II SA/Po 581/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi H. H. na uchwałę Rady Miasta z dnia 5 kwietnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; oddala skargę Wniesioną w dniu 10 maja 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargą reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm), zaskarżyła w całości uchwałę nr [...] Rady Miasta z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] dalej jako "uchwała" w P. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, podnosząc, że została ona wydana z istotnym naruszeniem zasad sporządzenia planu miejscowego w rozumieniu przepisu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073). W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, w pierwszej kolejności, że skarżąca jest spadkobiercą byłych właścicieli [...] H. – C., i T. H. - C. nieruchomości znajdujących się w obrębie D., arkusz mapy nr [...]: działki gruntu nr [...], [...], [...] oraz [...], które zostały objęte przedmiotowym planem miejscowym, przy czym działki nr [...] oraz [...] zostały przeznaczone na tereny sportu i rekreacji (terem oznaczony jako US), natomiast działki nr [...] oraz [...] zostły przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne (teren oznaczony jako 5 MW). Jak podniesiono, przedmiotowa uchwała ingeruje w zakres wykonywania prawa własności nieruchomości. Skarżąca wyjaśniła, że przedmiotowe nieruchomości zostały wywłaszczone na mocy decyzji Prezydium Rady N. Kierownika Urzędu Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 1961 r. na rzecz Skarbu Państwa w celu rozbudowy, względnie rozbudowy internatu Technikum [...] oraz Zasadniczej Szkoły Zawodowej w P.. Na przejętych nieruchomościach nie rozpoczęto ani nie zrealizowano żadnych zadań. Stąd w dniu [...] stycznia 2011 r. skarżąca złożyła wniosek o zwrot przedmiotowych nieruchomości, z uwagi na niezrealizowanie celu wywłaszczenia. W dniu [...] grudnia 2016 r. Starosta P. wydał decyzję orzekającą zwrot na rzecz skarżącej przedmiotowych nieruchomości w [...] części. Tym samym, skarżącej przysługuje legitymacja do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Jest ona bowiem osobą uprawnioną do zwrotu udziału w nieruchomościach objętych kwestionowanym planem miejscowym. Następnie skarżąca podniosła i uzasadniła zarzuty dotyczące istotnego naruszenia zasad i trybu sporządzenia planu miejscowego polegających na: zastosowaniu niewłaściwej skali mapy, niezgodności planu miejscowego ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P. uchwalonego uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2014 r., braku uzasadnienia projektu planu miejscowego, braku wymaganych uzgodnień i wyłożenia projektu planu miejscowego po naniesieniu zmian, zastosowaniu definicji niezgodnych z przepisami ustawowymi, braku obligatoryjnego wskaźnika maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy, nieścisłego i nieprawidłowego oznaczenia w planie miejscowym, nieprawidłowej ilości miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, nieprawidłowego dopuszczenia ilości miejsc postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, nieprawidłowego dopuszczanie przekroczenia linii zabudowy w granicy działki, określenie odmiennego sposoby zagospodarowania na tym samym terenie i nieuwzględnienie strefy sportu i rekreacji w prognozie oddziaływania na środowisko oraz nieprecyzyjne określenie alternatywnych sposobów zagospodarowania teren. W odpowiedzi na skargę Miasto P. wniosło o jej oddalenie, odnosząc się w sposób szczegółowy do wszystkich podniesionych zarzutów dotyczących prawidłowości procedury planistycznej oraz braków w samym planie miejscowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 312-317 a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 05 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1799/07, Baza NSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z 09 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 22/08, Baza NSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10, Baza NSA). Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała nr [...] Rady Miasta z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zaskarżona uchwała jako podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest aktem prawa miejscowego, zatem należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki wniesienia skargi do sądu administracyjnego. I tak, skarżąca, jako spadkobierca byłych właścicieli [...] H. – C., i T. H. - C. nieruchomości znajdujących się w obrębie D., arkusz mapy nr [...]: działki gruntu nr [...], [...], [...] oraz [...], które zostały objęte przedmiotowym planem miejscowym, miała interes prawny do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w celu zakwestionowania planu miejscowego. Skarżąca w dniu 13 marca 2017 r. złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 446). Przechodząc do samej skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wskazać należy, że ocena, czy zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie: "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalnoprawną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których uwzględnienie stanowi przesłankę materialnoprawną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08, Baza NSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08, Baza NSA). W tym miejscu należy zauważyć, że zaskarżona uchwała Rady Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ś. część – A." w P. była już przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 05 października 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 569/16, oddalił skargę Wojewody W. na opisany powyżej plan miejscowy. Konsekwencją wcześniejszego rozpoznania przez sąd administracyjny skargi na tą samą uchwałę, która została oddalona, jest związanie sądu orzekającego później dokonaną kontrolą zaskarżonego aktu pod względem zgodności prawem w zakresie trybu postępowania, zasad sporządzania planu i właściwości organów, tj. przesłankami z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tym bardziej, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozpoznaje sprawę w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie będąc związany granicami skargi, sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu (zasada oficjalności) wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, że sąd może czynić przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi, bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza ono natomiast, że sąd ten ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. W konsekwencji rozpoznając kolejną skargę na wskazana uchwałę, stwierdzenie przez Sąd I instancji nieważności uchwały mogłoby nastąpić tylko w części dotyczącej interesu prawnego skarżącego. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2012 r. , sygn. akt II OSK 509/12, Baza NSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 302/12, Baza NSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 510/12, Baza NSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 618/12, Baza NSA). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznając przedmiotową sprawę nie mógł zatem dokonać ponownej oceny zarzutów podnoszonych przez skarżącą, koncentrujących się wokół naruszenia art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż te były już przedmiotem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 05 października 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 569/16. I tak, Sąd nie mógł badać skargi w zakresie posłużenia się przy sporządzaniu załącznika graficznego mapą w skali 1:2000, niezgodności przedmiotowego planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P., czy tez wadliwości związanej z procedurą uzgadniania zapisów planu miejscowego z właściwymi organami oraz braku jego wyłożenia do publicznego wglądu. Kwestie powyższe były bowiem przedmiotem kontroli Sądu w wyroku z dnia 05 października 2016 r. W szczególności, na obecnym etapie sądowej kontroli Sąd nie był zatem uprawniony do ponownej analizy prawidłowości samych czynności związanych z uchwaleniem planu miejscowego, w tym prawidłowości jego wyłożenia do publicznego wglądu. Niezależnie od powyższej okoliczności Sąd wskazuje, że stanowisko Rady Miasta P. zawarte w odpowiedzi na skargę zasługuje na uwzględnienie, a sama zapisy planu nie naruszają postanowień Studium. Skarżąca jest bowiem współwłaścicielem nieruchomości (działki nr [...] oraz [...]), które znajdują się na terenie oznaczonym w planie miejscowym jako teren 5MW, a więc teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz współwłaścicielem nieruchomości (działki nr [...] oraz [...]), które są położone na terenach oznaczonych symbolem US – teren sportu i rekreacji. Według zapisów studium działki powyższe są położone na terenie, którego funkcję określono jako MN, a wiec wiodące przeznaczenie – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z uzupełniającym przeznaczeniem zabudowy towarzyszącej zabudowie mieszkaniowej, w tym również tereny sportu i rekreacji. Tym samym zapisy kwestionowanego planu doprecyzowują i konkretyzują przeznaczenie terenów określonych w studium, mieszcząc się w ramach zakreślonych przez wyznaczony w Studium kierunek wiodący oraz uzupełniający. Za nietrafne uznać należało zarzutu związane z brakiem spełnienia wymogów określonych w ustawie z dnia 09 października 2015 r. o rewitalizacji oraz nieuwzględnieniu definicji legalnej "szyldu" oraz "urządzenia reklamowego" zawartych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy ustawy o rewitalizacji, które weszły w życie w dniu 18 listopada 2015 r. zostały bowiem uwzględnione na etapie prac planistycznych, natomiast przepisy nowelizujące ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym weszły w życie już po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, a w konsekwencji na mocy ustawy art. 12 ust. 3 ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu, nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Z tego samego względu za bezzasadne uznać należało zarzuty dotyczące braku podania w planie minimalnego i maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy, gdyż wymóg powyższy został wprowadzony ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, która weszła w życie w dniu 21 października 2010 r. Zgodnie z art. 4 ust. 2 tej ustawy, do planów miejscowych, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, zastosowanie miały przepisy dotychczasowe. Jak wskazano powyżej, przystąpienie do sporządzenia Planu miało miejsce w dniu 31 sierpnia 2010 r., a więc przed wejściem w powyższej ustawy, a więc nie było konieczności stosowania wskaźnika maksymalnej i minimalnej wielkości zabudowy. Odnosząc się do zarzutów związanych z nieścisłościami dotyczącymi treści planu, polegającym na braku definicji pojęć "dominanta przestrzenna", "historyczny układ urbanistyczny chroniony planem", "budynku chronione planem", "strefa sportu i rekreacji", "strefa lokalizacji ciągów pieszych i rowerowych", "zieleń izolacyjna" Sąd podziela stanowiska organu, że pojęcia te zostały określone w dalszych zapisach plany – odnoszących się do szczegółowych regulacji w przedmiocie zagospodarowania poszczególnych terenów planu, stanowiąc tym samym jego postanowienia. Za nietrafny uznać należało również zarzut dotyczący błędnych zapisów w przedmiocie wymogu zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Sąd podkreśla, że regulacja w zakresie liczby miejsc postojowych zapisane w ustawie o drogach publicznych są skierowane do organów właściwych do zarządzania ruchem na drogach i odnoszą się wyłącznie do miejsc postojowych zlokalizowanych na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu (zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Podkreślenia przy tym wymaga, że organ uchwałodawczy podejmując uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego de facto nie wie, czy w obszarze przeznaczonym pod budownictwo zostanie wyznaczona strefa zamieszkania czy też strefa ruchu. W konsekwencji na etapie uchwalania planu nie ma on podstaw do uzewnętrzniania w nim regulacji, które prawodawca nakazuje stosować wyłącznie do obszarów zakwalifikowanych jako drogi publiczne, strefy ruchu i strefy zamieszkania. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji. Jak wynika z § 4 pkt 9 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) uzewnętrzniona w planie ilość miejsc parkingowych powinna być określona w relacji do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Zawarte w tych dwóch przepisach regulacje prawne nie zostały przez Radę Miasta [...] naruszone przy uchwalaniu analizowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd podkreśla, że prawidłową realizacją obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym będzie już wskazanie, że w ramach dopuszczonej minimalnej liczby miejsc do parkowania przewidziane zostały miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Równocześnie zauważyć należy, że zgodnie z art. 12a ust. 1 ustawy o drogach publicznych organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach wyznaczając miejsca przeznaczone na postój pojazdów wyznacza stanowiska postojowe dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, o której mowa w art. 8 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zwaną dalej "kartą parkingową": 1) na drogach publicznych; 2) w strefach zamieszkania, o których mowa w art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym; 3) w strefach ruchu, o których mowa w art. 2 pkt 16a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie zaś z art. 12a ust. 2 ustawy o drogach publicznych stanowiska postojowe, o których mowa w ust. 1, w miejscu przeznaczonym na postój pojazdów wyznacza się w liczbie nie mniejszej niż: 1) 1 stanowisko - jeżeli liczba stanowisk wynosi 6-15; 2) 2 stanowiska - jeżeli liczba stanowisk wynosi 16-40; 3) 3 stanowiska - jeżeli liczba stanowisk wynosi 41 -100; 4) 4% ogólnej liczby stanowisk jeżeli ogólna liczba stanowisk wynosi więcej niż 10. W ocenie Sądu przepis art. 12a ust. 2 ustawy o drogach publicznych określa wzajemne proporcje stanowisk postojowych zwyczajnych i przeznaczonych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową lokalizowanych nie na działkach budowlanych, lecz na drogach publicznych, w strefach zamieszkania i strefach ruchu. Powyższe oznacza, iż zakwestionowana przez skarżącą regulacja zawarta w planie nie pozostają w jakiejkolwiek kolizji z przepisami ustawy o drogach publicznych, albowiem dotyczą zupełnie odrębnych zagadnień. Norma wynikająca z art. 12a ust. 2 ustawy o drogach publicznych nie powinna znaleźć zastosowania przy ocenie legalności postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż odnosi się ona wyłącznie do obszarów wskazanych w ust. 1 tego artykułu. Przesądzają o tym dyrektywy wykładni systemowej, odwołujące się do umiejscowienia interpretowanego przepisu w systematyce wewnętrznej tekstu normatywnego, a także przytoczone wcześniej względy natury celowościowej. Przechodząc do zarzutu nieprawidłowego dopuszczenia w planie miejscowym przekroczenia linii zabudowy w granicy działki, wskazać należy, że plan miejscowy powinien zawierać elementy wymienione w art. 15 ust. 2-4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a doprecyzowane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587). Miejscowy plan nie przesądza w sposób kategoryczny o lokalizacji budynków na działce budowlanej, ani też nie stanowi wyczerpującej regulacji tego zagadnienia, a możliwość przekroczenia linii zabudowy wynikać będzie dopiero z uwarunkowań konkretnej inwestycji, z uwzględnieniem przepisów odrębnych w tym przepisów budowlanych. Ustalone w zaskarżonym planie linie zabudowy, wraz z możliwością ich przekroczenia na wskazanych w planie warunkach, określają możliwy sposób usytuowania budynków na działce budowlanej, natomiast szczegółowe usytuowanie budynku dokonywane być musi przy zachowaniu przepisów odrębnych. W tym kontekście zapisane w planie dopuszczenie przekroczenia linii zabudowy oznacza możliwość skorzystania z takiego uprawnienia, jeżeli inwestor posiada tytuł prawny do danej lub danych nieruchomości. Odnosząc się wreszcie do zarzutu nieprawidłowego określenia odmiennego sposobu zagospodarowania na tym samym terenie, poprzez lokalizację na terenie oznaczonym w planie jako 5MW strefy lokalizacji ciągów pieszych i rowerowych, a na terenie oznaczonym w planie symbolem UO - strefy sportu i rekreacji oraz brak uwzględnienia strefy sportu i rekreacji sporządzonej na potrzeby opracowania planu prognozie oddziaływania na środowisko, Sąd podziela stanowisko organu, że zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Z przepisu wynika, iż poza wyznaczeniem przeznaczenia danego terenu (np. na zabudowę mieszkaniową albo usługową) możliwe jest doprecyzowanie zasad zagospodarowania takiego terenu. Zasady te obejmują nie tylko parametry zabudowy, ale również jej lokalizację na wyznaczonym terenie, poprzez wyznaczenie linii zabudowy oraz określenie innych zasad zagospodarowania, odnoszących się do elementów niebędących budynkami. Strefa lokalizacji ciągów pieszych i rowerowych oraz strefa sportu i rekreacji stanowią w istocie uszczegółowienie sposoby zagospodarowania danych terenów, nie zaś jego odmienne przeznaczenie. Strefy określają usytuowanie niektórych elementów zagospodarowania, niebędących budynkami. Ponadto, naturalnym połączeniem jest lokalizacja budynku szkolnego (pełniącego funkcję oświaty) wraz ze strefą sportu i rekreacji (bieżnie i boiska szkolne). W niniejszej sprawie plan nie uszczegóławia lokalizację części sportowo-rekreacyjnej (podobnie jak linie zabudowy ograniczają przestrzeń lokalizacji budynku). Dla terenu UO plan ustala nakaz zapewnienia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku jak dla terenów zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, jest to bowiem teren usług oświaty, a nie teren sportu i rekreacji. Takie też przeznaczenie terenu UO (jako terenu usług oświaty) uwzględnia prognoza oddziaływania na środowisko. Za nietrafny uznać należało również zarzut nieprecyzyjnego określenia alternatywnych sposobów zagospodarowania terenów MN/U i MW/U, gdyż przeznaczenie terenów oznaczonych symbolami MN/U oraz MW/U zawarte zostało w § 3 planu, natomiast szczegółowe ustalenia planu dla terenów oznaczonych symbolami MN/U oraz MW/U określone zostały w § 12 i § 14 planu. Ustalenia te, zapisane z użyciem spójnika "albo", przewidują lokalizację na danej działce budowlanej budynku o funkcji mieszkaniowej, usługowej bądź mieszanej, a zatem nie stoją w sprzeczności z przeznaczeniem określonym w § 3 - stanowią natomiast uszczegółowienie zasad zagospodarowania. Interpretacja tych zapisów nie może budzić wątpliwości ponieważ szczegółowo określają jakie budynki i w jakiej ilości mogą znajdować się na danym terenie w obrębie działki budowlanej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu był zobowiązany do oddalenia skargi na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.