II OSK 641/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła /spr./ sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2058/16 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2058/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie w sprawie ze skargi [...] z/s w [...] (Stowarzyszenie) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) w [...] z [...] lipca 2016 r., nr [...], w pkt 2. zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w [...] (PINB) decyzją z [...] czerwca 2015 r., na podstawie art. 104 i 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., K.p.a.), umorzył postępowanie w sprawie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej w m. [...], z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że na skutek wystąpienia A. T. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej spółki [...] na działce o numerze [...] przy ul. [...] w [...], o czym zawiadomiono wnioskującego, właściciela nieruchomości oraz właściciela masztu [...] S.A. (dawniej [...] S.A.). Organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego ustalił, że stacja bazowa telefonii komórkowej została zrealizowana na podstawie decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2008 r. o pozwoleniu na budowę. Nadto w dniu 4 września 2009 r. PINB, po uprzednim przeprowadzeniu kontroli obowiązkowej, wydał pozwolenie na użytkowanie tej stacji bazowej. Organ powiatowy stwierdził również, że podczas przyjmowania ww. stacji bazowej do użytkowania, na maszcie były zainstalowane oznaczone anteny sektorowe, w decyzji tego organu szczegółowo wskazano ich rodzaj, wysokość umocowania i azymuty. Ustalono również, że we wrześniu 2013 r. na poziomie +30,2 m.n.p.t., dotychczasowe anteny wymieniono na anteny typu 80010290v01 (EIRP 2444W) (azymuty bez zmian). Na poziomie +27,8 m 3 anteny sektorowe typu 742215 zostały zdemontowane. Ponadto na maszcie zamontowano m. in. nowe uchwyty antenowe, uchwyty pod RRU, moduły RRU. Na podstawie przedłożonej dokumentacji oraz złożonego oświadczenia pełnomocnika [...] Sp. z o.o. PINB ustalił, że w październiku 2013 r. (na podstawie umowy najmu) na istniejącej wieży, na wysokości +24,4 m.n.p.t., zamontowano konstrukcje wsporcze wraz z instalacją radiokomunikacyjną, tj. antenę radiolinii na azymucie 15° oraz 3 anteny sektorowe typu Huawei ATR451607 na oznaczonych azymutach. W ocenie organu powiatowego przedmiotowa inwestycja jest zgodna z uchwałą Nr XLVI/383/2006 Rady Gminy w Michałowicach z 31 maja 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Michałowice dla obszaru I. (MPZP), działkę nr [...] w [...], na której zlokalizowano przedmiotową stację bazową, oznaczono w tym planie miejscowym symbolem [...] (teren zabudowy usługowej). W ocenie PINB, tak jak zainstalowanie anteny (anten) na budynkach (budowlach) nie jest rozbudową tych budynków (budowli), tak umieszczenie anten na istniejącej legalnie konstrukcji (wieży) nie może być traktowane jako rozbudowa stacji. W decyzji tego organu wskazano ponadto, że biorąc pod uwagę: klasyfikację przedsięwzięcia dla stacji [...] nr [...] opracowaną w lutym 2013 r. przez mgr inż. K. K.-K., w której ocenie poddano nowe anteny oraz klasyfikację przedsięwzięcia, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71, rozp. RM z 2010), instalacji radiokomunikacyjnej [...] [...] opracowaną w sierpniu 2014 r. przez mgr inż. W. G., sprawozdanie z badań pola elektromagnetycznego wykonane dla potrzeb środowiska ogólnego opracowane 18 września 2014 r. przez [...], sprawozdanie z pomiarów pól elektromagnetycznych opracowane 17 grudnia 2014 r. przez [...], zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 z późn. zm., Uioś), przedmiotowa stacja bazowa nie oddziałuje na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (nie zachodzą przesłanki z art. 29 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane, tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., uPb). Z wniosków zawartych w przywołanych opracowaniach wynikać ma, że na całym obszarze wokół stacji bazowej w miejscach dostępnych dla ludzi nie występuje pole elektromagnetyczne o wartości przekraczającej dopuszczalny poziom promieniowania. Przebywanie na tym obszarze pod względem ochrony przed promieniowaniem elektromagnetycznym jest dozwolone i nie podlega ograniczeniu, narażenie ludności w tych opracowaniach uznano za pomijalne. W konsekwencji powyższych ustaleń PINB, nie dopatrując się przesłanek do wydania rozstrzygnięcia na podstawie przepisów uPb, uznał, że stosownie do art. 105 § 1 K.p.a., postępowanie stało się bezprzedmiotowe, finalnie wydając [...] czerwca 2015 r. decyzję o umorzeniu postępowania. Dalej w wyroku VII SA/Wa 2058/16 wskazano, że MWINB w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 157 i art. 158 § 1 oraz art. 104 K.p.a. (Dz. U. 2016 r., poz. 23) oraz art. 80 ust. 2, art. 83 ust. 1 uPb (w podstawie prawnej powołano się na Dz. U. z 2016 r., poz. 290), po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji PINB – odmówił stwierdzenia jej nieważności. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia MWINB podał, że 24 grudnia 2015 r. wpłynęło do tego organu, pismo Stowarzyszenia o stwierdzenie nieważności źródłowej decyzji PINB z [...] czerwca 2015 r. Wpierw postanowieniem z [...] lutego 2016 r. MWINB odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności źródłowej decyzji PINB, postanowienie to po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Stowarzyszenie, w dniu 14 kwietnia 2016 r. GINB uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W następstwie MWINB wydał postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z [...] czerwca 2015 r., a tym samym o dopuszczeniu wnioskującego Stowarzyszenia do udziału w przedmiotowym postępowaniu. Zdaniem organu wojewódzkiego decyzja PINB nie jest dotknięta żadną z wymienionych w przepisie art. 156 § 1 K.p.a. wad i brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności. W piśmie z 4 czerwca 2016 r. Stowarzyszenie przytoczyło szereg orzeczeń sądów administracyjnych, z których wynikać ma, że roboty takie, jakie ujawniono w źródłowej decyzji organu powiatowego stanowią rozbudowę, jednak w ocenie organu I instancji w judykaturze prezentowane są również poglądy odmienne (powołano wyrok WSA w Krakowie z 6 listopada 2015 r., II SA/Kr 858/15). Zdaniem MWINB brak było możliwości przyjęcia, że stwierdzenie PINB w uzasadnieniu weryfikowanej decyzji, iż "instalacja dodatkowych anten na istniejącej legalnie wieży przedmiotowej stacji bazowej nie będzie stanowić rozbudowy obiektu i nie wymaga pozwolenia na budowę w myśl art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, a tym samym nie można stwierdzić, aby w przedmiotowej sprawie zastosowanie miał art. 48 tej ustawy" zapadło z rażącym naruszeniem prawa. Stowarzyszenie wniosło odwołanie od powyższej decyzji MWINB, domagając się jej uchylenia i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania. W wyroku przytoczono dalej, że GINB decyzją z [...] sierpnia 2016 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W przekonaniu GINB zgromadzone w sprawie dokumenty potwierdzają, że rozbudowa stacji bazowej w myśl obowiązujących przepisów nie jest przedsięwzięciem mogącym w znaczący sposób oddziaływać na środowisko i w związku z powyższym dla "rekonfiguracji przedmiotowej stacji" nie jest konieczne przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz nie jest konieczne wykonanie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Spełnione zostały wymagania odnośnie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jakie mogą występować w środowisku. Przebywanie ludzi w miejscach dostępnych dla ludzi w miejscach wokół źródeł pól elektromagnetycznych będących przedmiotem pomiarów dozwolone jest bez ograniczeń. Zmiany dotyczące zwiększenia ilości anten zostały zgłoszone przez poszczególnych operatorów, do właściwego w tym zakresie organu ochrony środowiska, tj. do Starosty [...]. Organ II instancji wywodził, że zgodnie z obowiązującym w okresie orzekania w trybie zwykłym art. 29 ust. 2 pkt 15 uPb (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), "pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych". Zdaniem GINB biorąc pod uwagę powyższy przepis oraz zgromadzone w aktach sprawy dokumenty, PINB zasadnie umorzył swe postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W ocenie GINB, brak było podstaw do stwierdzenia nieważności badanej decyzji na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że Stowarzyszenie wniosło do WSA w Warszawie skargę na decyzję GINB z [...] sierpnia 2016 r. Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie tych samych przepisów, które wskazano w odwołaniu. Domagało się uchylenia zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano m. in., że bez uwzględnienia kumulacji oraz ustalenia zasięgu uciążliwości całego przedsięwzięcia nie jest możliwe dokonanie oceny prawnej przedsięwzięcia. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie uwzględnił skargę. W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki wskazał, że w przedmiotowej sprawie istniała konieczność ustalenia czy doszło do zmiany sumarycznej mocy zamontowanych na obiekcie anten, zmiany parametrów obiektu oraz emitowanego przez stację bazową pola elektromagnetycznego. Tylko wówczas, gdy zainstalowanie nowych anten nie skutkowało zmianą dotychczasowych parametrów stacji bazowej telefonii komórkowej można było uznać, że zmiana ta nie wymagała pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia i tym samym wszczęte przed organem powiatowym postępowanie należało umorzyć. W ocenie sądu pierwszej instancji w konsekwencji zasadny był zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 15 uPb, poprzez jego błędne zastosowanie. Organ powiatowy przyjął bowiem, że przepis ten był podstawą prawną do instalowania antenowych konstrukcji wsporczych na istniejącej wieży stacji bazowej telefonii komórkowej, niezależnie od tego, czy fakt ten stanowił ich rozbudowę, nadbudowę lub przebudowę, a więc niezależnie od zmiany parametrów stacji bazowej. Zdaniem sądu a quo doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, które obligowały organy do poczynienia w toku postępowania nadzwyczajnego ustaleń faktycznych (w ramach materiału dowodowego, który istniał w dacie wydania kwestionowanej decyzji) w zakresie tego zasadniczego zagadnienia. Sąd wojewódzki uznał przeto, że ocena organów, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest dotknięta wadą z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. była dokonana wadliwie. Ocena ta powinna bowiem uwzględniać, że zmiana parametrów istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, poprzez zwiększenie ilości anten, a w konsekwencji emisji pola elektromagnetycznego, jest przebudową lub rozbudową stacji bazowej, a nie montażem urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. W przekonaniu WSA w Warszawie wskazane w kwestionowanej decyzji roboty budowlane wykonano bez wymaganego pozwolenia na budowę, dlatego umorzenie postępowania w ramach nadzoru budowlanego potencjalnie mogło w sposób rażący naruszać art. 105 K.p.a. w zw. z art. art. 50 i 51 uPb. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, na zasadzie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, Ppsa), wywiodła [...] Sp. z o.o. z/s w Warszawie (Spółka), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Spółka w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 Ppsa zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) oraz w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez zastosowanie, w sytuacji gdy w sprawie nie doszło do innego naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; art. 141 § 4 Ppsa poprzez niezawarcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku wyjaśnienia zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa jako podstawy prawnej uchylenia zaskarżonych decyzji, a także brak wyjaśnienia w uzasadnieniu skarżonego wyroku, dlaczego uznane przez sąd pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa art. 7, 8, 9, 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. miało charakter rażącego naruszenia prawa oraz brak wskazania co do dalszego postępowania, a także błędne przyjęcie, że w postępowaniu prowadzonym przez PINB nie ustalono czy doszło do zmiany sumarycznej mocy zamontowanych na obiekcie anten; 3. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, iż w sytuacji, gdy przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji budzą wątpliwości interpretacyjne można uznać, że przyjęcie jednego ze sposobów rozumienia i stosowania tych przepisów jest rażącym naruszeniem prawa; Spółka w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 Ppsa zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego: 4. art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b uPb (powołano się na Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) poprzez uznanie, że zakres robót budowlanych, których dotyczyło postępowanie administracyjne, a które zostało umorzone, nie jest objęty zwolnieniem od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę opisanym w ww. przepisie. Na podstawie art. 176 Ppsa strona skarżąca kasacyjnie wnosi o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, na podstawie art. 185 § 1 Ppsa, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na podstawie art. 188 w zw. z art. 193 Ppsa oraz w zw. z art. 151 Ppsa; zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych, a to na podstawie przepisu art. 203 pkt 2 Ppsa; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej obszernie rozwijając podstawy kasacyjne wywodzono m. in., że żaden przepis prawa nie definiuje pojęcia stacji bazowej telefonii komórkowej. Zdaniem Spółki zgodnie z zasadami logiki każda stacja bazowa telefonii komórkowej (pojęcie o węższym zakresie) to jednocześnie instalacja radiokomunikacyjna wraz z antenowymi konstrukcjami wsporczymi (pojęcie o szerszym zakresie), a każda instalacja radiokomunikacyjna instalowana na istniejącym obiekcie budowlanym jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na mocy art. 29 ust. 2 pkt 15 uPb. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Stowarzyszenie nie zgodziło się z wywodami zawartymi w skardze kasacyjnej, uważając wydany przez sąd pierwszej instancji wyrok za zgodny z prawem. W uzasadnieniu złożonego przez stronę skarżącą pisma procesowego przywołano poglądy zawarte m. in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2017 r., II OSK 1494/15, a także z 26 stycznia 2012 r., II OSK 2145/10, w których podkreślano, że zmiana parametrów obiektu stacji bazowej winna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa tej stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. Uczestnik postępowania – [...] S.A. w [...] – wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, "ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania", rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz tego uczestnika kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie uczestnika popierającego skargę kasacyjną, sąd pierwszej instancji wadliwie miał nakazać organom dokonanie ustaleń nie znajdujących oparcia w przepisach prawa, co dowodzić ma niewłaściwego zastosowania przepisów art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 Ppsa. W okolicznościach sprawy nie można stwierdzić, że źródłowa decyzja rażąco narusza prawo, gdy przepisy stanowiące jej podstawę wydania budzą wątpliwości interpretacyjne. W tym aspekcie wskazano na art. 29 ust. 2 pkt 15 uPb. W piśmie procesowym z 20 stycznia 2020 r. Stowarzyszenie wskazuje, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przywołując szereg orzeczeń sądów administracyjnych wywodzi się w nim, że nie znajduje uznania stanowisko inwestora, który dokonał rozbudowy istniejącego obiektu budowlanego. Brak akceptacji dla takiego stanowiska prezentować ma aktualnie także GINB, na dowód czego dołączono kopię decyzji tego organu z [...] grudnia 2019 r. w innej sprawie. W toku rozprawy pełnomocnik skarżącej kasacyjnie Spółki wnosił i wywodził, jak w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, tej zaś nie dostrzeżono. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym. A. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, ale i wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (art. 184 Ppsa). Taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie, albowiem zaskarżony wyrok dotknięty jest częściowo błędnym uzasadnieniem, choć wynik sprawy rozstrzygniętej wyrokiem VII SA/Wa 2058/16 odpowiada – zdaniem Sądu Naczelnego – prawu. B. WSA w Warszawie jako podstawę uwzględnienia skargi Stowarzyszenia wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, tymczasem lektura uzasadnienia tego wyroku, jak również zasadnicza część argumentacji zawartej w samej skardze kasacyjnej, dowodzą, że sąd wojewódzki w pierwszej kolejności uznał za uzasadniony zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 15 uPb, przepis ten zaś ma charakter materialnoprawny. Sąd wojewódzki w dalszych motywach swego wyroku uznaje, że ocena organu, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest dotknięta wadą z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. była dokonana wadliwie, przyjmując również, że "wskazane w kwestionowanej decyzji roboty budowlane wykonano, bez wymaganego pozwolenia na budowę, dlatego umorzenie postępowania w ramach nadzoru budowlanego potencjalnie mogło w sposób rażący naruszać art. 105 K.p.a. w związku z art. 50 i 51 uPb" (s. 19 i n. skarżonego wyroku). C. Rzeczowe odniesienie się do podstaw skargi kasacyjnej wymaga wpierw rekapitulacji zasadniczych elementów sprawy. Przedmiotem skargi Stowarzyszenia były decyzje GINB i MWINB wydane w postępowaniu nieważnościowym, gdzie ocenie podlegała decyzja PINB umarzająca postępowanie wszczęte w sprawie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej. PINB umarzając postępowanie ustalił, że niewątpliwie stacja bazowa telefonii komórkowej [...] została wybudowana na podstawie pozwolenia na budowę. W 2013 r. – bez uzyskania jakiegokolwiek aktu organu administracji architektoniczno-budowlanej – zostały z wykorzystaniem wieży tej stacji bazowej zrealizowane roboty budowlane polegające na wymianie części anten na poziomie 30,2 m.n.p.t., zdemontowano anteny na poziomie 27,8 m.n.p.t. oraz na poziomie 24,4 m.n.p.t. zamontowano konstrukcje wsporcze z anteną radiolinii oraz trzy anteny sektorowe. Przywołując m. in. art. 29 ust. 2 pkt 15 uPb, z którego wynikało, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na: instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, organ powiatowy doszedł do wniosku, że instalacja dodatkowych anten na istniejącej legalnie wieży "nie stanowić będzie rozbudowy obiektu i nie wymaga pozwolenia na budowę w myśl art. 29 ust. 3 uPb, a tym samym nie można stwierdzić, ażeby w przedmiotowej sprawie zastosowanie miał art. 48 tej ustawy". MWINB odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji PINB dokonał analizy przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 uPb w kontekście art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b cyt. ustawy, a powołując się na rozbieżność orzecznictwa sądowego, gdy idzie o wykładnię cyt. przepisów doszedł do wniosku, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji PINB umarzającej postępowanie. Wykluczono rażące naruszenie tak przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Stanowisko organu wojewódzkiego zaakceptował następnie GINB, jako organ II instancji. D. Skarżąca kasacyjnie Spółka stawiając zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 15 uPb w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b uPb zarzuca błędne zastosowanie tych przepisów i nietrafne uznanie przez sąd wojewódzki, że zakres robót budowlanych, których dotyczyło postępowanie (PINB – uwaga Sądu), a które zostało umorzone, nie jest objęty zwolnieniem od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Ten zarzut – zdaniem Sądu Naczelnego – stanowi o istocie przedmiotowej sprawy. To z kolei uzasadnia, aby rozpoznać go w pierwszej kolejności, przed zarzutami naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie nie podziela tego zarzutu skarżącej kasacyjnie Spółki. W pierwszej kolejności zwrócić tu wypadnie uwagę, że w podstawie kasacyjnej oznaczonej jako II. 4. nietrafnie formalnie wskazano publikator uPb – "Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.". Skoro w postępowaniu nieważnościowym oceniano kwalifikację robót budowlanych przeprowadzoną w decyzji źródłowej PINB, to należy uwzględniać stan prawny z daty wydania tej decyzji, nie zaś decyzji wydanych w postępowaniu nadzwyczajnym, a tym bardziej w dacie późniejszej, np. w dacie sporządzania skargi kasacyjnej, choć brzmienie przepisów uPb wskazywanych w skardze kasacyjnej nie uległo zmianie w zakresie, który ma znaczenie w sprawie. Zarzut kasacyjny naruszenia prawa materialnego należy ocenić, biorąc jednak co do zasady pod uwagę tekst jednolity uPb opublikowany w Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, przy uwzględnieniu brzmienia tej ustawy na dzień 30 czerwca 2015 r. (data wydania źródłowej decyzji PINB). W dacie wydania decyzji przez PINB w przepisach art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b uPb stanowiono odpowiednio: "Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywania robót budowlanych polegających na: (...) instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych" oraz "Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 (...) wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu (...) urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych". Z przepisu art. 29 ust. 3 uPb wynikało z kolei, że pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W realiach kontrolowanej sprawy, jak wynika z ustalonego w postępowaniu nieważnościowym stanu faktycznego, doszło w 2013 r. nie tylko do wymiany anten zrealizowanej legalnie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], co skutkowało przebudową tej stacji, ale i do udostępnienia wieży tej stacji Spółce [...] (jak wskazano w wyroku na podstawie umowy najmu), która zrealizowała instalację radiokomunikacyjną [...], zatem w istocie wybudowała odrębną stację bazową. Wskazuje na ten fakt zresztą sama skarżąca kasacyjnie Spółka we wniesionym środku odwoławczym (s. 6). Spółka [...] dokonując wykładni językowej odwołującej się do pojęć "urządzenie" oraz "instalować", sięgając do argumentum per analogiam opierających się na rozwiązaniach przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 18 marca 2016 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z organizacją wizyty Jego Świątobliwości Papieża Franciszka w Rzeczypospolitej Polskiej oraz Światowych Dni Młodzieży – Kraków 2016 (Dz. U. z 2016 r., poz. 393) oraz ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 904 ze zm.), a także powołując się na opracowanie doktrynalne (artykuł A. Plucińskiej-Filipowicz, Dodatek do Nieruchomości 4/2015), jak również treść opinii prawnej prof. J. Widackiego dołączonej do skargi kasacyjnej, stara się przekonać, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 uPb budzi wiele wątpliwości i kontrowersji, to zaś nie pozwalać ma na uznanie, tak jak uczynił to sąd wojewódzki, że decyzja źródłowa mogła rażąco naruszać prawo – art. 105 § 1 K.p.a. Wszystkich tych argumentów nie podziela Sąd w tym składzie. Za trafne uznać wypadnie to stanowisko WSA w Warszawie, w którym za zasadny uznany został zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 15 uPb, poprzez jego błędne zastosowanie w ten sposób, że w postępowaniu nieważnościowym organy przyjęły, że przepis ten był podstawą prawną do instalowania antenowych konstrukcji wsporczych na istniejącej wieży stacji bazowej telefonii komórkowej, niezależnie od tego, czy fakt ten stanowił ich rozbudowę, nadbudowę lub przebudowę, a więc niezależnie od zmiany parametrów stacji bazowej. Zasadnie także – w ślad za stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2017 r., II OSK 2295/15 – sąd wojewódzki przyjął, że ocena, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest dotknięta wadą z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. była dokonana wadliwie. Ocena ta powinna bowiem uwzględniać, że zmiana parametrów istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, poprzez zwiększenie ilości anten, a w konsekwencji emisji pola elektromagnetycznego, jest przebudową lub rozbudową stacji bazowej, a nie montażem urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. Podkreślić przy tym należy, że w realiach kontrolowanej sprawy doszło nie tylko do przebudowy stacji bazowej [...] ale i wybudowania stacji bazowej Spółki [...]. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2010 r., II FSK 2049/09 (CBOSA.nsa.gov.pl) – stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą, stanowi bowiem całość techniczno-użytkową, przez którą należy rozumieć połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do określonego użytku. W orzecznictwie sądowym zgodnie przyjmuje się, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 4 lutego 2014 r., II OSK 1793/13; 21 stycznia 2016 r., II OSK 1224/14 i z 15 lutego 2017 r., II OSK 596/17, CBOSA.nsa.gov.pl). Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej Spółki [...], obejmująca zamontowanie na uprzednio istniejącym maszcie Spółki [...], konstrukcji wsporczych z instalacją radiokomunikacyjną, tj., antenę radiolinii oraz 3 anten sektorowych, w przekonaniu Sądu, nie jest objęta dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 15 uPb i w związku z tym wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Zauważyć wypadnie, że przypadki wymienione w art. 29 uPb są wyjątkami od reguły wynikającej w art. 28 cyt. ustawy, zgodnie z którą roboty budowlane można rozpocząć na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. W systemie prawa wyjątki od zasady, z uwagi na swój charakter, nie mogą być interpretowane rozszerzająco. W konsekwencji przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 uPb odnoszący się do instalowania urządzeń nie może znaleźć zastosowania do zwolnienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej czy jej przebudowę. Pojęcie instalacji nie zostało zdefiniowane w Prawie budowlanym wśród prac określających roboty budowlane (art. 3 pkt 7 uPb). Ustawodawca posługuje się nim, tworząc katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (np. art. 29 ust. 2 pkt 6, 14, 15 uPb). W odniesieniu do części z nich (pkt 14, 15 cyt. wyż. przepisu), wskazano wyraźnie, że roboty polegające na instalowaniu wykonywane są na obiektach budowlanych. To doprecyzowanie, szczególnie w odniesieniu do instalowania urządzeń (pkt 15) nakazuje przyjąć, że analizowany zwrot dotyczy robót budowlanych wykonywanych na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Zrealizowana natomiast przez skarżącą kasacyjnie Spółkę [...] inwestycja nie mogła być uznana za urządzenie zainstalowane na istniejącym maszcie, gdyż stanowiła ona całość techniczno-użytkową składającą się z szeregu elementów stanowiących w istocie odrębną stację bazową. Należało uznać ją więc za budowlę, której realizacja musi być – z zasady – poprzedzona uzyskaniem pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 3 pkt 6 uPb, przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Stację bazową telefonii komórkowej niewątpliwie zakwalifikować wypadnie jako zaliczaną do budowli w rozumieniu przepisów uPb (art. 3 pkt 3), stanowi ona zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie i emitujących pole elektromagnetyczne, trzeba ją przeto potraktować jako obiekt budowlany, składający się z szeregu urządzeń technicznych, będących instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt 1 uPb). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lipca 2019 r., II OSK 2242/17 z 11 lipca 2019 r. (CBOSA.nsa.gov.pl), oceniając prawną kwalifikację robót budowlanych polegających między innymi na demontażu części anten sektorowych i montażu kolejnych, trafnie zwrócono uwagę, że roboty te mogą spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Przy realizacji tego typu urządzeń emitujących fale elektromagnetyczne, powinna obowiązywać zasada przezorności w trosce o zdrowie i życie ludzkie. Sąd orzekający w sprawie II OSK 2242/17 wywodził, iż należy pamiętać, że zgodnie z art. 74 ust. 2 oraz art. 5 Konstytucji RP ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych, które powinny kierować się zasadą zrównoważonego rozwoju, wspierać działania obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska oraz realizować prawo każdego do informacji o stanie i ochronie środowiska. W duchu tych zasad powinny być interpretowane i stosowane przepisy Prawa budowlanego, co wyklucza przyjęcie poglądu, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej może być realizowana na podstawie zgłoszenia (art. 29 ust. 2 pkt 15 uPb). W przywoływanym wyroku stwierdzono dobitnie, że nie do przyjęcia jest też pogląd, że budowa (przebudowa, rozbudowa) stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga pozwolenia na budowę jedynie w sytuacji określonej w art. 29 ust. 3 uPb, gdyż takie stanowisko nadmiernie ogranicza prawa stron wynikające z art. 28 ust. 2 uPb. Budowa (przebudowa lub rozbudowa) stacji bazowej telefonii komórkowej na podstawie zgłoszenia, a więc bez udziału stron, o których mowa w art. 28 ust. 2 uPb, nie daje gwarancji prawidłowego wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20 uPb) oraz poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich posiadających nieruchomości w tym obszarze (art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb). Wszystkie powyższe wywody aprobuje – w realiach kontrolowanej sprawy – Sąd w tym składzie i uznaje je za własne. W konsekwencji za chybiony uznać trzeba zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b uPb. E. Nie może zostać uznany za skuteczny zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. właściwy organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: (...) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Autor skargi kasacyjnej wskazał ten przepis jako element podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 Ppsa, czyli zarzut naruszenia przepisów postępowania, tymczasem art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. ma charakter materialnoprawny, stanowiąc jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. W literaturze nie budzi wątpliwości, że wady decyzji wyliczone wyczerpująco w art. 156 § 1 K.p.a. mają w przeważającej mierze charakter materialnoprawny (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2017, s. 852), wada decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. odnosząca się do jej wydania z "rażącym naruszeniem prawa" winna być zaliczana do materialnoprawnych, albowiem odnosi się do elementów stosunku prawnego nawiązywanego na mocy tego aktu administracyjnego (por. J. Borkowski, Nieważność decyzji administracyjnej, Łódź-Zielona Góra 1997, s. 57, I. Niżnik-Dobosz, Materialnoprawny wymiar pojęć, instytucji i norm ogólnego postepowania administracyjnego, zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, w: Kodyfikacja postępowania administracyjnego, Na 50-lecie K.P.A., red. J. Niczyporuk, Lublin 2010, s. 575). Niezależnie od tego, że autor skargi kasacyjnej błędnie określił przepis art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jako przepis postępowania, to Sąd nie podziela tego stwierdzenia wyrażonego w petitum zarzutu kasacyjnego, jakoby "przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji budziły wątpliwości interpretacyjne" i dopuszczały przyjęcie jednego ze sposobów rozumienia i stosowania tych przepisów, a w konsekwencji wykluczać miały dopuszczalność uznania rażącego naruszenia prawa. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w postępowaniu nieważnościowym, gdzie ocenie – z punktu widzenia przesłanki rażącego naruszenia prawa – podlegała decyzja PINB umarzająca postępowanie w sprawie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej, podjęta na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Jak to uprzednio w pkt D. niniejszego uzasadnienia wyłuszczono, organ powiatowy wadliwie zakwalifikował oceniane przez niego samowolnie wykonane roboty budowlane, jako korzystające ze zwolnienia od wymogu uzyskania pozwolenia na budowę w myśl art. 29 ust. 2 pkt 15 uPb. Jest oczywiste, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na przepisy szczególnych ustaw, a to ustawy z dnia 18 marca 2016 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z organizacją wizyty Jego Świątobliwości Papieża Franciszka w Rzeczypospolitej Polskiej oraz Światowych Dni Młodzieży – Kraków 2016 oraz ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych, nie może mieć żadnego w sprawie znaczenia, skoro źródłowa decyzja PINB dotyczyła robót budowlanych zrealizowanych w 2013 r., a roboty te nie mogły być – z racji porównania okresu wykonania tych robót z datami uchwalenia obu w/w szczególnych ustaw – żadnego związku ze Światowymi Dniami Młodzieży w Krakowie 2016 ani z działaniami antyterrorystycznymi. Nie mogły odnieść w tym aspekcie skutku także wywody Spółki odwołujące się do oznaczonych poglądów prezentowanych w opracowaniach doktrynalnych czy też treści dołączonej do skargi kasacyjnej prywatnej opinii. O możliwych wątpliwościach interpretacyjnych odnośnie kwalifikacji wykonanych robót budowlanych, które w części stanowiły przebudowę oraz wykonanie stacji bazowej telefonii komórkowej nie stanowią przywołane chociażby w decyzji I instancji orzeczenia sądów administracyjnych, a które w założeniu miałyby wzmacniać argumentację MWINB w zakresie braku możliwości przyjęcia tezy odnośnie rażącego naruszenia prawa w aspekcie umorzenia przez PINB postępowania w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych. W szczególności na s. 9 decyzji organu I instancji przywołano wyroki WSA w Krakowie w sprawach II SA/Kr 1510/11 i SA/Kr 1241/13. W obu tych sprawach oddalono skargi na decyzje nakazujące rozbiórkę samowolnie wykonanej stacji bazowej telefonii komórkowej, w obu tych sprawach zarówno organy nadzoru budowalnego, jak i sądy administracyjne prezentowały jednolite poglądy, iż realizacja bez pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nie korzysta z wyjątku, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 uPb, a stanowi samowolę budowlaną wymagającą zastosowania procedury przewidzianej w trybie przepisów art. 48 uPb. F. Zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez zastosowanie, w sytuacji gdy w sprawie nie doszło do innego naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa poprzez niezawarcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku wyjaśnienia zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa jako podstawy prawnej uchylenia zaskarżonych decyzji, a także brak wyjaśnienia w uzasadnieniu skarżonego wyroku, dlaczego uznane przez sąd pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa art. 7, 8, 9, 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. miało charakter rażącego naruszenia prawa oraz brak wskazania co do dalszego postępowania, a także błędne przyjęcie, że w postępowaniu prowadzonym przez PINB nie ustalono czy doszło do zmiany sumarycznej mocy zamontowanych na obiekcie anten, podlegają łącznemu rozpoznaniu, albowiem pozostają ze sobą w związku. Powyższe zarzuty są częściowo uzasadnione, ale nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Jak to w pkt A niniejszego uzasadnienia wskazywano, zgodnie z art. 184 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach, ale i wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Błędnie WSA w Warszawie uznał, że w sprawie poddanej jego kontroli doszło do naruszenia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, a zatem naruszenia innych – niż dające podstawę do wznowienia postępowania – przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W istocie – aprobując tę część wywodów sądu pierwszej instancji – wypadnie uznać, że organ I instancji nietrafnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB, skoro organ powiatowy wadliwie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe w stosunku do samowolnie wykonanych robót budowlanych skutkujących powstanie obiektu budowlanego – stacji bazowej Spółki [...] oraz przebudowy stacji [...]. MWINB naruszył przeto przepisy prawa materialnego – art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. oraz w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b uPb, zaś GINB utrzymując w mocy tę decyzję dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z powyżej wskazanymi przepisami prawa. Zachodziła przeto przesłanka do uwzględnienia skargi Stowarzyszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa i taką podstawę prawną winien wskazać sąd pierwszej instancji. MWINB ponownie rozpoznając sprawę winien uwzględnić tę wykładnię przepisów prawa materialnego, jaka została zaprezentowana w niniejszym wyroku, biorąc pod uwagę, że nie było bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte przez PINB z urzędu, skoro organ powiatowy nie zastosował prawidłowo przepisów materialnoprawnych odnośnie likwidacji zjawiska samowoli budowlanej. G. Z tych wszystkich względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa oddalono skargę kasacyjną.