IV SA/Gl 122/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Protokolant Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2017 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] , [...] wydaną przez Prezydenta Miasta K. na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3, art. 5 ust. 1 – 5, art.6 ust. 1, 2 i 6 oraz art. 8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 966) przyznano T. K. dodatek mieszkaniowy w wysokości 51,39 zł miesięcznie na okres od 1 grudnia 2016 r. do 31 maja 2017 r. Organ stwierdził, że wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej 44,80m2 i nie przekracza powierzchni normatywnej, która w przypadku osoby niepełnosprawnej wynosi 50 m2 Jej dochód miesięczny wynoszący 1 549,84 zł miesięcznie przekracza kryterium dochodowe określone w art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dla jednej osoby tj.175 % najniższej emerytury - 1544,48 zł. Wskazano nadto wydatki mieszkaniowe strony, a to czynsz – 241,46 zł -, po przeliczeniu stawki bazowej 292,99 zł, energia cieplna - 75,61 zł, woda - 35,65 zł, odbiór nieczystości stałych - 14 zł, co razem stanowi kwotę 366,72 zł i taką kwotę przyjął organ do obliczenia dodatku mieszkaniowego. Powołując się na art. 6 ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych obliczono 20% dochodu gospodarstwa domowego wnioskodawczyni, jako kwotę wydatków mieszkaniowych pokrywaną przez nią i o tę kwotę pomniejszono wydatki do obliczeń. Uwzględniono nadto nadwyżkę dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego w stosunku do kryterium dochodowego zgodnie z art. 6 ust. 8 w/w ustawy (5,36 zł). W odwołaniu wniesionym od opisanej decyzji T. K. podniosła, że dodatek mieszkaniowy jaki otrzymywała uprzednio był znacznie wyższy. Przyznane jej obecnie świadczenie uznała za "śmieszną kwotę" i podkreśliła, że porusza się na wózku inwalidzkim. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Na wstępie uzasadnienia stwierdzono, że ze złożonego w dniu 21czerwca 2016 r. wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wynika, iż odwołująca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zajmuje lokal o powierzchni 44,80 m2. Jej wydatki na mieszkanie za ostatni miesiąc wyniosły 366,72 zł, co potwierdza zarządca budynku mieszkalnego. Kolegium wyjaśniło, że zagadnienia związane z przyznawaniem dodatków mieszkaniowych uregulowane są w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Wskazano art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, w myśl którego dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w jej art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Kolegium odwołało się także do brzmienia art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, stosownie do którego normatywna powierzchnia lokalu mieszkalnego dla osoby niepełnosprawnej zgodnie wynosi 50 m2 i zauważyło, że w stanie faktycznym sprawy powierzchnia normatywna nie została przekroczona. Ponad powyższe Kolegium przywołało in extenso brzmienie art. 6 ust. 1,2,3,8,9 i 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Na podstawie przywołanych przepisów wyjaśniono, że w sytuacji gdy średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w art. 6 ust. 3-6 w/w ustawy, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20% dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie jednoosobowym. Jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art. 3 ust. 1, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę. Jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni, dodatek mieszkaniowy ustala się w wysokości różnicy między wydatkami ponoszonymi za ten lokal, a odpowiednią kwotą wymienioną w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 lub w ust. 2 pkt 1-3. Wyjaśniono nadto, że wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Przy czym wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w art. 6 ust. 7 w/w ustawy, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem jej art. 6 ust. 11, 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Przechodząc do ustaleń w zakresie wysokości dochodu odwołującej wskazano, że przekracza on maksymalną dopuszczalną kwotę, która określona jest jako 175 % najniższej emerytury, co obecnie stanowi 1 544,48 zł. Odwołująca otrzymuje miesięcznie dochód w wysokości 1 549,840 zł. Przekroczenie to nie jest jednak wyższe niż 150% najniższej emerytury. Na podstawie ustalonych faktów i przywołanych norm prawnych Kolegium obliczyło wysokość dodatku mieszkaniowego odwołującej w wysokości tożsamej, co w decyzji organu I instancji. Dokonało tego biorąc, pod uwagę wydatki na mieszkanie w wysokości 366,72 zł miesięcznie oraz wysokość tych wydatków wynikającą z art. 6 ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a więc 20% z kwoty dochodów miesięcznych odwołującej. Podkreślono, że decyzja w sprawach dodatku mieszkaniowego nie jest wydawana w ramach uznania organu administracji, który mógłby ocenić czy z uwagi na trudną sytuację strony dodatek może jej być przyznany. Ustawodawca nie przewidział żadnych odstępstw od ustalonych warunków przyznania dodatku mieszkaniowego. Zaznaczono, że obliczeń dokonano z uwzględnieniem zadeklarowanego dochodu strony. W skardze przesłanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach T. K. wskazała, że obliczenie przyznanego jej dodatku mieszkaniowego dokonane zostało na podstawie innej niż obecnie pobierana zaliczka miesięczna na c.o. Oświadczyła nadto, że organ niezasadnie pominął przy ustalaniu stawki czynszowej rozliczenie niedopłaty za centralne ogrzewanie. Do skargi załączono "Rozliczenie indywidualne" sporządzone przez Spółdzielnię Mieszkaniową "A" z dnia 30 listopada 2016r. za okres rozliczeniowy 1 września 2015r. do 31 sierpnia 2016r. określające niedopłatę z tytułu opłaty za c.o. w wysokości 475,22 zł. Dołączono także informację o wysokości opłat za używanie lokalu przez skarżącą od stycznia 2017r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r, poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak stanowi natomiast art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej "P.p.s.a", tylko naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że zasługuje ona na częściowe uwzględnienie. Na wstępie wskazać trzeba, że zasadnie zarówno organ I instancji, jak też organ odwoławczy zastosowały w sprawie przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (dalej "ustawa"). Przepisy te bowiem regulują zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych. Są to przepisy bezwzględnie obowiązujące organy rozpatrujące wnioski o przyznanie prawa do dodatku mieszkaniowego i ustawodawca nie przyznał im w tych sprawach władzy o charakterze dyskrecjonalnym. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego mieszkania. Z kolei przepis art. 5 ust. 1 ustawy określa normatywną powierzchnię użytkową w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, uprawniającą do przyznania dodatku mieszkaniowego w przypadku gospodarstwa jednoosobowego, wynosi ona 35 m2. W sytuacji zamieszkiwania w lokalu osoby niepełnosprawnej poruszającej się na wózku lub osoby niepełnosprawnej, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, powierzchnia normatywna ulega zwiększeniu o 15m2. Ustawodawca wyznaczył także ściśle kryterium dochodowe pozwalające na przyznanie dodatku mieszkaniowego. Dodatek mieszkaniowy przysługuje bowiem osobom, posiadającym tytuł do mieszkania, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym (art. 3 ust. 1 ustawy). Jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art. 3 ust. 1 ustawy, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę (art. 6 ust. 8 ustawy). Po myśli art. 6 ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego zależy od dochodu gospodarstwa domowego, liczby członków gospodarstwa domowego, powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu, a również od wydatków ponoszonych przez gospodarstwo domowe wnioskodawcy w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. W § 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do ustawy wydanym na podstawie jej art. 9 (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych -Dz. U. z 2001r. Nr 156 poz. 1817 – dalej "rozporządzenie") zamieszczono szczegółowy rodzaj wydatków stanowiących podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego, w zależności od posiadanego przez wnioskodawcę tytułu do mieszkania. Jak stanowi § 2 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia, podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego dla członków spółdzielni mieszkaniowych, którym przysługuje spółdzielcze prawo do lokali mieszkalnych, osób, którym przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, niebędących członkami spółdzielni mieszkaniowych, oraz właścicieli lokali mieszkalnych w budynkach spółdzielni mieszkaniowych - następujące rodzaje wydatków w gospodarstwach domowych stanowię podstawę do obliczenia dodatku mieszkaniowego: - opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej. Wymienione wydatki ponoszone przez wnioskodawcę z tytułu zajmowania lokalu są miesięcznymi świadczeniami okresowymi (art. 6 ust. 3 ustawy). Podstawą obliczenia dodatku mieszkaniowego są wydatki na mieszkanie ponoszone przez wnioskodawcę w miesiącu, w którym złożony został wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Przyznawany dodatek mieszkaniowy powinien dotyczyć kosztów bieżących, które obciążają osobę ubiegającą się w dniu złożenia wniosku oraz w okresie wypłacania tego dodatku. Świadczy o tym wzór wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego określony w załączniku nr 1 do w/w rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych Według tego wzoru, we wniosku należy wskazać łączną kwotę wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc, którym to miesiącem - jak wskazano w omówieniu do wzoru wniosku - jest miesiąc, w którym składany jest wniosek. Wobec powyższego organy administracji publicznej zobowiązane są do ustalenia kwoty wydatków na mieszkanie koniecznych do ponoszenia przez wnioskodawcę w miesiącu, w którym złożony został wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Przyznawany dodatek mieszkaniowy powinien dotyczyć kosztów bieżących, które obciążają osobę ubiegającą się w dniu złożenia wniosku oraz w okresie wypłacania tego dodatku. W niniejszej sprawie niesporne jest, że skarżąca spełnia przesłanki określone w wyżej przywołanych przepisach. Posiada wymagany w art. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych tytuł do zajmowania lokalu mieszkalnego. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zamieszkuje w lokalu o powierzchni użytkowej niższej od powierzchni normatywnej przypadającej dla jednoosobowego gospodarstwa domowego. Dochód gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym. Kwestie te nie były sporne pomiędzy organem i skarżąca. Skarżąca nie zgodziła się natomiast z wysokością przyznanego jej dodatku mieszkaniowego stwierdzając w skardze, że organ nie uwzględnił opłat czynszowych jakie ponosi od stycznia 2017r, a także rozliczenia z tytułu energii cieplnej, dokonanego przez zarządcę budynku w dniu 30 listopada 2016r. za okres rozliczeniowy od 1 września 2015r. do 31 sierpnia 2016r. Organy orzekające w kontrolowanej sprawie, określając wysokość dodatku mieszkaniowego skarżącej, wzięły pod uwagę wysokość wydatków mieszkaniowych ustalonych przez zarządcę domu z miesiąca listopada 2016r. W przedstawionym dokumencie z daty 17 listopada 2016r. opłata za energię cieplną wynosiła 75,61 zł. Natomiast z rozliczenia załączonego do skargi, pochodzącego z dnia 30 listopada 2016r., a dotyczącego okresu rozliczeniowego wrzesień 2015 sierpień 2016, wynika, że w następnym okresie rozliczeniowym opłata z tytułu c.o. wynosić będzie 148,12 zł. Zmiana tej opłaty dokonana została w stosunku do skarżącej począwszy od stycznia 2017r., co jednoznacznie wynika z załączonego przez nią do skargi dokumentu. Zmiana ta zatem, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie miała znaczenia dla obliczenia wysokości dodatku. Nastąpiła juz po dacie wydania decyzji , a to po dniu 1 grudnia 2016r. Stosownie do regulacji zamieszczonej w art. 7 ust. 10 ustawy, zmiany danych zawartych we wniosku lub deklaracji złożonej przez wnioskodawcę, które nastąpiły w okresie 6 miesięcy od dnia przyznania dodatku mieszkaniowego, nie mają wpływu na wysokość wypłacanego dodatku mieszkaniowego. Sąd w pełni podziela pogląd judykatury, zgodnie z którym ustawowy zakaz modyfikowania wysokości dodatku mieszkaniowego obejmuje okres rozpoczynający się w dniu wydania przez organ decyzji przyznającej wnioskowany dodatek mieszkaniowy, a zatem w rozpatrywanej sprawie wszelkie zmiany w sytuacji wnioskodawcy, które wystąpiły po dniu 7 grudnia 2016 r. nie mogą być uwzględnione. Przyjmując inne rozumienie tego przepisu, zgodzić by się należało, że w przypadku złożenia odwołania od decyzji przyznającej wnioskodawcy dodatek mieszkaniowy jego wysokość musiałaby ulegać ciągłym zmianom, wbrew intencji ustawodawcy. Krótki okres, na jaki przyznawany jest dodatek mieszkaniowy (6 miesięcy), zabezpiecza interesy osoby ubiegającej się o dodatek przed niedogodnościami związanymi m.in. ze zmianą dochodów lub opłat za mieszkanie. Ewentualne zmiany w tym zakresie zostaną uwzględnione w trakcie rozpatrywania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego na następny okres (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 3285/14). Zarzut braku ujęcia w dodatku mieszkaniowym przyznanym na mocy decyzji z dnia [...] r. wydatków ponoszonych przez skarżącą począwszy od dnia 1 stycznia 2017r. Sąd uznaje zatem za niezasadny. Skarżąca zarzuciła także organom nieuwzględnienie w jej wydatkach mieszkaniowych, a co zatem idzie w wysokości dodatku mieszkaniowego, jednorazowej płatności z tytułu niedopłaty za centralne ogrzewanie z poprzedniego okresu grzewczego (wrzesień 2015 - sierpień 2016). Była to kwota 475,22 zł wynikająca z dokonanego rozliczenia przez zarządcę domu na dzień 30 listopada 2016r. Bezspornie wydatki z tytułu opłaty za energię cieplną należą do wydatków, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Ponadto, jak stanowi § 2 ust. 3 rozporządzenia, wydatki mające wpływ na wysokość dodatku mieszkaniowego nie muszą być wyłącznie miesięcznymi świadczeniami okresowymi lecz mogą też być wydatkami naliczonymi za okres dłuższy. W takim wypadku przelicza się je na okresy miesięczne. Faktem jest, że niedopłata z tytułu użytkowania c.o. dotyczyła okresu poprzedzającego okres, na który przyznano skarżącej dodatek mieszkaniowy. Jednakże z przyczyn obiektywnych wydatek ten nie mógł być ujęty w poprzednim okresie świadczeniowym. Nie mógłby być równie ujęty w kolejnym okresie, po zrealizowaniu decyzji z dnia [...] r., gdyż ujawnił się w miesiącu poprzedzającym okres świadczeniowy i przed datą wydania decyzji z dnia [...] r. przyznającej skarżącej dodatek mieszkaniowy. Zdaniem Sądu, niedopłata za centralne ogrzewanie ujawniona w miesiącu, w którym składany był wniosek powinna zostać uwzględniona w ramach wydatków na mieszkanie, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, stanowiących podstawę do wyliczenia dodatku mieszkaniowego w okresie objętym tym dodatkiem (por. stanowisko zaprezentowane w wyroku NSA z dnia 30 listopada 2011r. sygn. akt I OSK 971/11 publ. CBOSA). Sąd wziął pod uwagę okoliczność ujawnienia opisanego wydatku dopiero po wydaniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji i z tych względów nie mógł uznać, że organy nienależycie wyjaśniły stan faktyczny sprawy uchybiając przepisom proceduralnym. Jednakże ujawnienie się istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, nie znanej dotychczas organowi, a istniejącej w dniu wydawania decyzji, stanowi przyczynę wznowienia postępowania administracyjnego. W takim wypadku Sąd powinien skorzystać z uprawnienia nadanego mu mocą art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b decyzja podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyn określonych w art. 145 § 1 K.p.a. Co prawda występuje w literaturze przedmiotu i w orzecznictwie sądów administracyjnych rozbieżność poglądów co do tego, czy w toku kontroli sądowej powinny być brane pod uwagę wszystkie podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też tylko niektóre spośród nich – takie, które wiążą się z naruszeniem prawa w toku postępowania administracyjnego, w którym została wydana zaskarżona decyzja. Sąd prezentuje jednak tę linię orzeczniczą i linię przedstawianą w piśmiennictwie, zgodnie z którą pojęciu "naruszenia prawa" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. przypisać należy znacznie bardziej zobiektywizowane znaczenie, nawiązujące do szerokiego pojmowania wad w konkretyzacji uprawnień i obowiązków w decyzji administracyjnej, które to wady mogą być następstwem okoliczności niezależnych od organu orzekającego, a nawet zewnętrznych wobec danego postępowania jurysdykcyjnego (np. wadliwego prejudykatu, czy ujawnienia się istotnych dla sprawy nowe okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję). W takim przypadku każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa" i powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji. W tym zobiektywizowanym ujęciu "naruszenia prawa" nie jest istotne, kto je naruszył, lecz liczy się ta okoliczność, że proces kształtowania normy indywidualnej nie przebiegał, z takich czy innych przyczyn, prawidłowo w razie stwierdzenia przez sąd, że kontrolowany akt narusza prawo, a naruszenie to daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to zachodzi podstawa do uchylenia takiego aktu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Dyspozycja tego przepisu ma na celu bowiem przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego (por. wyrok NSA składu 7 sędziów z dnia 16 stycznia 2006 r., I OPS 4/05, wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2014 r., II GSK 963/13, z dnia 10 października 2013 r., I OSK 1573/13 z dnia 14 listopada 2006 r., II OSK 1321/05, czy wyroki WSA w Kielcach: z dnia 14 lutego 2013 r., I SA/Ke 681/12, , i z dnia 15 maja 2014 r., II SA/Ke 263/14,; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 lutego 2013 r., I SA/Bk 177/12, publ. CBOSA, jak też T. Woś, Komentarz do art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - WK 2016). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, za zasadne uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję. W ponownym postępowaniu organ zastosuje się wprost do wskazań i oceny prawnej przedstawionych w powyżej przedstawionych rozważaniach prawnych. Korzystając z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. .