II SA/Kr 397/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 stycznia 2016 r. sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , postanowieniem z dnia 14.01.2016 r. znak : [....] , po rozpatrzeniu zażalenia, skarżącego S.B. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 3 listopada 2015 r., znak [....] , o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 10.01.2014 r., Nr [....] , ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa wjazdu, drogi dojazdowej, chodnika, placu manewrowego i odwodnienia terenu na części działek nr: [....][....][....] obr. [....] przy ul. [....] w K. " wydanej na rzecz [....] Sp. z o.o. z siedzibą w K. , działając na podstawie art. 141, art. 144 w zw. 138 § 1 pkt 1 i art. 152 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.); utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Postanowieniem z dnia 3.11.2015 r., Prezydent Miasta K. orzekł jak powyżej. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w dniu 3.09.2015 r. S.B. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 10.01.2014 r. Nr [....] wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Jako podstawę żądania wstrzymania wykonania decyzji wskazano we wniosku art. 159 k.p.a., który dotyczy wstrzymania wykonalności decyzji w sytuacji wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Organ I instancji skorygował podstawę wniosku, z uwagi na fakt, iż S.B. , żąda wznowienia postępowania w sprawie. Dalej wyjaśniono, w jakich przypadkach możliwe jest wstrzymanie wykonania decyzji. Przywołano stanowisko sądów administracyjnych. Następnie stwierdzono, że w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do wstrzymania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie, bowiem brak jest przesłanek uzasadniających wstrzymanie decyzji. Nadto wskazano, iż instytucja wstrzymania może dotyczyć tylko takich decyzji, które są wykonalne, a decyzja ustalająca warunki zabudowy nie jest decyzją, która podlega wykonaniu. Postanowienie doręczone zostało stronie w dniu 17.11.2015 r. W ustawowym terminie, zażalenie na przedmiotowe postanowienie złożył skarżący S.B. , który wskazał, iż wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadniony tym, iż aktualnie trwają prace budowlane, a brak ich wstrzymania będzie skutkował zaistnieniem nieodwracalnych skutków prawnych. Dalej S.B. wskazał, iż nie został uznany za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, celem wyeliminowania go z kręgu podmiotów, które mogłyby wnieść odwołanie od decyzji. Wskazał również, że prace realizowane są także na dz. nr [....] , czyli poza terenem objętym decyzją wz i decyzją o pozwoleniu na budowę. Przywołano stanowisko sądów administracyjnych w przedmiocie wznowienia postępowania, wykazujące istnienie interesu prawnego skarżącego w postępowaniu i tym samym przyznania statusu strony tego postępowania. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zebranym w aktach sprawy stwierdziło i wyjaśniło, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji można złożyć w sytuacjach wyraźnie wskazanych w przepisach ustawy - kodeks postępowania administracyjnego np. właśnie w związku z wystąpieniem z wnioskiem o wznowienie postępowania. W myśl art. 152 § 1 k.p.a.: " Organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania". W sytuacji złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji kończącej postępowanie, które następnie zostało wznowione, podstawowym obowiązkiem organu jest zatem ocena, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego, na co wskazuje wnioskodawca w sprawie. Podkreślić należy, że dla wstrzymania wykonania decyzji wystarczające jest wykazanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. O ewentualnym uchyleniu decyzji zadecyduje dopiero dalszy etap postępowania wznowieniowego. Wskazać należy także, że interpretacja art. 152 § 1 k.p.a. winna mieć charakter ścieśniający, słowo "prawdopodobieństwo" użyte w tym przepisie powinno być traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 961/08). A zatem chociaż użyte w przepisie sformułowanie "prawdopodobieństwo uchylenia decyzji" nie nakłada na organ obowiązku udowodnienia, że decyzja zostanie uchylona, to nie oznacza przyjęcia przez organ dowolności w zakresie oceny możliwości uchylenia decyzji. Aby więc dokonać takiej oceny, organ administracyjny musi przeanalizować cały zebrany dotychczas w danej sprawie materiał dowodowy. W orzecznictwie podkreśla się, że wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach. Wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., właściwy organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, ze decyzja zostanie uchylona. (vide: wyrok NSA z 29.07.2014 r. sygn. akt II OSK 527/13). Dokonana wstępna analiza akt sprawy - w tym także wydanego przez Prezydenta Miasta K. postanowienia z dnia 3.11.2015 r. znak [....] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 10.01.2014 r. Nr [....] , jak również argumentacja podnoszona w zażaleniu wskazuje na brak podstaw do wstrzymania wykonania wyżej opisanej decyzji. Wnioskodawca zarzucił bowiem decyzji wadliwość polegającą na ustaleniu błędnego kręgu stron postępowania dokonując oceny przez pryzmat ustalenia kręgu stron postępowania w sposób odmienny, aniżeli w decyzji z dnia 27.12.2010 r. Nr [....] , gdzie stroną postępowania był. Zdaniem Kolegium nie istnieje nawet hipotetyczny związek pomiędzy wskazanymi wadliwościami, a decyzją której ewentualne podobieństwo mogłoby doprowadzić do zastąpienia decyzji inną treścią. Decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 10.01.2014 r. Nr [....] , nie będzie bowiem podlegała we wznowionym postępowaniu badaniu porównawczemu w odniesieniu do podobnej inwestycji, lecz pod kątem jej zgodności z prawem. Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło jak powyżej. Ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 stycznia 2016 r. w sprawie o sygn. [....] , zostało doręczone Skarżącemu w dniu 02.02.2016 r. Skarżący wniósł na nie skargę do WSA w Krakowie żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i wnosząc o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postepowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: - naruszenie regulacji art. 144 kpa w związku z art. 104 kpa przez faktyczny brak ponownego rozpoznania sprawy, w tym w szczególności powtórnej analizy jego stanowiska dotyczącego odwoływania się w piśmie do treści decyzji z dnia 27.12.2010 r., nr [....] , - naruszenie art. 107 § 1 kpa poprzez błędne uzasadnienie stanowiska SKO w K. dotyczącego małego prawdopodobieństwa wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt4kpa, - naruszenie regulacji art. 152 § 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta Miasta K. oddalającego mój wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Zaskarżone postanowienie obarczone jest , zdaniem skarżącego, błędami, które powodują, że w obecnym kształcie nie może się ostać z następujących przyczyn: Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, SKO wydając to postanowienie ponownie nie rozpoznało istoty sprawy, a powtórna analiza akt w istocie nie została dokonana. We wniosku o wznowienie postępowania skarżący nie zarzuca wadliwości decyzji polegającej na ustaleniu parametrów zabudowy w sposób sprzeczny z decyzją z dnia 27.12.2010 r., nr [....] , jak ustaliło Samorządowe Kolegium odwoławcze zarówno przy pierwszym rozpoznaniu sprawy, jak i rozpoznając ją ponownie. SKO teoretycznie badając sprawę po raz drugi w ogóle nie odniosło się do argumentacji skarżącego zawartej w zażaleniu, tylko mechanicznie powieliło pierwotne ustalenia. Tymczasem w swoim zażaleniu skarżący wskazał szereg przepisów, do których naruszenia doszło w wyniku wydania warunków zabudowy dla wskazanego zamierzenia inwestycyjnego. Odwoływanie się w treści wniosku skarżącego do argumentów zawartych w decyzji z dnia 27.12.2010 r. Nr [....] miało na celu jedynie wykazanie, że chociaż stan faktyczny ani otoczenie, w którym inwestycja jest realizowana nie uległy zmianie od 2010 roku to wydana została decyzja, która w istocie nie powinna być wydana, gdyby organ rozpoznający sprawę, za pierwszym razem rozpoznał ją w sposób prawidłowy. We wniosku o wznowienie wskazywałem jedynie, że gdyby wzięte zostały pod uwagę moje argumenty podnoszone w sprawie zakończonej decyzją z dnia 27.12.2010 r. Nr [....] - które dotyczą wyłącznie okoliczności faktycznych, w tym otoczenia nieruchomości - to powinna zostać wydana decyzja o treści zbieżnej z decyzją z dnia 27.12.2010 r. Tym samym powoływanie skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania decyzji z dnia 27.12.2010 r. miało na celu wyłącznie wskazanie, że chociaż otoczenie inwestycji i obszar jej oddziaływania pozostają niezmienne to nie zostały uwzględnione argumenty, które skutkowałyby wydaniem innej decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego niż ta, która faktycznie została wydana. Tymczasem w zaskarżonym postanowieniu SKO nie zbadało ponownie sprawy tylko mechanicznie powieliło pierwotne ustalenia. Takie postępowanie stanowi naruszenie regulacji art. 144 w związku z art. 104 kpa. W zaskarżonym postanowieniu SKO uznało, że nie istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego. Stwierdzenie, że "analiza akt sprawy nie wykazała na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18.05.2012 r." SKO uzasadniło tym, że parametry podane w decyzji nr [....] są inne niż w decyzji z dnia 27 grudnia 2010 r. nr [....] , uznając, że porównanie jednej decyzji do drugiej to istota mojego wniosku. Taka konstatacja SKO oznacza w rzeczywistości brak analizy wniosku. Decyzja z 2010 r. miała stanowić jedynie punkt odniesienia i potwierdzenie, że w niezmiennym stanie faktycznym i identycznych parametrach zabudowy otoczenia wydana została decyzja o całkowicie odmiennej treści, która nie powinna zostać wydana, gdyby sprawa rozpoznawana była prawidłowo. Dodatkowo we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżący przytoczył szereg przepisów i orzeczeń uzasadniających prawdopodobieństwo wydania w wyniku wznowienia postępowania decyzji innej, od tej która została wydana. SKO nie wzięło pod uwagę tej argumentacji i w zaskarżonym postanowieniu nie podało również uzasadnienia swojego stanowiska. SKO pominęło w całości argumentację zawartą w przywołanym przeze mnie wyroku NSA z dnia 29.07.2014 r. wydanym w sprawie o sygn. II OSK 527/13, LEX nr 1519406, gdzie w pkt 2 Sąd stwierdza, iż wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., właściwy organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, ze decyzja zostanie uchylona. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, pomimo złożenia przeze mnie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, takie czynności nie zostały wykonane, co odzwierciedla uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Tymczasem w zażaleniu skarżący podnosił, że po analizie całości materiału dowodowego w konfrontacji z dowodami zgromadzonymi w aktach zakończonej sprawy, istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 10.01.2014 r. nr [....] , a skoro tak to przesłanki wstrzymania wykonania decyzji określone w art. 152 § 1 kpa zostały spełnione. W wyniku opisanych wyżej uchybień postępowania, SKO niewłaściwie zastosowało regulację art. 152 § 1 kpa i bezpodstawnie oddaliło wniosek skarżącego. Gdyby SKO dokonało rzetelnej analizy dokumentów sprawy zakończonej wydaniem decyzji nr [....] i skonfrontowało je z argumentami zawartymi w moich wnioskach to wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uznano, by za zasadny. Podkreślić należy, że zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 01.10.2012, (sygn. IV SA/Wa 873/12, LEX nr 1343707) w sytuacji odmowy wstrzymania wykonania decyzji, obowiązkiem organu jest wykazanie okoliczności, które nie wskazują na wystąpienie w sprawie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 k.p.a. lub jego odmowa, nie zależy od swobodnego uznania organu, co oznacza, że stanowisko organu w tym zakresie wymaga uzasadnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia. Chociaż użyte w art. 152 § 1 k.p.a. sformułowanie "prawdopodobieństwo uchylenia decyzji" nie nakłada na organ obowiązku udowodnienia, że decyzja zostanie uchylona, to nie oznacza przyjęcia przez organ dowolności w zakresie oceny możliwości uchylenia decyzji. Aby dokonać takiej oceny, organ administracyjny musi przeanalizować cały zebrany dotychczas w danej sprawie materiał dowodowy (tak wyrok WSA z dnia 05.09.2012 r., sygn. II SA/Kr 1259/12, LEX nr 1222372). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w przedmiotowej sprawie SKO nie uzasadniło motywów podjętego rozstrzygnięcia. Wobec przedstawionych wyżej argumentów skarżący wnosi i wywodzi jak powyżej. Organ wniósł o oddalenie skargi. Dokonana wstępna analiza akt sprawy - w tym także wydanego przez Prezydenta Miasta K. postanowienia z dnia 3.11.2015 r. znak [....] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 10.01.2014 r. Nr [....] , jak również argumentacja podnoszona w zażaleniu - w ocenie Kolegium - wskazuje na brak podstaw do wstrzymania wykonania wyżej opisanej decyzji. Wnioskodawca zarzucił bowiem decyzji wadliwość polegającą na ustaleniu błędnego kręgu stron postępowania dokonując oceny przez pryzmat ustalenia kręgu stron postępowania w sposób odmienny, aniżeli w decyzji z dnia 27.12.2010 r. Nr [....], gdzie stroną postępowania był. Zdaniem Kolegium, nie istnieje nawet hipotetyczny związek pomiędzy wskazanymi wadliwościami, a decyzją, której ewentualne podobieństwo mogłoby doprowadzić do zastąpienia decyzji inną treścią. Niezależnie od powyższego Kolegium podkreśla, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem decyzje o ustaleniu warunków zabudowy nie podlegają wykonaniu, a zatem nie jest możliwe również wstrzymanie wykonania tego rodzaju decyzji. Na przykład w postanowieniu z dnia 15 października 2001 r. sygn. II SA/Gd 2174/01 (LEX nr 76097) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest bezprzedmiotowe, gdyż decyzja taka nie podlega w ogóle wykonaniu, w szczególności w postępowaniu egzekucyjnym" (vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 11.05.2009 sygn. akt II SA/Kr 347/09, tak też WSA w postanowieniu z dnia 19.05.2014 r. sygn. akt II SA/Wa 765/14). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga została nie została uwzględniona, gdyż jej zarzuty nie są uzasadnione w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu, w okolicznościach kontrolowanej sprawy brak jest podstaw do uznania, w nawiązaniu do treści art. 152 § 1 k.p.a., że okoliczności kontrolowanej sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji z dnia 10.01.2014. w wyniku wznowienia postępowania. A zatem z przyczyn wskazanych poniżej nie jest uzasadniony zarzut skarżącego dot. naruszenia regulacji art. 152 § 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta Miasta K. oddalającego jego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Sposób argumentacji skargi i zażalenia skarżącego oparty jest przede wszystkim na założeniu, że m.in. okoliczność polegająca na tym, iż w postępowaniu objętym decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 27.12.2010 r. był stroną postępowania, determinuje m.in. wniosek, w myśl którego powinien być stroną postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 10 stycznia 2014 r. Ponadto wadliwość decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 10 stycznia 2014 r., co do której wnioskowane jest wznowienie uzasadniana jest argumentacją prowadzącą uprzednio do wyeliminowania z obiegu prawnego decyzji z dnia 27.12.2010 r. Błąd organów, zdaniem skarżącego w stosowaniu prawa, polega na tym że nie przenalizowały dla potrzeb wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 10 stycznia 2014 r., argumentacji jaka wynika dla decyzji z dnia 10 stycznia 2014 z ustaleń krytycznych w odniesieniu do postanowień decyzji z dnia 27.12.2010 r. Jak podkreśla skarżący, we wniosku o wznowienie wskazuje jedynie, że gdyby wzięte zostały pod uwagę jego argumenty podnoszone w sprawie zakończonej decyzją z dnia 27.12.2010 r. Nr [....] - które dotyczą wyłącznie okoliczności faktycznych, w tym otoczenia nieruchomości - to powinna zostać wydana decyzja o treści zbieżnej z decyzją z dnia 27.12.2010 r. Zgodnie z tezami sądownictwa administracyjnego, na które powołuje się skarżący i żąda stosowania ich w sprawie: "1. Wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach. 2. Wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., właściwy organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, ze decyzja zostanie uchylona.3. W postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego (Tak: wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r., sygn.. akt II OSK 527/13). Sąd w tym miejscu podkreśla, że sprawą poddaną kontroli Sądu jest zgodność z prawem powszechnie obowiązującym postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o warunkach zabudowy, co do której skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tą ostateczną decyzją. Było przy tym powyżej zaznaczane, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny, czyli przedmiotowe ww. postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. A zatem kontrola Sądu koncentruje się na ustaleniu, czy organy administracyjne wydając zaskarżone postanowienie w ściśle określonym terminie/czasie wzięły pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, w tym materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i czy na tej podstawie prawidłowo wstępnie oceniły, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja nie zostanie uchylona. Trzeba zarazem zauważyć, że w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego (Tak: wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 527/13). Z punktu widzenia interesu prawnego skarżącego i wymogów obiektywnego porządku prawnego istotna jest okoliczność prawna polegająca na tym, że skarżący nie został zakwalifikowany w postępowaniu administracyjnym dla potrzeb wydania decyzji o warunkach zabudowy z dnia 10.01.2014 r. jako strona tego postępowania administracyjnego. Niezależnie od tego, w dniu 3 listopada 2015 r. Prezydent Miasta K. wydał postanowienie, w którym odmawia wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 10.01.2014 r., a w którym organ ten szczegółowo wykazuje, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o warunkach zabudowy z dnia 10 stycznia 2014 r. W tym samym dniu zostało wydane postanowienie tego samego organu o odmowie wstrzymania wykonania decyzji z dnia 10.01.2014 r. Zdaniem Sądu, w realiach i okolicznościach kontrolowanej sprawy jednym z podstawowych zagadnień spornych, na dzień wydania kontrolowanego postanowienia przez SKO w K. , był interes prawny uzasadniający udział skarżącego kasacyjnie w charakterze strony w postępowaniu. Trzeba powiedzieć, że potencjalne ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii w kierunku wskazanym przez organ I instancji w ww. decyzji, determinuje zarazem w pewien sposób potencjalnie brak wskazań do uchylenia kwestionowanej decyzji, co tym samym eliminuje możliwość/prawdopodobieństwo uchylenia przedmiotowej decyzji z tytułu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją. Sąd podkreśla przy tym, że wniosek ten nie jest czyniony w żadnym przypadku dla potrzeb oceny zasadności postępowania wznowieniowego, bo nie na tym polega istota i zakres/granice kontrolowanej sprawy. Wniosek ten został poczyniony dla potrzeb rozważenia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji z dnia 10.01.2014 r. w wyniku wznowienia postępowania w związku z brzmieniem art. 152 k.p.a. Gdyby jednak przyjąć, dla potrzeb kontroli przedmiotowych postanowień, że skarżącemu hipotetycznie przysługuje tytuł do bycia strona postępowania zakończonego kwestionowana przez niego decyzją, to zdaniem Sądu, trafne jest stanowisko organów administracyjnych, że z okoliczności i akt sprawy nie wynika na tym etapie kontrolowanego postępowania prawdopodobieństwo uchylenia decyzji z dnia 10.01.2014 r. Na samym początku należy bowiem wskazać, że przedmiotowa inwestycja dotyczy wyłącznie budowy wjazdu, drogi dojazdowej, chodnika o placu manewrowego oraz odwodnienia terenu - zatem nie dotyczy obiektów kubaturowych. W konsekwencji zakres oddziaływania planowanej inwestycji, o której jest mowa w przedmiotowej decyzji z dnia 10.01.2014 r. jest w związku z tym względnie ograniczony i nie wykracza poza działki bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji. Działka skarżącego z terenem kwestionowanej inwestycji nie graniczy i jest od niego oddzielona zabudowaną działką [....] a odległość granicy działki skarżącego do najbliższego punktu terenu inwestycji wynosi min. 16 m. W konkluzji końcowej można sformułować wniosek, że nawet zakładając, że skarżący będzie uczestniczył w postępowaniu jako strona, w okolicznościach kontrolowanej sprawy nie jest widoczne - w świetle dokumentacji decyzji o warunkach zabudowy z dnia 10.01.2014 r., - jako prawdopodobne, na tym etapie kontrolowanego postępowania, oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na działkę skarżącego uzasadniające uchylenie decyzji z dnia 10.01.2014 r. w trybie wznowienia z uwagi na przesłankę, że skarżący nie brał udziału postępowania bez własnej winy. A zatem, w sprawie nie istnieje potrzeba uprzedniego wstrzymania wykonania decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie w odniesieniu do argumentacji skarżącego podnoszącej brak właściwego stosowania prawa przez SKO, Sąd podziela stanowisko tego organu, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 10.01.2014 r. Nr [....] , nie będzie podlegała we wznowionym postępowaniu badaniu porównawczemu w odniesieniu do podobnej inwestycji, lecz pod kątem jej zgodności z prawem. Badanie tej zgodności z prawem jest jednak zadaniem organu, który prowadzi postępowanie wznowieniowe. Decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 27 grudnia 2010 r. dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługowo-biurową i garażami podziemnymi na działkach nr nr [....][....][....][....] obr. [....] przy ul. [....] i ul. [....] w K. W toku późniejszego postępowania powyższa decyzja została uchylona decyzją SKO w K. z dnia 08.07.2011 znak [....] , między innymi z powodów opisanych w przedmiotowym wniosku skarżącego o wznowienie postępowania i wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 10.01.2014 r. W tej sytuacji trzeba stwierdzić, że inny jest w porównaniu z decyzją z dnia 10.01.2014 r., przedmiot decyzji z dnia 27 grudnia 2010 r., który posiada charakter kubaturowy, inna jest jego funkcja, obszar oddziaływania, w jej realiach skarżący graniczył z terenem inwestycji. Argumentacja, która dotyczy oddziaływania inwestycji kubaturowej na działkę skarżącego nie może być automatycznie przenoszona do realiów decyzji o warunkach zabudowy w przedmiocie infrastruktury jako dowód uzasadniający uchylenie decyzji z dnia 10.01.2014. Jej szczegółowa ocena jest z kolei związana z merytoryczną pełną kontrolą kwestionowanej decyzji w trybie wznowienia. Na etapie właściwym dla wydania kontrolowanych postanowień te okoliczności nie uzasadniały prawdopodobieństwa uchylenia decyzji o warunkach zabudowy z dnia 10.01.2014 r. w trybie art. 152 k.p.a. Trzeba bowiem zauważyć, że dokumentacja i treść decyzji, co do której jest wnioskowane wznowienie w świetle akt sprawy jej dotyczących nie wskazuje i nie zawiera uchybień determinujących już na tym etapie kontrolowanego postępowania administracyjnego twierdzenie, że jest prawdopodobne uchylenie tej decyzji w trakcie postępowania wznowieniowego a zatem, że uzasadnione jest wstrzymanie wykonania tej decyzji. Stopień odniesienia się organów do rozważań skarżącego nawiązujących do argumentacji czynionej na bazie ww. decyzji z dnia 27 grudnia 2010 r. jest wystarczający i nie stanowi naruszenia art. 144 k.p.a, i art. 107 § 1 kpa - w stopniu mającym znaczenie dla wyniku sprawy - gdyż celem postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji, co do której jest wnioskowane wznowienie postępowania nie jest pełne merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku o wznowienie postepowania. Z treści skargi i zażalenia skarżącego wynika, że dąży do tego, aby na etapie rozważania wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji została przesądzona merytorycznie sprawa o wznowienie postępowania. A zatem nie jest uzasadniony pogląd skarżącego, że SKO teoretycznie badając sprawę po raz drugi w ogóle nie odniosło się do argumentacji skarżącego zawartej w zażaleniu, tylko mechanicznie powieliło pierwotne ustalenia, gdy tymczasem w swoim zażaleniu skarżący wskazał szereg przepisów, do których naruszenia doszło w wyniku wydania warunków zabudowy dla wskazanego zamierzenia inwestycyjnego, gdyż dla celów rozważania o wstrzymaniu wykonania decyzji, organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania elementy materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją, a nie ustosunkowywać się w całości merytorycznie do wniosku w przedmiocie wznowienia postępowania. A zatem mają rację organy administracyjne, że po przeanalizowaniu przedstawionych przez wnioskodawcę przesłanek pod kątem dyspozycji art. 152 k.p.a. określającego dopuszczalność wstrzymania wykonania decyzji stwierdzić należy, że brak jest przesłanek i dowodów, które niezbicie mogłyby potwierdzić, że istnieje prawdopodobieństwo uchylenia ww. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Organy prawidłowo wskazały, że podstawę wznowienia przedmiotowego postępowania stanowi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy. W toku postępowania wyjaśniającego organy ponownie dokonały pod tym kątem, zgodnie z wymogami art. 152 k.p.a. m.in. w oparciu o posiadaną dokumentację kwestionowanej decyzji analizę zakresu oddziaływania inwestycji, która wykazała, iż działka nr [....] obr. [....] jedn. ewid. Podgórze, której właścicielem jest skarżący nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji będącej przedmiotem postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją. Wstępny brak uznania działki skarżącego nr [....] obr. [....] jedn. ewid. [....] , na podstawie dokumentacji decyzji, za działkę w sposób oczywisty znajdującą się w obszarze oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego przy jednoczesnym braku istnienia wobec decyzji z dnia 10.01.2014. dowodów twierdzących wprost inaczej stanowi przesłankę trafnie sformułowaną dla potrzeb wydania kontrolowanego postanowienia - jako nie determinującą prawdopodobieństwa uchylenia przedmiotowej decyzji pozwolenia na budowę w wyniku wznowienia postępowania. W aktach sprawy brak też innych dowodów wskazujących wprost, bez konieczności badania legalności kwestionowanej decyzji, na konieczność wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji z uwagi na naruszenie interesów prawnych skarżącego w sposób niedopuszczony prawem. Sąd podziela także pogląd organów, w którym odwołują się do tezy, że niezależnie od powyższych ustaleń podkreślić należy, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć jedynie decyzji, która podlega wykonaniu. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu, nie narusza prawa własności ani uprawnień osób trzecich. Decyzja ta nie przesądza o tym, iż przedmiotowy teren kiedykolwiek zostanie zabudowany; nie stanowi ona bowiem podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych, którą jest dopiero ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Taka decyzja nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 15 października 2001 r., sygn. akt II SA/Gd 2174/01). Nie można zatem uznać, iż jej wykonanie mogłoby prowadzić do nieodwracalnego stanu faktycznego lub prawnego. Jedynym przejawem "wykonania" tejże decyzji jest wydanie na jej podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (por. postanowienie NSA z dnia 30.10.2001 r., sygn. akt II SA/Gd 2004/01). Z tego względu wstrzymanie wykonalności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest bezprzedmiotowe, gdyż nie wynika z niej żadne prawo albo obowiązek, które dałoby się wykonać, tak by spełnione zostały przesłanki z art. 152 § 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe ustalenia w zakresie stanu faktycznego i prawnego kontrolowanej sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.