II SA/Wa 1152/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Adam Lipiński, Iwona Dąbrowska, , Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi R.A. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...]. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (dalej również jako: "Centralna Komisja") decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej również jako: "k.p.a." oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), dalej również jako: "ustawa o stopniach naukowych (...)", utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu [...] - [...] w [...] (dalej również jako: "Rada Wydziału") z dnia [...] września 2012 r. nr [...] uchylającą uchwałę Rady Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej [...] z dnia [...] czerwca 1993 r. o nadaniu R. A. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk medycznych w zakresie medycyny - [...] oraz odmawiającą nadania R. A. stopnia naukowego doktora habilitowanego we wznowionym postępowaniu. Powyższa uchwała została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. wznowiła z urzędu - na podstawie art. 29 ust. 2 i 3 ustawy o stopniach naukowych (...)" - postępowanie w przewodzie habilitacyjnym, zakończone uchwałą Rady Wydziału Lekarskiego AM [...] z dnia [...] czerwca 1993 r. o nadaniu R. A. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Sprawa wyjaśnienia zasadności zarzutów stanowiących podstawę wznowienia postępowania została powierzona Radzie Wydziału Lekarskiego AM [...], a następnie - po zawieszeniu na okres trzech lat uprawnienia ww. Rady do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk medycznych - Radzie Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu [...] - [...] w [...]. Uchwałą z dnia [...] listopada 2011 r. Rada Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] uznała, iż w przewodzie habilitacyjnym zakończonym uchwałą Rady Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej [...] o nadaniu R. A. stopnia naukowego doktora habilitowanego, stopień ten został nadany na podstawie rozprawy habilitacyjnej powstałej z naruszeniem praw autorskich innych osób i dobrych obyczajów w nauce. W wyniku rozpatrzenia odwołania R. A. od powyższej uchwały Centralna Komisja decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] postanowiła utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę uznając, że wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 29 ust. 2 i 3 ustawy o stopniach naukowych (...), tj. że stopień doktora habilitowanego został nadany na podstawie rozprawy habilitacyjnej powstałej z naruszeniem praw autorskich i dobrych obyczajów w nauce. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. W jej uzasadnieniu wskazano, że po wpłynięciu odwołania od uchwały organ w dniu [...] stycznia 2012 r. powołana została - w trybie § 5 ust. 2 i § 8 pkt 5 Statutu Centralnej Komisji – Sekcja Doraźna z mieszanym składem osobowym, która w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciwko uwzględnieniu odwołania. Po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji Doraźnej, Prezydium Centralnej Komisji w głosowaniu tajnym wypowiedziało się przeciwko uwzględnieniu odwołania, stwierdzając zarazem, że Rada Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] ma obowiązek wydania rozstrzygnięcia w sprawie uchwały Rady Wydziału Lekarskiego AM [...] z dnia [...] czerwca 1993 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania, iż Rada Wydziału U[...] w [...] nie miała kompetencji do prowadzenia postępowania wobec tego, że postępowanie wznowieniowe zostało zakończone uchwałą Rady Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej [...], Centralna Komisja wskazała, że istotnie Rada Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej [...] podjęła czynności wyjaśniające, które trwały przez około półtora roku i w dniu [...] stycznia 2010 r. podjęła uchwałę, w której stwierdzono, że nie zaistniały przyczyny do wznowienia przewodu habilitacyjnego. Centralna Komisja stwierdziła jednocześnie, że Rada Wydziału Lekarskiego AM [...] ograniczyła się do sprawdzenia przesłanek formalno-prawnych, nie wykonała zaleceń zawartych w postanowieniu Centralnej Komisji z dnia [...] kwietnia 2009 r., w którym wskazano, że do przedmiotowej sprawy winny znaleźć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 września 1990 r. o stopniach naukowych (...), a nie aktualnie obowiązujące przepisy. Centralna Komisja wskazała, że obstrukcyjne stanowisko Rady Wydziału Lekarskiego AM [...] stało się jedną z podstaw zawieszenia tej Radzie uprawnień na okres 3 lat do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk medycznych. Z tego względu sprawa R. A. została przekazana Radzie Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] - w trybie art. 9 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych (...). Centralna Komisja wskazała też, że uchwała nr [...] Rady Wydziału Lekarskiego AM [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. obarczona jest licznymi wadami. Podkreśliła, że zadaniem Rady Wydziału nie było zbadanie, czy zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania, tylko dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki dla uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego, czego Rada nie wykonała. W konsekwencji Centralna Komisja stwierdziła, że Rada Wydziału Lekarskiego AM [...] uchyliła się od wykonania postanowienia z dnia [...] stycznia 2009 r. Konkludując Centralna Komisja uznała, że Rada Wydziału Lekarskiego U[...] w [...], kontynuując postępowanie prowadzone przez Radę Wydziału Lekarskiego AM [...], podjęła uchwałę zgodnie z treścią postanowienia o wznowieniu przedmiotowego postępowania. Centralna Komisja stwierdziła jednocześnie, że uchwała ta ma charakter decyzji częściowej i Rada Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] powinna nadal procedować w przedmiocie wznowionego postępowania, zaś postępowanie to powinno zostać sfinalizowane wydaniem kolejnej uchwały, którą to uchwałą rozstrzygnie o uchyleniu uchwały o nadaniu stopnia naukowego i odmowie nadania tego stopnia bądź o utrzymaniu uchwały o nadaniu stopnia naukowego w mocy. Powyższa decyzja Centralnej Komisji stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i uchwały Rady Wydziału Medycznego U[...] w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. R. A., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie art. 105 § 1, art. 110 k.p.a., polegające na zaniechaniu umorzenia postępowania administracyjnego pomimo tego, że w obrocie prawnym funkcjonuje rozstrzygnięcie w tej samej sprawie, tj. uchwała nr [...] Rady Wydziału Lekarskiego AM [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. o niestwierdzeniu przesłanek do wznowienia tegoż postępowania. Podkreślił, że uchwała ta ma przymiot decyzji ostatecznej. Podniósł również, że uchwała Rady Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] pozostaje w kolizji z wcześniejszym rozstrzygnięciem Rady Wydziału Lekarskiego AM [...] i narusza zasadę związania organu własną decyzją - art. 110 k.p.a. Narusza tym samym art. 105 § 1 k.p.a., albowiem postępowanie winno być umorzone. Zdaniem strony skarżącej, uchwała Rady Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] posiada status decyzji częściowej (art. 104 § 2 k.p.a.) i została podjęta w sprawie posiadającej status rei iudicatae. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1400/12 stwierdził nieważność decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż wszczęte z urzędu przez Centralną Komisję postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. postępowanie wznowieniowe winno zakończyć się wydaniem stosownej decyzji, zgodnie z katalogiem rozstrzygnięć wyznaczonym przez art. 151 k.p.a. i art. 29a ustawy o stopniach naukowych (...), od którego to rozstrzygnięcia przysługują środki zaskarżenia. Rozstrzygnięcie obydwu uchwał (uchwały Rady Wydziału Lekarskiego AM [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., ani uchwały Rady Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] z dnia [...] listopada 2011 r.), nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć określonych w art. 151 k.p.a. i art. 29a ww. ustawy, a zatem należało je zakwalifikować jako rozstrzygnięcia (częściowe), jako etap do rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 151 k.p.a. i 29a ww. ustawy. Żadna z ww. uchwał nie stanowiła aktu (decyzji), od której przysługiwałby stronom jakikolwiek środek zaskarżenia, co oznacza, że nieprawidłowym było zarówno samo rozpatrzenie odwołania strony skarżącej od tejże uchwały, jak i wydanie przez Centralną Komisję zaskarżonej decyzji. Z tego względu, stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., należało zaskarżoną decyzję wyeliminować z obrotu prawnego, jako wydaną bez podstawy prawnej. Końcowo Sąd stwierdził, że po zakończeniu wznowionego postępowania, tj. po wydaniu rozstrzygnięcia zgodnie z katalogiem rozstrzygnięć przewidzianym w art. 151 k.p.a. i art. 29a ww. ustawy, środek zaskarżenia będzie dopuszczalny. Sąd zaznaczył również, że na rozprawie w dniu 30 stycznia 2012 r. strona skarżąca złożyła do akt uchwałę nr [...] Rady Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] z dnia [...] września 2012 r., która stanowi rozstrzygnięcie kończące postępowanie, określone podmiotowo i przedmiotowo w postanowieniu Centralnej Komisji z dnia [...] kwietnia 2009 r. o wznowieniu postępowania. Powyższe rozstrzygnięcie jest zgodne z katalogiem rozstrzygnięć przewidzianym w art. 151 k.p.a. i art. 29a ww. ustawy. Dopiero od uchwały z dnia [...] września 2012 r. przysługiwać może środek zaskarżenia. Od powyższego wyroku R. A. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 17 września 2013 r. sygn. akt I OSK 1246/13 skargę kasacyjną oddalił. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, iż zgodnie z art. 149 § 1 i § 2 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które to postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zatem podjęcie przez organ właściwy (w niniejszej sprawie przez Radę Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu [...]) stanowiska w kwestii przyczyn wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Rady Wydziału Lekarskiego AM [...] o nadaniu R. A. stopnia naukowego doktora habilitowanego, w formie przewidzianej dla podejmowania werdyktu przez organy kolegialne, tj. w formie uchwały, jest zgodne z przytoczonym przepisem k.p.a. Ponadto NSA stwierdził, iż akt, jakim jest uchwała Rady Wydziału Lekarskiego U[...] z dnia [...] listopada 2011 r. nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 151 k.p.a., kończącą postępowanie wznowieniowe, ponieważ nie spełnia warunków określonych w tym przepisie. Uchwała ta nie zapadła bowiem, ani po zakończeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a., ani też nie zawiera żadnego z rozstrzygnięć wskazanych w art. 151. Trafne jest więc stanowisko Sądu I instancji, że jest ona aktem niezaskarżalnym w toku postępowania administracyjnego. Skoro tak, to ocena prawna tegoż Sądu, że decyzja Centralnej Komisji z dnia [...] maja 2012 r. została wydana bez podstawy prawnej znajduje uzasadnienie w przywołanych przepisach k.p.a. Uchwałą z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Rada Wydziału Lekarskiego U[...] - [...] w [...], powołując art. 149 § 2 i art. 151 § 1 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania rozpoznawczego uznającego, że wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 29 ust. 2 i 3 ustawy o stopniach naukowych (...), tj. że stopień doktora habilitowanego został nadany R. A. na podstawie rozprawy habilitacyjnej powstałej z naruszeniem praw autorskich innych osób i dobrych obyczajów w nauce: uchyliła uchwałę Rady Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej [...] z dnia [...] czerwca 1993 r. o nadaniu R. A. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk medycznych w zakresie medycyny – [...] (§ 1), odmówiła nadania R. A. nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego we wznowionym postępowaniu (§ 2), postanowiła, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3). Wyniki głosowania Rady Wydziału nad ww. uchwałą zostały zawarte w wypisie z protokołu posiedzenia Rady Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] z dnia [...] września 2012 r. Od powyższej uchwały R. A., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł odwołanie zarzucając: 1) rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o uchwałę Rady Wydziału Lekarskiego U[...] z dnia [...] listopada 2011 r. stwierdzającą w postępowaniu rozpoznawczym, że w sprawie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania, pomimo obowiązywania uchwały Rady Wydziału Lekarskiego AM [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] o niestwierdzeniu przesłanek do wznowienia postępowania, która to uchwała jest decyzją administracyjną ostateczną, zaś zarówno zaskarżona uchwała Rady Wydziału Lekarskiego U[...], jak również uchwała tego organu z dnia [...] listopada 2011 r. zostały podjęte w przedmiocie już poprzednio rozstrzygniętym decyzją ostateczną, 2) wydanie uchwały z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej Rady Wydziału Lekarskiego U[...] w [...], albowiem decyzją Centralnej Komisji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] zawieszono Radzie Wydziału Lekarskiego AM [...] uprawnienie do nadawania stopnia doktora habilitowanego nauk medycznych - w oparciu o art. 9 ust. 2 pkt 2 ustawy o stopniach naukowych (...) - a następnie na podstawie art. 9 ust. 3 ww. ustawy w dniu 11 października 2010 r. wskazano do kontynuowania postępowania Radę Wydziału Lekarskiego U[...], podczas gdy uprawnienie do zawieszenia z art. 9 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy obejmuje wyłącznie sprawy o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego, zaś kompetencja z art. 9 ust. 3 ustawy obejmuje wskazanie jednostki organizacyjnej w sprawach przewodów wszczętych i niezakończonych, nie obejmuje natomiast postępowań wznowieniowych o nadanie stopni naukowych, 3) naruszenie art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. polegające na zaniechaniu pozyskania przez Radę Wydziału Lekarskiego U[...] z Archiwum i Biblioteki Akademii Medycznej [...] raportów Katedry i Kliniki [...] Akademii Medycznej [...] dotyczących wpływu [...] na stan zdrowia pracowników i populacji zamieszkującej w pobliżu [...] za lata 1980-1989, których prof. R. A. oraz prof. J. A. byli współautorami i które to raporty stanowiły podstawę rozprawy habilitacyjnej strony, jak również podstawę rozprawy doktorskiej prof. J. A., na skutek czego, pomimo dwóch wniosków dowodowych z dnia [...] lutego 2011 r. w tym przedmiocie, nie wyjaśniono w ogóle - w trybie recenzenckim - przyczyn podobieństw tekstualnych obu rozpraw, które to podobieństwa nie wynikają z zapożyczeń z rozprawy doktorskiej, a tylko ze wspólnych raportów, których w każdym przypadku autorem jest prof. R. A., 4) naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej uchwały, przez co strona nie posiada wiedzy co do faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innych dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak również wiedzy co do podstawy prawnej uchwały, 5) naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak pouczenia, czy i w jakim trybie służy odwołanie od uchwały (pouczenie co do środka odwoławczego zostało zawarte w piśmie przewodnim Dziekana Wydziału Lekarskiego U[...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] załączonym do uchwały), 6) naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wydanie uchwały z podpisem jednego członka Rady Wydziału Lekarskiego, podczas gdy z uwagi na okoliczność, że Rada ta jest organem kolegialnym, uchwała winna być podpisana przez wszystkich głosujących członków tego organu, 7) naruszenie art. 15 k.p.a. polegające na przeprowadzeniu postępowania i podjęcie zaskarżonej uchwały na skutek pisemnego zalecenia ze strony Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] wobec Rady Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] w przedmiocie zakończenia postępowania wznowieniowego, przepisów określających tryb procedowania, oceny prawnej i faktycznej sposobu procedowania przez organ I instancji - Radę Wydziału Lekarskiego AM [...], przez co zalecenia te skutkowały narzuceniem Radzie Wydziału poglądów organu II instancji i pozbawiły organ I instancji samodzielności nieodzownej w rozstrzyganiu sprawy administracyjnej, 8) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. i art. 7 k.p.a. polegające na zaniechaniu przekazania przez Radę Wydziału Lekarskiego U[...] przesłanych w dniu [...] maja 2011 r. dla recenzentów prof. W. W., prof. A. W. oraz prof. A. D. kopii raportów Katedry i Kliniki [...] AM [...] dotyczących wpływu [...] na stan zdrowia prawników i populacji zamieszkującej w pobliżu [...] za lata 1988 i 1989, których prof. R. A. oraz prof. J. A. byli współautorami i które to raporty stanowiły podstawę rozprawy habilitacyjnej strony, na skutek czego powołani recenzenci nie ustosunkowali się w swoich recenzjach, przygotowanych we wznowionym przewodzie habilitacyjnym, do kwestii podobieństw rozprawy doktorskiej prof. J. A. i rozprawy habilitacyjnej prof. R. A., które to podobieństwa wynikały z przeniesienia fragmentów raportów do obu rozpraw, w tym rozprawy habilitacyjnej. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości i umorzenie postępowania I instancji. Centralna Komisja nie stwierdziła podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołaną na wstępie uchwałę z dnia [...] grudnia 2015 r. wskazała, iż zaskarżona uchwała jest formalnie i merytorycznie zasadna. W postępowaniu przeprowadzonym przez Centralną Komisję potwierdzone zostały ustalenia Rady Wydziału o niesamodzielnym wykonaniu pracy habilitacyjnej przez prof. R. A. i naruszeniu praw autorskich innych współuczestników badań, bez podania źródeł. W rozprawie habilitacyjnej znalazło się wiele nieuprawnionych zapożyczeń, nieraz wielostronicowych, zatem nosi ona wszelkie znamiona pracy niesamodzielnej. Wystąpienie zapożyczeń w rozprawie habilitacyjnej powoduje, że kandydat nie przedstawił osiągnięcia naukowego stanowiącego znaczny wkład autora w rozwój dyscypliny naukowej medycyna w rozumieniu przepisów ustawy o stopniach naukowych (...). W ocenie Rady Wydziału i Centralnej Komisji wielkość tych zbieżności w rozprawie habilitacyjnej dyskwalifikuje - w świetle podstawowym zasad pracy naukowej - kandydata do osiągnięcia stopnia naukowego doktora habilitowanego. W kontekście ustawowej przesłanki przedstawienia znacznego osiągnięcia naukowego stanowiącego znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej, przy przedłożeniu pracy habilitacyjnej z elementami zapożyczeń noszących znamiona niesamodzielności i zawłaszczania cudzych praw autorskich - Rada Wydziału nie ma prawa nadania stopnia doktora habilitowanego. Postępowanie dowodowe wykazało w sposób nie budzący wątpliwości, że rozprawa habilitacyjna powstała z naruszeniem praw autorskich innych osób i dobrych obyczajów w nauce. W zakresie procedowania Rady [...] i waloru prawnego uchwały nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Centralna Komisja wskazała, iż Rada procedowała w sposób wadliwy, bowiem nie powołała niezbędnych we wznowionym przewodzie habilitacyjnym recenzentów dorobku naukowego prof. R. A., poprzestała tylko na powołaniu wewnętrznej 7-osobowej komisji Rady. Rada dokonała sprawdzenia dokumentacji przewodu pod kątem zaistnienia przesłanek formalnoprawnych do uchylenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego. Tymczasem zadaniem Rady było zbadanie, czy - w świetle ujawnionych nowych okoliczności natury plagiatowej - zachodzą przesłanki do uznania, że spełnione są wymagania ustawowe dla uzyskania stopnia doktora habilitowanego, czy też ujawnione nowe fakty przesądzają o braku warunków do uzyskania stopnia naukowego. W tej sytuacji niezasadny jest zarzut odwołania, że uchwała Rady [...] została podjęta w sprawie już rozstrzygniętej (zarzut naruszenia zasady res iudicata), gdyż uchwała z dnia [...] kwietnia 2009 r. Rady [...] nie zawierała w swej treści rozstrzygnięcia podstawowego. Konkluzja ta znalazła pełne potwierdzenie w treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/WA 1400/12. Zdaniem Centralnej Komisji, nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przepisów o właściwości rzeczowej Rady Wydziału Lekarskiego U[...] w [...]. Z art. 9 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych (...) nie wynika ograniczenie kompetencji CK do wskazania rady wydziału do prowadzenia postępowań wznowieniowych, w sytuacji, gdy w postępowaniu wznowionym bada się na nowo kwestie nadania stopnia naukowego doktora czy doktora habilitowanego. Ponadto w przypadku zawieszania czy odebrania uprawnień rady do nadawania stopni naukowych, Centralna Komisja musi wskazać inną radę do kontynuowania postępowania, aby podjęła ona ostateczne rozstrzygnięcie. Przyjęcie argumentacji zaprezentowanej w odwołaniu oznaczałoby, że wznowione postępowanie nie mogłoby się w ogóle zakończyć. Odnośnie zarzutu zaniechania przez Radę Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] pozyskania starych raportów Katedry i Kliniki [...] AM [...] dotyczących wpływu [...] na stan zdrowia pracowników i populacji zamieszkałej w pobliżu [...] za lata 80-te XX w., tj. zaniechania przeprowadzenia dodatkowych dowodów, Centralna Komisja wskazała, że w piśmiennictwie rozprawy habilitacyjnej prof. R. A. opracowania te nie zostały zacytowane. Zaznaczyła, że Rada Wydziału kierowała się suwerenną oceną, czy żądanie strony przeprowadzenia dodatkowego dowodu jest okolicznością mającą znaczenie dla przedmiotowej sprawy. Jeśli Rada uznała, że dany wniosek dowodowy ma znikome znaczenie dla wyjaśnienia sprawy, mogła nie uwzględnić tego wniosku dowodowego. Nieuwzględnienie wniosku dowodowego nie oznacza więc, że Rada dysponowała okrojonym czy niepełnym materiałem dowodowym. Centralna Komisja zaznaczyła, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego przepisów ustawy z 2003 r. o stopniach naukowych (w brzmieniu sprzed nowelizacji z 2011 r.) wymóg sporządzania uzasadnienia w rozumieniu art. 107 k.p.a. nie odnosi się do uchwał rad wydziału - tym bardziej, że są to uchwały organu kolegialnego. Rada nie musiała sporządzać uzasadnienia do uchwały, ważne jest natomiast aby rozstrzygnięcia zostały oparte na całokształcie materiału dowodowego, w którym kluczowe znaczenie miały wyczerpujące opinie recenzentów. W aktach postępowania znajduje się wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia przez organ. W postępowaniu I i II instancji konkluzje złożonych recenzji sporządzonych przez profesorów z dziedziny nauk medycznych były jednobrzmiące, iż zarzuty popełnienia plagiatu są w pełni zasadne. Zatem naruszenie powołanych w odwołaniu przepisów postępowania administracyjnego nie miało miejsca. Nieuzasadniony jest także zarzut podpisania uchwały wyłącznie przez dziekana Wydziału. W postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy k.p.a. jedynie odpowiednio, przy uwzględnieniu specyfiki podejmowanych przez radę wydziału rozstrzygnięć (art. 29 ust. 1 ustawy). Na tej zasadzie, co potwierdzają poglądy judykatury, podpisanie uchwały Rady Wydziału tylko przez dziekana Wydziału nie jest wadą formalną. Częścią składową uchwały Rady Wydziału jest bowiem także protokół z posiedzenia i lista obecności, które to dokumenty odzwierciedlają w sposób pełny przebieg obradowania Rady jako organu kolegialnego, podejmującego uchwały w głosowaniu tajnym. Nie jest trafny zarzut, iż Centralna Komisja narzucała Radzie Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] swe poglądy i pozbawiała przez to organ I instancji samodzielności. Centralna Komisja w korespondencji kierowanej do Rady Wydziału Lekarskiego AM [...], nigdy nie ferowała swoich ocen w zakresie zasadności, czy braku zasadności zgłoszonych zarzutów natury plagiatowej. W postanowieniu Centralnej Komisji z dnia [...] kwietnia 2009 r. o wznowieniu z urzędu postępowania w przewodzie habilitacyjnym Komisja wskazała jedynie, aby Rada ponownie oceniła przyczyny wznowienia postępowania oraz w związku z tym kwestie zasadności przyjęcia rozprawy habilitacyjnej, i na tej podstawie rozstrzygnęła kwestie prawidłowości uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego. Nadto, już w orzecznictwie Sądu Najwyższego z okresu II Rzeczypospolitej utrwaliła się teza, że "... władza przełożona może wkroczyć z urzędu w zakończone lub toczące się postępowania administracyjne, o ile chodzi o stosowanie przepisów formalnych, mających na celu ochronę interesów publicznych" (wyrok Izby IV Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1921 r., L. rej. 120). Końcowo Centralna Komisja zaznaczyła, że sprawa zarzutów plagiatowych stawianych R. A. była od dawna przedmiotem zainteresowania całego środowiska naukowego. W przedmiotowej sprawie wypowiadał się także Zespół ds. Etyki w Nauce przy Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego w swym stanowisku z dnia [...] lipca 2010 r. Wydanie obecnych decyzji stanowi rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] R. A., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił: 1) naruszenie art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...) mające wpływ na wynik sprawy, poprzez stwierdzenie przesłanki wznowienia postępowania w postaci ustalenia, iż stopień doktora habilitowanego został nadany skarżącemu na podstawie rozprawy habilitacyjnej powstałej z naruszeniem praw autorskich i dobrych obyczajów w nauce, tj. w drodze plagiatu, podczas gdy ustalenie takie nie stanowi przesłanki dla wznowienia postępowania, a tylko dla stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie o nadanie stopnia doktora habilitowanego, co przesądza art. 29a ww. ustawy, zgodnie z którym nieważność postępowania wchodzi w rachubę wówczas, gdy w pracy stanowiącej podstawę nadania stopnia naukowego osoba ubiegająca się o stopień przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego, wobec czego stwierdzenie, że rozprawa habilitacyjna powstała z naruszeniem praw autorskich i dobrych obyczajów w nauce nakazuje przyjęcie trybu nadzwyczajnego postępowania z art. 29a ustawy, nie zaś z jej art. 29, każde bowiem przypisanie sobie autorstwa w pracy habilitacyjnej jest podstawą wyłącznie stwierdzenia nieważności postępowania, jednak ze względu na art. 156 § 2 w zw. z § 1 pkt 7 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ww. ustawy nie jest możliwe wydanie decyzji stwierdzającej nieważność postępowania z uwagi na upływ okresu przedawnienia w dniu [...] czerwca 2003 r., 2) naruszenie art. 149 § 2 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o wcześniejszą uchwałę Rady Wydziału Lekarskiego U[...] z dnia [...] listopada 2011 r. stwierdzającą w postępowaniu rozpoznawczym, że w sprawie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania, pomimo obowiązywania uchwały Rady Wydziału Lekarskiego AM [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] o niestwierdzeniu przesłanek do wznowienia postępowania, 3) naruszenie art. 19 i 20 k.p.a. w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy o stopniach naukowych (...) poprzez stwierdzenie, że wydanie uchwały przez Radę Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] nie nastąpiło z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej, albowiem decyzją Centralnej Komisji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] zawieszono Radzie Wydziału Lekarskiego AM [...] uprawnienie do nadawania stopnia doktora habilitowanego nauk medycznych - w oparciu o art. 9 ust. 2 pkt 2 ustawy o stopniach naukowych (...) - a następnie na podstawie art. 9 ust. 3 tej ustawy w dniu [...] października 2010 r. wskazano do kontynuowania postępowania Radę Wydziału Lekarskiego U[...] w [...], podczas gdy uprawnienie do zawieszenia z art. 9 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy obejmuje wyłącznie sprawy o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego, zaś kompetencja z art. 9 ust. 3 ustawy obejmuje wskazanie jednostki organizacyjnej w sprawach przewodów wszczętych i niezakończonych, nie obejmuje natomiast postępowań wznowieniowych o nadanie stopni naukowych, w tych bowiem wypadkach nie chodzi o sprawy o nadanie stopni naukowych, a tylko o sprawy dotyczące ponownego zbadania przesłanek tych postępowań, w których stopnie już nadano, 4) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. i art. 7 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zaniechaniu pozyskania w toku postępowania z Archiwum i Biblioteki AM [...] raportów Katedry i Kliniki [...] AM [...] dotyczących wpływu [...] na stan zdrowia pracowników i populacji zamieszkującej w pobliżu [...] za lata 1980-1989, których prof. R. A. oraz prof. J. A. byli współautorami i które to raporty stanowiły podstawę rozprawy habilitacyjnej strony, jak również podstawę rozprawy doktorskiej prof. J. A., na skutek czego, pomimo dwóch wniosków dowodowych z dnia [...] lutego 2011 r. w tym przedmiocie, nie wyjaśniono w ogóle - w trybie recenzenckim - przyczyn podobieństw tekstualnych obu rozpraw, które to podobieństwa nie wynikają z zapożyczeń z rozprawy doktorskiej, a tylko ze wspólnych raportów, których w każdym przypadku autorem jest prof. R. A., 5) naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie za prawidłowe wydanie uchwały organu I instancji z podpisem jednego członka Rady Wydziału Lekarskiego U[...] w [...], podczas gdy z uwagi na okoliczność, że Rada ta jest organem kolegialnym, uchwała winna być podpisana przez wszystkich głosujących członków tego organu, 6) naruszenie art. 15 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na uznaniu za prawidłowe przeprowadzenie postępowania i podjęcie uchwały przez organ I instancji na skutek pisemnego zalecenia ze strony Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] wobec Rady Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] w przedmiocie zakończenia postępowania wznowieniowego, przepisów określających tryb procedowania, oceny prawnej i faktycznej sposobu procedowania przez wcześniejszy organ I instancji - tj. Radę Wydziału Lekarskiego AM [...], przez co zalecenia te skutkowały narzuceniem Radzie Wydziału poglądów organu II instancji i pozbawiły organ I instancji samodzielności nieodzownej w rozstrzyganiu sprawy administracyjnej będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji, 7) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. i art. 7 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na uznaniu za prawidłowe zaniechania przekazania w toku postępowania, przesłanych w dniu [...] maja 2011 r., powołanym recenzentom (prof. W. W., prof. A. W. oraz prof. A. D.) kopii raportów Katedry i Kliniki [...] Akademii Medycznej [...] dotyczących wpływu [...] na stan zdrowia pracowników i populacji zamieszkującej w pobliżu [...] za lata 1988 i 1989, których prof. R. A. oraz prof. J. A. byli współautorami i które to raporty stanowiły podstawę rozprawy habilitacyjnej strony, na skutek czego powołani recenzenci nie ustosunkowali się w swoich recenzjach do kwestii podobieństw rozprawy doktorskiej prof. J. A. i rozprawy habilitacyjnej prof. R. A., a które to podobieństwa wynikały z przeniesienia fragmentów raportów do obu rozpraw, w tym rozprawy habilitacyjnej. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości oraz utrzymanej nią w mocy uchwały Rady Wydziału Lekarskiego U[...] w [...], względnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy uchwały organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, odnośnie zarzutu niewłaściwego trybu postępowania, tj. wznowienia postępowania z art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...) Centralna Komisja zaznaczyła, że ustawa nie wskazuje pierwszeństwa zastosowania trybu z art. 29 ust. 2, bądź trybu z art. 29a ust. 1 ustawy, tj. stwierdzenia nieważności postępowania. Centralna Komisja w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2009 r. o wznowieniu z urzędu postępowania przyjęła tryb z art. 29 ust. 2 ustawy i jest to tryb prawidłowy. W dalszej konsekwencji bezprzedmiotowe są zarzuty skargi o stosowaniu 10-letniego okresu do wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 817 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz utrzymana nią mocy uchwała Rady Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] września 2012 r. zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Natomiast w myśl art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby. W toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją przedmiotowa sprawa zawisła już przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, który wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1400/12 stwierdził nieważność decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] utrzymującej w mocy uchwałę Rady Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. uznającą, że w przewodzie habilitacyjnym zakończonym uchwałą Rady Wydziału Lekarskiego AM [...] z dnia [...] czerwca 1993 r. o nadaniu R. A. stopnia naukowego doktora habilitowanego, stopień ten został nadany na podstawie rozprawy habilitacyjnej powstałej z naruszeniem praw autorskich innych osób i dobrych obyczajów w nauce. WSA w Warszawie stwierdził, iż ww. uchwała Rady Wydziału, która nie posiada rozstrzygnięcia kończącego postępowanie wznowieniowe (art. 151 k.p.a.), nie posiada statusu aktu, od którego przysługiwałby środek zaskarżenia. Z tego względu nieprawidłowym działaniem Centralnej Komisji było samo rozpatrzenie odwołania od ww. uchwały, jak i wydanie zaskarżonej decyzji. Brak było bowiem podstawy prawnej do jej wydania, co skutkowało eliminacją zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego - stosowanie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd wskazał również, że środek zaskarżenia może przysługiwać od rozstrzygnięcia wydanego zgodnie z katalogiem rozstrzygnięć przewidzianym w art. 151 k.p.a. i art. 29a ustawy o stopniach naukowych (...). Takim rozstrzygnięciem jest uchwała Rady Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...]. Powyższy pogląd WSA w Warszawie podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt I OSK 1246/13. Podkreślić przy tym należy, że dokonując oceny prawnej statusu uchwały Rady Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. oraz stwierdzając brak podstawy prawnej do wydania decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] maja 2012 r., WSA w Warszawie, a następnie NSA, nie oceniał zasadności zastosowania przez Centralną Komisję - w stanie faktycznym niniejszej sprawy - trybu wznowienia postępowania, określonego w art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...). Sądy I i II instancji rozstrzygnęły w ww. wyrokach kwestię procesową, a mianowicie, że status aktu zaskarżalnego do organu wyższego stopnia w postępowaniu wznowieniowym ma wyłącznie uchwała rady wydziału (jako organu kolegialnego), która zapadła po zakończeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. i zawiera jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 k.p.a. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte postanowieniem Centralnej Komisji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 29 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych (...). W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Centralna Komisja otrzymała pisma dr Z. P. z dnia [...] listopada 2008 r., [...] listopada 2008 r. i [...] stycznia 2009 r. z wnioskiem o "wszczęcie postępowania wyjaśniającego w związku z podejrzeniem wielokrotnego plagiatu i oszustwa naukowego przez prof. R. A. (...)". W powołanym wniosku zarzucono prof. R. A. popełnienie plagiatu w rozprawie habilitacyjnej "[...]", opublikowanej w 1993 r. poprzez przepisanie, bez wskazania źródła, fragmentów pracy habilitacyjnej W. Z. "[...]", opublikowanej w 1979 r., jak również fragmentów rozprawy doktorskiej J. A. "[...]" z 1986 r. Centralna Komisja stwierdziła, że okoliczności zawarte w ww. pismach obligują ją do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w przewodzie habilitacyjnym w celu ustalenia przez właściwy organ, czy istotnie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 29 ust. 2 ww. ustawy. Wskazała, iż w toku wznowionego postępowania Rada Wydziału Lekarskiego AM [...] ponownie oceni, po zasięgnięciu opinii recenzentów, przyczyny wznowienia postępowania oraz kwestię zasadności przyjęcia rozprawy habilitacyjnej i dopuszczenia jej do publicznej obrony z uwzględnieniem zgłoszonych obecnie okoliczności sprawy i na tej podstawie rozstrzygnie kwestie uchylenia poprzedniej uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego wraz z odmową nadania stopnia we wznowionym postępowaniu, bądź utrzymania tej uchwały w mocy. Zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...) przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora mogą być także, oprócz wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce. W przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora organem wydającym postanowienie o wznowieniu postępowania jest Centralna Komisja (ust. 3). Z kolei w myśl art. 29a ust. 1 ww. ustawy rada właściwej jednostki organizacyjnej lub odpowiednio Centralna Komisja, w drodze decyzji, stwierdza nieważność postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia, jeżeli w pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu lub stopnia osoba ubiegająca się o tytuł lub stopień przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego. Decyzje, o których mowa w ust. 1, nie wyłączają odpowiedzialności dyscyplinarnej, karnej i cywilnoprawnej (ust. 2). Powołane regulacje wskazują, że ustawa o stopniach naukowych (...) wprowadza pewne rozwiązania szczególne w zakresie weryfikacji decyzji ostatecznych. I tak, art. 29 ust. 2 ww. ustawy ustanawia dodatkową, w stosunku do przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a., przesłankę wznowienia postępowania o nadanie stopnia lub tytułu, w przypadku ujawnienia okoliczności, które wskazywałyby, że stopnień lub tytuł został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w świecie nauki. Wymieniona przesłanka wznowienia postępowania ma charakter samodzielny, a zatem przeprowadzona na tej podstawie weryfikacja decyzji ostatecznej nie jest ograniczona terminami wynikającymi z art. 146 § 1 k.p.a. Brak przedawnialności możliwości uchylenia we wznowionym postępowaniu ostatecznej decyzji o nadaniu stopnia naukowego z powodu naruszenia prawa lub dobrych obyczajów w nauce ma zapobiec korzystaniu z owoców czynu niedozwolonego (v. J. P. Tarno, "Rola odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w postępowaniach w sprawach stopni naukowych, wybrane zagadnienia"; Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 6 (39)/2011; wyrok NSA z dnia 3 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 1537/06; wyrok NSA z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 249/11; publ. CBOSA). W omawianym przepisie ustawodawca posłużył się pojęciem "dorobku naukowego", który powstał na skutek bezprawnego posłużenia się cudzą twórczością. Jak podkreśla się w piśmiennictwie, w zestawieniu z art. 29a ww. ustawy, odnoszącym się do plagiatu pracy stanowiącej podstawę nadania stopnia, konstrukcja przyjęta w art. 29 ust. 2 ustawy stanowi podstawę wznowienia postępowania, gdy zarzut dopuszczenia się plagiatu przez daną osobę dotyczy jej pozostałego dorobku, nie wliczając do niego pracy doktorskiej, habilitacyjnej czy profesorskiej. W sytuacji, gdy zarzut plagiatu dotyczy samej pracy stanowiącej podstawę nadania stopnia, właściwy do weryfikacji decyzji jest - przewidziany w art. 29a ustawy - tryb stwierdzenia nieważności postępowania (v. E. Szewczyk, "Weryfikacja ostatecznych decyzji w sprawach stopni naukowych"; Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 5 (38)/2011). Zaznaczyć należy, że wznowienie postępowania może nastąpić zarówno z urzędu, jak i na wniosek. Podstawą wznowienia postępowania w oparciu o art. 29 ust. 3 ww. ustawy będzie zatem uprawdopodobnienie, że pozostały dorobek naukowy (inny niż praca, o której mowa w art. 29a ustawy), będący podstawą nadania stopnia, powstał z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub standardów obowiązujących w świecie nauki, w szczególności w zakresie rzetelności prowadzenia badań naukowych i publikowania ich wyników. Natomiast odmowa wznowienia postępowania będzie miała miejsce wówczas, gdy we wniosku o wszczęcie postępowania zawarta zostanie argumentacja podważająca autorstwo samej pracy doktorskiej, habilitacyjnej czy profesorskiej, a nie pozostałego dorobku. W takich przypadkach obowiązuje bowiem tryb określony w art. 29a ustawy. Przepis art. 29a ustawy o stopniach naukowych (...) ustanawia szczególny sposób wzruszenia prawomocnej uchwały o nadaniu stopnia naukowego polegający na stwierdzeniu nieważności postępowania, w którym została ona wydana. Sankcja ta nie dotyka uchwały, lecz całego postępowania. Oznacza to, że decyzja wydana na podstawie art. 29a ww. ustawy będzie pozbawiać mocy prawnej wszystkie czynności i uchwały podjęte w przewodzie habilitacyjnym. Powołany przepis, jako okoliczność uzasadniającą stwierdzenie nieważności postępowania wskazuje przypisanie sobie autorstwa "istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego" w pracy doktorskiej, habilitacyjnej czy profesorskiej. Niezbędne w toku postępowania będzie zatem wykazanie, że skala zapożyczenia z cudzej twórczości w ocenianej pracy jest istotna i z tego względu stanowi kwalifikowaną postać naruszenia praw autorskich osoby trzeciej. W sytuacji zatem, gdy cecha "istotności" w zakresie przypisania autorstwa cudzego utworu nie wystąpi, właściwym będzie wydanie rozstrzygnięcia o odmowie stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego, co nie wyłącza odpowiedzialności, o której mowa w art. 29a ust. 2 ustawy. Merytoryczne postępowanie przed radą wydziału w trybie art. 29a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...) jest bowiem postępowaniem samodzielnym i niezależnym w relacji do ewentualnych postępowań dyscyplinarnych, karnych czy cywilnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 2302/12; publ. CBOSA). Analiza przepisów art. 29 ust. 2 oraz art. 29a ust. 1 omawianej ustawy wskazuje, że ustawodawca wyraźnie rozdzielił podstawy wzruszenia decyzji o nadaniu stopnia lub tytułu na te, które dotyczą samej pracy doktorskiej, habilitacyjnej czy profesorskiej, oraz na te, które opierają się na zarzucie plagiatu skierowanego przeciwko pozostałemu dorobkowi naukowemu. Przy czym, jak podkreśla się w piśmiennictwie, stwierdzenie nieważności postępowania w oparciu o art. 29a ust. 1 ustawy, który to przepis nie jest dopełnieniem katalogu przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 k.p.a., lecz ustanawia odrębny tryb, nie jest ograniczone terminem przedawnienia określonym w art. 156 § 2 k.p.a. Przyjęcie odmiennego rozwiązania nie byłoby komplementarne względem postanowień art. 29 ust. 2 ustawy, który - jak już wyżej wskazano - nie przewiduje terminów przedawnienia we wznowionym postępowaniu (v. E. Szewczyk, "Weryfikacja ostatecznych decyzji (...)"). Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy wskazać należy, że z powołanych wyżej pism Z. P. skierowanych do Centralnej Komisji wynika, że wnosił on o wszczęcie postępowania wyjaśniającego (nie określając trybu postępowania) w związku z podejrzeniem popełnienia wielokrotnego plagiatu przez R. A. poprzez dokonanie w jego pracy habilitacyjnej zapożyczeń z pracy habilitacyjnej prof. W. Z. oraz pracy doktorskiej prof. J. A. W piśmie z dnia [...] listopada 2008 r. sporządzono zestawienie tabelaryczne obrazujące - zdaniem wymienionego - zapożyczenia w postaci fragmentów tekstu, wyników badań oraz grupy kontrolnej [...]. Z pism tych nie wynika, aby Z. P. formułował zarzut plagiatu w stosunku do innego, aniżeli wymieniona praca habilitacyjna, dorobku naukowego R. A. Również z protokołu nr [...] z posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji, które odbyło się w dniu [...] kwietnia 2009 r. wynika, że przekazana przez Z. P. informacja dotyczyła ewentualnego popełnienia plagiatu wyłącznie w rozprawie habilitacyjnej R. A., a nie w innym jego dorobku. Potwierdzają to również powołane wyżej motywy postanowienia Centralnej Komisji z dnia [...] kwietnia 2009 r., gdzie wskazano na zarzut plagiatu w rozprawie habilitacyjnej wymienionego. W tym stanie rzeczy Centralna Komisja winna była rozważyć zasadność zastosowania trybu przewidzianego w art. 29a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...), który - jak wskazano powyżej - stanowi podstawę wzruszenia decyzji ostatecznej w przypadku, gdy zarzut przypisania (istotnego fragmentu) autorstwa cudzego utworu lub ustalenia naukowego skierowany został przeciwko pracy habilitacyjnej, a nie przeciwko pozostałemu dorobkowi naukowemu danej osoby. Zakres przedmiotowy ww. przepisu jest bowiem ograniczony do zarzutu plagiatu w pracy doktorskiej, habilitacyjnej czy profesorskiej, przy czym zakres plagiatu ma być kwalifikowany jako istotny. W opozycji do art. 29a ust. 1, przesłanki z art. 29 ust. 2 ustawy zostały określone w sposób szeroki i przy użyciu pojęć nieostrych wykraczających poza pojęcie popełnienia plagiatu. Ratio legis tego przepisu polega na tym, że pozwala on na wszczęcie postępowania i zbadanie wszystkich możliwych przypadków rodzących wątpliwości co do samodzielności i rzetelności wypracowania pozostałego dorobku naukowego, innego aniżeli praca stanowiąca podstawę nadania stopnia lub tytułu. W świetle powyższego rację ma strona skarżąca wskazując na naruszenie art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy w sytuacji, gdy z okoliczności faktycznych sprawy nie wynika, aby spełnione zostały przesłanki stanowiące podstawę do zastosowania ww. przepisu, a w konsekwencji do wszczęcia postępowania wznowieniowego. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że w toku postępowania wznowieniowego organy obu instancji dopuściły się szeregu naruszeń prawa stanowiących podstawę do eliminacji wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Zaznaczyć należy, że art. 16 § 1 k.p.a. statuuje zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Jej istotą jest to, że decyzja ostateczna jest ważna (wywołuje skutki prawne) i powinna być wykonywana dopóty, dopóki nie zostanie zmieniona, uchylona lub nie zostanie stwierdzona jej nieważność przez właściwy organ i z zachowaniem przepisanego trybu postępowania. Wzruszenie zatem ostatecznych rozstrzygnięć zapadających w postępowaniu administracyjnym musi być traktowane jako rozwiązanie wyjątkowe. W rozpoznawanej sprawie istotne jest zagadnienie przepisy której ustawy (z dnia 12 września 1990 r., czy ustawy z dnia 14 marca 2003 r.) powinny znaleźć zastosowanie w postępowaniu wznowieniowym. W piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. skierowanym do Rady Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] Centralna Komisja stwierdziła, że zastosowanie w sprawie znajdują przepisy ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych z dnia 12 września 1990 r. (Dz. U. Nr 65, poz. 386), gdyż przewód habilitacyjny R. A. był wszczęty pod rządami tej ustawy. Zatem Rada powinna przeprowadzić postępowanie od początku zgodnie z procedurą określoną w ww. ustawie, tj. wyznaczyć recenzentów dla oceny przyczyn wznowienia, następnie podjąć stosowne uchwały w sprawie dopuszczenia do i przyjęcia kolokwium, końcowo podjąć uchwałę w przedmiocie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego z uwzględnieniem obowiązujących przepisów w dacie wszczęcia przewodu, tj. ustawy z dnia 12 września 1990 r. i rozporządzenia z dnia 8 października 1991 r. Z akt sprawy wynika, że Rada Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] prowadziła postępowanie na podstawie ww. ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych z dnia 12 września 1990 r., która została uchylona z dniem 1 maja 2003r. Wskazuje na to tryb wyznaczenia i ilość recenzentów, a mianowicie trzech recenzentów zostało wyznaczonych przez Radę Wydziału - stosownie do art. 16 ust. 2 pkt 2 oraz art. 18 ust. 3 ww. ustawy - co wynika z protokołu posiedzenia Rady z dnia [...] listopada 2011 r. Tymczasem w orzecznictwie sądów administracyjnych panuje jednolity pogląd o obowiązku stosowania przez organ we wznowionym postępowaniu przepisów postępowania obowiązujących w chwili orzekania. W wyroku z dnia 22 maja 2007 r., sygn. akt I GSK 1614/06 (publ. CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Wszczęcie postępowania w trybie wznowienia postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania zwykłego. W konsekwencji organ wydając nową decyzję - po wznowieniu postępowania - powinien uwzględnić zmiany dokonane w regulacji prawnej". Postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym jest odrębne od postępowania zwykłego (instancyjnego), co prowadzi do nader istotnych stwierdzeń, a mianowicie, że decyzja wydana w trybie przepisów art. 154, art. 155, art. 163, a także art. 162 k.p.a. jest decyzją nową. Jest ona wydana w toku nowego postępowania, dla którego podstawę prawną stanowią wyżej wskazane przepisy. Innymi słowy, jest to decyzja w nowej sprawie". Stanowisko to potwierdził Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów z dnia 14 czerwca 1991 r., sygn. akt III AZP 2/91 (publ. OSN 1992 z. 1, poz. 3) i jest ono niekwestionowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 617/16, publ. CBOSA). Zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a., organy władzy publicznej działają na podstawie przepisów prawa - czyli przepisów, które obowiązują w dniu rozstrzygania sprawy. Przepisów, które już nie obowiązują stosować nie można chyba, że zezwala na to przepis przejściowy. Uchwała Rady Wydziału lekarskiego AM [...] w przedmiocie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego R. A. podjęta została w dniu [...] czerwca 1993 r. Obowiązywała wówczas ustawa z dnia 12 września 1990 r. (Dz. U. Nr 65, poz. 386), która utraciła moc z dniem 1 maja 2003 r. Została ona zastąpiona ustawą z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595) i była kilkakrotnie nowelizowana. W dacie podejmowania postanowienia o wznowieniu postępowania obowiązywała ww. ustawa z dnia 14 marca 2003 r., znowelizowana ustawą z 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365), która w art. 51 ust. 1 zawiera przepis przejściowy stanowiący, iż przewody doktorskie i habilitacyjne, niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. Uznać więc należy, że ww. przepis dotyczy prowadzenia na podstawie przepisów dotychczasowych tylko przewodów doktorskich i habilitacyjnych, niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy. Skoro sprawa wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Rady Wydziału Lekarskiego AM [...] z dnia [...] czerwca 1993 r. jest nową sprawą, to art. 51 ustawy o stopniach naukowych (...) nie ma w niej zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1226/09, publ. CBOSA). Powyższe oznacza, że w postępowaniu wszczętym w dniu [...] kwietnia 2009 r. (postanowieniem Centralnej Komisji o wznowieniu postępowania) przed organem I instancji winny znaleźć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych w brzmieniu wówczas obowiązującym, co wynika z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 84, poz. 455), która weszła w życie z dniem 1 października 2011 r. Zgodnie z jego treścią przewody doktorskie i habilitacyjne oraz postępowania o nadanie tytułu profesora, niezakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. Dotyczy to w szczególności przepisów określających tryb powołania oraz liczbę recenzentów przewodzie habilitacyjnym, o czym stanowi art. 20 ust. 5 i 5a ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych (...). Niezależnie od powyższego wskazać należy, że będąca przedmiotem odwołania uchwała Rady Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] z dnia [...] września 2012 r. nie zawiera w ogóle merytorycznego uzasadnienia. Takiego uzasadnienia brak jest również w "Wypisie z protokołu posiedzenia Rady Wydziału (...)" z dnia [...] września 2012 r. Za takie uzasadnienie nie może być uznane stanowisko zawarte w "Wypisie z protokołu Rady Wydziału (...)" z dnia [...] listopada 2011 r. z tego względu, że jest to stanowisko Wydziałowej Komisji Rady Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] powołanej w celu przygotowania stosownych wniosków we wznowionym postępowaniu, a nie stanowisko samej Rady Wydziału. Ponadto, na podstawie ww. stanowiska Wydziałowej Komisji została podjęta uchwała Rady Wydziału z dnia [...] listopada 2011 r., która nie stanowi aktu zaskarżalnego, nie zawiera bowiem rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 151 k.p.a. Zatem, to właśnie uchwała Rady Wydziału z dnia [...] września 2012 r., rozstrzygająca sprawę w oparciu o art. 151 k.p.a., powinna zawierać uzasadnienie, które jakkolwiek nie może być pełne i wyczerpujące z racji na niejawność głosowania, to jednak powinno umożliwić stronie poznanie zasadniczych motywów podjętej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust 1 ustawy o stopniach naukowych (...)). Powyższe pozostaje w ścisłym związku z realizacją uprawnień procesowych strony, które w niniejszym postępowaniu nie zostały dochowane. O ile bowiem zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym (art. 10 k.p.a.) doznaje ograniczenia w postępowaniach prowadzonych w przedmiocie nadania stopni naukowych i tytułów, o tyle nie sposób zaakceptować sytuacji, w której strona jest całkowicie pozbawiona możliwości prowadzenia polemiki z oceną jej rozprawy czy też dorobku naukowego wyrażoną w recenzjach sporządzanych przez powołanych do tego recenzentów. Strona może to bowiem czynić nie tylko w toku czynności przewodu prowadzonego przed organem I instancji, lecz także w odwołaniu do decyzji zamykającej drogę do nadania stopnia naukowego (v. J. P. Tarno, "Rola odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. (...)"). W toku postępowania przed organem I instancji R. A. nie miał możliwości ustosunkowania się do ocen recenzentów jego pracy habilitacyjnej. Pominięte zostały wnioski dowodowe skarżącego odnośnie pozyskania w toku postępowania z Archiwum i Biblioteki AM [...] raportów Katedry i Kliniki [...] AM [...] dotyczących wpływu [...] na stan zdrowia pracowników i populacji zamieszkującej w pobliżu [...] za lata 1980-1989. Ponadto, z akt sprawy nie wynika, aby recenzentom przekazano kopie odnośnych raportów Katedry i Kliniki [...] AM [...] za lata 1988 i 1989 załączone - jak wskazano z jego treści - do pisma strony skarżącej z dnia [...] lutego 2011 r. Recenzenci nie mieli zatem możliwości weryfikacji kwestii podobieństw tekstualnych rozprawy doktorskiej prof. J. A. i rozprawy habilitacyjnej skarżącego, a które to podobieństwa - jak podnosił skarżący - wynikały z przeniesienia fragmentów raportów do obu rozpraw, w tym rozprawy habilitacyjnej. Z treści recenzji nie wynika również, aby recenzenci mieli możliwość zapoznania się z pisemnymi wyjaśnieniami strony zawartymi w dokumentach: "Odpowiedź na recenzję prof. dr hab. J. K." oraz "Odpowiedź na recenzję prof. dr hab. S. A.". Wymienieni recenzenci wypowiadali się w kwestii zarzutów plagiatowych w pracy habilitacyjnej R. A. w ramach prac Zespołu ds. Etyki w Nauce przy Ministrze Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Podkreślenia wymaga, że jeden z recenzentów powołanych w niniejszym postępowaniu, tj. prof. W. W., powoływał się w swej recenzji na opinię prof. J. K. Tym bardziej zatem uzasadnione było przekazanie ww. pisemnych wyjaśnień skarżącego wszystkim recenzentom celem zapoznania się z ich treścią i ewentualnego ustosunkowania się do zawartych tam twierdzeń. Powyższe uchybienia procesowe organu I instancji nie zostały sanowane na etapie postępowania odwoławczego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji zawiera jedynie ogólne stwierdzenia, iż "uchwała Rady [...] jest formalnie i merytorycznie w pełni zasadna", zaś "w postępowaniu prowadzonym przez Centralną Komisję potwierdzone zostały ustalenia Rady [...] o niesamodzielnym wykonaniu pracy habilitacyjnej przez prof. R. A. i naruszeniu praw autorskich innych współuczestników badań, bez podania źródeł". Warto zaznaczyć, że Centralna Komisja odwołała się do "treści uzasadnienia" uchwały Rady Wydziału z dnia [...] września 2012 r., która to uchwała - o czym była mowa powyżej - żadnego uzasadnienia nie zawierała. Centralna Komisja zauważyła również, że zarzuty plagiatowe potwierdzili zgodnie wszyscy recenzenci na etapie postępowania I i II instancji, podczas gdy w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 5 maja 2017 r. o nadesłanie opinii recenzentów sporządzonych w toku postępowania odwoławczego, za pismem z dnia 17 maja 2017 r. do akt sprawy złożone zostały: "Opinia w sprawie dopuszczalności uchylenia w trybie wznowienia postępowania przez Centralną Komisję uchwał rad jednostek organizacyjnych o nadaniu stopni naukowych" autorstwa prof. A. B. oraz "Opinia w sprawie zasadności odwołania prof. R. A. od uchwały Rady Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] z dnia [...] listopada 2011 r." autorstwa prof. A. Z. Opinie te dotyczyły zagadnień procesowych w postępowaniu wznowieniowym w przedmiocie nadania stopnia naukowego, nie odnosiły się natomiast w ogóle do zagadnień merytorycznych, tj. zarzutów plagiatowych w stosunku do przedmiotowej pracy habilitacyjnej. Nie sposób również zgodzić się z twierdzeniem Centralnej Komisji, że postępowanie dowodowe "dowiodło w sposób nie budzący wątpliwości", że rozprawa habilitacyjna powstała z naruszeniem praw autorskich innych osób i dobrych obyczajów w nauce. Nie pozwalają bowiem na przyjęcie takiej tezy wykazane uchybienia proceduralne w postępowaniu wyjaśniającym przed organem I instancji. Ponadto, nie do zaakceptowania jest stanowisko przyjęte przez Centralną Komisję względem zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych, a mianowicie, że "Rada [...] kierowała się suwerenną oceną, czy żądanie strony przeprowadzenia dodatkowego dowodu jest okolicznością mającą znaczenie dla sprawy przedmiotowej. Jeśli Rada uznała, że dany wiosek dowodowy ma znikome znaczenie dla wyjaśnienia sprawy, mogła nie uwzględnić tego wniosku dowodowego". Przede wszystkim wskazać ponownie należy, że z akt sprawy nie wynika, aby Rada Wydziału zajęła jakiekolwiek stanowisko względem ww. wniosków dowodowych. Nie można zatem uznać, że wyraziła swą ocenę w tym względzie. Takiej oceny (w przedmiocie zasadności uwzględnienia bądź nieuwzględnienia wniosków) nie wyraziła również Centralna Komisja na etapie postępowania odwoławczego, co godzi w zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), która formułuje nakaz dwukrotnego rozpatrzenia sprawy rozumiany jako dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, w tym rozpatrzenie wszystkich zarzutów i żądań strony oraz ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu podjętej decyzji. Wymienione powyżej naruszenia przepisów prawa, po pierwsze - w zakresie błędnego zastosowania art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...), po drugie - w zakresie uchybień procesowych w toku wznowionego postępowania, obligowały Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji oraz uchwały Rady Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] z dnia [...] września 2012 r. Organy te uwzględnią dokonaną ocenę prawną podejmując stosowne czynności w sprawie. Sąd nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów skargi, w tym zarzutu naruszenia art. 149 § 2 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o wcześniejszą uchwałę Rady Wydziału Lekarskiego U[...] z dnia [...] listopada 2011 r. stwierdzającą w postępowaniu rozpoznawczym, że w sprawie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania, pomimo obowiązywania uchwały Rady Wydziału Lekarskiego AM [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] o niestwierdzeniu przesłanek do wznowienia postępowania. Zarzut ten został podniesiony również w skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1400/12. Skarżący kasacyjnie wskazał tam, że "nie można zgodzić się z milcząco założonym przez WSA poglądem, że Rada Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] miała prawo podjąć uchwałę o przyczynie wznowienia. Skoro bowiem istnieje w obrocie prawnym uchwała odmienna, to trudno przejść nad nią do porządku dziennego. W sprawie zachodzi stan rei iudicatae, wobec czego Rada [...] prawa rozstrzygania w pierwszym etapie postępowania wznowieniowego zwyczajnie nie miała. Stąd też postępowanie wznowieniowe zostało zakończone uchwałą Rady [...] w styczniu 2010 r.". Do powyższej kwestii odniósł się NSA w wyroku z dnia 17 września 2013 r. sygn. akt I OSK 1246/13 stwierdzając, że zgodnie z art. 149 § 1 i § 2 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które to postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zatem podjęcie przez organ właściwy (w niniejszej sprawie przez Radę Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu [...] - [...]) stanowiska w kwestii przyczyn wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Rady Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej [...] o nadaniu R. A. stopnia naukowego doktora habilitowanego, w formie przewidzianej dla podejmowania werdyktu przez organy kolegialne, tj. w formie uchwały, jest zgodne z przytoczonym przepisem k.p.a. NSA nie podzielił zatem stanowiska skarżącego kasacyjnie co do stanu powagi rzeczy osądzonej, a nadto rozstrzygnął kwestię właściwości Rady Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] do procedowania w sprawie zainicjowanej postanowieniem Centralnej Komisji z dnia [...] kwietnia 2009r. Tym samym brak było również podstaw do uznania za trafny zarzut naruszenia art. 19 i 20 k.p.a. w związku z art. 9 ust. 2 i ust. 3 ustawy o stopniach naukowych (...). Zaznaczyć przy tym należy, że Rada Wydziału Lekarskiego U[...] w [...] została wskazana przez Centralną Komisję jako jednostkę właściwą do przeprowadzenia wznowionego postępowania w przewodzie habilitacyjnym R. A. wobec zawieszenia uprawnień Rady Wydziału Lekarskiego AM [...] do nadawania stopni naukowych doktora habilitowanego nauk medycznych. Podstawę prawną tego działania stanowił art. 9 ust. 3 ww. ustawy, zgodnie z którym w razie zawieszenia uprawnienia czynności związane z zakończeniem przewodów habilitacyjnych przeprowadza jednostka organizacyjna wskazana przez Centralną Komisję. Jak już wyżej wskazano, sprawa wszczęta na skutek wznowienia postępowania jest sprawą nową, w której przesłanki nadania stopnia badane są na nowo w przewodzie habilitacyjnym. Zatem ww. przepis stanowił podstawę do wskazania jednostki, która przeprowadzi czynności we wznowionym przewodzie habilitacyjnym. Końcowo Sąd zauważa, że zasadniczym powodem uchylenia zaskarżonej decyzji oraz uchwały organu I instancji jest zastosowanie art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...), w sytuacji, gdy okoliczności sprawy nie wskazują na zasadność zastosowania tego trybu wzruszenia decyzji ostatecznej w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego. Niezależnie jednak od powyższego, o eliminacji z obrotu prawnego obu ww. aktów zadecydowały liczne uchybienia procesowe jakich dopuściły się organy we wznowionym postępowaniu. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.