II SA/Go 1087/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 r. sprawy ze skargi I.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego I.S. kwotę 400 (czterysta) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi I.S. jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, wydana w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne. Inspektorzy Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: WITD) przeprowadzili kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy I.S. w zakresie przestrzegania przepisów odnośnie wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców, okresów prowadzenia pojazdu i wymaganych przerw i odpoczynków oraz regulacji związanych z dokumentacją kierowców dopuszczającą do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zakres kontroli obejmował okres od [...].05.2015 r. do [...].05.2016 r. W następstwie stwierdzonych naruszeń WITD, decyzją z [...] lipca 2016 r. nr [...] nałożył na I.S. karę pieniężną w kwocie 13 300 zł z tytułu stwierdzenia: 1/. naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu: - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, - za każdą następną godzinę, 2/. naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: - o czas powyżej 15 minut do 30 minut, - za każde następne rozpoczęte 30 minut, 3/. naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku: - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, - za każdą następną rozpoczętą godzinę, 4/. naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku: - o czas do jednej godziny, - za każdą następną rozpoczętą godzinę, 5/. przekroczenia całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni: - o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin, - za każdą następną rozpoczętą godzinę, 6/. nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień, 7/. udostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy – za każdy dzień, 8/. naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę, 9/. naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd. I.S. w odwołaniu od opisanej wyżej decyzji wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji odwołujący się zarzucił: I.naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 K.p.a. poprzez całkowicie niezrozumiałe uzasadnienie decyzji w zakresie naruszenia wskazanego pod. Lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej: u.t.d.), co doprowadziło do niepewności w zakresie sytuacji prawnej skarżącego, II. naruszenie akapitu (3) preambuły do rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, poprzez niezastosowanie w sprawie. W uzasadnieniu odwołania I.S. wskazał, że protokół z kontroli dającej początek postepowaniu zawiera 7 przypadków w których stwierdzono naruszenie wskazane pod lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. W decyzji organu pierwszej instancji nałożono karę w wysokości 1000 zł (2x500) za dwa przypadku przekroczenia maksymalnego odstępu czasowego pomiędzy kolejnymi zdarzeniami pobrania danych z pojazdów o nr rej. [...] oraz [...]. Odwołujący się zaznaczył, że na stronie 3 decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że uwzględnił przedstawione przez stroną postępowania wyjaśnienia i odstąpił od naruszenia w prz6ypadku pojazdów: (...). Zatem odwołujący się nie jest w stanie dociec, czy fakt odstąpienia od naruszenia jest równoznaczny z umorzeniem postepowania w sprawie tych naruszeń, czy też postępowania w sprawach rzekomego przekroczenia terminu pobrania danych z tachografów zainstalowanych w pojazdach o nr rej. [...] będzie prowadzone w dalszym ciągu. Odnosząc się natomiast do naruszeń z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., odwołujący się wskazał, że w jego ocenie do określenia maksymalnego odstępu czasowego pomiędzy kolejnymi zdarzeniami pobrania danych z kart kierowców należy brać pod uwagę jedynie dni zarejestrowanej działalności tych kierowców. Organ – zdaniem odwołującego się – zbliża się do tej koncepcji, uznając, że do wyznaczania tego okresu należy wziąć pod uwagę te dni, jednak za tego typu dni uznał jedynie takie, w których kierowca przebywał na zwolnieniu chorobowym lub urlopie wypoczynkowym. Po rozpatrzeniu odwołania opisaną na wstępie decyzją GITD – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 12.700 zł. Organ odwoławczy podzielając stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie nałożenia kary za poszczególne stwierdzone podczas kontroli naruszenia, nie podzielił stanowiska tego organu odnośnie naruszenia polegającego na udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy: lp. 6.3.9. załącznika nr 3 do u.t.d. Za to naruszenie organ pierwszej instancji nałożył karę w wysokości 600 zł. W przypadku pojazdu o nr [...] stwierdzono, iż brakuje danych z okresu od godziny 8:40 dnia [...].01.2016 r. do godziny 24:00 tego samego dnia, natomiast w przypadku pojazdu o nr rej. [...] stwierdzono brak danych od godziny 8:48 dnia [...].01.2016 r. do godziny 24:00 tego samego dnia. GITD zaznaczył, że sankcja przewidziana w lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do u.t.d. odnosi się do niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy. Niezasadnie zatem organ pierwszej instancji nałożył karę pieniężną stwierdzając braki w danych cyfrowych pobranych z tachografu. Odnosząc się do naruszenia z lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji precyzyjnie wyjaśnił, które dni w okresie pomiędzy odczytami nie stanowią dni zarejestrowanej działalności. Niezasadny jest zatem zarzut w zakresie nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji wyłącznie dni zarejestrowanej działalności przy obliczaniu terminów na odczyt danych z tachografów cyfrowych oraz kart kierowców. W zakresie natomiast naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD podzielił stanowisko WITD, iż analiza danych cyfrowych z kart poszczególnych kierowców, tj. Ł.G., Z.G., J.J., J.K., P.K., Z.N., W.P., I.P., D.S., R.W. i O.Z., potwierdza, iż okresy aktywności tych kierowców wynosiły więcej niż 28 dni i dlatego organ I instancji słusznie nałożył na stronę karę pieniężną za naruszenie obowiązku wczytania danych z kart tych kierowców, przy czym WIND – zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 581/2010 z 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców – wziął pod uwagę wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. W skardze na opisaną na wstępie decyzję I.S. wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji, zarzucając GITD naruszenie: - prawa materialnego, tzn. akapitu trzeciego (3) Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5 500 zł za delikt administracyjny polegający na naruszeniu obowiązku wczytywania danych z kart kierowców bez oparcia w stanie faktycznym, - przepisów art. 7 oraz art. 77 K.p.a. poprzez faktyczne zaniechanie ustalenia, które dni powinny zostać uznane za rzeczywiste dni zarejestrowanej działalności kierowców w kontekście nałożenia kary za naruszenie lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Skarżący podkreślił, że do uznania, że dany dzień jest dniem zarejestrowanej działalności, niezbędne jest wykazanie, że kierowca odbierał tego dnia odpoczynek (czas wolny) wyraźnie wynikający z przepisów prawa lub podjął czynności służbowe. Zatem nie będą dniami zarejestrowanej działalności np. dni urlopu wypoczynkowego odbieranego bez związku z normami regulującymi czas pracy kierowców zapisanymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 561/2006 czy też dni niezdolności do pracy z powodu choroby ale i te dni w których obowiązek odebrania jakiegokolwiek odpoczynku przewidzianego przepisami rozporządzenia nr 561/2006 nie zmaterializował się. Skarżący zaznaczył, że w toku postępowania kontrolnego przedłożył ewidencje czasu pracy kierowców, z której wynikają okresy przebywania na urlopie wypoczynkowym a także okresy niezdolności do pracy z powodu choroby. GITD analizy tej ewidencji nie przeprowadził, przyjmując w ogromnym uproszczeniu, że dni zarejestrowanej działalności kierowcy to takie w których dany kierowca zarejestrował jakąkolwiek aktywność na swojej karcie oraz takie, za które dokonał wpisów manualnych – bez względu na to, co wpisał. Odpowiadając na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, wskazując, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 23 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Op 191/15 "Sąd nie zgodził się z dokonaną przez Spółkę wykładnią pojęcia - dni zarejestrowanej działalności, o jakim mowa w punkcie 3 preambuły tego rozporządzenia. Sąd uznał, że organy prawidłowo obliczyły maksymalny czas na wczytanie danych, przyjmując do tych obliczeń wszystkie dni tygodnia. Nie można bowiem zasadnie twierdzić, że dni wolne od pracy nie są dniami prowadzenia zarejestrowanej działalności przez przedsiębiorstwo transportowe. Przy takim rozumieniu tego pojęcia błędne jest również stanowisko Spółki co do wykazywanej w tym zakresie sprzeczności przepisów prawa krajowego z prawem unijnym. Terminy dotyczące wczytywania danych są w tych przepisach tożsame i uwzględniają dni zarejestrowanej działalności przedsiębiorcy, a nie - jak tego chce skarżąca - pracy kierowcy". GITD powołał się także na wyrok Wojewódzkiego Sądu w Kielcach z 9 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 347/15, który stwierdził: "W ocenie Sądu treść tego rozporządzenia istotnie należy uwzględnić przy ustalaniu częstotliwości pobierania danych z jednostek pojazdowych i kart kierowcy. Stanowi ono bowiem część krajowego porządku prawnego i korzysta z pierwszeństwa jego stosowania w zakresie niedającym się pogodzić z przepisami krajowymi. Należy zauważyć, że maksymalne okresy wczytywania danych z tachografów i kart kierowców uregulowane są zarówno w w/w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 581/2010 r. z dnia 1 lipca 2010 r., jak i w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r., Nr 159, poz. 1128) i przepisy obu tych aktów winny być przez organ wzięte pod uwagę w niniejszej sprawie przy ustalaniu dochowania przez skarżącego wynikających z nich wymogów co do częstotliwości wczytywania danych. Nie można się jednak zgodzić ze skarżącą spółką, co do wykładni użytego w punkcie 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 pojęcia "dni zarejestrowanej działalności". W ocenie Sądu organy administracji prawidłowo obliczyły długość maksymalnych okresów na wczytanie danych przyjmując jako dni zarejestrowanej działalności (o których mowa w rozporządzeniu nr 581/2010) wszystkie dni tygodnia. Nie sposób bowiem przyjąć, że dni wolne od pracy nie są dniami prowadzenia zarejestrowanej działalności przez przedsiębiorstwo transportowe, którego kierowcy w tym czasie m.in. wykonują przewozy (por. wyrok WSA w Olsztynie z 13 sierpnia 2014 r., II SA/Ol 624/14, dostępny http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/A35FDEA9E6)". Wobec treści ww. orzeczeń GITD uznał, że stwierdzenie przez organ administracji naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego było prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzut skargi dotyczący błędnej wykładni przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.2010.168.16) okazał się uzasadniony. W art. 1 tego rozporządzenia wskazane zostały maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy. Natomiast w pkt 3 preambuły do rozporządzenia nr 581/2010, prawodawca unijny określił wyraźnie, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Według art. 1 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 581/2010 maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Natomiast według § 3 ust. 1 pkt 1 i § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz.U. z 2007 r., nr 159, poz. 1128 ze zm.), dane z tachografu cyfrowego, podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni, zaś dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie jest to, czy przy realizacji tego obowiązku, podmiot obowiązany powinien uwzględnić każdy dzień kalendarzowy czy też wyłącznie dni zarejestrowanej działalności kierowcy, którego dane mają zostać sczytane. W orzecznictwie podnosi się (np. wyrok WSA w Rzeszowie z 27.07.2016 r. II SA/Rz 1644/15, czy wyrok WSA w Szczecinie z 30.06.2016 r. II SA/Sz 376/16; orzeczenia dostępne na stronie: nsa.orzeczenia.gov.pl., dalej: CBOSA) – i w tym zakresie Sąd podziela to stanowisko – że zgodnie z treścią punktu 3. preambuły oraz art. 1 ust. 3 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 r. określenie maksymalnych okresów na wczytanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy powinno uwzględniać wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Uwzględniając treść pkt. 3. preambuły powołanego wyżej aktu, należało przyjąć, że okres maksymalny może obejmować tylko sumę dni działalności, która podlegała obowiązkowi rejestracji, a nie ciąg kolejno następujących po sobie dni kalendarzowych, niezależnie od tego, czy działalność rejestrowana była w tych dniach wykonywana. Sąd podziela w pełni pogląd skarżącego o tym, że rozporządzenie Komisji zostało błędnie zinterpretowane przez organy obu instancji przy ustalaniu okresu, w jakim skarżący miał sczytywać dane z kart kierowców w pojazdach. O obowiązku stosowania się organu do przepisów rozporządzenia Komisji, decydowała treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. Zdaniem WSA, nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg sczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. W przekonaniu Sądu, może wchodzić w grę stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) tyko wówczas gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Trafnie stwierdził WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 26 kwietnia 2016 r., o sygn. II SA/Rz 1019/15, iż konieczne jest przyjęcie takiej interpretacji przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, która nie będzie naruszać wiążącej zasady wykładni w obszarze regulacji sankcyjnej prawa administracyjnego, to jest zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na rzecz podmiotu sankcjonowanego (in dubio pro cive). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Ten sam wniosek odnieść wypada do obowiązku sczytywania danych z urządzeń rejestrujących pojazdu (tachografu). Organy nie mogły nałożyć na skarżącego sankcji za brak rejestracji danych, gdy jego pojazdami nie wykonywano przewozu. Dlatego też GITD powinien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. Wątpliwości co do tej kwestii nie pozostawiają opisane wyżej przepisy rozporządzenia Komisji. Potwierdzeniem stanowiska Sądu jest też treść § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, który stanowi, że dane z § 3 i 4, podmiot przechowuje w oryginalnym formacie przez okres co najmniej 12 miesięcy, licząc od daty ich zarejestrowania w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy. W tym przypadku wprost mowa o zarejestrowaniu danych w odniesieniu do tachografu i karty kierowcy. Nie sposób więc formułować wniosek, że zarejestrowana działalność to wszelka działalność podmiotu (dni kalendarzowe). Zatem zarejestrowana działalność to dane zarejestrowane (nagrane) w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy (tak WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 30 marca 2016 r. o sygn. II SA/Sz 376/16, opubl. w CBOSA). Powyższy pogląd jest aktualnie powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. NSA w wyroku 3 listopada 2015 r., II GSK 2396/14, podkreślił, że naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. Podobne poglądy wyrażono w wyrokach WSA w Szczecinie z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 123/16, sygn. akt II SA/Sz 337/16, WSA w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 1028/15 i z dnia 29 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 148/16 (opubl. w CBOSA). Lektura decyzji WITD wskazuje, że organ ten za dni niezarejestrowanej działalności uznał tylko te dni w których kierowcy przebywali na urlopie wypoczynkowym. Na kwestie te zwracał uwagę skarżący w odwołaniu, wskazując, że WITD uwzględnił także te dni w których kierowcy nie podejmowali żadnej aktywności. GITD nie odniósł jednak się do tych podnoszonych w odwołaniu zarzutów skarżącego naruszenia rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010, podzielając w tym zakresie ustalenia i ich ocenę prawną dokonaną przez organ pierwszej instancji. Brak rozważań w tym zakresie powoduje, że decyzja w tym aspekcie nie poddaje się kontroli sądu. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa materialnego wskutek błędnej wykładni przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, skutkiem czego sprawa nie została należycie wyjaśniona i rozstrzygnięta w zakresie nałożenia kary pieniężnej w części, dotyczącej naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., decyzję GITD należało uchylić, o czym sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718). O kosztach sąd orzekł w pkt II wyroku na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Na koszty te składa się wpis od skargi w kwocie 400 zł. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wykładnię przepisów zaprezentowaną w niniejszym orzeczeniu.