II OSK 3237/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Renata Detka /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska - Karwecka po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 426/17 w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie budowy czterech budynków inwentarskich zrealizowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2) zasądza od M.W. na rzecz S.S. kwotę 750 (siedemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 2 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 426/16, po rozpoznaniu skargi M.W. uchylił decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z [...] grudnia 2014 r. podjętą w przedmiocie budowy 4 budynków inwentarskich zrealizowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę i zasądził od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 1014 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lubinie na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budowy czterech budynków inwentarskich, zlokalizowanych na działce nr [...] w R., bez wymaganego pozwolenia na budowę. W trakcie postępowania ustalono, że [...] nabył w styczniu 2002 r. od Skarbu Państwa opisaną wyżej działkę, powstałą w wyniku podziału działki nr [...], którą Skarb Państwa przejął na mocy przepisów ustawy z dnia 19 października 1991 r. (t.j Dz. U. z 2001 r. Nr 57, poz. 603) po zlikwidowanym [...]. Na działce nr [...] znajdowały się obiekty budowlane, w tym m.in. budynki inwentarskie - 4 budynki jałowniki, w których PGR prowadziło chów jałówek (młodych krów). Właściciel obiektów oświadczył, że ANR, reprezentująca poprzedniego właściciela, nie przekazała mu żadnych dokumentów związanych z ich budową i użytkowaniem. Do materiału dowodowego zaliczono dowody uzyskane w prowadzonym równolegle postępowaniu dotyczącym zmiany sposobu użytkowania przedmiotowych obiektów. Organ pierwszej instancji podkreślił, że podejmował działania w celu wyjaśnienia czy budynki zostały wybudowane bez pozwolenia na budowę, jednak na podstawie okoliczności, że nie odnaleziono decyzji udzielającej takiego pozwolenia nie można stwierdzić, że nie została ona nigdy wydana, a co za tym idzie, że obiekty wybudowano bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z tych przyczyn PINB orzekł o umorzeniu postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania S.S., Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ stwierdził, że budynki inwentarskie są samowolą budowlaną, o czym świadczy to, że pomimo intensywnych wysiłków PINB, jak i strony - S.S., nie udało się uzyskać dokumentacji świadczącej o legalnym ich powstaniu, przede wszystkim pozwoleń na budowę i pozwoleń na użytkowanie lub dowodów potwierdzających ich istnienie. Na potwierdzenie zasadności tego stanowiska organ odwoławczy powołał się także na ocenę wyrażoną przez WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 19 listopada 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 627/13) oddalającym skargę S.S na decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych prowadzonych przy czterech budynkach inwentarskich związanych ze zmianą sposobu użytkowania tych obiektów, wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, w którym skład orzekający Sądu uznał argumentację DWINB za zasadną. Zdaniem organu, w przypadku, gdy brak jest jakichkolwiek dokumentów świadczących o legalnym powstaniu obiektu budowlanego, nie można mówić o braku przesłanek do prowadzenia postępowania legalizacyjnego i o bezprzedmiotowości postępowania stanowiącej przesłankę do jego umorzenia w trybie art. 105 § 1 kpa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł M.W., zarzucając decyzji odwoławczej naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 kpa, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa oraz prawa materialnego, a to art. 37 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane oraz art. 6 kpa w zw. z art. 7 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ pierwszej instancji przeprowadził wszechstronne postępowanie wyjaśniające, obejmujące m.in. zwracanie się do innych organów administracji publicznej i instytucji o przekazanie znajdującej się w ich posiadaniu dokumentacji związanej z budową przedmiotowych obiektów, a na dzień zakończenia postępowania nie było możliwe podjęcie żadnych innych czynności, które mogłyby się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Dodatkowo, organ odwoławczy przekazując sprawę do ponownego rozpoznania narzucił organowi pierwszej instancji treść rozstrzygnięcia pozostając w przekonaniu, że przedmiotowe budynki stanowią samowolę budowlaną, co pozostaje w sprzeczności z art. 138 § 2 kpa. Niezależnie od powyższych uchybień skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do uznania budynków za samowolę budowlaną, a wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Sąd w wyroku z dnia 19 listopada 2013 r. nie wypowiedział się co do zasadności twierdzeń organu drugiej instancji o rzekomej samowoli budowlanej. Cytowany fragment wyroku został wyrwany z kontekstu, a Sąd odnosił się do sytuacji hipotetycznej. W odpowiedzi na skargę Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję (sygn. akt II SA/Wr 151/15), zaś Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej S.S. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania (wyrok z dnia 9 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2219/15). Sąd kasacyjny uwzględnił zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 kpa oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, wskazując, że z jednej strony Sąd pierwszej instancji kwestionuje legalność kontrolowanej w sprawie decyzji kasacyjnej, uchylając ją, a z drugiej strony w konkluzjach uzasadnienia wyroku stwierdza wprost, że "organ nie naruszył art. 138 § 2 kpa, skoro wyraził i uzasadnił pogląd o dopuszczeniu się przez organ pierwszej instancji istotnego uchybienia procesowego oraz zlecił przeprowadzenie postępowania w celu wydania decyzji merytorycznej, dla której istotne okoliczności pozostały niewyjaśnione". Tym samym zaprezentowana przez Sąd pierwszej instancji ocena, czy zaistniały w okolicznościach niniejszej sprawy podstawy do wydania decyzji kasacyjnej nie daje jednoznacznych odpowiedzi, przez co wymyka się kontroli kasacyjnej wobec nie zajęcia w kontrolowanym wyroku jednoznacznego stanowiska. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył również, że ocena konieczności umorzenia postępowania prowadzonego w sprawie samowoli budowlanej na tym etapie jest przedwczesna, podobnie jak zastosowanie w sprawie art. 48 Prawa budowlanego, czy też regulacji wskazanych w Prawie budowlanym z 1974 r. Jak zalecił NSA w końcowej części wyroku, przedmiotem ponownej analizy Sądu pierwszej instancji winna być w pierwszej kolejności analiza ziszczenia się przesłanek z art. 138 § 2 kpa w zestawieniu z decyzją organu pierwszej instancji, a także przebiegu postępowania poprzedzającego wydanie tej decyzji. Uchylając zaskarżoną decyzję przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że kwestię sporną w rozpatrywanej sprawie stanowi zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 kpa, przedstawił sposób wykładni tego przepisu i podniósł, że nie można się zgodzić z narzucaniem – jak to czyni DWINB - organowi pierwszej instancji swojej interpretacji zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci stwierdzenia, że w przypadku, gdy brak jest jakichkolwiek dokumentów świadczących o legalnym powstaniu obiektu budowlanego, nie można mówić o braku przesłanek do prowadzenia postępowania legalizacyjnego. Jeżeli z powyższą oceną zebranego materiału dowodowego dokonaną przez organ pierwszej instancji organ odwoławczy się nie zgadzał, winien był rozstrzygnąć sprawę co do jej istoty. Sąd poczynił szereg ogólnych uwag dotyczących zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zawartej w art. 15 kpa, przywołał także treść art. 7, 107 § 3, art. 9, 11 oraz 77 § 1 kpa i podniósł, że w niniejszej sprawie DWINB naruszył powyższe przepisy procedury administracyjnej, co w konsekwencji spowodowało również naruszenie art. 138 i art. 136 kpa. W ocenie Sądu, organ pierwszej instancji podjął wszechstronne czynności wyjaśniające, tymczasem organ drugiej instancji nie podał w ogóle na czym braki w zakresie postępowania dowodowego polegają ani nie wskazał na potrzebę przeprowadzenia dodatkowych czynności. Sąd I instancji wyraził także pogląd, że nie można z faktu, że nie istnieją dokumenty świadczące o legalnym powstaniu obiektu budowlanego, wywodzić, że budynki inwentarskie są samowolą budowlaną, gdyż wszelkie wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść strony. Brak dokumentacji związanej z powstaniem spornych obiektów nie uzasadnia zatem stwierdzenia – za organem odwoławczym - że stanowią one samowolę budowlaną. Sąd nie zgodził się także z twierdzeniem, że WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 627/13 zaprezentował ocenę, iż budynki są samowolą budowlaną i podzielił w tym zakresie stanowisko przedstawione w skardze. Zdaniem Sądu - wobec braku dowodów stanowiących przesłankę do stwierdzenia, że budynki inwentarskie zostały wybudowane bez pozwolenia na budowę - postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 kpa. Niemniej jednak ocena czy zastosowanie w sprawie budynków inwentarskich (bez zastrzeżenia w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, że wybudowanych bez pozwolenia na budowę) znajdą przepisy Prawa budowlanego dotyczące legalizacji, czy też regulacji wskazanych w Prawie budowlanym z 1974 r., stanie się przedmiotem rozważań organu odwoławczego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z tych przyczyn Sąd uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit.c p.p.s.a. W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej S.S. wniosła o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 2 sierpnia 2017 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając w pierwszej kolejności nieważność postępowania przewidzianą w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. z uwagi na obrazę art. 67 § 1 w zw. z art. 91 § 2 p.p.s.a. poprzez pozbawienie strony możliwości obrony swoich praw, wskutek nieterminowego zawiadomienia przez Sąd I instancji o terminie rozprawy, co uniemożliwiło jej stawienie się na rozprawę, na której został wydany zaskarżony wyrok. Poza tym zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 190 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 kpa oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez nie zastosowanie się Sądu I instancji do wykładni prawa przedstawionej przez NSA w wyroku z 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15, a w szczególności do wykładni art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą Sąd dokonujący kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 kpa nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, a rola Sądu w tej sytuacji sprowadzać się powinna jedynie do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 138 § 2 kpa. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, przedmiotem ponownej analizy Sądu I instancji powinna być okoliczność ziszczenia się przesłanek z art. 138 § 2 p.p.s.a. w zestawieniu z decyzją organu I instancji, a tymczasem Sąd dokonał merytorycznego rozpoznania sprawy tj. oceny zebranego materiału dowodowego. Stwierdził, że w postępowaniu nie może być mowy o samowoli budowlanej oraz wskazał organowi II instancji, jakie ma zapaść rozstrzygnięcie w sprawie po przekazaniu do ponownego rozpoznania. 2. art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 138 § 2 kpa oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez przedwczesne wskazanie przez Sąd I instancji, że brak jest podstaw do wydania decyzji merytorycznej w sprawie budowy czterech budynków inwentarskich, zlokalizowanych na działce nr [...] w R., bez wymaganego pozwolenia na budowę, oraz przedwczesną ocenę prawną, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 kpa, gdy tymczasem przedmiotem rozważań Sądu powinna być analiza przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne wydanie decyzji kasacyjnej. 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 kpa poprzez stwierdzenie, że w sprawie ma zastosowanie art. 105 § 1 kpa, gdy tymczasem przepis ten nie mógł mieć w ogóle zastosowania, gdyż w świetle prawa materialnego i zgromadzonego materiału dowodowego (który organ II instancji powinien swobodnie ocenić ponownie po przekazaniu mu sprawy) istnieje możliwość merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w przedmiocie budowy czterech budynków inwentarskich w miejscowości R., zrealizowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. 4. art. 170 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd I instancji w ustaleniach stanu faktycznego i prawnego sprawy treści prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu z 19 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 627/13, w którym Sąd uznał, że kwestia samowoli budowlanej ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania bez wymaganego pozwolenia. W ocenie Sądu, stwierdzenie faktu samowoli budowlanej determinowało stanowisko, że postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania bez wymaganego pozwolenia, z uwagi na jego bezprzedmiotowość, powinno zostać umorzone na podstawie art. 105 § 1 kpa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor rozwinął argumentację przemawiającą za zasadnością postawionych zarzutów. Co do nieważności postępowania podniósł, że skarżąca nie została prawidłowo zawiadomiona o rozprawie, która odbyła się 2 sierpnia 2017 r. W protokole z 2 sierpnia 2017 r. błędnie Sąd stwierdził, że uczestnicy postępowania nie stawili się zawiadomieni prawidłowo, bowiem w dniu rozprawy nie było informacji, czy zawiadomienie zostało doręczone stronie skarżącej, czy też nie. Przesyłka zawierająca zawiadomienie o rozprawie została wysłana zbyt późno, aby zostały dochowane terminy z art. 91 § 2 p.p.s.a. Ponadto przesyłka została odebrana przez osobę uprawioną do odbioru przesyłek poleconych dopiero w dniu 8 sierpnia 2017 r., a więc już po zamknięciu rozprawy i wydaniu wyroku, co uniemożliwiło w sposób oczywisty stronie skarżącej uczestnictwo w rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M.W. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. W jego ocenie, nieotrzymanie przez skarżącą kasacyjnie zawiadomienia o rozprawie to za mało, aby przyjąć nieważność postępowania, gdyż jej mąż – K.S. – został prawidłowo zawiadomiony, odbierając zawiadomienie w dniu 11 lipca 2017 r. Skarżąca mając wiedzę o wyznaczonym terminie rozprawy i spodziewając się zawiadomienia z Sądu, odebrała adresowaną do niej korespondencję w ostatnim dniu terminu (przypadającym już po dniu rozprawy). Odebranie przez jej męża przesyłki pozwala przyjąć, że skarżąca wiedziała o wyznaczonym terminie rozprawy i mogła wziąć w niej udział. Jej działanie należy uznać za nadużywanie prawa zwłaszcza w sytuacji, gdy wielokrotnie miała okazję przedstawić swoje stanowisko w sprawie. M.W. podniósł, że S.S. nie składała żadnych wniosków dowodowych ani nie podjęła innych czynności, które mogłyby skłonić Sąd I instancji do innej oceny okoliczności sprawy. Ewentualny jej udział w postępowaniu przed Sądem I instancji nie miałby jakiegokolwiek wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionej podstawie. W szczególności trafnym okazał się najdalej idący zarzut nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, oparty na przesłance z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. W myśl regulacji zawartej w tym przepisie, nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Ma ona miejsce w sytuacji, gdy wskutek uchybień procesowych strona nie może brać udziału w istotnej części postępowania i nie ma możliwości usunięcia skutków tych uchybień na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku (por. przykładowo wyroki NSA z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2534/14; z 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2736/15, publ.orzeczenia.nsa.gov.pl). W stanie faktycznym sprawy pozbawienie strony możności obrony swych praw polega na przeprowadzeniu rozprawy i wydaniu wyroku pomimo niezawiadomienia o terminie tej rozprawy S.S. Z akt sprawy wynika, że zaskarżony wyrok wydany został po przeprowadzeniu w dniu 2 sierpnia 2017 r. rozprawy, na której stawili się pełnomocnik wnoszącego skargę M.W. W protokole rozprawy odnotowano, że poza tym nikt się nie stawił, a zawiadomienia zostały doręczone prawidłowo. Faktycznie jednak poza sporem pozostaje, że wbrew zapisowi w protokole, w dniu 2 sierpnia 2017 r. Sąd nie dysponował dowodem doręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy dla uczestniczki postępowania S.S., gdyż dotarł on kilka dni po ogłoszeniu wyroku. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru tego zawiadomienia, znajdującego się w aktach, wynika ponadto, że – po awizowaniu przez doręczyciela – przesyłka zawierająca zawiadomienie o terminie rozprawy wydana została w placówce pocztowej upoważnionemu pełnomocnikowi dopiero dnia 7 sierpnia 2017 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżąca kasacyjnie nie została zawiadomiona o terminie posiedzenia jawnego w sposób prawidłowy, przewidziany w art. 91 § 2 p.p.s.a., a mimo to Sąd po zamknięciu rozprawy przeprowadzonej 2 sierpnia 2017 r. wydał zaskarżony wyrok, choć stosownie do treści art. 109 p.p.s.a. rozprawa winna ulec odroczeniu. Tym samym skarżąca została pozbawiona możności obrony swych praw w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Nie można jednocześnie uznać, aby zawiadomienie o rozprawie doręczone 11 lipca 2017 r. K.S. - mężowi S.S. oznaczało, że także i ona została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy, jak podnosi M.W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Zauważyć bowiem trzeba, że zawiadomienia do małżonków kierowane były na różne adresy: do K.S. na adres w L., ul. B. [...], zaś do S.S. – we W., ul. M. [...], przy czym adres wrocławski jako korespondencyjny wskazywała sama skarżąca kasacyjnie, zarówno w trakcie postępowania administracyjnego jak i przed Sądem I instancji. Dla uwzględnienia zarzutu nieważności postępowania sądowego bez znaczenia prawnego pozostają także pozostałe argumenty podnoszone w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Nieważność postępowania zachodzi bowiem każdorazowo w przypadku ziszczenia się przesłanki wymienionej w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. niezależnie od tego, czy naruszenie prawa procesowego, które spowodowało pozbawienie strony możności obrony swych praw, mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Wobec uchylenia zaskarżonego wyroku z powodu nieważności postępowania, pozostałe zarzuty podnoszone w skardze kasacyjnej pozostać muszą poza rozważaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się uiszczony wpis od skargi kasacyjnej, opłata skarbowa od złożonego dokumentu pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).