VIII SA/Wa 1281/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. P. na czynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisanych do ewidencji kierowców oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga A. P. (dalej: "skarżący") na czynność M. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisanych do ewidencji kierowców. W przebiegu postępowania poprzedzającego złożenie skargi, skarżący w związku z czynnością M. Komendanta Wojewódzkiego Policji polegającą na odmowie usunięcia z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego punktów, pismem z dnia [...] września 2014 r. wezwał ww. organ Policji do usunięcia naruszenia prawa i dokonania korekty ilości naliczonych punktów w związku z jednym naruszeniem z dnia [...] grudnia 2013 r. poprzez wykreślenie 15 punktów i wpisanie 10 punktów za to naruszenie oraz w związku z odbytym w dniu [...] stycznia 2014 r. szkoleniem poprzez wykreślenie 6 punktów. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, iż nie ma żadnych podstaw, aby przypisywać mu wielokrotną ilość punktów za jedno wykroczenie. Punkty powinny zostać przypisane zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] maja 2014 r. sygn. akt: [...] jedynie za wykroczenie z art. 92a Kodeksu Wykroczeń. Zwrócił również uwagę na treść art. 130 ust. 1 Prawo o ruchu drogowym, gdzie ustawodawca jednoznacznie ograniczył ilość przypisywanych punktów za jedno naruszenie do 10 punktów. Ustawodawca potwierdził to następnie w samej delegacji zawartej w art. 130 ust. 4 pkt 1) "sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego". Stwierdzenie "naruszeniu przepisów" w sposób jednoznaczny odnosi się do jednego naruszenia mogącego objąć większą ilość przepisów. Zdaniem skarżącego, kluczowe zatem jest ustalenie ile było naruszeń (czynów), a nie ile przepisów mogło zostać naruszonych danym czynem. Podniósł, iż delegacja ustawowa nie brzmi np. "naruszeniu przepisu" albo "naruszeniom przepisów" lecz "naruszeniu przepisów" czyli pierwszy człon jest w liczbie pojedynczej, a drugi człon w liczbie mnogiej. Delegacja nie daje umocowania do ustalenia przez Ministra różnej liczby punktów i ich sumowania za jedno naruszenie - byłoby to sprzeczne zarówno z samą delegacją, jak i z art. 130 ust. 1 Prawo o ruchu drogowym, ograniczającym maksymalną ilość punktów do 10. Nadto wskazał, iż skoro ustawodawca ograniczył wprost w ustawie maksymalną ilość punktów do 10 to nie można dokonywać jakichkolwiek rozszerzających wykładni i zabiegów prowadzących do obejścia jasnego zapisu ustawy i przypisywać skarżącemu za jeden czyn (naruszenie przepisów) aż 15 punktów karnych. W niniejszej sprawie, w ocenie skarżącego, wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] maja 2014 r., sygn. akt [...] przesądził, iż miało miejsce jedno naruszenie, przez co zgodnie z przywołanymi wyżej regulacjami ilość przypisanych punktów za to naruszenie nie może przekroczyć 10 punktów. Na marginesie skarżący podniósł, iż nawet przyjęcie wadliwego poglądu, iż popełnił dwa wykroczenia (co byłoby oczywiście sprzeczne z treścią zapadłego wyroku) w zakresie naruszenia art. 97 Kodeksu Wykroczeń należałoby zastosować per analogia regulację z § 5 ust. 1 pkt 1) Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 488) skoro Sąd nie wymierzył za to naruszenie żadnej kary, jak też zrezygnował z zastosowania środka karnego oraz środków wychowawczych, co jest przecież dalej idące od poprzestania na zastosowaniu środka wychowawczego. W dalszej części uzasadnienia wniosku skarżący wskazał, iż zgodnie z art. 130 ust. 3 Prawo o ruchu drogowym kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to jedynie kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, który to przypadek nie ma miejsca w niniejszej sprawie. W przedmiotowej regulacji nie ma żadnych dodatkowych ograniczeń co do możliwości odbycia szkolenia na własny koszt ze skutkiem w postaci odliczenia punktów karnych. W szczególności regulacja ta nie zawiera żadnego ograniczenia odnoszącego się do liczby punktów liczonych przed odbyciem szkolenia, jak też nawet nie wskazuje, iż mogłoby to mieć jakiekolwiek znaczenie na treść przepisu. Podkreślił, iż art. 130 ust. 3 Prawo o ruchu drogowym stanowi kompleksowe uregulowanie dotyczące odliczania punktów z uwagi na odbycie szkolenia, skoro zawiera w sobie zarówno normę pozytywną ustanawiającą możliwość dokonania takiego odliczenia, jak i normę negatywną wyłączającą zastosowanie normy pozytywnej w pewnej określonej przez samego ustawodawcę okoliczności. W ocenie skarżącego, organ Policji faktycznie nie odniósł się do jego wniosku, lecz przedstawił zasady usuwania wpisów punktów karnych z powodu upływu roku, a nie z powodu odbycia szkolenia, a są to dwie oddzielne instytucje prawne uregulowane przez Ustawodawcę w sposób rozłączny i całkowicie odrębny. Podtrzymał wobec tego w całości swoje stanowisko zawarte we wniosku z dnia [...] sierpnia 2014 roku. Na marginesie skarżący wskazał, iż z uwagi na wadliwe naliczenie 15 punktów zamiast 10 w związku z przewinieniem dokonanym w dniu [...] grudnia 2013 r. na dzień odbycia szkolenia tj. [...] stycznia 2014 r. nie miał przekroczonych 24 punktów, toteż odmowa odjęcia 6 punktów jest tym bardziej decyzją wadliwą. W odpowiedzi na wezwanie M. Komendant Wojewódzki Policji (dalej: "Komendant", "organ wojewódzki Policji") pismem z dnia [...] października 2014 r. poinformował skarżącego, że w okresie od [...] kwietnia 2013 r. do [...] grudnia 2013 r. dopuścił się naruszeń, za które uzyskał 25 punktów. W dniu [...] lipca 2014 r. Komendant wystosował wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z uwagi na przekroczony limit punktów. Odnosząc się do zarzutu niezasadności naliczenia punktów za wykroczenie z dnia [...] grudnia 2013 r. Komendant poinformował, iż punkty zostały przypisane skarżącemu prawidłowo zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Sposób punktowania, warunki prowadzenia ewidencji oraz tryb występowania z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji określa rozporządzenie MSW z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488). Ustawodawca ściśle określił, że w przypadku stwierdzenia popełnienia wykroczenia podlegającego wpisowi do ewidencji, danemu naruszeniu przepisów drogowych przypisuje się odpowiednią liczbę punktów stosownie do załącznika nr 1 ww. rozporządzenia. Ponadto, w § 2 ust. 4 cyt. rozporządzenia zostało precyzyjnie wskazane, iż jeżeli kierowca jednym czynem naruszył więcej niż jeden przepis ruchu drogowego, w ewidencji uwidacznia się wszystkie naruszenia przypisując każdemu odpowiednią liczbę punktów. Mając na uwadze wyrok Sądu Rejonowego w P. sygn. akt [...] z dnia [...] maja 2014 r. uznający skarżącego za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wypełniającego dyspozycję art. 97 kw. i art. 92a kw. oraz treść § 2 ust. 4 cyt. rozporządzenia za całkowicie słuszne uznał Komendant przypisanie skarżącemu punktów w ewidencji w liczbie 15 tj. 10 punktów za naruszenie przepisu dotyczącego przekroczenia dopuszczalnej prędkości powyżej 50 km/h (E-01) i naruszenie przepisu dotyczącego wyprzedzania na skrzyżowaniu (F-06). Komendant zauważył, iż jak wynika z powyższego, skarżący naruszył jednym czynem więcej niż jeden przepis ruchu drogowego. Podkreślił, iż w przedłożonym wniosku wielokrotnie skarżący podnosi fakt popełnienia przez niego jednego czynu, co w świetle powyższego należy uznać za okoliczność bezsporną. Tym samym Komendant nie zgodził się z twierdzeniem wynikającym z wniosku " iż kluczowym jest ustalenie ile było naruszeń (czynów) a nie ile przepisów mogło zostać naruszonych danym czynem" jako ewidentnie sprzecznym z dyspozycją § 2 ust. 4 cyt. rozporządzenia. Odnosząc się z kolei do zarzutu nieuwzględniania szkolenia, które skarżący odbył w dniu [...] stycznia 2014 r. Komendant poinformował, iż zgodnie z dyspozycją § 8 ust. 6 rozporządzenia MSW z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488) "Odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24". Zdaniem Komendanta, powyższy zapis jest jednoznaczny i nie pozostawia wątpliwości, iż osoba, która przed przystąpieniem do szkolenia dopuściła się naruszeń za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu do ewidencji przekroczyła lub przekroczyłaby 24 punkty, nie może skutecznie dokonać odpisu punktów w skutek odbytego szkolenia. Takie stanowisko prezentowane i ugruntowane jest również w licznych wyrokach sądów. Komendant powołał się na następujące wyroki: NSA z 24.10.2012 r. sygn. akt I OSK 1203/11, NSA z 24.10.2012 r. sygn. akt I OSK 1306/11, WSA w Opolu z 08.07.2014 r. sygn. akt II SA/Op 250/14, WSA w Łodzi z 04.04.2014 r. sygn. akt III SA/Łd 151/14, WSA w Gdańsku z 12.02.2014 r. sygn. akt III SA/Gd 853/13, WSA w Gdańsku z 21.03.2013 r. sygn. akt III SA/Gd 50/13). Komendant zauważył, iż w dniu 2 stycznia 2014 r. (dzień odbycia szkolenia) skarżący dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu wynosiła 25. W świetle powyższego stwierdził, iż szkolenie to nie mogło być uznane za skuteczne i spowodować usunięcia 6 punktów z ewidencji. W związku z powyższym Komendant odmówił dokonania korekty ilości naliczonych punktów w związku z wykroczeniem popełnionym w dniu [...] grudnia 2013 r. z 15 na 10, jak również dokonanie korekty ilości naliczonych punktów w związku z odbytym szkoleniem z dnia [...] stycznia 2014 r. poprzez wykreślenie 6 punktów z uwagi na brak podstaw prawnych do dokonania powyższych czynności. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. czynność organu wojewódzkiego Policji naliczenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisanych do ewidencji kierowców. Zaskarżonej czynności zarzucił rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1) art. 24 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.) poprzez rozpoznanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez tą samą osobę, która wcześniej wydała naruszające prawo rozstrzygnięcie; 2) art. 130 ust. 1 Prawo o ruchu drogowym poprzez nie zastosowanie przez organ tej regulacji w zakresie ograniczającym maksymalną wysokość naliczanych punktów za jedno wykroczenie do 10 pkt; 3) naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa poprzez przypisanie skarżącemu 15 pkt za jedno wykroczenie, co nastąpiło w sposób sprzeczny z art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym; 4) naruszenie § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488; dalej: "rozporządzenie"), poprzez niezastosowanie tej regulacji i naliczanie punktów w ilości niewynikającej z wyroku Sądu; 5) naruszenie zasady legalizmu i zasady zaufania obywateli do organów państwowych poprzez dokonanie przez urzędnika samodzielnej rozszerzającej wykładni wyroku Sądu w sposób istotnie zmieniający znaczenie i treść orzeczenia; 6) naruszenie § 5 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia w związku z orzeczeniem Sądu Karnego poprzez niezastosowanie tej regulacji do zarzucanego skarżącemu wykroczenia z art. 97 Kodeksu Wykroczeń, co do którego Sąd nie wymierzył skarżącemu kary, jak też nie zastosował środka karnego lub środków wychowawczych; 7) naruszenie art. 130 ust. 3 Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji bezpodstawne pozbawienie skarżącego przewidzianego ww. przepisem uprawnienia do zmniejszenia posiadanych punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w związku z odbytym szkoleniem; 8) naruszenie art. 6 k.p.a. i wyartykułowanej w nim zasady praworządności poprzez zastosowanie przepisu § 8 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 488) wydanego z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, który to przepis pozostaje w ewidentnej kolizji z normą wyższej rangi tj. z przepisem art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym; 9) naruszenie § 8 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 488) poprzez jego zastosowanie pomimo, iż regulacja ta została wydana z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, a nadto niezależnie od tego nie miałaby i tak zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi, iż w dniu szkolenia skarżący powinien mieć naliczone co najwyżej 20 pkt; 10) naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa poprzez odmowę skarżącemu uprawnienia z art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, w sytuacji gdy ten mając na uwadze jasną i zrozumiałą treść ww. przepisu ustawy odbył na własny koszt szkolenie oczekując, iż spowoduje to obniżenie posiadanych punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego; 11) art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 i art. 92 ust. 1 Konstytucji poprzez ograniczenie prawa skarżącego wynikającego wprost z aktu ustawowego tj. przepisu art. 130 ust. 3 Prawo o ruchu drogowym z powołaniem się na akt podustawowy tj. § 8 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. ustanowiony z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 Prawo o ruchu drogowym, a nadto sprzeczny z regulacją ustawową. Z uwagi na wskazane naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej czynności i uznanie braku podstaw do przypisania skarżącemu 15 pkt w związku z wykroczeniem popełnionym w dniu [...] grudnia 2013 r. i w to miejsce nakazanie przypisania 10 pkt oraz uznanie uprawnienia skarżącego do zmniejszenia posiadanych punktów karnych w związku z odbyciem w dniu [...] stycznia 2014 r. szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w B.. W odpowiedzi na skargę Komendant podtrzymał dotychczasowe stanowisko co do zasadności i prawidłowości dokonanej czynności, przytaczając argumentację zawartą w piśmie z dnia [...] października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, uchyla taki akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Sąd może także w wyroku uznać uprawnienie bądź obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. skargę na akt lub czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący spełnił te wymogi. Pismem z dnia [...] września 2014 r. zwrócił się do M. Komendanta Wojewódzkiego Policji o usunięcie naruszenia prawa, polegającego na nieprawidłowym naliczeniu punktów karnych. Następnie, z uwagi na odmowę spełnienia przez organ wskazanego żądania, skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na czynność organu wojewódzkiego Policji naliczenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisanych do ewidencji kierowców. Sąd stwierdza, że pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w sprawie ustalenia liczby punktów karnych należy traktować jako akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Obliczenie punktów przez organy Policji odbywa się w oparciu o delegację ustawową z art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. (Dz.U z 2012 r. poz. 1137 ze zm.; dalej: "p.r.d.") oraz o przepisy wydanego na podstawie tej delegacji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488, zwane także: "rozporządzeniem z 25 kwietnia 2012 r."). Zgodnie z art. 130 ust. 1 p.r.d. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Nie budzi wątpliwości, że pismo właściwego Komendanta Wojewódzkiego Policji stanowiące odpowiedź na wniosek o usunięcie, bądź skorygowanie wpisu punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest aktem z zakresu administracji publicznej. Dla tej czynności nie jest bowiem przewidziana forma decyzji administracyjnej. Podstawą prawną kwestionowanych czynności organu są przepisy wskazanej ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz powołanego rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. Artykuł 130 p.r.d. w zakresie dotyczącym rozpatrywanej sprawy stanowi: 1. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. 2. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. 3. Kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Z kolei § 2 ust. 1 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. stanowi, iż do ewidencji wpisuje się kierowcę, który kierując pojazdem silnikowym lub motorowerem, dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego, zwanego dalej "naruszeniem". Wpisowi do ewidencji nie podlega kierowca niebędący obywatelem polskim i nieposiadający karty pobytu, chyba że dopuścił się naruszenia, za które może być orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów (§ 2 ust. 2 ww. rozporządzenia). Do ewidencji wpisuje się naruszenia wraz z odpowiadającą im liczbą punktów, zgodnie z wykazem określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia (§ 2 ust. 3 ww. rozporządzenia). Jeżeli kierowca jednym czynem naruszył więcej niż jeden przepis ruchu drogowego, w ewidencji uwidacznia się wszystkie naruszenia, przypisując każdemu odpowiednią liczbę punktów, z zastrzeżeniem ust. 5-9 (§ 2 ust. 4 ww. rozporządzenia). Nadto przepisy ww. rozporządzenia stanowią, iż: § 6. 1. Organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego: 3) jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyłaby 24 punkty, a w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy - 20 punktów; § 8. 4. Kierowcy wpisanemu do ewidencji po przedstawieniu przez niego zaświadczenia o odbyciu szkolenia lub otrzymaniu tego zaświadczenia od dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, właściwy dla miejsca zamieszkania ewidencjonowanego komendant wojewódzki Policji zmniejsza o 6 liczbę posiadanych punktów, odejmując je według kolejności wpisów, począwszy od wpisu odpowiadającego naruszeniu popełnionemu z datą najwcześniejszą, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6. 5. Liczba punktów odjętych z tytułu odbytego szkolenia nie może być większa od liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego przed jego odbyciem. 6. Odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. 7. Kierowca może uczestniczyć w szkoleniu nie częściej niż raz na 6 miesięcy. Na gruncie niniejszej sprawy należy stwierdzić, że bezsporny jest fakt popełnienia przez skarżącego w dniu [...] grudnia 2013 r. w miejscowości Cz. gmina Cz., powiat m. naruszeń w ruchu drogowym, co znalazło także potwierdzenie w wyroku sądu powszechnego z dnia [...] maja 2014 r., sygn. akt: [...]. Przywołując treść wyroku uznającego skarżącego za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wypełniającego dyspozycję art. 97 kw i art. 92 a kw oraz treść § 2 ust. 4 cyt. rozporządzenia całkowicie słusznym jest przypisanie punktów w ewidencji w liczbie 15, tj. 10 punktów za naruszenie przepisu dotyczącego przekroczenia dopuszczalnej prędkości powyżej 50 km/h (E-01) i 5 punktów za naruszenie przepisu dotyczącego wyprzedzania na skrzyżowaniu (F-06). Liczba 15 punktów nie jest liczbą jaką otrzymał skarżący za jedno naruszenie którego dokonał, ale za dwa oddzielne naruszenia przepisów tj. przekroczenia dozwolonej prędkości i zakazu wyprzedzania na skrzyżowaniu. W świetle powyższego za bezzasadne należy uznać zarzuty skargi określone w pkt 2-6. Natomiast z uwagi na to, że skarżący kwestionuje zgodność z konstytucją przepisów rozporządzenia, a w szczególności przepisu § 8 tego aktu, należy powołać art. 92 ust. 1 Konstytucji, według którego rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Upoważnienie do wydania rozporządzenia zawarte w art. 130 ust. 4 p.r.d. spełnia te wymagania. Według tego przepisu minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi w drodze rozporządzenia: 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; 2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3; 4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; 5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1. Sąd nie podziela poglądu skarżącego, że kwestionowane rozporządzenie jest sprzeczne z delegacja ustawową. Regulacja zawarta § 8 ust. 6 rozporządzenia oraz w art. 130 p.r.d. jest spójna i jak trafnie przyjął organ, służy realizacji celu analizowanych unormowań ustawowych, czyli motywowaniu kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Takie rozumienie powołanych przepisów jest przyjęte w ustalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, powołanym przez organ. Na marginesie można jedynie zaznaczyć, że treść § 8 ust. 6 rozporządzenia realizuje cele ustawy - Prawo o ruchu drogowym, nawet gdyby prezentować pogląd, że literalnie przekracza zakres upoważnienia ustawowego. Sąd w niniejszym składzie w pełni akceptuje dominujące w orzecznictwie stanowisko, wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10 - Lex nr 745196, z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10 - Lex nr 990279, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1721/10 - Lex nr 1069603 oraz z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 73/11 – nie publ., że nie jest dopuszczalne zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, na skutek uczestnictwa w szkoleniu, w sytuacji, gdy odbycie szkolenia nastąpiło już po przekroczeniu 24 punktów, wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Na gruncie niniejszej sprawy należy stwierdzić, że bezsporny jest także fakt odbycia przez skarżącego w dniu [...] stycznia 2014 r. szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w B.. W okresie od [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] grudnia 2013 r. naruszył przepisy ruchu drogowego za które przypisano mu 25 punktów karnych, co zostało uwidocznione w ewidencji kierowców. W tych warunkach szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d., nie mogło doprowadzić do zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, gdyż szkolenie skarżący odbył już po przekroczeniu limitu 24 punktów karnych. Oznacza to, że organ prawidłowo odmówił dokonania czynności materialno - technicznej usunięcia punktów z ewidencji. Tym samym za niezasadne należy uznać zarzuty zawarte w pkt 7-11 skargi. W kontrolowanej sprawie nie doszło także do naruszenia art. 24 §1 pkt 5 k.p.a. Czynności wykonywane w ramach prowadzonej ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego m.in. rejestracja naruszeń, usuwanie punktów, czy wnioskowanie o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji są czynnościami o charakterze materialno-technicznym i nie mogą zostać uznane za wykonywane w ramach ogólnego postępowania administracyjnego (postępowania jurysdykcyjnego), czyli zmierzające do wydania rozstrzygnięcia - załatwienia indywidualnej sprawy - w formie zewnętrznego aktu administracyjnego. Wnioskując o skierowanie kierowcy na egzamin sprawdzający kwalifikacje w związku z przekroczeniem dopuszczalnego limitu punktów, organ prowadzący ewidencję nie rozstrzyga o zasadności takiego postępowania, lecz realizuje nałożone na niego obowiązki w sytuacji wystąpienia określonych przesłanek. Postępowaniem administracyjnym będzie niewątpliwie zespół czynności zmierzających do wydania decyzji o skierowaniu na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami, jednak postępowanie to może prowadzić jedynie organ uprawniony z mocy prawa do załatwienia takiej sprawy w drodze decyzji administracyjnej, czyli organ właściwy w sprawach wydawania i cofania uprawnień. Uznając zatem, iż wydanie przedmiotowego wniosku nie posiada przymiotu postępowania w rozumieniu przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, a sam wniosek nie zawiera elementów niezbędnych do uznania go za decyzję administracyjną, nie można skutecznie zastosować przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Podkreślić należy również, że użyte wart. 24 § 1 sformułowanie "w sprawie" oznacza sprawę administracyjną załatwianą w drodze decyzji (art. 1 pkt 1 k.p.a.) – Komentarz aktualizowany do art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego Andrzej Wróbel. Należy też podkreślić, że ewidencja punktów, o których mowa w art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie jest celem samym w sobie, lecz ma charakter techniczny – jest syntetycznym wskaźnikiem dokonanych przez danego kierowcę zaewidencjonowanych naruszeń przepisów dotyczących ruchu drogowego i związanych z tym zagrożeń, jakie stwarza dla bezpieczeństwa tego ruchu. Ewidencja ta jest zatem jednym z instrumentów oddziaływania na uczestników ruchu drogowego, mającym na celu realizację celów ustawy, określonych m.in. w art. 3 i 4 ustawy. Jego skuteczność związana jest z możliwością stosowania sankcji nie tylko karnych, lecz również działań prewencyjnych, o którym mowa w art. 114 ust. 1, art. 124 ust. 1, czy w końcu art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g w zw. z art. 138 Prawa o ruchu drogowym. Z tych wszystkich powodów skarga nie mogła doprowadzić do podważenia zgodności z prawem stanowiska organu, zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.