II SAB/Go 62/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy do rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia [...] z [...] r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Stowarzyszenie Ochotnicza Straż Pożarna (dalej określane jako: "Skarżący" lub skrótem "OSP") wniosło skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy (dalej określanego jako "Burmistrz" albo "organ") w udostępnieniu informacji publicznej, zarzucając naruszenie: - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi normatywną gwarancję prawa do informacji publicznej, poprzez nieprawidłowe zastosowanie i wiążące się z tym nadmierne ograniczenie tego prawa, poprzez błędne przyjęcie, że żądana przez Skarżącego informacja nie jest objęta zakresem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, - art. 61 ust. 2 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi, że konstytucyjne prawo do informacji o działalności organów władz publicznych i sposobu wydatkowania publicznych pieniędzy obejmuje dostęp do dokumentów, poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że żądana przez Skarżącego opinia nie jest objęta zakresem konstytucyjnego prawa, - art. 61 ust. 3 w żw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepisy te określają warunki ograniczania konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, poprzez dopuszczenie możliwości ograniczania prawa do informacji, niewynikającego z przepisu ustawy, - art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1764, w skrócie: "u.d.i.p."), w zakresie w jakim przepis ten stanowi, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że żądane przez Skarżącego informacja nie stanowi informacji publicznej gdyż nie stanowi dokumentu urzędowego. Podnosząc tej treści zarzuty OSP wniosło o zobowiązanie Burmistrza do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] maja 2017 r., zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy w terminie o którym mowa w art. 21 ust. 2 u.d.i.p. W uzasadnieniu skargi Skarżący stwierdził, iż pismem z dnia [...] maja 2017 r. wniósł o udostępnienie informacji publicznej w zakresie opinii stanu technicznego lekkiego samochodu gaśniczego marki [...] sporządzonej przez biegłego sądowego mgr inż. J.K., a zleconej przez organ w marcu 2017 roku. Pismem z [...] czerwca 2017r., organ stwierdził, że dokument którego udostępnienia żądał skarżący nie stanowi informacji publicznej. Skarżący wyjaśnił, iż ww. opinia stanu technicznego samochodu [...] została zlecona przez organ w celu podważenia innej opinii technicznej dotyczącej tego samochodu, a sporządzonej na zlecenie Prokuratury Rejonowej. Od kwietnia 2016 r. bowiem, Prokuratura Rejonowa prowadziła postępowanie przygotowawcze dotyczące przekroczenia uprawnień przez pracowników Urzędu Miasta i Gminy podczas organizacji i rozstrzygnięcia przetargów na zakup pojazdów dla OSP. W ramach tego postępowania, na zlecenie Prokuratury sporządzono opinię rzeczoznawcy, która jednoznacznie wskazała na liczne wady i usterki samochodu gaśniczego (w tym przekroczenie dopuszczalnej masy przez pojazd), wobec czego decyzją Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej samochód ten został wycofany z podziału bojowego wraz z zakazem dysponowania nim do działań ratowniczo-gaśniczych oraz ćwiczeń, gdyż mógł być przyczyną zagrożenia w ruchu drogowym dla kierującego i innych uczestników ruchu. Wyjaśniono również, iż samochód został zakupiony przez Gminę za kwotę 276.400 zł w ramach realizacji z pomocą funduszy unijnych projektu "Bezpieczne Pogranicze-Budowa Regionalnego Centrum Ratownictwa". Projekt był finansowany w 85% ze środków unijnych, a w 15% z funduszy własnych Gminy. Organ nie udzielając Skarżącemu żądanej informacji wskazał, że opinia nie stanowi dokumentu urzędowego, najpewniej traktując ją jako dokument wewnętrzny Organu. W ocenie Skarżącego takie stanowisko było błędne ponieważ art. 61 Konstytucji RP nie ogranicza dostępu jedynie do dokumentów urzędowych. Zdaniem Skarżącego, który w tej kwestii odwołał się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, za dokumenty wewnętrzne uznać można jedyne informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki). Informację publiczną stanowią natomiast dokumenty, których treść jest związana z działaniami organów władzy publicznej. Podkreślono też, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt. 4 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, nie oznacza jednocześnie, że informacją publiczną są wyłącznie dokumenty urzędowe. Stąd, zdaniem Skarżącego, za informację publiczną uznać można również dokumenty sporządzone przez podmioty zewnętrzne. Skarżący wytknął również że uzasadnienie tezy, iż żądana opinia nie ma charakteru informacji publicznej, organ ograniczył jedynie do przytoczenia treści art. 3 ust. 1 u.d.i.p. oraz arbitralnego uznania, że żądane przez Skarżącego dokumenty nie stanowią informacji publicznej, gdyż nie stanowią dokumentu urzędowego. Ostatecznie Skarżący skonkludował, że żądana opinia dotyczy mienia stanowiącego własność gminy i z jej środków została w całości sfinansowana. W ocenie OPSP nie sposób uznać przedmiotowego dokumentu za notatkę czy też zapiski stanowiące element rozważań decyzyjnych Organu. Jest to zatem dokument zawierający informacje o majątku, którym dysponuje Gmina, sporządzony na żądanie Organu i opłacony ze środków publicznych. Opinia ta nie została zlecona dla użytku wewnętrznego pracowników urzędu, lecz miała stanowić podstawę do zakwestionowania opinii znajdującej się w aktach sprawy karnej i miała być wykorzystana przez Organ do obrony oskarżonych pracowników wykonujących obowiązki służbowe, a więc realizujących przewidziane prawem zadania. Należy więc przyjąć, że jest to dokument wytworzony na potrzeby sprawy publicznej i jako taki nie jest dokumentem wewnętrznym. W odpowiedzi na skargę Burmistrz, wnosząc o jej oddalenie stwierdził, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.i.p. dostęp do informacji publicznej odbywa się m. in. poprzez wgląd do dokumentów urzędowych. Spornej opinii natomiast - zdaniem Burmistrza - nie można uznać za dokument urzędowy, ponieważ jest to dokument prywatny. Zdaniem organu Skarżący nie sprecyzował konkretnych informacji zawartych w opinii, lecz wniósł zażądał całości opinii. Nadto opinia nie stanowi jedynego dowodu dotyczącego samochodu, ponieważ uzyskano dodatkowo inne opinie. Zdaniem organu sporna opinia służy jedynie zgromadzeniu niezbędnych informacji w celu wypracowania stanowiska gminy na potrzeby toczących się postępowań. Podczas rozprawy Sąd ujawnił i przeprowadził dowód z dokumentu znajdującego się w aktach tut. WSA o sygn. II SA/Go 359/19 sprawy ze skargi Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu, czyli opinii technicznej nr [...] z [...] marca 2017 r. sporządzonej przez rzeczoznawcę samochodowego J.K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola ta obejmuje również orzekanie w przedmiocie bezczynności organów lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a. ). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ( art. 149 § 2 p.p.s.a.). Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowiła bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w rozpoznaniu wniosku OSP o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z utartym orzecznictwem sądów administracyjnych, w sprawach ze skarg na bezczynność organu, kognicja sądu administracyjnego ogranicza się do zbadania czy organ miał prawny obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności oraz czy dokonał tego w terminie wynikającym z innych przepisów prawa. Zgodnie przyjmuje się jednocześnie, że skarga na bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie, ani też innym środkiem prawnym, w tym również wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (zob. np. wyr. NSA z dnia 3 kwietnia 2014 I OSK 2603/13, wyr. WSA w Krakowie z dnia 19 września 2016 r. II SAB/Kr 142/16, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzecznictwa Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA"). Należy również wyjaśnić, iż w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji takiej jak wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, tzn. wówczas gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas Sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi na bezczynność organu (podmiotu zobowiązanego) i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia (wyr. WSA w Gliwicach z 13 września 2016 r. IV SAB/Gl 106/16, CBOSA). Ocena zasadności skargi wymagała w pierwszej kolejności ustalenia, czy informacje których udostępniania żądał Skarżący, stanowiły informację publiczną w rozumieniu art. 1 i art. 6 u.d.i.p. oraz czy adresat wniosku należał do kręgu podmiotów zobowiązanych do jej udostępniania. Jak wynika z akt sprawy, Burmistrz odmówił udostępnienia Skarżącemu informacji publicznej jaką była opinia biegłego dotycząca stanu technicznego samochodu gaśniczego zakupionego ze środków publicznych. Organ twierdził, iż opinii nie zasięgnięto a potrzeby konkretnego postępowania, lecz służyła ona wyłącznie uzyskaniu wiedzy koniecznej dla wypracowania stanowiska w postępowaniach związanych z tym pojazdem, stąd winna zostać uznana za "dokument wewnętrzny". Skarżący zaś, wskazując, iż Burmistrz w wystąpieniach publicznych wypowiadał się na temat stanu technicznego pojazdu, którego dotyczyła opinia, oraz że opinia ta dotyczyła mienia publicznego, twierdził że stanowiła ona informacje publiczną. Wyjaśnić zatem należy, na co zresztą trafnie zwrócono uwagę w skardze, iż dostęp do informacji publicznej jest gwarantowany konstytucyjnie (art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP). Szczegółowe zasady jej udostępniania, zgodnie z art. 61 ust. 4 Konstytucji RP reguluje właśnie u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. przez informację publiczną należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Zakres tego pojęcia, poprzez przykładowe wyliczenie zakresu podlegającej udostępnieniu informacji publicznej, wyjaśnia art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Zawarto tam wskazanie m. in. na informacje o podmiotach władzy publicznej, w tym majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2), zasadach funkcjonowania podmiotów władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3) oraz majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5). Przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowanie mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29). Przez działalność publiczną należy uznać aktywność ukierunkowana na wypełnienie określonego zadania i zrealizowanie określonego celu publicznego. Odniesienie pojęcia "działalności" użytego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP do działalności takich podmiotów jak organy władzy publicznej, osoby pełniące funkcje publiczne, organy samorządu gospodarczego i zawodowego oraz inne osoby oraz jednostki organizacyjne w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, uzasadnia wniosek, że prawo do informacji, o jakiej mowa w tym przepisie, obejmuje informację o takiej aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Przyjąć zatem należy, iż prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co oczywiście nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją funkcjonowania tych podmiotów. Istnieje zatem sfera działalności organu władzy publicznej, która nie podlega prawu do informacji publicznej (wyr. NSA z 17 marca 2017 r. I OSK 1416/15, CBOSA). Należy też podkreślić, iż organy władzy publicznej mogą podejmować decyzje w szeroko rozumianych sprawach publicznych dopiero po uzyskaniu niezbędnych informacji, uzgodnieniu stanowisk i rozważeniu możliwych wariantów rozstrzygnięcia. Dlatego właśnie od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej odróżnia się "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu w konkretnej sprawie. Dokumenty, które służą gromadzeniu informacji i nie są wiążące dla organu, ewentualnie mają jedynie charakter organizacyjny i porządkowy, w nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Takiego charakteru nie mają również opinie i ekspertyzy, służące gromadzeniu informacji, które w przyszłości mogą zostać wykorzystane w procesie decyzyjnym (por. wyr. NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 666/12, , wyr. NSA z 15 lipca 2010 r., I OSK 707/10, wyr. NSA z 27 stycznia 2012 r., I OSK 2130/11, wyr WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2016 r. II SAB/Wa 936/15; CBOSA). W ocenie Sądu, należało zgodzić się ze Skarżącym, iż opinia techniczna sporządzona przez rzeczoznawcę samochodowego J.K. nie była tzw. "dokumentem wewnętrznym", lecz stanowiła informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f/ u.d.i.p. Takiego jej charakteru nie podważa fakt, iż nie została sporządzona przez organ, lecz przez podmiot zewnętrzny na zlecenie organu. Jak trafnie wskazano w skardze, w pojęciu informacji publicznej mieszczą się nie tylko informacje inkorporowane w dokumentach czy też dokumenty wytworzone przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji, lecz również dokumenty sporządzone na zlecenie takiego podmiotu. Nie można również przyjąć, iż dokumenty te muszą być sporządzane na potrzeby postępowania prowadzonego w granicach kompetencji przyznanych danemu organowi. Mogą to być dokumenty dotyczące mienia, niewykorzystywane w postępowaniu, a służące ustaleniu wartości czy stanu przedmiotów stanowiących mienie publiczne. Należy bowiem przypomnieć, iż "sprawą publiczną", o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest działalność organów władzy publicznej (samorządów, osób i jednostek organizacyjnych) w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, a więc mieniem komunalnym lub Skarbu Państwa (zob. Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Warszawa 2012, s. 16-18). Biorąc pod uwagę to, że żądana opinia rzeczoznawcy dotyczy stanu technicznego samochodu będącego własnością Gminy, a zatem majątku publicznrgo, należy uznać, że stanowi ona informację o mieniu, jakim dysponuje jednostka samorządu terytorialnego. Należy bowiem przypomnieć, że w myśl art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy (m.in. organach jednostek samorządu terytorialnego), w tym o majątku, którym dysponują (zob. wyr. NSA z 11 grudnia 2014 r. I OSK 142/14, CBOSA). Sąd nie podzielił jednocześnie tezy forsowanej przez organ o wewnętrznym wyłącznie charakterze żądanego przez Skarżącego dokumentu. Po pierwsze bowiem organ ani w piśmie stanowiącym odpowiedź na wniosek Skarżącego ani w odpowiedzi na skargę, nie zidentyfikował jakiegokolwiek postępowania któremu miało służyć uzyskanie spornej opinii. Poprzestał wyłącznie na ogólnym stwierdzeniu, iż uzyskanie opinii służyło wypracowaniu stanowiska oraz, iż w tym celu uzyskano również inne dowody. Ponadto Sądowi z urzędu wiadome jest, iż organ posługiwał się sporną opinią. Złożył ją bowiem do akt postępowania II SA/Go 359/17 toczącego się przed tutejszym WSA ze skargi Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu. Miało to miejsce [...] maja 2017 r., a zatem jeszcze przed załatwieniem wniosku Skarżącego, co nastąpiło 30 czerwca 2017 r. Ujawnienie opinii poprzez złożenie jej do akt sądowych wraz z wnioskiem o przeprowadzenie z niej dowodu, podważa sens wiodącego argumentu odpowiedzi na skargę, iż opinia miała wyłącznie charakter wewnętrzny i pomocniczy, co pozbawiać miało ją cech informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ostatecznie Sąd uznał, iż w związku z przedmiotem opinii oraz wobec wykorzystania jej w postępowaniach toczących się z udziałem Burmistrza, stanowiła ona informację publiczną i winna zostać Skarżącemu udostępniona. Ocenie organu winno podlegać to czy i w jakim zakresie opinia przed udostępnieniem winna zostać zanonimizowana. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał - stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - iż Burmistrz Miasta i Gminy rozpoznając wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2017 r. dopuścił się bezczynności (pkt II wyroku) i na postawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał tenże organ do załatwienia powyższego wniosku – w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi (pkt I wyroku), co winno nastąpić poprzez udostępnienie spornej opinii. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa ( pkt II wyroku). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażącego wymaga stwierdzenia dodatkowych, ujemnych, cech w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. akt II OSK 468/13 , wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r. II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15). Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Bezczynność Burmistrza była bowiem wynikiem dokonania błędnej oceny prawnej co do charakteru żądanej informacji. Nie było to zatem celowym działaniem, nie nosiło cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez u.d.i.p. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. O należnych Skarżącemu kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt III wyroku). Koszt te ograniczały się wyłącznie do wpisu od skargi w wysokości 100 zł.