VII SA/Wa 2058/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant ref. staż. Paulina Sierkin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] Stowarzyszenia [....] [...] "[...]" z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] , II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz [...] Stowarzyszenia [...] [...] "[...]" z siedzibą w R. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygnatura akt VIISA/Wa 2058/16 UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2015r., na podstawie art. 104 i 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego, umorzył postępowanie w sprawie "rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na dz. nr [...] w m. M., gm. M.", z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu [...].02.2015r. wpłynęło wystąpienie A. T. o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie nielegalnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej spółki [...] na działce o numerze [...] obrąb [...] M. przy ul. K. w M.. Pismem z [...].03.2015r. zawiadomiono wnioskodawcę, właściciela nieruchomości oraz właściciela masztu [...] S.A. (dawniej [...] S.A.) o wszczętym z urzędu postępowaniu administracyjnym w sprawie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej na dz. nr [...] w m. M.. Organ nadzoru budowlanego w toku prowadzonego postępowania ustalił, że stacja bazowa telefonii komórkowej [...] M., składająca się z systemu antenowego i urządzeń technicznych, wieży strunobetonowej oraz kontenera technologicznego została zrealizowana na podstawie decyzji Starosty [...] z [...].12.2008r. znak: [...], o pozwoleniu na budowę Nadto w dniu [...].09.2009r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K., po uprzednim przeprowadzeniu kontroli obowiązkowej, wydał decyzję pozwolenia na użytkowanie Nr [...] znak: [...] Podczas przyjmowania ww. stacji bazowej do użytkowania, na maszcie były zainstalowane anteny sektorowe: • na poziomie +30,2 mnpt, 3 anteny typu AS-1 (742215) na azymutach 60 150 278°, EIRP=4760W, • na poziomie +27,8 mnpt, 3 anteny typu AS-1 (742215) oraz 3 anteny typu AS-5 (739686), na azymutach 60 150 278°, EIRP=5664W. Ustalono, że we wrześniu 2013r. na poziomie +30,2 m npt, anteny typu 742215 wymieniono na anteny typu 80010290v01 (EIRP 2444W) (azymuty 60 ° 150°, 278° bez zmian). Na poziomie +27,8 m 3 anteny sektorowe typu 742215 zostały zdemontowane. Ponadto na maszcie zamontowano m.in. nowe uchwyty antenowe, uchwyty pod RRU, moduły RRU. W dniu [...].04.2015r. pełnomocnik [...] S.A. przedłożył Klasyfikacją przedsięwzięcia dla przedmiotowej stacji opracowaną w lutym 2013r. przez mgr inż. K. K., w której ocenie poddano nowe anteny. We wnioskach tej kwalifikacji wskazano: "Na podstawie wykonanych obliczeń i przeprowadzonej analizy graficznej wykazano, że dla podanych parametrów technicznych anten sektorowych tej instalacji, w badanych odległościach od anten określonych w przepisach nie występują miejsca dostępne dla ludności. " (...) "Zatem przedsięwzięcie nie jest kwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko. Realizacja tego przedsięwzięcia nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz obszar [...] w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej, ani sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. " Z treści ww. kwalifikacji wynika, że promień wiązki głównej (przy maksymalnym pochyleniu) na azymucie 278°, nad terenem działki nr [...] w M. oraz na azymucie 60°, nad terenem działki nr [...] w M., przebiega na wysokości 21 m n.p.t. Zgodnie ze "Sprawozdaniem Nr [...] z pomiarów pól elektromagnetycznych" opracowanym [...].12.2014r. przez [...]: pomiary w otoczeniu stacji bazowej wykazały, że w miejscach dostępnych dla ludności nie występują obszary o przekroczonej wartości granicznej 7 V/m. Na podstawie przedłożonej dokumentacji oraz złożonego oświadczenia pełnomocnika [...] Sp. z o.o. ustalono, że w październiku 2013r. (na podstawie umowy najmu) na istniejącej wieży, na wysokości +24,4 m n.p.t., zamontowano konstrukcje wsporcze wraz z instalacją radiokomunikacyjną, tj. antenę radiolinii na azymucie 15° oraz 3 anteny sektorowe typu [...] na azymutach 600 (E1RP=7124W), 170° (EIRP=5889W), 280° (ElRP--7124 W). Następnie do PINB wpłynęła Klasyfikacja przedsięwzięcia zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z 9.11.2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, instalacji radiokomunikacyjnej [...] opracowana w sierpniu 2014r. przez mgr inż. W. G. w sprawie określania rodzajów przedsięwziąć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z treści ww. kwalifikacji wynikało, że promień wiązki głównej (przy maksymalnym pochyleniu) na azymucie 280°, nad terenem działki nr [...] w M. przebiega na wysokości 21,5m n.p.t., natomiast na azymucie 60°, nad terenem działki nr [...] w M., przebiega na wysokości 20,5 m n.p.t. Zgodnie ze "Sprawozdaniem z badań Nr [...] pola elektromagnetycznego wykonanego dla potrzeb środowiska ogólnego" opracowanym [...].09.2014r. przez [...] "[...]" - przeprowadzone w dniu [...].09.2014r. pomiary w otoczeniu stacji bazowej [...] M. wykazały, że w miejscach dostępnych dla ludności nie występują obszary o przekroczonej wartości granicznej 7 V/m. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami Uchwały Nr [...] Rady Gminy w M. z dnia [...] maja 2006 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. dla obszaru I. Działkę nr [...] w M., na której zlokalizowano przedmiotową stację bazową, oznaczono symbolem I.F.U.14 (teren zabudowy usługowej). Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 29. ust. 2 pkt. 15 Prawa budowlanego: "Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych ".  Zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczni związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. b Prawa budowlanego: "Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. " Stosownie do art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego: "Pozwolenia na budową wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar [...]. zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko." W ocenie organu, tak jak zainstalowanie anteny (anten) na budynkach (budowlach) nie jest rozbudową tych budynków (budowli), tak w opisanej sprawie umieszczenie anten na istniejącej legalnie konstrukcji (wieży) nie może być traktowane jako rozbudowa tej wieży. Instalacja dodatkowych anten na istniejącej legalnie wieży nie stanowi rozbudowy obiektu i nie wymaga pozwolenia na budowę w myśl art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, a tym samym nie można stwierdzić, ażeby w przedmiotowej sprawie zastosowanie miał art. 48 ww. ustawy. W przedmiotowej sprawie wykonano roboty budowlane polegające na zainstalowaniu urządzeń, w postaci antenowych konstrukcji wsporczych, na obiekcie budowlanym (istniejącej stalowej wieży antenowej), które w myśl art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane z 1994r., które nie wymagały pozwolenia na budowę ani zgłoszenia właściwemu terytorialnie organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W orzecznictwie odnoszącym się do stacji telefonii istnieje pogląd, iż pod pojęciem "instalacji", należy rozumieć sytuację, w której istniał już nośnik, na jakim miałyby być zainstalowane anteny i urządzenia wyposażenia stacji bazowej (wyroki NSA z dnia 10.07.2013r., sygn. akt II OSK 616/12 oraz z dnia 21.11.2013r., sygn. akt II OSK 1407/12). Z przedłożonych przez operatorów przedmiotowej stacji bazowej "Sprawozdania z badań Nr [...] pola elektromagnetycznego wykonanego dla potrzeb środowiska ogólnego" opracowanego [...].09.2014r. przez [...] "[...]" oraz "Sprawozdania Nr [...] z pomiarów pól elektromagnetycznych" opracowanego [...].12.2014r. przez [...] - wynika, że w miejscach dostępnych dla ludzi nie występuje pole elektromagnetyczne o wartości przekraczającej dopuszczalny poziom promieniowania. Biorąc pod uwagę: Klasyfikację przedsięwzięcia dla stacji M. nr [...] opracowaną w lutym 20I3r. przez mgr inż. K. K., oraz Klasyfikację przedsięwzięcia instalacji radiokomunikacyjnej P4 KRA6003A opracowaną w sierpniu 2014r. przez mgr inż. W. G., Sprawozdanie z badań Nr [...] pola elektromagnetycznego wykonane dla potrzeb środowiska ogólnego" opracowane [...].09.2014r. przez [...] "[...]", Sprawozdanie Nr [...] z pomiarów pól elektromagnetycznych" opracowane [...].12.2014r. przez [...], zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r. nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), przedmiotowa stacja bazowa nie oddziałuje na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (nie zachodzą przesłanki z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego). Wnioski zawarte w tych opracowaniach wskazują, iż na całym obszarze wokół stacji bazowej w miejscach dostępnych dla ludzi nie występuje pole elektromagnetyczne o wartości przekraczającej dopuszczalny poziom promieniowania. Przebywanie na tym obszarze pod względem ochrony przed promieniowaniem elektromagnetycznym jest dozwolone i nie podlega ograniczeniu, narażenie ludności uznaje się za pomijalne. Brak jest podstaw które uprawniałyby do podjęcia działań wynikających z przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994r., w tym z przepisu art. 51. Stosownie do przepisu art. 105 § 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przedmiotowy obiekt z pewnością nie oddziałuje na działki nr [...],[...] w M. i w żaden sposób nie ogranicza zagospodarowania tego terenu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] lipca 2016r. na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 157 i art. 158 § 1 oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2016r., poz. 23) oraz art. 80 ust. 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. 2016r., poz. 290), po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., którą umorzono postępowanie "w sprawie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na dz. nr [...] w m. M., gm. M. " z uwagi na jego bezprzedmiotowość - odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2015 r. W uzasadnieniu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że analizowane postępowanie zostało wszczęte z urzędu, w związku z wystąpieniem A. T.. W dniu [...] kwietnia 2015 roku, spółka [...] S.A. przedłożyła dokumentację; pełnomocnik spółki oświadczył do protokołu, że we wrześniu 2013 roku dokonano m.in. wymiany anten zamontowanych na przedmiotowym maszcie. Dokumentacja obejmowała m.in. Kwalifikację przedsięwzięcia dla stacji (M. nr [...]) opracowaną w lutym 2013 roku przez mgr inż. K. K. oraz "Sprawozdanie nr [...] z pomiarów pól elektromagnetycznych", opracowane w dniu [...] grudnia 2014 roku przez [...]. W aktach sprawy znajdowało się ponadto m.in. Sprawozdanie z badań z dnia [...] września 2014 roku (k. 189 akt PINB). W dniu [...] maja 2015 roku do protokołu zostało złożone oświadczenie pełnomocnika spółki [...] sp. z o.o., w którym wskazano że na podstawie umowy najmu spółka [...] sp. z o.o. zainstalowała w październiku 2013 roku na istniejącej wieży antenowej konstrukcje wsporcze wraz z instalacją radiokomunikacyjną; pełnomocnik inwestora zobowiązał się dostarczyć kwalifikację przedsięwzięcia. W dniu [...] czerwca 2015 roku wpłynęła "Kwalifikacja przedsięwzięcia" opracowana w sierpniu 2014 roku przez mgr inż. W. G.. PINB wskazał, że "Stacja bazowa telefonii komórkowej [...] M., składająca się z systemu antenowego i urządzeń technicznych, wieży strunobetonowej oraz kontenera technologicznego na dz. nr [...], została zrealizowana na postawie wydanej przez Starostę [...] ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] grudnia 2008 roku, potem w dniu [...] września 2009 roku została wydana przez PINB dla powiatu [...] decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. Organ I instancji odniósł się do zakresu wykonanych robót budowlanych, a następnie do treści szeregu dokumentów przedłożonych przez strony postępowania - w postaci kwalifikacji przedsięwzięć i sprawozdań pomiarów sporządzonych dla przedmiotowej inwestycji. PINB dokonał szerokiej analizy pojęć zawartych w przepisach m.in. art. 28, 29 ust. 2 pkt 15 i art. 29 ust. 3 oraz art. 3 pkt 9 prawa budowlanego, jak również przepisów zawartych w art. 3 ust. 1 pkt 7 i 8 oraz art. 59 i 60 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, a następnie wskazał, że zainstalowanie anteny (anten) na budynkach (budowlach) nie są rozbudową tych budynków (budowli), tak i umieszczenie anten na istniejącej legalnie konstrukcji (wieży) nie może być traktowane jako rozbudowa tej wieży. PINB wskazał, że instalacja dodatkowych anten na istniejącej legalnie wieży przedmiotowej stacji bazowej nie będzie stanowić rozbudowy obiektu i nie wymaga pozwolenia na budowę w myśl art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, a tym samym nie można stwierdzić, ażeby w przedmiotowej sprawie zastosowanie miał art. 48 tej ustawy. PINB odniósł się do kwestii dokumentu środowiskowego, jakim jest tzw. kwalifikacja przedsięwzięcia oraz jej cech, a następnie do treści kwalifikacji sporządzonych dla przedmiotowej inwestycji z których wynika, że stacja bazowa nie oddziałuje na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (nie zachodzą zatem przesłanki określone w art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego). W dniu [...] grudnia 2015 roku wpłynęło do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, pismo [...] "[...]" z siedzibą w R. (dalej: "Stowarzyszenie") o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...]. 06. 2015 roku umarzającej postępowanie w sprawie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej spółki [...] na działce o numerze [...] obręb [...] M. przy ulicy K. w M.. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 roku WINB odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. W dniu [...] kwietnia 2016 roku, po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Stowarzyszenie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu [...] maja 2016 roku [...] WINB wydał postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia [...] czerwca 2015 r. - a tym samym o dopuszczeniu wnioskującej organizacji [...] "[...]" z siedzibą w R. do udziału w przedmiotowym postępowaniu. Zdaniem organu wojewódzkiego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r., nie jest dotknięta żadną z wymienionych w przepisie art. 156 § 1 kpa wad i brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Weryfikowaną decyzją umorzono postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej na dz. nr [...] w m. M., gm. M. z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Organ I instancji stwierdził, że "instalacja dodatkowych anten na istniejącej legalnie wieży przedmiotowej stacji bazowej nie stanowi rozbudowy obiektu i nie wymaga pozwolenia na budowę w myśl art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego. Wykonano roboty budowlane polegające na zainstalowaniu urządzeń, w postaci antenowych konstrukcji wsporczych, na istniejącej stalowej wieży antenowej, które to roboty w myśl art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane z 1994r., nie wymagały pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. W ocenie [...]WINB brak jest podstaw do przypisania powyższym stwierdzeniom cech rażącego naruszenia prawa. Oczywista sprzeczność z treścią prawa w okolicznościach niniejszej sprawy nie występuje. W piśmie z dnia [...] czerwca 2016 roku Stowarzyszenie przytoczyło szereg orzeczeń sądów administracyjnych, z których wynikać ma, iż roboty takie stanowią rozbudowę, jednak w judykaturze prezentowane są również poglądy odmienne - wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 listopada 2015 roku, II SA/Kr 858/15. Ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) znowelizowano art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy, wskazując, że pozwolenia na budowę nie wymagają roboty budowlane polegające na "instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych". Ustawodawca doprecyzował w ten sposób (a nie zmienił) dotychczasowe brzmienie przepisu, przesądzając, że nie tylko instalacja radiokomunikacyjna, ale również antenowa konstrukcja wsporcza, instalowane na istniejącym obiekcie budowlanym, jest rodzajem urządzenia budowlanego, którego montaż nie wymaga pozwolenia na budowę, za wyjątkiem tych które zostały określone w art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego. Intencją ustawodawcy było usunięcie wcześniejszych wątpliwości i rozbieżności w praktyce orzeczniczej w zakresie kwalifikacji masztów antenowych, co wynika z uzasadnienia do zmiany tej ustawy. W związku z tak zarysowaną rozbieżnością, brak jest możliwości przyjęcia, że dokonane przez organ I instancji w uzasadnieniu weryfikowanej decyzji stwierdzenie, że "instalacja dodatkowych anten na istniejącej legalnie wieży przedmiotowej stacji bazowej nie będzie stanowić rozbudowy obiektu i nie wymaga pozwolenia na budowę w myśl art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, a tym samym nie można stwierdzić, ażeby w przedmiotowej sprawie zastosowanie miał art. 48 tej ustawy" zapadło z rażącym naruszeniem prawa. PINB wskazał również, że biorąc pod uwagę treść art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, podjęcie działań przez organ nadzoru budowlanego byłoby wymagane w sytuacji "gdyby roboty te spowodowały zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (art. 50 ust. 1 pkt 2), czego w przedmiotowej sprawie nie można stwierdzić ". W ocenie [...]WINB również tym twierdzeniom nie sposób zarzucić rażącej sprzeczności z przepisami prawa. Stowarzyszenie wskazało na pominięcie zjawiska tzw. kumulacji. Dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia - na potwierdzenie czego powołano się na konieczność wykładni systemowej § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016, poz. 71) oraz szereg wyroków sądów administracyjnych, w tym m.in. wyrok NSA z dnia 29 września 2015 roku II OSK 139/14. Odnosząc się do powyższych argumentów organ wskazał, że przywoływane przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko budzą wątpliwości interpretacyjne. Podsumowując WINB wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 prawa budowlanego "Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych.", przy czym - jak stanowił art. 29 ust. 3 prawa budowlanego - "Pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar [...], zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko." Z kolei zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego, "Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych". Orzecznictwo sądów administracyjnych - niezależnie od faktu częstych zmian przepisów prawa - wykazywało dużą rozbieżność; w bardzo dużej grupie orzeczeń prezentowany jest również pogląd uzależniający ocenę, czy dana inwestycja podlega pozwoleniu na budowę czy zgłoszeniu, od okoliczności konkretnej sprawy i danej inwestycji. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że weryfikowana decyzja PINB w K. z dnia [...] czerwca 2015 roku, którą umorzono przedmiotowe postępowanie została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego. [...] "[...]" wniosło odwołanie od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...].07.2016 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia [...] czerwca 2015 r., W odwoałniu wskazano na naruszenie art. 105 § 1 kpa w związku z; 1. art. 231 § 1 kodeksu karnego poprzez działanie na szkodę skarbu państwa - zwalnianie inwestorów z wysokiej opłaty legalizacyjnej oraz odstępowanie od wymierzenia kar za użytkowanie obiektu niezgodnie z decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. 2. art. 271 § 1 kodeksu karnego poprzez poświadczenie nieprawdy w decyzji, iż inwestorzy dokonali tylko montażu instalacji na obiekcie, brak opisu wykonanych robót budowlanych, które doprowadziły do zmiany parametrów technicznych oraz użytkowych istniejącego obiektu. 3. art. 6 ust. 1 załącznik 1 pkt 20 Konwencji z Arhus w powiązaniu z § 3 ust 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez przyjęcie, iż przepis ten budzi rozbieżności i nie stanowi rażącego naruszenia prawa jego pominięcie. 4. art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu poprzez brak oceny zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania terenu. 5. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, art 64 ust. 3 Konstytucji, art. 140, 143, 144 kodeksu cywilnego poprzez nie ustalenie zasięgu występowania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych z uwzględnieniem kumulacji pola elektromagnetycznego oraz zjawiska odbić. 6. art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż zwiększenie mocy istniejącego obiektu budowlanego nie stanowi jego rozbudowy. 7. art. 3 pkt 6 w związku z art. 3 pkt 7 a w związku z art 33 ust 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż nie mają one zastosowania. 8. art. 7, 8, 107 § 1, 107 § 3 kpa w związku z art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez wadliwe sporządzenie decyzji: a) brak podania mocy E1RP anten objętych analizą. b) brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny. c) brak wskazania, jaka na danym terenie może być dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy z jednoczesnym udowodnieniem, iż osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach nie możliwych do zabudowy. d) brak podania mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi. e) brak podania metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu. f) brak podania czy uwzględniono zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód oraz anteny innego operatora. g) brak konkretnej jednostki redakcyjnej przepsiu rozporządzenia z dnia 9.11.2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. h) pominięcie § 3 ust 2 pkt 3 ww. rozporządzenia. i) brak analizy, iż inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że wskazany art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz 30 ust. 1 pkt 3 lit b ustawy Prawo budowlane dotyczy montażu urządzeń na obiekcie niepowiązanym technicznie ze stacją bazową, która stanowi samodzielny obiekt budowlany. Chodzi o montaż na obiekcie instalacji radiokomunikacyjnej oraz antenowych konstrukcji wsporczych, co nie dotyczy niniejszego przypadku. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać, że chodzi tylko i wyłącznie o instalowanie konstrukcji wsporczych i anten sektorowych na istniejącym maszcie, bowiem zakres wykonanych robót był szerszy. W niniejszej sprawie doszło do rozbudowy obiektu budowlanego - stacji bazowej telefonii komórkowej - wyroki NSA z dnia 21 stycznia 2016 r., II OSK 1224/14, oraz z 29 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 371/13. Bez uwzględnienia kumulacji pola elektromagnetycznego ustalenie obszaru oddziaływania obiektu oraz dokonanie kwalifikacji przedsięwzięcia było niemożliwe, co potwierdza wyrok NSA z dnia 7.08.2015 roku, II OSK 419/13. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania [...] "[...]" od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].07.2016r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w toku postępowania prowadzonego w trybie zwykłym ustalono, że Starosta [...] decyzją z dnia [...].12.2008r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla stacji bazowej telefonii komórkowej [...] M., składającej się z systemu antenowego i urządzeń technicznych, wieży strunobetonowej oraz kontenera technologicznego - na dz. nr [...], obręb [...] M., ul. K., wskazując, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M., a także z wymaganiami ochrony środowiska. Decyzją z dnia [...].09.2009r., PINB dla powiatu [...] w K. udzielił pozwolenia na użytkowanie inwestycji zrealizowanej na podstawie ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. Podczas przyjmowania ww. stacji bazowej do użytkowania, na maszcie były zainstalowane anteny sektorowe: - na poziomie + 30,2 m npt, 3 anteny typu AS-1 (742215) na azymutach 60 150 278 EIRP = 4760 W - na poziomie + 27,8 m npt, 3 anteny typu AS-1 (742215) oraz 3 anteny typu AS-5 (739686) na azymutach 60 150 278 EIRP = 56640 W. Na podstawie przedłożonej dokumentacji oraz złożonego oświadczenia [...] S.A. ustalono, że we wrześniu 2013r., na poziomie + 30,2 m npt, anteny typu 742215 wymieniono na anteny typu 800110290v01 (EIRP=2444W) (azymuty 60 150 278 ° bez zmian). Na poziomie + 27,8 m npt, 3 anteny typu 742215 zostały zdemontowane. Ponadto na maszcie zamontowano m.in. nowe uchwyty antenowe, uchwyty pod RRU, moduły RRU. W dniu [...].04.2015r., pełnomocnik [...] SA przedłożył "Klasyfikację przedsięwzięcia" dla stacji bazowej M. nr [...], opracowaną w lutym 2013 r., przez mgr inż. K. K., w której ocenie poddano nowe anteny. Z wniosków zawartych w tej kwalifikacji wynikało, że dla podanych parametrów technicznych anten sektorowych instalacji, w badanych odległościach od anten, określonych w przepisach nie występują miejsca dostępne dla ludności. Ponadto planowana rozbudowa na etapie realizacji i eksploatacji nie będzie oddziaływać na obszary chronione [...] i na obiekty ochrony, dla których zostały one utworzone. Zatem przedsięwzięcie nie jest kwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko. Realizacja tego przedsięwzięcia nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz obszar [...] w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej, ani sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Ze znajdującego się w aktach "sprawozdania nr [...] " sporządzonego przez [...] z dnia [...].12.2014r., także wynikało, że przeprowadzone w dniu [...].12.2014r., pomiary w otoczeniu stacji bazowej [...] ([...]) M. wykazały, że w miejscach dostępnych dla ludności nie występują obszary o przekroczonej wartości granicznej 7V/m. W toku postępowania prowadzonego w trybie zwykłym ustalono również, że w październiku 2013r., (na podstawie umowy najmu z dnia [...].07.2013r., nr [...]) na istniejącej wieży, na wysokości +24,4 m n.p.t, zamontowano konstrukcje wsporcze wraz z instalacją radiokomunikacyjną, tj. antenę na azymucie 150 oraz 3 anteny sektorowe typu [...] na azymutach 600 ( EIRP=7124W), 1700 (EIRP=5889W), 2800 (E1RP=7124W). Z "Kwalifikacji Przedsięwzięcia" Instalacji radiokomunikacyjnej [...] M. sporządzonej w sierpniu 2014 przez mgr inż. W. G. z wynika, że przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010r., nr 213, poz. 1397), wobec tego zostaje uznane za nieniosące ryzyka wystąpienia znacznego oddziaływania na środowisko, dlatego też nie podlega ono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Również ze sprawozdania z badań nr [...] pola elektromagnetycznego wykonanych dla potrzeb środowiska ogólnego, sporządzonego w dniu [...].09.2014r., przez [...] "[...]" wynika, że pomiary wykonane w otoczeniu stacji bazowej [...] M. wykazały, że w miejscach dostępnych dla ludności nie występują obszary o przekroczonej wartości granicznej 7V/m. Powyższe dokumenty potwierdzają, że rozbudowa objętej postępowaniem stacji bazowej w myśl obowiązujących przepisów nie jest przedsięwzięciem mogącym w znaczący sposób oddziaływać na środowisko i w związku z powyższym dla rekonfiguracji przedmiotowej stacji nie jest konieczne przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz nie jest konieczne wykonanie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto ze sprawozdań tych wynika, że badania rozkładu pól elektromagnetycznych (dokonane po zainstalowaniu anten w 2009 i 2013 r.) wskazują, że w otoczeniu źródeł pól elektromagnetycznych nie stwierdzono miejsc występowania poziomów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych (składowa elektryczna), tj. powyżej 7 V/m. Spełnione zostały wymagania odnośnie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jakie mogą występować w środowisku. Przebywanie ludzi w miejscach dostępnych dla ludzi w miejscach wokół źródeł pól elektromagnetycznych będących przedmiotem pomiarów dozwolone jest bez ograniczeń. Zmiany dotyczące zwiększenia ilości anten zostały zgłoszone przez poszczególnych operatorów, do właściwego w tym zakresie organu ochrony środowiska, tj. do Starosty [...]. Zgodnie z obowiązującym w okresie orzekania w trybie zwykłym art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), "pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych''. Biorąc pod uwagę powyższy przepis oraz zgromadzone w aktach sprawy dokumenty, PINB dla powiatu [...] w K., kwestionowaną decyzją z dnia [...].06.2015r., zasadnie umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W związku z powyższym, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności badanej decyzji na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa Odnosząc się do zarzutów skarżącego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że tryb nadzwyczajny, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. [...] "[...]" z siedzibą w R. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargą na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...].08.2016 r. . Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie tych samych przepisów, które wskazano w odwołaniu. Domagało się uchylenia zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano między innymi, że bez uwzględnienia kumulacji oraz ustalenia zasięgu uciążliwości całego przedsięwzięcia nie jest możliwe dokonanie oceny prawnej przedsięwzięcia. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów, zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia (wyrok NSA sygn.. II OSK 624/14 opubl. w CBOSA ). Konieczność sumowania mocy potwierdza wyrok WSA w Warszawie z dnia 9.03.2016 r., VII SA/Wa 923/15. Odnosząc się do wykładni art. 29 ust 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane wskazał, że nie może on mieć zastosowania w niniejszej sprawie gdyż dotyczy montażu instalacji oraz konstrukcji wsporczej na obiekcie niepowiązanym technologicznie ze stacja bazową. Przedmiotowe prace doprowadziły do zmiany parametrów technicznych oraz użytkowych stacji bazowej. Inwestor zastąpił dotychczasowe anteny nowymi, zwiększył ilość anten, należało zbadać czy doszło do zmiany parametrów obiektu. Organ powinien ustalić czy w sprawie doszło do przebudowy, rozbudowy czy do montażu urządzeń na istniejącym obiekcie. Zmiana parametrów anten mogła skutkować zmianą obszaru oddziaływania na środowisko. Orzecznictwo rozróżnia montaż od rozbudowy czy przebudowy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016r., poz. 718). Skargę należało uwzględnić. Istota rozpatrywanej sprawy sprowadza się do kwalifikacji prawnej robót budowlanych wykonanych przez inwestora podlegających na montażu na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej dodatkowych, poza istniejącymi, anten. Organy orzekające w sprawie, uznały, że roboty te stanowiły instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych w znaczeniu przyjętym w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Skarżące Stowarzyszenie twierdziło natomiast, że wykonanych robót nie można kwalifikować jako instalowanie urządzeń, o których mowa w powyższym przepisie, albowiem dotyczy on montażu instalacji radiokomunikacyjnych oraz konstrukcji wsporczych na istniejących obiektach budowlanych niezwiązanych technologicznie oraz funkcjonalnie ze stacją bazową telefonii komórkowej. Należy wskazać, że ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. nr 106, poz. 675), która weszła w życie w dniu 17 lipca 2010 r., zmieniono art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego - wskazujący przypadki braku wymogu uzyskania pozwolenia na budowę - w ten sposób, że dotychczasową jego treść "instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych" zastąpiono wyrażeniem "instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych". Powołany przepis w nowym brzmieniu miał w tej sprawie istotne znaczenie, albowiem, jak ustalono w kwestionowanej decyzji, dodatkowe anteny zostały zainstalowane w 2013 r., a więc już pod rządami tego przepisu w nowym brzmieniu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, że dokonując kwalifikacji prawnej robót budowlanych nie można czynić tego automatycznie, niezależnie od szczegółowych, technicznych założeń inwestora (wyroki NSA z dnia 1 października 2009 r., II OSK 1461/08, LEX nr 573565, z dnia 26 sierpnia 2010 r., II OSK 1297/09, LEX nr 1613214, z dnia 24 listopada 2011 r., II OSK 1660/10, LEX nr 1151981). W konsekwencji, organy muszą dokonywać ustaleń co do zakresu robót budowlanych, które pozwoliłyby na jednoznaczne ustalenie charakteru danych robót w świetle przepisów Prawa budowlanego. Należy podkreślić, że zakwalifikowanie robót jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, może nastąpić tylko wówczas, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów (wyrok NSA z 12 października 2016 r., II OSK 3341/14; - wyrok NSA z 16 lutego 2017 r., II OSK 1424/15; - wyrok NSA z 22 lutego 2017 r., II OSK 1494/15). Ewentualna zmiana parametrów obiektu winna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym (wyrok NSA z 26 stycznia 2012 r., II OSK 2145/10, LEX nr 112311). Zgodnie z treścią art. 3 pkt. 7a Prawa budowlanego, przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Jeśli zdemontowanie niektórych znajdujących się na wieży anten i zamontowanie na niej nowych (także dodatkowych), skutkowało zmianą parametrów użytkowych stacji bazowej telefonii komórkowej, to działanie takie będzie spełniać wymogi przebudowy obiektu budowlanego. Przebudowa jest jedną z postaci robót budowlanych (art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego), a te zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy, wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, chyba, że przepis szczególny inaczej rozstrzyga to zagadnienie. Wyłączenie konieczności uzyskania pozwolenia na budowę musiałoby jednoznacznie wynikać z przepisu prawa. Przepis musiałby wprost wskazywać, że nie wymagana pozwolenia na budowę przebudowa obiektu budowlanego dokonana na skutek umiejscowienia na nim antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych. Tymczasem z przepisów ustawy Prawo budowlane wynika, że zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy wyłącznie działania polegającego na instalowaniu na obiektach budowlanych antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie istniała konieczność ustalenia czy doszło do zmiany sumarycznej mocy zamontowanych na obiekcie anten, zmiany parametrów obiektu oraz emitowanego przez stację bazową pola elektromagnetycznego. Tylko wówczas, gdy zainstalowanie nowych anten nie skutkowało zmianą dotychczasowych parametrów stacji bazowej telefonii komórkowej można było uznać, że zmiana ta nie wymagała pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia i tym samym wszczęte przed organem powiatowym postępowanie należało umorzyć. W konsekwencji zasadny był zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, poprzez jego błędne zastosowanie. Organ przyjął bowiem, że przepis ten był podstawą prawną do instalowania antenowych konstrukcji wsporczych na istniejącej wieży stacji bazowej telefonii komórkowej, niezależnie od tego, czy fakt ten stanowił ich rozbudowę, nadbudowę lub przebudowę, a więc niezależnie od zmiany parametrów stacji bazowej. Doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, które obligowały organy do poczynienia w toku postępowania nadzwyczajnego ustaleń faktycznych (w ramach materiału dowodowego, który istniał w dacie wydania kwestionowanej decyzji) w zakresie tego zasadniczego zagadnienia. Naruszono art. 7, 8, 9, 77 § 1,107 § 3 k.p.a., w związku z art. 105 § 1 k.p.a., który mógł być zastosowany w decyzji PINB z dnia [...] czerwca 2015r., mimo braku wskazanych w nim przesłanek. Rzetelna analiza wskazanych wyżej okoliczności, miałaby także znaczenie dla ewentualnej konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Gdyby bowiem okazało się, że inwestycja wymagała pozwolenia na budowę, to nieuprawnione było przyjęcie przez organ powiatowy, że postępowanie było bezprzedmiotowe, co spowodowało ówcześnie umorzenie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Ocena organu, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest dotknięta wadą z art. 156 § 1 § 2 k.p.a. była dokonana wadliwie. Ocena ta powinna bowiem uwzględniać, że zmiana parametrów istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, poprzez zwiększenie ilości anten, a w konsekwencji emisji pola elektromagnetycznego, jest przebudową lub rozbudową stacji bazowej, a nie montażem urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2017r., sygn. II OSK 2295/15) Wskazane w kwestionowanej decyzji roboty budowlane wykonano, bez wymaganego pozwolenia na budowę, dlatego umorzenie postępowania w ramach nadzoru budowlanego potencjalnie mogło w sposób rażący naruszać art. 105 kpa w związku z art. art. 50 i 51 ustawy – Prawo budowlane. Trafnie zatem zarzucono przeprowadzenie wadliwej kontroli kwestionowanej decyzji, w postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach wydano na podstawie art. 200 i 205 ww. ustawy. Kwotę 200 złotych zasądzono z tytułu uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego.