I OSK 898/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie NSA Maciej Dybowski (spr.) del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant starszy sekretarz sądowy Julia Chudzyńska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.B. i G.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 października 2017 r. sygn. akt IV SAB/Wr 99/17 w sprawie ze skargi K.B. i G.Z. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) oddala skargę kasacyjną; 2) oddala wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości Wyrokiem z dnia 19 października 2017 r. sygn. akt IV SAB/Wr 99/17 (dalej wyrok IV SAB/Wr 99/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę K.B. i G.Z. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: G.Z. i K.B. (dalej skarżący bądź wnioskodawcy) pismem z 30 marca 2017 r. skierowanym do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej organ bądź Powiatowy Inspektor) wnieśli o udzielenie informacji publicznej: 1. ile zostało odnotowanych Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych dotyczących szczepień przeciwko: błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus Influenze, (szczepionka zwykła i skojarzona)? 2. jaki charakter miały odnotowane Niepożądane Odczyny Poszczepienne? (proszę o odpowiedź z podziałem na ilość i rodzaje) 3. czy zostały odnotowane przypadki śmiertelne? 4. z jakiej statystyki wynikają dane, którymi Państwo dysponują? 5. od którego roku dane te są gromadzone? 6. czy w innych krajach Unii Europejskiej szczepienia, do których Państwo wzywacie mają charakter obowiązkowy? 7. czy w związku z przystąpieniem Polski do UE w roku 2004 i obowiązującą w ramach UE zasadą swobody przepływu osób odnotowaliście Państwo epidemie chorób, co do których w krajach UE szczepienia są dobrowolne? 8. czy wystosowując pismo przymuszające do szczepienia jesteście Państwo świadomi ilości powikłań poszczepiennych nieodnotowanych, a który to problem z odnotowywaniem zauważa [...] 9. czy jest Państwu znane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kwestii obowiązku szczepień wskazujące, że przymus stanowi naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności "Trybunał przypomina, że życie prywatne obejmuje integralność fizyczną i psychiczną osoby (nr 32647/96, decyzja 07.01.98, DR 94, s. 91-93 ). W związku z tym Trybunał zbadał wniosek na podstawie artykułu 8 Konwencji, który stanowi co następuje: Każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji. Władza publiczna nie może ingerować w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków, zgodnie z prawem koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, na ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Trybunał uważa, że o obowiązkowe szczepienia jako przymusowe zabiegi medyczne oznaczając ingerencję w prawo do poszanowania życia prywatnego, gwarantowanego przez art. 8 ust. 1." - orzeczenie Matter v. Słowacja wyrok z dnia 5 lipca 1999 r., niepublikowany, tak też orzeczenie Salvetti vs Włochy z 2002 r., 42197/98. 10. czy jest Państwu wiadomo, że w związku z działalnością Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] może zostać skierowana skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka? Skarżący zwrócili się z prośbą o udzielnie odpowiedzi na powyższe pytania w terminie do 14 dni od daty otrzymania wniosku. Podali, że dane te są niezbędne w związku z treścią pisma z 14 marca 2017 r. (mającego na celu przymuszenie do szczepień), aby podjąć odpowiedzialną decyzję, co do szczepień. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na wniosek, w piśmie z 24 kwietnia 2017 r. podał co następuje: 1. Na terenie objętym nadzorem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w 2016 roku nie odnotowano żadnego Niepożądanego Odczynu Poszczepiennego. 2. jak wyżej 3. nie 4. Posiadane dane wynikają ze zgłoszeń dokonywanych przez Punkty Szczepień Ochronnych zlokalizowane na terenie powiatu. 5. Od 1977 roku, a przechowywane są przez dziesięć lat. 7. Nie odnotowano żadnej epidemii na nadzorowanym obszarze. 6. – 10 [winno być 6 i 8-10]. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] działa w oparciu o obowiązujące w Polsce prawo, m.in. wytyczne Głównego Inspektora Sanitarnego. Zakres gromadzonych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] danych odpowiada obowiązującym przepisom prawa oraz zasadom i wymogom określonym przez organy wyższego szczebla Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Odbiór powyższego pisma, skierowanego do obu wnioskodawców, pokwitowała 27 kwietnia 2017 r. wnioskodawczyni. Pismem z 12 maja 2017 r. skarżący, reprezentowani przez adw. A.T., wnieśli do tutejszego Sądu skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji. Wnieśli o: zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r. nr 34, poz. 173) w zw. z art. 149 ppsa (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) o orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § ppsa w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa; zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podali, że 30 marca 2017 r. zwrócili się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o udzielenie informacji dotyczących zarejestrowanych powikłań poszczepiennych, ciężkiego NOP, przypadków śmiertelnych, czy od 2004 r. były odnotowane jakiekolwiek epidemie chorób. Do dnia doręczenia skargi organ nie udostępnił pełnej żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 udip, czym naruszył 14 dniowy termin (art. 13 ust. 1 udip). W tej sytuacji nie sposób twierdzić, że organ prawidłowo rozpoznał wniosek i udzielił odpowiedzi na postawione pytania stanowiące informację publiczną. W orzecznictwie sądów administracyjnych identycznie jak bezczynność w udzieleniu informacji publicznej traktuje się również przedstawienie informacji niepełnej czy nieadekwatnej do treści wniosku. Zgodnie z wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I OSK 285/11) prawo do złożenia tej skargi nie wymaga wyczerpania środków zaskarżenia. Za uzasadnione w związku tym należy uznać zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w "[...]" [winno być jak w treści skargi: "[...]"; s. 3 skargi] do ukarania odpowiedzialnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 kpa, gdyż wnioskowane informacje są niezbędne, by móc świadomie podjąć decyzję dotyczącą szczepienia dziecka. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi albo jej oddalenie oraz obciążenie skarżących kosztami postępowania. Organ wskazał, że zarzut skargi dotyczący nieudzielenia informacji od 2004 r. jest nieuzasadniony, gdyż wyrok [winno być wniosek] nie określał przedziału czasu jak i miejsca zdarzeń, o które pytali wnioskodawcy, a tym samym udzielona przez organ informacja była prawidłowa. Skarżący uchylają się, mimo nakazu organu, od szczepienia ochronnego swojego dziecka i stosują różne "zabiegi", łącznie z wniesieniem skarg, które mają na celu uchylenie się od wykonania obowiązkowego szczepienia. Art. 37 kpa stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Art. 52 ppsa ustanawia zasadę, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Organowi nie jest znany fakt złożenia jakiegokolwiek pisma do organu wyższego stopnia ani wezwania organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa, skargę oddalił. W ocenie Sądu I instancji w niniejszej sprawie nie zaszła bezczynność w rozumieniu art. 149 ppsa, zaś skarga nie jest zasadna z dwu powodów. Po pierwsze, informacją publiczną jest każda wiadomość, dotycząca faktów i danych wytworzonych przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Należy uznać, że nie dotyczą takiej informacji (publicznej) pytania określone we wniosku pod: nr 6 i 8 - odnoszące się nie do faktów i danych a świadomości pracownika-pracowników organu, co do powikłań poszczepiennych; nr 9 - dotyczące znajomości orzecznictwa ETPC w zakresie obowiązku szczepień, wskazujące jednocześnie, że przymusowe szczepienia dzieci stanowią naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności; nr 10 - dotyczące wiedzy pracownika skarżonego organu o możliwości skierowania skargi na organ do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Na pozostałe pytania, będące informacją publiczną - czyli pytania nr: 1, 2, 3, 4, 5 i 7 Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny odpowiedział pismem z 26 kwietnia 2017 r.; w aktach sprawy administracyjnej znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przez skarżącą tego pisma. Nie ma zatem wątpliwości, że powyższe pismo otrzymali. Zgodzić się należy z twierdzeniami organu, że zarzuty skargi są nieuzasadnione w kwestii podania wnioskowanych danych od 2004 r. Analiza wniosku skarżących daje Sądowi podstawę do jednoznacznego stwierdzenia, że wniosek takiej prośby nie zawierał. W tych okolicznościach skarga na bezczynność jest nieuzasadniona, odpowiedź na wiosek została w prawdzie udzielona z przekroczeniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 udip, ale przed wniesieniem skargi. Tym samym nie są zasadne pozostałe wnioski o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ukarania grzywną - przewidziane w art. 149 § 1a i 2 ppsa. Na podstawie art. 200 ppsa nieuzasadniony jest wniosek o przyznaniu skarżąc[ym] zwrotu kosztów postępowania (k. 29, 42-48 akt sądowych). Skargę kasacyjną wywiedli K.B. i G.Z., reprezentowani przez adw. A.T., zaskarżając wyrok IV SAB/Wr 99/17 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie: I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej pusa) w zw. z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej ppsa) - przez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli legalności i zgodności z prawem działania administracji w niniejszej sprawie, polegające na dokonaniu jej w sposób dowolny, powierzchowny i fragmentaryczny, niestwierdzając naruszeń prawa procesowego i materialnego; 2. art. 151 ppsa przez jego zastosowanie oraz art. 149 § 1 pkt 1 przez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że organ nie pozostawał w bezczynności podczas gdy w odpowiedzi na pytanie nr 7 organ nie udzielił odpowiedzi. II. prawa materialnego polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu: 1. art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej udip) przez uznanie, że odpowiedź wyczerpuje pojęcie informacji publicznej, podczas gdy skarżącym nie udzielono informacji; 2. art. 13 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 udip przez ich niezastosowanie dla oceny działania organu, skutkujące uznaniem, że organ udostępnił skarżącej informacje publiczne, zgodnie z wnioskiem skarżących, podczas gdy organ administracji publicznej nie odpowiedział na pytanie 1-3. Skarżący wnieśli o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych (k. 56 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę kasacyjną Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wniósł o: oddalenie skargi kasacyjnej w całości; zasądzenie kosztów postępowania (k. 63 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej ppsa) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1, dalej uchwała I OPS 10/09). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 ppsa. Zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych skonstruowany został niestarannie, bowiem autor skargi kasacyjnej nie wskazał dziennika promulgacyjnego, w którym opublikowano pusa w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego wyroku (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066, zm. poz. 2261, dalej pusa). Mimo tej niestaranności, zarzut I.1 w części obejmującej art. 1 § 2 pusa nadawał się do rozpoznania (uchwała I OPS 10/09). Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pogląd, że art. 1 § 1 i 2 pusa, który sąd mógłby naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo prawidłowości jej wniesienia, albo rozpoznając prawidłowo wniesioną skargę zastosował przy jej kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem. Okoliczność, że strona nie zgadza się ze stanowiskiem sądu I instancji, nie uzasadnia zarzutu naruszenia powyższego przepisu (wyrok NSA z 4.3.2015 r. II GSK 109/14, Lex 1751054). Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty (wyrok NSA z: 5.10.2010 r. I GSK125/09; 23.11.2010 r. II FSK 1165/09; 1.12.2010 r. II FSK 1507/09; 8.12.2010 r. I GSK 619/09; 19.7.2013 r. I OSK 2766/09, cbosa, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 754, nb 16). Zarzuty i ich uzasadnienie, winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (postanowienie Sądu Najwyższego z 26.10.2000 r. IV CKN 1518/00, OSNC 2001/3/39 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5.8.2004 r. FSK 299/04, OSP 2005/3/36). Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 ppsa). Art. 3 § 2 ppsa składa się z 10 punktów, o różnorodnej zawartości normatywnej. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, nie może precyzować zarzutów ani ich konkretyzować, nie może też domniemywać, który punkt § 2 art. 3 ppsa skarżący kasacyjnie mieli na uwadze, podnosząc ów zarzut. Powyższych wątpliwości nie można rozwiązać przez analizę treści zarzutu i skąpego uzasadnienia skargi kasacyjnej. Z tej przyczyny zarzut naruszenia "art. 3 § 2 ppsa" [Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.], nie nadawał się do rozpoznania. Skoro autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował skutecznie ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego, ów stan faktyczny był dla Naczelnego Sądu Administracyjnego wiążący. Oba zarzuty zawarte w punkcie II.1 i 2 petitum skargi skonstruowane zostały niestarannie, bowiem autor skargi kasacyjnej nie wskazał dziennika promulgacyjnego, w którym opublikowano ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego wyroku (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764, dalej udip). Mimo tej niestaranności, zarzuty II.1 i 2 nadawały się do rozpoznania (uchwała I OPS 10/09). Nietrafny był zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 udip. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że pytania sformułowane w pkt 1-5 i 7 wniosku skarżących dotyczyły informacji publicznej. Jednocześnie pytania ujęte w pkt 6 i 8-10 nie dotyczyły informacji o sprawach publicznych. W zakresie pytania nr 6 Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się już na tle analogicznych spraw (wyroki NSA z: 18.6.2019 r. I OSK 217/18; 16.7. 2019 r. I OSK 455/18, cbosa; w obu tych sprawach pytania zostały oparte na takim samym wzorcu wniosku). Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela pogląd, że skoro żądanie udzielenia informacji sformułowane w pkt 6 wniosku dotyczyło udostępnienia informacji o obowiązkach stosowania szczepień w innych krajach UE, a więc jest pytaniem o regulacje prawne obowiązujące w innych państwach, to nie jest to informacja o sprawach publicznych powierzonych do realizacji organowi. Nie jest to zatem informacja, której udostępnienia mogą domagać się skarżący w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pytania zawarte w pkt 8-10 dotyczą "świadomości" organu (pkt 8) i posiadanej przez niego wiedzy w zakresie prawa ("czy jest Państwu znane orzecznictwo..." - pkt 9; "czy jest Państwu wiadome, że... może zostać skierowana skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka" - pkt 10). Utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych jest, że informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, a które na podstawie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej. Przymiot informacji publicznej posiadają wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zaświadczono bądź podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw (wyrok NSA z 29.11.2018 r. I OSK 241/17, Lex 2606697). Zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 udip nie miał usprawiedliwionych podstaw. W omawianym zarzucie, co wynika z uzasadnienia środka zaskarżenia, skarżący kasacyjnie dążą do wykazania, że organ nie udzielił pełnej odpowiedzi na pytania nr 1-3. Twierdzenie to nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Kluczowym dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy jest treść wniosku skarżących. Wniosek ten został prawidłowo odczytany zarówno przez Powiatowego Inspektora, jak i przez Sąd I instancji. Organ wystarczająco odpowiedział na zadane pytania. Wnioskodawcy nie określili przedziału czasu, w jakim miały zostać odnotowane NOP. Nie można na etapie postępowania kasacyjnego wprowadzać do wniosku treści, których w pytaniu od początku do dnia udzielenia odpowiedzi nie było - w szczególności na podstawie punktu 5 odpowiedzi z 24 kwietnia 2017 r. W sprawie nie zachodziła sytuacja, w której organ miałby "wyjaśniać przyczyny" nieposiadania żadnych dokumentów, skoro udzielił wnioskodawcom informacji publicznej w oparciu o posiadane przez siebie dokumenty. Trafnie organ przyjął, że wnioskodawcy dążą do poznania najnowszych i pełnych danych, które organ posiadał za 2016 r. (wniosek został wniesiony dnia 31 marca 2017 r. - w ostatnim dniu I kwartału 2017 r.). Z treści wniosku wynika, że intencją skarżących kasacyjnie było nie tyle uzyskanie informacji, co inne - niepodlegające ocenie organu i Sądu - pobudki (przymusowe szczepienie dziecka skarżących - ostatni akapit wniosku; fakt ten wzmacnia argumentację, że wnioskodawcy byli zainteresowani najnowszymi informacjami w tym zakresie). Świadczą o tym analogiczne sprawy rozpatrywane przez sądy administracyjne, u źródła których znajduje się wniosek o udostępnienie informacji publicznej sporządzony w oparciu o ten sam wzorzec (treść pytań, jak też instrukcja w przypisie wniosku w kontrolowanej sprawie: "1 Wskazać szczepienia zależnie od treści wezwania", jak i w sprawach: I OSK 2706/17, I OSK 234/18, I OSK 217/18, I OSK 215/18, I OSK 204/18, I OSK 455/18). Biorąc pod uwagę powyższe, nie istniała potrzeba wzywania wnioskodawców do sprecyzowania wniosku, bądź udzielenie informacji z innych lat niż ostatni rok poprzedzający rok, w którym wnioskodawcy wystąpili z wnioskiem - wobec braku takiego żądania. Bez znaczenia w materii odpowiedzi na pytania nr 1-3 pozostaje treść odpowiedzi na pytanie nr 5. Trafne uznanie przez Sąd I instancji, że organ w całości odpowiedział na pytania ujęte w pkt 1-3 czyni bezzasadnym zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 udip (tryb wnioskowy udzielania informacji publicznej) i art. 14 ust. 1 udip (forma udostępnienia informacji publicznej). Organ nie udzielił informacji w terminie 14 dni, do czego obowiązany był na mocy art. 13 ust. 1 udip (skarżący wnieśli wiosek o udostępnienie informacji publicznej pismem z 30 marca 2017 r., natomiast - jak wynika z akt sprawy - do organu wpłynął on następnego dnia, tj. 31 marca 2017 r.; organ udzielił odpowiedzi pismem z 24 kwietnia 2017 r., który skarżąca odebrała 27 kwietnia 2017 r.). Zarzuty skargi kasacyjnej zostały sformułowane jedynie w zakresie, w którym - zdaniem skarżących - organ nie udzielił odpowiedzi. Wobec uznania, że organ udzielił wystarczającej odpowiedzi pismem z 24 kwietnia 2017 r., kwestia naruszenia ustawowego terminu w zakresie określonym w skardze kasacyjnej stała się bezprzedmiotowa. Nietrafny był zarzut naruszenia art. 151 i art. 149 § 1 pkt 1 ppsa. Oba wskazane wzorce kontroli zawierają przeciwstawne normy wynikowe i regulują sposób rozstrzygnięcia. Organ prawidłowo odpowiedział na pytanie nr 7. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując skargę kasacyjną, odniósł się do wszystkich zawartych w niej zarzutów. Kontrola instancyjna wykazała, że żaden z nich nie był usprawiedliwiony. Prowadzi to do wniosku, że Sąd I instancji trafnie zastosował art. 151 ppsa, oddalając skargę. Sąd I instancji mógł zastosować art. 149 § 1 pkt 1 ppsa jedynie w przypadku, w którym by skargę uwzględnił. Skoro skarżący kasacyjnie nie wykazali, że ich skarga była zasadna, nie było podstaw do zastosowania art. 149 § 1 pkt 1 ppsa. Na podstawie art. 184 ppsa skargę kasacyjną należało oddalić. Należało również oddalić wniosek Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, gdyż organ nie wykazał w niniejszej sprawie poniesienia kosztów w rozumieniu art. 205 § 1 i 2 ppsa.