II SA/Rz 166/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Joanna Zdrzałka Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącej J. K. kwotę 474 zł /słownie: czterysta siedemdziesiąt cztery złote/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi J.K. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej SKO lub Kolegium, z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] wydane w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia przebiegu granic pomiędzy działką nr 1706, a działkami nr 2601, 1707, 1708/1, 1708/2, 1705 położonych w B. W dniu 29 października 2014 r. do Kolegium wpłynął wniosek J.K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] maja 2011 r. wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy J. K. zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 61 § 1, 104 § 1, 156 § 1 pkt 2 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zmianami), zwanej dalej "K.p.a." oraz materialnego (art. 30 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego) z uwagi na niewyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą nieważności, tj. wszczęcie postępowania z naruszeniem zasady skargowości, bez stosownego wniosku strony i wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w postępowaniu bezprzedmiotowym. Wniosła o zmianę zaskarżanej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...]. Kolegium w zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniu z dnia [...] listopada 2014 r. powołało w podstawie prawnej art. 134 w związku z art. 16 § 1, art. 127 § 3 i art. 123 K.p.a. W uzasadnieniu przytoczyło art. 127 § 3 K.p.a. określający przesłanki złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyjaśniło, że kwestionowana decyzja Kolegium z dnia [...] maja 2011 r. stała się decyzją ostateczną wobec niezłożenia przez żadną ze stron wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzja powyższa została skierowana także do J.K., przy czym ze zwrotnego potwierdzenie odbioru wynika, że została ona doręczona osobie przebywającej pod adresem zamieszkania strony. Oznacza to, że w sprawie zachodzi domniemanie określone w art 43 K.p.a., że odbierający przesyłkę przekazał ją adresatowi w tej samej dacie, w której ją odebrał. Od wydania i doręczenia kwestionowanej decyzji upłynęło ponad 3 lata, a wniosek o przywrócenie terminu został przez Kolegium rozpatrzony negatywnie. Zgodnie z art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania (lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) przy czym niedopuszczalność może wynikać z przyczyn przedmiotowych, do których zalicza się brak przedmiotu zaskarżenia oraz w przypadku wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Fakt uzyskania przez kwestionowaną decyzję waloru ostateczności pociąga za sobą określone skutki prawne, tj. niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W skardze na wskazane wyżej postanowienie J.K. zaskarżając je w całości zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 K.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia o stwierdzeniu niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy brak jest podstaw uzasadniających wydanie takiego rozstrzygnięcia, a stan faktyczny sprawy wskazuje na konieczności wydania innego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w trym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.. W uzasadnieniu wyjaśniła, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że sytuacja wniesienia odwołania po terminie, zwłaszcza w sytuacji gdy odmówiono stronie przywrócenia terminu do wniesienia środka zaskarżenia nie mieści się w przesłankach orzeczenia o niedopuszczalności tego środka, zaś właściwe jest rozstrzygnięcie zawarte w art. 134 zd. pierwsze in fine K.p.a., tj. orzeczenia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sąd rozpoznając skargę rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi – art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Ustalenia stanu faktycznego nie budzą wątpliwości i sprawa nadaje się do wyrokowania. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. zatwierdzono przebieg granic w postępowaniu rozgraniczeniowym. W dniu [...] marca 2011 r. J.K. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji rozgraniczeniowej. Po jego rozpoznaniu decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności. Po upływie trzech lat, w dniu [...] października 2014 r. J.K. złożyła wniosek o ponowne rozpoznania sprawy, składając równocześnie wniosek o przywrócenie terminu do jego rozpoznania. W przedmiotowej sprawie wydane zostało postanowienie o niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 K.p.a. Organ odwoławczy w twz. postępowaniu wstępnym obowiązany jest ustalić czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w terminie. Badanie w zakresie niedopuszczalności odwołania oraz uchybienie terminowi są odrębnymi instytucjami proceduralnymi. W doktrynie wskazuje się, że w pierwszej kolejności organ powinien rozstrzygnąć kwestię dopuszczalności odwołania. Uzasadnieniem dla takiego rozumowania jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy organ ma do czynienia z odwołaniem. Kodeks postępowania administracyjnego nie definiuje pojęcia "niedopuszczalności odwołania". Przyjmuje się, że warunki dopuszczające odwołanie wynikają z przepisów K.p.a. określających przedmiot zaskarżenia, toku postępowania a także określających podmioty uprawnione do wniesienia odwołania. Przesłanki niedopuszczalności odwołania należy podzielić na przesłanki o charakterze podmiotowym i przedmiotowym. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, która stała się ostateczna wskutek upływu terminu do wniesienia odwołania, jest odwołaniem wniesionym po terminie, ale nie jest dopuszczalne w rozumieniu art. 134 K.p.a., bowiem termin ten może zostać stronie przywrócony i sprawa zostanie rozpoznana przez organ odwoławczy (patrz: wyrok z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 801/08, wyrok z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1344/08). W przedmiotowej sprawie skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie jej terminu do złożenia odwołania. W przypadku wydania przez organ odwoławczy postanowienia o odmowie przywrócenia terminu zbędne jest wydawanie postanowienia o niedopuszczalności odwołania (patrz: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 641/08, wyrok z dnia 17 października 2008 r., VII SA/Wa 1252/08, wyrok NSA z dnia 10 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1290/07). Sąd podziela zarzuty skargi, że w tej sytuacji gdy złożony został wniosek o przywrócenie terminu przedwczesnym jest rozstrzyganie na podstawie art. 134 K.p.a. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 134 i art. 58 K.p.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.