest właścicielką trzech pojazdów osobowych oraz jednego ciężarowego o łącznej wartości 150.000 zł. Ponadto posiada tytuły własności do trzech nieruchomości położonych w O. i B. Zaciągnęła kredyt inwestycyjny w kwocie 1.080.000 zł, przy czym spłata ostatniej raty w wysokości 6.000 zł przypada na dzień 22 marca 2017 r.. Posiada też zaległości z tytułu zaliczek na podatek dochodowy za maj i październik 2016 r. na sumę 1.387 zł, wraz z odsetkami za zwłokę. Ponadto, jak wskazała w piśmie z dnia 1 marca 2017 r., do jej majątku należy zaliczyć kwoty 216.570 zł i 576.696 zł, zabezpieczone przez organ podatkowy na mocy zawiadomień z 12 i 19 stycznia 2017 r.. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, organ II instancji stwierdził, że wystawienie tzw. pustych faktur oraz wykorzystanie ich w rozliczeniu podatku od towarów i usług, przy uwzględnieniu obowiązku zapłaty podatku wynikającego z art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług, uprawnia do uznania, iż zaistniała przesłanka trwałego nieuiszczania zobowiązań publicznoprawnych (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 1 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 1541/16; wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt I FSK 1980/16). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podniósł również, że posiadając wymagalne zobowiązania podatkowe, strona nie uiszczała ich w terminie, doprowadzając do ich realizacji w drodze przymusu administracyjnego. Dotyczyło to zobowiązań podatkowych z tytułu: - podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. oraz niewpłaconych w terminie zaliczek na ten podatek za marzec, czerwiec, wrzesień i październik za 2007 r. oraz podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień i październik 2007 r. wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]", - podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. oraz niewpłaconych w terminie zaliczek na ten podatek za marzec oraz od czerwca do listopada 2008 r. oraz podatku od towarów i usług za okres od czerwca do grudnia 2008 r. wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]", - podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r w oraz niewpłaconych w terminie zaliczek na ten podatek za styczeń i wrzesień za 2010 r. oraz podatku od nieruchomości za marzec i kwiecień za 2010 r.; - podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. oraz niewpłaconych w terminie zaliczek na ten podatek od stycznia do maja za 2011 r., - podatku od towarów i usług za kwiecień za 2012 r. W ocenie organu, pomimo posiadanego przez stronę majątku, z uwagi na wcześniejsze uchylanie się od regulowania wymagalnych zobowiązań podatkowych, nieregulowanie bieżących zobowiązań podatkowych, wysokość przewidywanego zobowiązania oraz nieprawidłowości wykryte w toku kontroli skarbowej, zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Odnosząc się do zarzutów strony, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przedmiotem postępowania zabezpieczającego nie jest kwestia wykonania przez organ I instancji zaleceń wynikających z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". Bez znaczenia jest też krótki czas, jaki upłynął od ponownego wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia wydania zaskarżonych decyzji. Postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem szczególnym, bowiem nie jest wymagane jego formalne wszczęcie z urzędu, a podatnikowi nie wyznacza się terminu do wypowiedzenia się w przedmiocie zgromadzonego materiału dowodowego. W toku tego postępowania organy nie są też zobowiązane do udowodnienia faktu, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, lecz do jego uprawdopodobnienia. Ponadto wydanie decyzji zabezpieczających nie kończy kontroli podatkowej, a ostateczna wysokość zobowiązania zostanie określona w decyzjach wymiarowych, od których przysługiwać będą stosowne środki prawne. Zdaniem organu, niezasadny jest też zarzut dotyczący określenia wysokości kwoty podlegającej zabezpieczeniu. Odmawiając zaś uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, organ stwierdził, że zbadał okoliczności wskazujące na nieprawidłowości związane z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą, jak również jej aktualną sytuację majątkową. Dodał, że dysponowanie przez stronę majątkiem i możliwościami zarobkowania oraz fakt, iż nie wyzbywa się ona majątku, może w przyszłości stanowić podstawę do nieorzekania o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej, nie wyklucza jednak możliwości zabezpieczenia wykonania zobowiązań. Wskazał też, że dokonano skutecznego zabezpieczenia przewidywanych kwot zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji organu I instancji z dnia "[...]". W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzuciła im naruszenie art. 33 § 1 i § 2 pkt 2, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu nie zgodziła się z twierdzeniem organu odwoławczego, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do października i grudzień 2011 r. uległ zawieszeniu. Podniosła, że nie została zawiadomiona, iż w jej sprawie toczy się postępowanie karne skarbowe. Tym samym nie została wypełniona przesłanka z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej skutkująca zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Do sytuacji, w której zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu doprowadziły same organy poprzez nieudolne prowadzenie postępowania kontrolnego w sprawie podatku od towarów i usług za 2011 r., w toku którego organ odwoławczy trzykrotnie uchylił decyzje organu I instancji. Wszczęcie postępowania karnego skarbowego miało na celu tylko i wyłącznie przedłużenie możliwości dalszego prowadzenia sprawy podatkowej, a nie było pokierowane faktyczną intencją prowadzenia postępowania karnego skarbowego. Do prowadzenia takiego postępowania nie istnieją bowiem żadne przesłanki, gdyż decyzja organu I instancji została uchylona przez organ odwoławczy dwa dni po rzekomym wszczęciu postępowania karnego skarbowego. Skarżąca podniosła również, że decyzje zabezpieczające zostały oparte na ustaleniach, na podstawie których wydano uchylone przez organ odwoławczy decyzje wymiarowe. Postawiona w niniejszej sprawie teza pozyskiwania tzw. pustych faktur przez stronę została oceniona przez organ odwoławczy jako nieudowodniona, przy czym wydając aktualnie decyzje zabezpieczające, organ I instancji nie wypełnił sformułowanych przez organ odwoławczy wskazań co do dalszego postępowania. Nie uwzględnił też dowodów zgromadzonych przed wydaniem decyzji zabezpieczającej, tj. dowodu z zeznań K.W., który potwierdził współpracę strony z firmą J.W. w 2013 r.. Ustanowienie zabezpieczenia oparto zatem na wstępnych ustaleniach, które są w sposób oczywisty rażąco niepełne oraz nie wypełniają instrukcji organu II instancji co do przeprowadzenia środków dowodowych. Dalej strona wywiodła, że nie ma obaw co do możliwości skutecznego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż dysponuje ona odpowiednim majątkiem oraz możliwościami zarobkowania i nie wyzbywa się majątku. Odwołując się do wyroku NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 594/11, stwierdziła, że przesłanki stosowania zabezpieczenia muszą mieć charakter wysokiej rangi. W jej ocenie, w niniejszej sprawie przesłanki te nie wystąpiły, uzasadnienie zaskarżonych decyzji jest niespójne, a w niektórych częściach wzajemnie się wyklucza. Organ odwoławczy z jednej strony zaznaczył bowiem, że ocena dowodów stanowiących podstawę przyszłych rozstrzygnięć, w tym fikcyjność faktur, wykracza poza przedmiot decyzji zabezpieczającej. Z drugiej zaś, na str. 4 uzasadnienia decyzji wskazał, że to właśnie uczestnictwo strony w procederze pozyskiwania tzw. pustych faktur jest jednym z elementów uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania podatkowego. Przy czym, jak wskazała strona, do dnia wydania decyzji zabezpieczających nie istniała w obrocie prawnym decyzja, która stwierdzałaby, że strona takie faktury wystawiała. Ponadto strona podniosła, że powołana przez nią i niekwestionowana przez organ odwoławczy wartość majątku wielokrotnie przewyższa kwotę zobowiązań podatkowych. Jak podała, organ odwoławczy kompletnie zignorował jej pisemne wyjaśnienia z dnia 1 i 3 marca 2017 r. dotyczące sytuacji majątkowej, co budzi podejrzenie odnośnie zasadności wystosowania do niej wezwania z dnia 20 lutego 2017r. i wskazuje, że miało to charakter czynności pozornej, dokonanej w celu przedłużenia sprawy. Nie negując, że część zobowiązań, powstałych w szczególności w drodze decyzji, była dochodzona przez organ egzekucyjny, strona wskazała, iż nie było to skutkiem braku jej dobrej woli, lecz przejściowych kłopotów finansowych, które dotknęły większość firm z sektora budownictwa. Obecnie ryzyko takie nie istnieje, co potwierdza dochód za styczeń 2017 r. w wysokości 956.636,81 zł. Ponadto powołując się na brak dobrowolnej spłaty zobowiązań podatkowych, organ odwoławczy pominął, że większość z nich została spłacona na podstawie decyzji o rozłożeniu zaległości podatkowych na raty, nawet przed terminem ich płatności. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał dotychczas prezentowaną argumentację i wniósł o ich oddalenie. Na rozprawie w dniu 6 lipca 2017 r. Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", połączył sprawy o sygn. akt I SA/Ol 364/17 i I SA/Ol 365/17 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Ol 364/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem badając legalność zaskarżonych decyzji zgodnie z kompetencją ustanowioną w art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), Sąd nie stwierdził, aby rozstrzygnięcia te naruszały prawo. Podkreślić zaś należy, iż na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika (...) jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W myśl § 2 pkt 3 tego artykułu, zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 dokonać można również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej przed wydaniem decyzji określającej. Podstawowym celem zabezpieczenia, o którym mowa w powołanych przepisach jest ochrona przyszłych roszczeń wierzyciela. Postępowanie zabezpieczające nie prowadzi do wykonania przez zobowiązanego obowiązku. Ma charakter pomocniczy i tymczasowy, zaś jego celem jest stworzenie swego rodzaju gwarancji, że w przyszłości dojdzie do wyegzekwowania zobowiązania. W świetle powołanego wyżej art. 33 § 1 Ordynacji, zasadniczą przesłanką orzeczenia o zabezpieczeniu jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Kontroli Sądu w związku z zarzutami skargi podlegało zatem to, czy mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów uznanie przez organ, że taka obawa rzeczywiście zaistniała. Analizując akta sprawy na tle tej przesłanki zabezpieczenia Sąd stwierdził, że ocena organu w tym zakresie nie jest dowolna i poparta została przekonywującą argumentacją wskazującą m.in. na uzasadnione uprawdopodobnienie, że strona uczestniczyła w procederze pozyskiwania "pustych faktur" zakupu w celu zmniejszenia obciążeń podatkowych, co ma związek z wykazaniem w rejestrach zakupu nie odzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, faktur VAT za usługi budowlane wystawionych przez W.M., Spółkę A oraz J.W., czy też z zakupem materiałów niezwiązanych z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Swoją ocenę organ prawidłowo oparł także na fakcie istniejących pomiędzy stroną a Spółką A powiązań o charakterze rodzinnym i kapitałowym, w rozumieniu art. 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak również na tym, że kwoty wykazane w dwóch fakturach VAT z dnia "[...]", wystawionych przez Spółkę A, są niewspółmiernie wysokie do cen faktycznie stosowanych na rynku. Podnoszoną argumentację wsparł zaś powołaniem dowodów z dokumentów. Zwrócił również uwagę, na fakt nie uiszczania przez stronę w terminie, szeregu wymagalnych zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz podatku VAT za lata 2007-2012 i doprowadzenia do ich realizacji w drodze przymusu administracyjnego. W świetle tych powołanych przez organ okoliczności wskazujących na uzasadnione prawdopodobieństwo określenia zobowiązań w podatku od towarów i usług w znacznej wysokości, dokonanie zabezpieczeń było zdaniem Sądu, uzasadnione. Przytaczając powyższe okoliczności organ w pełni dowiódł bowiem istnienia uzasadnionej obawy niewykonania przez skarżącą określonych w przybliżeniu zobowiązań podatkowych i była to wystarczająca podstawa do podjęcia rozstrzygnięć na podstawie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej. W związku z zarzutami skarg odnośnie błędów w ustaleniach poczynionych w toku kontroli skarbowej, w tym dotyczącymi przedawnienia zobowiązania w podatku VAT za miesiące od maja do października, należy natomiast zauważyć, iż organ uprawniony do wydania decyzji o zabezpieczeniu, który nie wydaje decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego, nie jest uprawniony do kontrolowania i oceny wyników postępowania Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Zgodzić należało się tym samym z organem odwoławczym, że merytoryczna ocena zakwestionowanych faktur VAT oraz podstaw do określenia zobowiązania podatkowego w innej niż zadeklarowana przez podatniczkę wysokości – co dotyczy również kwestii przedawnienia zobowiązań za miesiące od maja do października i grudzień 2011 r. - może być przedmiotem analizy jedynie w prowadzonym przez właściwy organ postępowaniu wymiarowym. Okoliczności wyłączającej dokonanie zabezpieczenia - w sytuacji, gdy istnienie uzasadnionej obawy niewykonania przez skarżącego określonych w przybliżeniu zobowiązań podatkowych, organ wykazał w oparciu o przedstawione wyżej ustalenia - nie stanowi natomiast powoływany przez stronę skarżącą fakt poprawy w ostatnim czasie jej sytuacji finansowej w związku ze znacznym dochodem za styczeń 2017 r. (956.636,81 zł), czy też spłaty większości zaległych zobowiązań podatkowych na podstawie decyzji o rozłożeniu zaległości podatkowych na raty, nawet przed terminem ich płatności. Reasumując, w niniejszej sprawie organy podatkowe miały zdaniem Sądu prawo uznać, że zachodzi uzasadniona obawa, iż zobowiązania podatkowe mogą nie zostać wykonane. Ocena organów nie budzi zastrzeżeń Sądu, bowiem związana była z dokonanymi ustaleniami i charakterem naruszeń prawa. W związku z postępowaniami w sprawie zgromadzono materiał dowodowy pozwalający na ustalenie, czy doszło do realizacji przesłanek warunkujących wydanie decyzji w przedmiocie zabezpieczenia, wskazujących na zaistnienie uzasadnionej obawy niewykonania przewidywanego zobowiązania. W konsekwencji organ odwoławczy utrzymując zaskarżone decyzje organu podatkowego I instancji w mocy i wyjaśniając w uzasadnieniu motywy rozstrzygnięcia, nie naruszył prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargi oddalił.