II SA/Go 401/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2017 r. sprawy ze skargi P.P.U.H. C spółki z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz P.P.U.H. C spółki z o.o. kwotę 1 063 (jeden tysiąc sześćdziesiąt trzy ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniach [...] maja 2016 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego, przeprowadzili kontrolę przedsiębiorstwa PPUH C sp. z o.o. zakresie wykonywania przewozów drogowych, przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu oraz obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku. Zakres kontroli obejmował okres od [...] stycznia 2014 r. do [...] grudnia 2014 r. W następstwie powyższej kontroli Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (określany dalej jako WITD) decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] nałożył na PPUH C sp. z o.o. karę pieniężną w kwocie 5650 zł z tytułu stwierdzenia naruszeń określonych w: lp. 6.3.11, 6.3.12, 5.2, 5.3 oraz 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm. – określanej dalej jako u.t.d.). W wyniku rozpatrzenia odwołania PPUH C sp. z o.o. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (określany dalej jako GITD) – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz.U z 2016 r., poz. 23 – określanej dalej jako k.p.a.) – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na odwołującą się spółkę karę pieniężną w wysokości 3650 zł w tym: a) z tytułu przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyższej 15 minut do 30 minut i za każde rozpoczęte 30 minut - w wysokości 1450 zł, b) z tytułu skrócenia dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 400 zł, c) z tytułu okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy – za każdą wykresówkę - w wysokości 300 zł, d) z tytułu naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę - w wysokości 1500 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Go 924/16 uchylił powyższa decyzję. Sąd stwierdził, że podniesiony przez skarżącą zarzut dotyczący błędnej wykładni przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.2010.168.16 – określanej dalej jako rozporządzenie nr 581/2010) okazał się uzasadniony. Wskazał mianowicie, że w art. 1 tego rozporządzenia wskazane zostały maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy. Natomiast w pkt 3 preambuły do rozporządzenia nr 581/2010, prawodawca unijny określił wyraźnie, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Według art. 1 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 581/2010 maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Natomiast według § 3 ust. 1 pkt 1 i § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz.U. z 2007 r., nr 159, poz. 1128 ze zm. – określanego dalej jako r.c.p.d.), dane z tachografu cyfrowego, podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni, zaś dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Odnosząc się do spornego zagadnienia, czy przy realizacji tego obowiązku, podmiot obowiązany powinien uwzględnić każdy dzień kalendarzowy czy też wyłącznie dni zarejestrowanej działalności kierowcy, którego dane mają zostać pobrane, Sąd podzielił pogląd wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazując, że zgodnie z treścią punktu 3. preambuły oraz art. 1 ust. 3 lit. b rozporządzenia nr 581/2010 określenie maksymalnych okresów na wczytanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy powinno uwzględniać wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Uwzględniając treść pkt. 3. preambuły powołanego wyżej aktu – zdaniem Sądu - należało przyjąć, że okres maksymalny może obejmować tylko sumę dni działalności, która podlegała obowiązkowi rejestracji, a nie ciąg kolejno następujących po sobie dni kalendarzowych, niezależnie od tego, czy działalność rejestrowana była w tych dniach wykonywana. W konsekwencji Sąd podzielił w pełni pogląd skarżącego o tym, że rozporządzenie nr 581/2010 zostało błędnie zinterpretowane przez organy obu instancji przy ustalaniu okresu, w jakim skarżący miał sczytywać dane z kart kierowców w pojazdach. Naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 – określanym dalej jako rozporządzenie nr 561/2006). Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. Jednocześnie Sąd podkreślił, że nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg sczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Organy nie mogły nałożyć na skarżącego sankcji za brak rejestracji danych, gdy jego pojazdami nie wykonywano przewozu. Dlatego też GITD powinien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. Potwierdzeniem powyższego stanowiska zdaniem Sądu jest też treść § 5 ust. 1 r.c.p.d., który stanowi, że dane z § 3 i 4, podmiot przechowuje w oryginalnym formacie przez okres co najmniej 12 miesięcy, licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy. W tym przypadku wprost mowa o zarejestrowaniu danych w odniesieniu do tachografu i karty kierowcy. Nie sposób więc formułować wniosek, że zarejestrowana działalność to wszelka działalność podmiotu (dni kalendarzowe). Sąd uznał także, że GITD nie odniósł się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów skarżącego naruszenia rozporządzenia nr 581/2010, co powodowało, że decyzja w tym aspekcie nie poddawała się kontroli. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa materialnego wskutek błędnej wykładni przepisów rozporządzenia nr 581/2010, skutkiem czego sprawa nie została należycie wyjaśniona i rozstrzygnięta w zakresie nałożenia kary pieniężnej w części, dotyczącej naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. W związku z powyższym Sąd stwierdził konieczność uchylenia powyższej decyzji GITD na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – określanej dalej jako p.p.s.a.). Wyrok ten stał się prawomocny wraz z dniem 10 lutego 2017 r. Akta zostały organowi zwrócone dnia 24 lutego 2017 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, GITD decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 92 a ust. 1-6, art. 92b, art. 92c u.t.d., lp. 5.2, lp. 5.3, Ip. 6.3.8, lp. 6.3.11, Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 7, art. 8, art. 12 rozporządzenia nr 561/2006, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie nr 561/2006 (Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.- określanego dalej jako rozporządzenie nr 165/2014), art. 1 rozporządzenia nr 581/2010, uchylił w całości decyzję WITD z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5 650 zł i nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 3 650 zł. Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał, iż strona posiada licencję [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy,a w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli zatrudniała 30 kierowców. Ponadto przywołał treść art. 92 a ust. 1, ust. 3 pkt 2, ust. 6 oraz art. 92 b ust. 1 - 2 a także art. 92 ust. 1 i art. 92 c ust.1 u.t.d. Następnie odnosząc się do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut (lp. 5.2. załącznika nr 3 do u.t.d.) GITD przywołał treść art. 4 lit. d oraz art. 7 rozporządzenia nr 561/2006, wyjaśniając, iż po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa o długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa o długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Tymczasem analiza zapisów z protokołu kontroli oraz danych cyfrowych wykazała, iż: - kierowca R.B. prowadził pojazd w okresie od godz. 07:23 do godz. 14:59 dnia [...] listopada 2014 r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 5 minut, a w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 35 minut, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 750 zł. - kierowca C.R. prowadził pojazd w okresie od godz. 09:19 do godz. 15:02 dnia [...] grudnia 2014 r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 59 minut, a w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 29 minut, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 150 zł. - kierowca A.S. prowadził pojazd w okresie od godz. 08:52 do godz. 16:02 dnia [...] listopada 2014 r. nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Oznacza to, że kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 52 minuty, a w konsekwencji przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 22 minuty, co uzasadniało wymierzenie kary w wysokości 550 zł. W przypadku kierowców R.B. i C.R. nie stwierdzono żadnych zapisów dających podstawę do zastosowania art. 12 rozporządzenia nr 561/2006.W odniesieniu do kierowcy A.S. przedsiębiorca okazał wydruk za dzień [...] listopada 2014 r., jednakże został on sporządzony w dniu [...].11.2014 r. Zgodnie z art. 12 rozporządzenia 561/2006: "Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój." Pan A.S. zakończył okres jazdy w dniu powstania naruszenia. W związku z czym wskazany wydruk – w ocenie GTID – nie mógł zostać uwzględniony. Łącznie zatem kara z tytułu naruszeń określonych w lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła 1450 zł. Odnosząc się dalej do naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę (lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d.), organ wskazał na treść art. 4 lit. f oraz art. 8 ust. 1 – 5 i 8 rozporządzenia nr 561/2006, podkreślając, że w każdym 24 - godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 - godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Analiza zapisów protokołu kontroli, danych cyfrowych z kart kierowców oraz z urządzeń rejestrujących, po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia, wykazała, że kierowca T.Z.: - o godz. 02:52 dnia [...] października 2014 r. rozpoczął 24 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać odpoczynek w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny oraz co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał odpoczynek trwający jedynie 8 godzin i 12 minut tj. od godz. 18:40 dnia [...] października 2014 r. do godz. 02:52 dnia [...] października 2014 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 48 minut, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 100 zł. - o godz. 00:33 dnia [...] listopada 2014 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać min. 9 godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał odpoczynek trwający jedynie 7 godzin i 55 minut tj. od godz. 16:38 dnia [...] listopada 2014 r. do godz. 00:33 dnia [...] listopada 2014 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 5 minut, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 300 zł. Przedsiębiorca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kolejnym naruszeniem, na które zwrócił uwagę organ odwoławczy było naruszenie polegające na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy; (lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d.) W tym zakresie organ przywołał treść art. 34 rozporządzenia nr 165/2014, z którym skorelowany jest zapis lp. 6.3.8 załącznika do u.t.d., który sankcjonuje okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy karą pieniężną w wysokości 300 złotych za każdą wykresówkę. Analiza danych zawartych na wykresówkach kierowcy T.Z. z dnia [...] października 2014r. wykazała, że kierowca w tych dniach kierował pojazdem o nr rej. [...]. W dniu [...] października 2014 r. rozpoczął używanie wykresówki w miejscowości [...] przy stanie licznika 465046 km i zakończył jej używanie w tym dniu w miejscowości [...] przy stanie licznika 465582 km. Natomiast w dniu [...] października 2014 r. kierowca rozpoczął używanie wykresówki w miejscowości [...] przy stanie licznika 466092 km i zakończył jej używanie w tym samym dniu w miejscowości [...] przy stanie licznika 466468 km. Zatem kierowca nie dokonał zapisu przebytej drogi z [...] do [...]. Na odwrocie wykresówki brak jest także zapisu dotyczącego aktywności kierowcy. Stało się to podstawą nałożenia kary pieniężnej w wysokości 300 zł. Odnośnie naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę (lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.) organ przywołał art. 1 rozporządzenia nr 581/2010. Organ wskazał, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 3 listopada 2015 r., II GSK 2396/14 okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Organ odwoławczy wskazał, że kontrola przeprowadzona w przedmiotowej sprawie dotyczyła okresu od [...] października 2014 r. do [...] grudnia 2014 r. Zatem okres kontroli i stwierdzenie zaistnienia ewentualnych naruszeń mogło dotyczyć tylko tego okresu, bowiem zgodnie z art. 79a ust. 8 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej kontrolujący nie może przeprowadzać czynności kontrolnych wykraczających poza zakres kontroli wskazany w upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli. Tym samym kary pieniężne mogły być nałożone na stronę tylko za naruszenia popełnione przez przedsiębiorcę w tym okresie. W przypadku naruszenia obowiązku wczytania danych z kart kierowców W.R., J.S. i M.Z. organ I instancji nałożył karę pieniężną za naruszenia dokonane w 2015 r., a więc poza okresem objętym kontrolą. W związku z powyższym zasadne było – zdaniem GITD - uchylenie decyzji w przedmiotowym zakresie i odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1500 zł. Następnie organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli, danych cyfrowych z kart kierowców oraz zaświadczeń kierowców, wskazuje że przedsiębiorca nie dokonał terminowego wczytania danych z karty kierowcy P.J., P.Z. i T.Z.. Strona natomiast podczas toczącego się postępowania administracyjnego nie przedstawiła dowodów podważających powyższe ustalenia. I tak analiza danych cyfrowych z kart kierowców : - P.J. wykazała, iż od dnia [...] grudnia 2014 r. do dnia [...] grudnia 2014 r. zostało zarejestrowanych 31 dni zarejestrowanej działalności. We wskazanym okresie karta kierowcy była włożona do slotu tachografu cyfrowego przez 22 dni, natomiast pozostałe 9 dni, tj. [...].12.2014r. zostały zarejestrowane na karcie kierowcy poprzez wpis manualny, o czym świadczy symbol ołówka. W związku z powyższym kierowca rejestrował swoją działalność przez 28 dni, a przedsiębiorca powinien spełnić ciążący na nim obowiązek wczytania danych cyfrowych z kart kierowców, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł. - P.Z. wykazała, iż od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] grudnia 2014 r. zostało zarejestrowanych 30 dni zarejestrowanej działalności. We wskazanym okresie karta kierowcy była włożona do slotu tachografu cyfrowego przez 19 dni, natomiast pozostałe 11 dni, tj. [...].11, [...] grudnia 2014 r. zostały zarejestrowane w ewidencji czasu pracy kierowcy, jako dni w których kierowca miał czas wolny od pracy lub odpoczywał. W związku z powyższym kierowca rejestrował swoją działalność przez 28 dni, a przedsiębiorca powinien spełnić ciążący na nim obowiązek wczytania danych cyfrowych z kart kierowców, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł. - T.Z. wykazała, iż od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] grudnia 2014 r.zostało zarejestrowanych 33 dni zarejestrowanej działalności. We wskazanym okresie karta kierowcy była włożona do slotu tachografu cyfrowego przez 21 dni, natomiast pozostałe 12 dni, tj. [...] listopada, [...] grudnia 2014 r. zostały zarejestrowane w ewidencji czasu pracy wyżej wymienionego kierowcy jako dni, w których kierowca miał czas wolny od pracy lub odpoczywał. W związku z powyższym kierowca rejestrował swoją działalność przez 28 dni, a przedsiębiorca powinien spełnić ciążący na nim obowiązek wczytania danych cyfrowych z kart kierowców, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł. Natomiast odnosząc się do nałożenia przez organ I instancji na przedsiębiorcę kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wczytywania danych z tachografu cyfrowego (lp. 6.3.12) zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], GITD wskazał, że uwzględniając historię odczytów danych cyfrowych z plików znajdujących się w aktach sprawy należy uznać, że okresy aktywności tego pojazdu w terminach dokonania wczytania danych w skontrolowanym okresie nie przekroczyły 90 dni. Wczytanie danych przez przedsiębiorcę w dniu [...].12.2014r. zostało dokonane w terminie, bowiem okres aktywności pojazdu w okresie od dnia poprzedniego wczytania danych w dniu [...] września 2014 r. wyniósł 66 dni. Także wczytanie danych "w dniu [...] marca 2014 r." – zdaniem organu odwoławczego - dokonane zostało z zachowaniem terminu określonego w wyżej wymienionych przepisach, bowiem okres aktywności pojazdu od dnia poprzedniego wczytania danych, tj. od dnia [...] grudnia 2014 r. wyniósł 6 dni. Stanowiło to podstawę uchylenia decyzji I instancji w tym zakresie. Jednocześnie GITD odstąpił do od nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania uznał je za niezasadne, podkreślając, że wskazał dni zarejestrowanej działalności kontrolowanych kierowców, uwzględniając dokumenty załączone przez stronę do odwołania z dnia [...] lipca 2015 r. Podniósł także, że przeprowadził postępowanie w zakresie art. 92b i art. 92c u.t.d. Wyjaśnił, że strona winna była upewnić się czy kierowcy wykonujący przewozy na rzecz strony prawidłowo zrozumieli obowiązujące w tym zakresie przepisy oraz czy stosują się do nich w trakcie wykonywania transportu. Właściwy system kontroli i nadzoru obowiązujący w przedsiębiorstwie strony doprowadziłby do ujawnienia faktu wykonywania przez kierowców transportu z naruszeniem przepisów z zakresu norm czasu pracy. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja taka jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem u.t.d., z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągniecie zamierzonego celu. Należy wskazać, iż przedsiębiorca powinien każdorazowo sprawdzać pojazd przed wysłaniem kierowcy w zadanie przewozowe oraz mieć kontakt telefoniczny z kierowcą, który znajduje się w trasie. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Mając na uwadze powyższe błąd kierowcy nie stanowi okoliczności, która mogłaby stanowić podstawę do zwolnienia się przedsiębiorcy od odpowiedzialności na podstawie art. 92b u.t.d. Jednocześnie organ stwierdził brak podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Zdaniem organu to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c u.t.d., gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Tymczasem skarżący nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 6.3.8, lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Wpływ przedsiębiorcy przejawia się w braku kontroli nad kierowcą oraz braku reakcji na popełniane przez niego naruszenia. Przedsiębiorca nie wskazał wystąpienia żadnych innych okoliczności na które nie miał wpływu lub których nie mógł przewidzieć. W konkluzji swoich rozważań organ wskazał, że postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. WITD działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Natomiast złożone w toku tego postępowania wyjaśnienia strony nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Spółka C - działając przez pełnomocnika profesjonalnego - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję GITD, zaskarżając ją w całości i domagając się jej uchylenia oraz uchylenie poprzedzającej decyzji WITD, a także zasądzenie od GITD na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów. Kwestionowanej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, "tzn. akapitu trzeciego rozporządzenia nr 581/2010" poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do nałożenia kary w wysokości 1.500 zł za naruszenia polegające na rzekomym naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy bez oparcia w stanie faktycznym sprawy. W uzasadnieniu skargi spółka powołała się na wydany w sprawie sygn. akt II SA/Go 924/16 wyrok z dnia 23 grudnia 2016 r., podkreślając, iż spór między stronami sprowadza się do niezastosowania przez organ akapitu trzeciego rozporządzenia nr 581/2010, który stanowi wyraźnie, iż określając 28–dniowy termin pomiędzy poszczególnymi zdarzeniami pobrania danych z kart poszczególnych kierowców organ obowiązany jest brać pod uwagę wyłącznie dni zarejestrowanej na karcie aktywności kierowcy. Na gruncie niniejszej sprawy organ I instancji wziął pod uwagę dni kalendarzowe, abstrahując od dni zarejestrowanej działalności, naruszając w sposób oczywisty wskazany powyżej przepis. Nałożył bowiem na stronę skarżącą karę za przekroczenie 28-dniowego terminu dzielącego poszczególne zdarzenia pobrania danych z kart kierowców P.J., P.Z. oraz T.Z.. Tymczasem nie znajduje to potwierdzenia w stanie faktycznym i prawnym sprawy. Organ w dalszym ciągu kieruje się w swojej decyzji liczbą dni kalendarzowych, a nie liczbą dni zarejestrowanej aktywności, nie uzasadniając swojego stanowiska. Przy czym skarżąca zwróciła uwagę, że w przypadku naruszenia ujętego pod Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. dotyczącym przekroczenia 90-dniowego terminu sczytywania danych z tachografu cyfrowego ten sam organ brał pod uwagę tylko dni aktywności, a nie dni kalendarzowe. Zdaniem skarżącej nałożenie na nią kary z tytułu naruszenia o którym mowa w Ip. 6.3.11 pozostaje w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa. Naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowy obowiązek rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. GITD w odpowiedzi na skargę potrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności) jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli legalności działań administracji publicznej wynika z art. 134 p.p.s.a. i wyznaczają go nie zarzuty skargi, lecz granice rozpoznawanej sprawy administracyjnej. Kontrola sądowa sprawowana jest w oparciu o akta administracyjne sprawy, według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny, polegające na wyeliminowaniu z obrotu prawnego kontrolowanych aktów może nastąpić zasadniczo w sytuacji stwierdzenia, że naruszają one przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy administracyjnej, zaś prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej treść lub dającym podstawy do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92 ust. 3 pkt 2 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz nie może przekroczyć 20.000 złotych dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie do 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. W ust. 6 tego artykułu wskazano natomiast, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Niesporne były - w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, niesformułowania zarzutów w tym zakresie przez skarżącą spółkę - poczynione przez organy ustalenia, a w konsekwencji stwierdzone następujące naruszenia obowiązków lub warunków przewozu: przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenie dziennego czasu odpoczynku, okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o aktywności kierowcy, co uzasadniało wymierzenie kar pieniężnych zgodnie z lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 6.3.8 załącznika do u.t.d., odpowiednio w wysokościach 1450 zł, 400 zł i 300 zł – łącznie 2150 zł. Nie zostały również zakwestionowane powyższe ustalenia i prawidłowość nałożenia kar za wymienione naruszenia w wyroku wydanym w sprawie II SA/Go 924/16. Ponadto skarżąca spółka nie wykazała w toku postępowania żadnych okoliczności wskazanych w art. art. 92b ust. 1 oraz 92c ust. 1 u.t.d., które zwalniałby ją z odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Choć postępowanie dowodowe w postępowaniu administracyjnym prowadzone jest przez organ z urzędu i jest on zobligowany do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, nie oznacza to jednak uwolnienia strony od wszelkiej aktywności w tym postępowaniu i zdjęcia z niej ciężaru dowodu okoliczności, które uważa za istotne w sprawie, a które mają wykazać, że do zarzucanych naruszeń prawa nie doszło. Zatem w postępowaniu, którego celem jest skontrolowanie przestrzegania czasu pracy przez kierowców, na organie spoczywa obowiązek ustalenia, czy czas pracy i wypoczynku wymagany przepisami prawa był przestrzegany. Jeżeli natomiast strona, nie negując ustalonych przez organ naruszeń, wskazuje, że wystąpiły w sprawie okoliczności, o których mowa w art. 92b ust. 1 oraz 92c ust. 1 u.t.d., zwalniające ją z odpowiedzialności, to powinna je wykazać (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 399/15, wyrok NSA z 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/08). Spór w niniejszej sprawie dotyczył zasadności nałożenia kary za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. Organ odwoławczy stwierdził bowiem ostatecznie naruszenie obowiązku pobierania danych z kart kierowców w grudniu 2014 r. w przypadku kart trzech kierowców, tj. T.Z., P.Z. i P.J., co skutkowało wymierzeniem kar pieniężnych za naruszenie z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., po 500 zł – łącznie 1500 zł . Zgodnie z § 4 ust. 1 r.c.p.d. dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Brak jest w tym przepisie dookreślenia, czy są to dni kalendarzowe, czy dni zarejestrowanej działalności kierowcy. Zgodnie natomiast z treścią punktu 3 preambuły oraz art. 1 ust. 3 lit. b rozporządzenia nr 581/2010, określenie maksymalnych okresów na wczytanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy powinno uwzględniać wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie akceptowany jest obecnie pogląd, iż dniami zarejestrowanej działalności w świetle punkt 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2010 są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn.. II GSK 2396/14, wyrok NSA z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2719/14, wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2677/14 ). Powyższy pogląd jest zbieżny z oceną prawną dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. z dnia 21 grudnia 2016 r., II SA/Go 924/16, którą to oceną zarówno organ, jak Sąd był związany w niniejszej sprawie na podstawie art. 153 p.p.s.a., gdyż przepisy prawa nie uległy zmianie. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę wprawdzie dokonał rozróżnienia na dni kalendarzowe i dni zarejestrowanej działalności, formalnie podzielając powyższe stanowisko, jednak wskazując ilość dni zarejestrowanej działalności w przypadku poszczególnych kierowców, zaliczył do nich wszystkie dni kalendarzowe występujące w okresie 28 dni od dnia ostatniego pobrania. Organ odwoławczy nie wyjaśnił jednak szczegółowo w jaki sposób ustalił ilość dni zarejestrowanej działalności w przypadku poszczególnych kierowców. Na podstawie opisu zawartego zarówno w uzasadnieniu organu I instancji, jak i drugiej instancji nie sposób wywnioskować, jakiego rodzaju aktywność kierowcy wynikająca z ewidencji czasu pracy - poza dniami kiedy karta kierowców była włożona do tachografu i rejestrowała jazdę, względnie przerwy w jeździe - uzasadniała zaliczenie do dni rejestrowanej działalności. Co więcej do zarzutów w tym zakresie strony skarżącej organ odniósł się w sposób wyjątkowo lakoniczny stwierdzając jedynie, iż pozostałe dni to: "dni zarejestrowane na karcie kierowcy przez wpis manualny, o czym świadczy symbol ołówka"- w odniesieniu do kierowcy P.J. oraz "czas wolny lub odpoczynek" – w odniesieniu do kierowców P.Z. i T.Z.. Nie wyjaśnił jednak dlaczego dni, na które wskazywała strona, należało zaliczyć do dni zarejestrowanej działalności, zwłaszcza w kontekście znajdujących się w aktach wykresów dotyczących wyżej wskazanych kierowców, z których wynikają okresy w trakcie, których kierowcy nie prowadzili pojazdów (w tym okres przerwy spowodowanej Świętami Bożego Narodzenia), przy jednoczesnym braku powiązania tych okresów z okresami odpoczynku wymaganymi przez przepisy rozporządzenia nr 561/2006, a tylko te okresy – obok dni kiedy kierowcy prowadzili pojazdy i korzystali z przerw - w świetle przedstawionej przez Wojewódzki Sąd Administracji w Gorzowie Wlkp. w sprawie o sygn. akt II SA/Go 924/16 oceny prawnej - można było wliczyć do dni rejestrowanej działalności. Szczególnie precyzyjne określenie tych dni było tym bardziej konieczne, jeśli się zważy, iż wskazane przez organy przekroczenie terminu wczytywania danych było nieznaczne, w istocie sprowadzało się do dwóch dni w przypadku P.J., jednego dnia w przypadku P.Z. i czterech dni w przepadku T.Z.. Przy czym organ odwoławczy - w przeciwieństwie do WITD - obliczając termin pobierania danych z karty kierowcy przyjmował błędnie jako początek biegu 28-dniowego terminu kolejnego pobrania dzień poprzedniego pobrania. Powołane powyżej przepisy krajowe i unijne przepisy regulujące kwestie pobierania takich danych nie wskazują sposobu obliczania terminów do dokonywania tych czynności. Zdaniem Sądu – stosując systemową wykładnię – należy sięgnąć w tym zakresie do przepisu art. 110 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilnego ( Dz.U. z 2017 r., poz. 459 – określanej dalej jako k.c. ) zgodnie z którym, jeżeli ustawa, orzeczenie sądu lub decyzja innego organu państwowego albo czynność prawna oznacza termin, nie określając sposobu jego obliczania, stosuje się przepisy poniższe. Stosownie zaś do art. 111 § 1 k.c. termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. W myśl § 2 powyższego artykułu jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II SA/Go 488/15). W konsekwencji powyższego Sąd uznał, iż stan faktyczny nie został dostatecznie wyjaśniony przez organ, przy uwzględnieniu całości materiału dowodowego zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a Podkreślenia ponadto wymaga, iż konieczność precyzyjnych i jednoznacznych ustaleń musi wynikać nie tylko z akt sprawy, lecz przede wszystkim z uzasadnienia decyzji. W myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek wyczerpującego umotywowania decyzji wynika również z obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.). Uzasadnienie aktu administracyjnego stanowiąc jego integralną część, wpływa na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia jest więc nie tylko wymogiem formalnym - wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego, który poprzedza wydanie decyzji, nie tylko pełni funkcję perswazyjną, wskazując powody podjętego rozstrzygnięcia, tak aby strona mogła się przekonać o jego słuszności, ale także wpływa na kontrolę merytoryczną aktu w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1151/16). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie czyni zadość wymogom wynikającym z przywołanych regulacji, gdyż jak wskazano powyżej nie wynika z niego dlaczego przyjęto naruszenie powołanych wyżej przepisów o pobieraniu danych z karty kierowców. Ustalenia w powyższym zakresie przedstawione w sposób jasny, precyzyjny i zrozumiały, powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, tak jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozwala natomiast na pełną weryfikację poprawności obliczenia nałożonej kary w zakresie naruszenia obowiązku wczytywania danych z kart kierowców. Tak skonstruowane uzasadnienie powoduje bowiem, iż decyzja w istocie nie poddaje się kontroli, na co wielokrotnie już wskazywano GITD w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Go 1087/16, z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Go 1021/16, z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Go 162/17, wyroki WSA w Rzeszowie z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Go 226/17, z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 379/16). Pamiętać bowiem należy, że nie jest rolą sądu administracyjnego zastępowanie organu administracji w podejmowaniu rozstrzygnięć administracyjnych, a zwłaszcza poszukiwanie w całokształcie sprawy motywów, jakimi kierowano się przy wydaniu decyzji. Motywy te muszą wprost wynikać z decyzji, umożliwiając sądowi administracyjnemu kontrolę prawidłowości działań organu, które doprowadziły do wydania decyzji administracyjnej ( por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 270/16). Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I wyroku) Przy czym w związku z tym, iż w kontrolowanym postępowaniu organ wymierzył jedną karę za wszystkie stwierdzone naruszenia, Sąd mimo, iż zakwestionował decyzję jedynie częściowo, obowiązany był uchylić decyzję w całości. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni przedstawioną wyżej wykładnię przepisów rozporządzenia nr 581/2010 r., jak i r.c.p.d. i dopiero po ustaleniu w sposób jednoznaczny ilości dni zarejestrowanej działalności kierowców, oceni ponownie czy skarżąca spółka naruszyła obowiązek pobierania danych z kart kierowców na skutek przekroczenia maksymalnego terminu 28 dni zarejestrowanej działalności kierowcy, dając wyraz swemu stanowisku w prawidłowo skonstruowanym uzasadnieniu spełniającym wymogi z art. 107 § 3 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje uzasadnienie w dyspozycji art. 200 i art. 205§ 2 p.p.s.a. Na wysokość zasądzonej na rzecz strony skarżącej z tego tytułu sumy 1063 zł złożyły się: zwrot uiszczonego w sprawie wpisu sądowego od skargi wynoszącego 146 zł (§ 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 221, poz. 2193), równowartość uiszczonej opłaty skarbowej od złożonego do akt sprawy dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, a także zwrot kosztów zastępstwa procesowego strony przez profesjonalnego pełnomocnika wynoszących 900 zł ( § 2 pkt 3 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - Dz. U z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). .