II OSK 2882/17

Dnia 3 lipca 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Aneta Kolarz - Kucięba po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 lipca 2017 r. sygn. akt II SAB/Wr 48/17 w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w przedmiocie budowy telekomunikacyjnej kanalizacji kablowej oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 lipca 2017 r. sygn. akt II SAB/Wr 48/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi J. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. (zwanego dalej w skrócie PINB) w przedmiocie budowy telekomunikacyjnej kanalizacji kablowej, zobowiązał PINB do załatwienia sprawy wszczętej z urzędu pismem z dnia 1 lutego 2005 r. (...) w sprawie budowy telekomunikacyjnej kanalizacji kablowej na Osiedlu M., Osiedlu X., Osiedlu K. i Osiedlu D. w miejscowości J. bez stosownych pozwoleń i uzgodnień w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności i orzekł, że bezczynność organu i przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także wymierzył PINB grzywnę w wysokości 1000 zł. Oddalił Sąd wniosek skarżącego o przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości 10 000 zł oraz zasądził na rzecz strony zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Skarżący pismem z dnia 17 marca 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez PINB w sprawie oznaczonej znakiem PINB-..., w której wniósł o: 1) zobowiązanie, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. PINB do wydania decyzji w sprawie w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdzenie, że PINB dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego; 3) stwierdzenie, że bezczynność i przewlekle prowadzenie postępowania administracyjnego miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) przyznanie od PINB, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 10 000 złotych; 5) zasądzenie, na podstawie art. 200 P.p.s.a. od PINB na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. Na uzasadnienie tego wniosku podano, że z dniem 1 lutego 2005 r. PINB wszczął postępowanie administracyjne w sprawie budowy przedmiotowej telekomunikacyjnej kanalizacji kablowej. W związku z powyższym PINB wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy J., Spółki T. S.A. we W. i D. Urzędu Wojewódzkiego o przekazanie dokumentów związanych z decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia 6 maja 1994 r. nr ... Z odpowiedzi uzyskanej od Spółki T. S.A. nie wynikało, przez jakie działki przechodzi wykonana kanalizacja kablowa. D. Urząd Wojewódzki nie udzielił odpowiedzi na pismo PINB z dnia 20 kwietnia 2006 r. Natomiast Starostwo Powiatowe w O. poinformowało, że wszelkie dokumenty związane z realizacją inwestycji znajdują się w D. Urzędzie Wojewódzkim we W. W związku z postanowieniem D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej w skrócie DWINB) z dnia 24 stycznia 2017 r. nr ..., którym wyznaczono 30-dniowy termin do załatwienia sprawy, PINB ponownie wystosował pisma do stosownych organów o przesłanie dokumentów związanych z decyzją nr .... Jednocześnie powiadomiono skarżącego, że sprawa zostanie rozpatrzona w terminie 30-dniowym, licząc od dnia uzyskania stosownych dokumentów. Wojewoda D. odpowiedział, że nie posiada żądanych dokumentów. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 3 kwietnia 2017 r., poinformował, że wraz z pismem przewodnim z dnia 9 czerwca 2006 r. przesłał żądane dokumenty do Wojewody D. Wobec powyższego, ponownie wystąpiono do tego urzędu o przekazanie żądanych dokumentów. Starostwo Powiatowe w O. nie przekazało żądanych dokumentów. Reasumując PINB stwierdził, że dopóki nie uzyska dokumentacji związanej z decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia 6 maja 1994 r. nr ... nie może zakończyć postępowania w sprawie budowy kanalizacji kablowej telekomunikacyjnej, gdyż bezspornym faktem jest istnienie kablowej linii telefonicznej, ale nie można określić, czy jest ona tożsama z wydaną decyzją nr .... Organ nadmienił równocześnie, że w D. Urzędzie Wojewódzkim trwało postępowanie w sprawie przyznania odszkodowania na rzecz skarżącego z tytułu poniesionej szkody powstałej w wyniku wydania decyzji nr .... Postępowanie to było prowadzone następnie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który pismem z dnia 3 kwietnia 2017 r. poinformował PINB o zakończeniu tegoż postępowania. Wobec powyższych faktów PINB stwierdził, że skarga jest bezzasadna i powinna zostać oddalona. W dniu 22 czerwca 2017 r. do akt sądowych wpłynęło pismo PINB do którego dołączono pismo Starosty O. z dnia 11 kwietnia 2017 r. zawierające informację o braku dokumentów związanych z decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia 6 maja 1994 r. nr .... Pismo o analogicznej treści, lecz pochodzące od Wojewody D., organ złożył do akt sądowych w dniu 17 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oceniając przebieg postępowania administracyjnego prowadzonego przez PINB stwierdził, że skarga J. K. co do zasady zasługiwała na uwzględnienie. Zdaniem Sądu czas trwania postępowania administracyjnego zainicjowanego przez organ pismem z dnia 1 lutego 2005 r. na dzień wniesienia skargi (17 marca 2017 r.) przekroczył rozsądne granice, przy uwzględnieniu terminowości i prawidłowości czynności podejmowanych przez organ. Sąd oceniając prowadzone przez PINB postępowanie stwierdził, że podejmowane przez organ działania nie były wystarczająco skoncentrowane i nakierowane na załatwienie sprawy. Z akt sprawy wynika, że po tym jak organ skierował do D. Urzędu Wojewódzkiego pismo z dnia 20 kwietnia 2006 r. pozostawał bezczynny aż do stycznia 2017 r. Organ nadzoru budowlanego we wskazanym okresie nie podejmował żadnych czynności, które zostałyby utrwalone w aktach administracyjnych. Taki stan rzeczy oznacza, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania. Działanie organu doprowadziło do tego, że postępowanie było na dzień wniesienia skargi prowadzone w sposób niewłaściwy, ponieważ organ nie załatwił sprawy w terminie i nie podejmował w zasadzie żadnych czynności w sprawie. Zdaniem Sądu nawet gdyby uznać, że sprawa administracyjna ma charakter skomplikowany, to według art. 35 K.p.a. na jej załatwienie organ miał 2 miesiące, a nie prawie 13 lat. W ocenie Sądu pierwszej instancji można postawić PINB zasadny zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie. Sąd zwrócił uwagę, że organ nadzoru budowlanego w swoich dotychczasowych czynnościach zmierzał do pozyskania akt administracyjnych zgromadzonych przez Kierownika Urzędu Rejonowego w O. w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 6 maja 1994 r. nr .... Sąd argumentował, że organ winien ustalić, jakie są podstawy materialnoprawne prowadzonego postępowania administracyjnego i zebrać takie dowody, które pozwolą na zakończenie postępowania w prawem przewidziany sposób. Wobec tego Sąd ocenił, że opóźnienia w załatwieniu omawianej sprawy nie można zakwalifikować do opóźnień spowodowanych z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.), ponieważ pozyskanie akt zgromadzonych przez Kierownika Urzędu Rejonowego w O. nie może być uznane za jedyną możliwą czynność dowodową, jakiej mógł dokonać organ. Brak ww. akt nie powinien uzasadniać zupełnej bierności organu nadzoru budowlanego, która zaistniała w kontrolowanej sprawie. W tym stanie rzeczy oceniając sposób prowadzenia postępowania przez organ Sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że sformułowany w skardze zarzut bezczynności i przewlekłości, polegającej na niewydaniu przez PINB we właściwym terminie rozstrzygnięcia w sprawie, zasługiwał na uwzględnienie. Uwzględniając skargę w niniejszej sprawie, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., postanowił w pkt I sentencji wyroku zobowiązać organ do wydania w terminie 30 dni aktu załatwiającego sprawę administracyjną w jeden z prawem przewidzianych sposobów. Wyznaczony termin załatwienia sprawy wynika z art. 35 § 3 K.p.a. Sąd uznał również, że bezczynność i przewlekłość jakiej dopuścił się PINB, osiągnęła poziom rażącego naruszenia prawa. Sąd przyjął, że za stwierdzeniem, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa przemawia w niniejszej sprawie to, że organ przez kilka lat nie podejmował żadnych czynności w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia. Organ nie zawiadamiał w tym okresie stron postępowania o zwłoce w załatwieniu sprawy, a uczyniono to dopiero pismem z dnia 27 lutego 2017 r. W efekcie sprawa od 2005 r. pozostaje – z wyłącznej winy organu – niezałatwiona w należyty sposób. Z tych właśnie względów Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że doszło do bezczynności organu i przewlekłości postępowania mającej charakter rażącego naruszenia art. 12 i art. 35 § 1-3 K.p.a., o czym w pkt II sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Zdaniem Sądu zastosować należało również art. 149 § 2 P.p.s.a. zgodnie z którym Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Sąd rozpoznający skargę uznał, że adekwatne w realiach niniejszej sprawy będzie wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1000 zł. Zdaniem Sądu przyjąć należało, że wybór środka (grzywna lub suma pieniężna) należy wyłącznie do Sądu i powinien być w pierwszym rzędzie uwarunkowany celem skargi na bezczynność, którym jest zwalczenie bezczynności i doprowadzenie do zakończenia postępowania, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania (zdyscyplinowanie organu). Dopiero gdy sąd uzna, że dla realizacji powyższego celu nie wystarczy wymierzenie organowi grzywny, może przyznać skarżącemu sumę pieniężną. Z tego powodu na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w pkt III sentencji wyroku ponieważ Sąd uznał, że wymierzenie grzywny organowi w wystarczający sposób nakieruje organ na terminowe załatwienie sprawy administracyjnej. W konsekwencji w pkt IV wyroku orzeczono na podstawie art. 151 w związku z art. 149 § 2 P.p.s.a. ponieważ Sąd uznał, że suma pieniężna jest jednym z dwóch alternatywnych środków o charakterze finansowym, które mogą być orzeczone w razie uwzględnienia skargi. Suma pieniężna może być przyznana tylko w sytuacji, gdy to przyznanie jest potrzebne dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na bezczynność: zwalczenia bezczynności organu oraz zdyscyplinowania organu. Takie okoliczności w niniejszej sprawie zdaniem Sądu nie zachodziły. W uzasadnieniu skargi w żaden sposób nie wskazano okoliczności przemawiających za tym, że skarżący na skutek niezałatwienia sprawy w terminie doznaje takich niedogodności, które żądana suma pieniężna mogłaby wynagrodzić. Wobec tego, że wymierzono organowi grzywnę, Sąd oddalił wniosek o przyznanie sumy pieniężnej od organu na rzecz skarżącego. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżyła powyższy wyrok w części, tj. co do pkt IV tego wyroku wnosząc o o zmianę pkt IV zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie wniosku skarżącego o przyznanie od PINB na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 10 000 złotych, ewentualnie o uchylenie pkt IV tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie naruszenie przepisu art. 149 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 154 § 6-7 P.p.s.a. przez jego niezastosowanie w realiach niniejszej sprawy, pomimo istnienia podstaw taktycznych i prawnych do przyznania od PINB na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 10 000 złotych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Niezasadny jest zarzut skarżącego kasacyjnie co do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 149 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 6 7 P.p.s.a. poprzez oddalenie wniosku skarżącego o przyznanie od PINB na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Suma pieniężna, o której mowa w ww. przepisie jest jednym z dwóch alternatywnych środków o charakterze finansowym, które mogą być orzeczone w razie uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Decyzja Sądu co do wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej bądź też zastosowania obu tych środków, powinna być w pierwszym rzędzie uwarunkowana celem skargi na bezczynność, którym jest zwalczenie bezczynności i doprowadzenie do zakończenia postępowania, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. W tym kontekście należy widzieć dyscyplinowanie organu. Dopiero gdy Sąd uzna, że dla realizacji powyższego celu nie wystarczy wymierzenie organowi grzywny, może przyznać skarżącemu sumę pieniężną (tak NSA w wyroku z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 490/17, opub. w LEX nr 2434094; WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 11 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 91/17, opub. w LEX nr 2461264). W tej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo uzasadnił, że dla zapobieżenia bezczynności i przewlekłości postępowania wystarczające będzie wymierzenie organowi grzywny. Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że treść art. 149 § 2 P.p.s.a. pozostawia Sądowi rozstrzygniecie co do tego, czy wymierzyć organowi grzywnę lub zasądzić od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną i w jakiej wysokości zarówno grzywnę jak i tę sumę zasądzić (por. wyrok NSA z 8 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 1314/16, opub w LEX nr 2255883; wyrok NSA z 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1506/16, opub. w LEX nr 2273053; wyrok NSA z 11 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 879/17, opub. w LEX nr 2360938; wyrok NSA z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1685/17, opub. w LEX nr 2440285; wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 556/17, opub. w LEX nr 2466840). Suma pieniężna, w przeciwieństwie do grzywny, ma przede wszystkim charakter kompensacyjny a jedynie akcesoryjnie charakter represyjny. Przy orzekaniu o przyznaniu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej chodzi przede wszystkim o zrekompensowanie, przynajmniej w pewnej mierze, uszczerbku (krzywdy, straty, itd.) jakiego doznał skarżący na skutek bezczynności lub przewlekłego działania organu administracji (tak też NSA w wyroku z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1685/17, opub. w LEX nr 2440285). Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, dlaczego w okolicznościach tej sprawy żądanie skarżącego o przyznaniu od organu sumy pieniężnej podlega oddaleniu. W szczególności Sąd pierwszej instancji podniósł, że sam skarżący w skardze nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności przymawiające za przyznaniem sumy pieniężnej, ani też na doznane przez skarżącego niedogodności, które ta suma pieniężna mogłaby rekompensować. Takie stanowisko Sądu pierwszej instancji zawarte w tej sprawie jest zasadne. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zawarty w skardze wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym skarżący powinien wskazać na zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością lub przewlekłością postępowania. Aktywność sądu jest w takim przypadku uwarunkowana wskazaną przez skarżącego argumentacją. Oceny tej nie zmienia przewidziana w art. 149 § 2 P.p.s.a. możliwość przyznania przez sąd sumy pieniężnej także z urzędu. Tym samym skoro z treści skargi skarżącego wynika jedynie sam wniosek o przyznanie kwoty 10 000 zł jako sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. i z treści skargi nic nie wynika, aby skarżący doznał w związku z bezczynnością organu krzywdy (straty, szkody) którą należałoby zrekompensować – to Sąd pierwszej instancji zasadnie oddalił wniosek o przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej tytułem rekompensaty za szkody lub uszczerbek poniesiony przez skarżącego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 stycznia 2018 r. sygn. akt II SAB/Łd 231/17, opub. w LEX nr 2451172; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1685/17, opub. w LEX nr 2440285). W tej sytuacji przedstawienie dopiero w skardze kasacyjnej uzasadnienia dla wniosku o przyznanie sumy pieniężnej złożonego w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji należy uznać za działanie spóźnione. Możliwość orzekania na podstawie art. 188 P.p.s.a. istniałaby tylko wówczas, gdyby wniosek o przyznanie sumy pieniężnej złożony przed Sądem pierwszej instancji zawierał prawidłowe uzasadnienie, a mimo to Sąd pierwszej instancji taki wniosek oddalił. Skoro zaś Sąd pierwszej instancji nie dysponował uzasadnieniem lub jakąkolwiek inną argumentacją strony skarżącej, która uzasadniałaby przyznanie jej od organu sumy pieniężnej, to nie można wytknąć temu Sądowi naruszenia prawa. Tym samym zawarte w skardze kasacyjnej argumenty co do długoletniego prowadzenia postępowania i wynikający stąd stan bezczynności, stresu po stronie skarżącego, utraty zdrowia przez skarżącego, blokowania rozbudowy poprzez umiejscowienie podziemnego kabla na nieruchomości skarżącego oraz oddziaływania pola elektromagnetycznego na życie i zdrowie skarżącego, zostały podniesione zbyt późno w tej sprawie już po wydaniu wyroku przez Sąd pierwszej instancji. W świetle powyższych uwag, wobec braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku skarżącego o przyznanie sumy pieniężnej w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, należy uznać jako w pełni zasadne stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił argumentację uzasadniającą oddalenie wniosku skarżącego w przedmiocie przyznania sumy pieniężnej. Tym samym wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej w tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 149 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 i § 7 P.p.s.a. Mając wszystko to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.