I SA/Łd 691/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP: [...] w przedmiocie określenia za styczeń 2013 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...]r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-G. z [...]r. określającej A. K. za styczeń 2013r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy. W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku kontroli oraz postępowania podatkowego ustalono, iż podatniczka - prowadząca w okresie objętym decyzją działalność gospodarczą w zakresie hurtowej sprzedaży wyrobów tekstylnych pod nazwą "A" A. W. - w rozliczeniu za styczeń 2013r. pomniejszyła podatek należny o podatek naliczony w kwocie 41.630,00 zł zawarty łącznie w 6 fakturach dokumentujących zakup łącznie 4.710 sztuk odzieży, wystawionych przez PPHU A – A. W., adres: [...]-[...] Ł., ul. A 11 oraz "B" Sp. z o.o., adres: [...]-[...] W., ul. B 7a oraz "C" Sp. z o.o. [...]-[...] W., ul. B 3F lok. 3. Ponadto podatniczka wykazała (udokumentowane 5 fakturami) wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów o łącznej wartości 182.242,76 zł na rzecz firm: "D", "E" i "B", wszystkie z siedzibą w Niemczech. Poza fakturami VAT dokumentującymi nabycie towarów handlowych, będących i przedmiotem deklarowanych dostaw wewnątrzwspólnotowych w rejestrze zakupów Strona ujęła 1 również 1 fakturę dotyczącą poniesionych kosztów w zakresie usług księgowych biura I podatkowo - rachunkowego B. J. K. o wartości 206,00 zł. Przedmiotowe nabycia towarów i usług zostały przez firmę A A. W., według i rejestru i faktur VAT, ujęte i rozliczone w deklaracji podatkowej VAT-7 za styczeń 2013r., złożonej w [...] Urzędzie Skarbowym Ł.-G. w dniu 14 lutego 2013r. Rozstrzygnięciem z [...] r. organ I instancji podtrzymał stanowisko zawarte w protokole z badania ksiąg podatkowych z dnia 8 sierpnia 2016r., w myśl którego księgi - w postaci Rejestru wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (dla "B" i "E") oraz Rejestru zakupów (od "B" i "C") dla stycznia 2013 r. - zostały uznane za nierzetelne w zakresie dotyczących ww. transakcji kupna/sprzedaży wyrobów tekstylnych w rozumieniu art. 193 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, a zatem na podstawie art. 193 § 4 powołanej ustawy nie można ich uznać za dowód w postępowaniu podatkowym. Organ I instancji nie zakwestionował natomiast nabyć dokonanych przez Stronę od PPHU A –A. W., które następnie były przedmiotem WDT na rzecz niemieckiego podmiotu, tj. firmy "D". Prawidłowość tych transakcji została potwierdzona przez niemiecka administrację podatkową. W decyzji z [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł.-G. stwierdził naruszenie przepisów art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 nr 177, poz. 1054 ze zm.), skutkujące brakiem prawa do odliczenia podatku naliczonego z zakwestionowanych faktur VAT. W konsekwencji uznał, że w kontrolowanym okresie strona nie dokonała także wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy. Ocenę taką podzielił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, odwołując się do zebranego materiału dowodowego, a w szczególności: zeznań A. K., informacji uzyskanych w ramach pomocy prawnej od organów podatkowych właściwych dla wystawców spornych faktur zakupu, ich kontrahentów, a także informacji otrzymanych od niemieckiej administracji podatkowej. Organ podkreślił, że podziela ustalenia organu I instancji, w których stwierdzone zostało, iż ujęte przez stronę i rozliczone w deklaracji VAT-7 za styczeń 2013 r. faktury VAT dokumentujące nabycia towarów od dwóch wskazanych podmiotów krajowych (tj. sp. z o.o. "C" oraz sp. z o.o. "B"), a następnie ich wewnątrzwspólnotowe dostawy na rzecz kontrahentów niemieckich (tj. firm "B" oraz "E") - nie odzwierciedlają rzeczywistego obrotu towarowego, bowiem skarżąca nie nabyła towaru, jak i nie dokonała jego dostawy. Innymi słowy, skarżąca w żadnym momencie nie sprawowała władztwa ekonomicznego (jak i prawnego, chociaż jego znaczenie jest ograniczone w zakresie podatku od towarów i usług) nad towarem, tj. nie nabyła prawa do dysponowania towarem jak właściciel i tym samym nie mogła go przenieść na rzecz niemieckich podmiotów. Zatem zaewidencjonowane faktury VAT należało zakwalifikować do dokumentów stricte "pustych", tj. takich, które nie dokumentują żadnego obrotu towarowego. Z zeznań skarżącej złożonych 6 marca 2013r. (a więc dwa miesiące po rzekomo przeprowadzonych transakcjach) wynika, że strona nie składała kontrahentom żadnych ofert handlowych, płatność za towar następowała wyłącznie w formie gotówki, także w walucie obcej, brak jest jakichkolwiek zamówień, umów z kontrahentami, korespondencji, jak i jakiejkolwiek dokumentacji wskazującej na kontrolę nabywanego towaru. Za znamienne organ uznał również to, że w odniesieniu do transakcji wykazanych dla "E" stwierdzono rozbieżności dotyczące miejsca wystawienia faktur, bowiem na ww. fakturach wystawionych na rzecz ww. podmiotu niemieckiego wskazane jest jako miejsce ich wystawienia – Ł., a z dokumentów załączonych do tych faktur, wynika, że odbiór towaru przez kontrahenta z Niemiec odbywał się bezpośrednio w W.. W trakcie przesłuchania skarżąca odnosząc się do powyższej kwestii wyjaśniła, cyt: "Faktury dla tego kontrahenta w styczniu 2013r. wystawiłam w domu w Ł., przed wyjazdem do W.. Towar zakupiłam w W. w dniu dostawy dla kontrahenta niemieckiego lub w terminie wcześniejszym. W przypadku zakupu towaru w terminie wcześniejszym ze względu na wielkość zamówienia towar przechowywany jest do momentu odbioru przez nabywcę w W. " Organ ocenił, że nabycia strony, a następnie ich wewnątrzwspólnotowa dostawa, dokonane konkretnego dnia miały być przedmiotem WDT w tym samym dniu lub dzień, dwa po zakupie (w tej samej ilości). Odnośnie samych transakcji zwrócić natomiast należy uwagę na powtarzające się cechy wspólne, tj. transakcje (na znaczne kwoty) nabycia i natychmiastowej dostawy odbywały się w przeciągu jednego, dwóch dni, głównie na terenie Centrum Handlowego w W., w żadnym przypadku nie stwierdzono udzielenia rabatu lub innej zniżki, czy też rezygnacji z towaru, jego reklamacji lub zwrotu, brak możliwości jednoznacznej identyfikacji towaru, bowiem podawany jest wyłącznie rodzaj sprzedawanej odzieży bez dodatkowych oznaczeń typu np.: nazwa producenta, rozmiar, rodzaj materiału. Odnosząc się do dostarczonych przez podatniczkę 6 marca 2013r. oświadczeń zawierających podpisy każdego z kontrahentów unijnych organ uznał je za niewiarygodne. Przedłożone oświadczenia miały jednakowa szatę graficzną, napisane zostały tym samym charakterem pisma w języku polskim, nie zawierały również miejsca i daty ich wystawienia. Dodatkowo organ wskazał, że dokumentów tych wynika, iż każdorazowo zostały wystawione w dniu hipotetycznego wydania na terytorium Polski towarów i potwierdzać miały czynności, które nie zostały jeszcze dokonane, bowiem miały one zaistnieć dopiero następnego dnia, tj. następnego dnia miał nastąpić wywóz tych towarów z terytorium RP. Zatem oświadczenia te nie mogły w ocenie organu odwoławczego stanowić dowodu na potwierdzenie wywozu towarów z terytorium RP. Ponadto organ wskazał, że zestawienie ze sobą m.in. treści zeznań strony z innymi dowodami ujawniło, że podatniczka miała pełną świadomość dokonywania oszustw podatkowych, tzn. ujmowania w ewidencjach i deklaracji VAT-7 stricte "pustych" faktur VAT, które nie dokumentowały żadnego obrotu. W ocenie organu II instancji istotne dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy było również ustalenie wszystkich podmiotów znajdujących się w łańcuchu dotyczącym każdej transakcji przeprowadzonej przez firmę "A" w styczniu 2013r. W konsekwencji poczynionych ustaleń zdaniem organu odwoławczego oceniając możliwość odliczenia przez Skarżącą podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur, na których jako wystawcy figurowały firmy "C" Sp. z o. o. oraz "B" Sp. z o. o., organy podatkowe prawidłowo powołały się na przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit, a ustawy o podatku od towarów i usług. Odnośnie spółki "C" organy ustaliły, że nie prowadzi ona działalności pod żadnym z trzech wskazanych adresów, a ponadto ustalenia dokonane wobec kontrahenta tej spółki – "F" Sp. z o.o. w zakresie czynności kontrolnych prowadzonych wobec firmy podatniczki potwierdziły, że firma ta pod adresem w W. nie prowadzi działalności, zaś adresy rejestracyjny oraz przechowywania dokumentacji podatkowej są nieprawdziwe, wobec czego nie ma możliwości zweryfikowania prawdziwości dostaw od tej spółki na rzecz skarżącej. Z kolei w odniesieniu do spółki "B" organy ustaliły, że dostawcami towarów dla tego podmioty miały być spółki "G" i "C" zarejestrowane w W.. Spółka "G" okazała się niemożliwa do zweryfikowania z uwagi to, że wskazany adres miał charakter wirtualny oraz nie było możliwości przeanalizowania jej dokumentacji księgowej. W konsekwencji powyższych ustaleń należy stwierdzić, że w styczniu 2013r. zarówno "F" Sp. z o.o. nie była dostawcą towarów na rzecz "C" Sp. z o.o., jak i firmy "G" Sp. z o.o. i "C" Sp. z o. o. nie były dostawcami towarów dla "B" Sp. z o. o. i tym samym spółki te nie mogły być we wskazanym okresie dostawcami towarów i przenieść takiego prawa do rozporządzania nimi na rzecz firmy "A" A. W. według zakwestionowanych faktur VAT. Organ wskazał, że działalność firm uczestniczących w łańcuchu transakcji na wcześniejszym etapie polegała jedynie na zarejestrowaniu działalności pod adresem wirtualnego biura i generowaniu dokumentów umożliwiających odliczenie podatku VAT firmom występującym na dalszym, fikcyjnym etapie obrotu towarowego. Jak ustalono spółki "F", "G", "C" nie prowadziły działalności pod żadnym ze wskazanych adresów. W toku podejmowanych przez właściwe organy podatkowe czynności kontrolnych nie udało się nawiązać osobistego kontaktu z przedstawicielami ww. podmiotów. Przedłożone w toku czynności sprawdzających dokumenty, mające potwierdzać zawarte transakcje ograniczały się jedynie do wystawionych faktur VAT i ewidencji. Działalność tych firm jak bezsprzecznie ustalono polegała jedynie na wystawianiu fikcyjnych faktur VAT. Zdaniem organu przeprowadzone w przedmiotowej sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że nie ulega najmniejszej wątpliwości, że skarżąca brała czynny i świadomy udział w opisanym oszustwie podatkowym, które doprowadzić miało do uzyskania bezprawnego zwrotu podatku od towarów i usług. Na tle dokonanych ustaleń, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., nie było również podstaw do uznania, że doszło do transakcji w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i przyjęcia, że skarżąca przeniosła na podmioty niemieckie prawo do rozporządzania towarami jak właściciel. Szczegółowo zebrany materiał dowodowy w ocenie organu jednoznacznie potwierdził, że firma "A" A. W. była tym ogniwem, przez który przechodziły wyłącznie faktury VAT niedokumentujące żadnych nabyć/dostaw towarów, bowiem trudno dać wiarę przedstawionym wyżej wyjaśnieniom strony, z których wynika, że nabywany dzień wcześniej towar A. K. zostawiała u kontrahenta, z którym dopiero co nawiązała współpracę tylko po to, aby dzień później pojechać go odebrać z kontrahentem niemieckim, który nabywał ten towar na podstawie faktury VAT, wystawionej wcześniej w Łodzi. Zatem na podstawie powyższego w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. stwierdzono, że strona w zakresie zakwestionowanych transakcji nie dokonała żadnych nabyć i nie dokonała WDT tych towarów, a wystawiała jedynie tzw. "puste" faktury, mające stwarzać pozory rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Ponadto organ wskazał na okoliczności podważające należytą staranność podatniczki, tj.: - wystawianie faktur VAT mających dokumentować WDT "w ciemno", tj. w sytuacji, gdy kontrahent niemiecki na oczy nie widział jeszcze towaru, który miał nabyć, jak i nie złożył żadnego zamówienia na ten towar, który wskazywałby jaki towar zamierza nabyć, jak i w jakiej ilości - patrz zeznanie Strony z dnia 6 marca 2013 r., - odformalizowanie zawieranych transakcji - strona nie zawarła żadnych umów z kontrahentami, brak korespondencji mailowej, brak jakichkolwiek zamówień (z zeznań złożonych przez A. K. wynika, iż zamówienia składane są telefonicznie lub osobiście, jednakże nie istnieją żadne dowody, które by ten fakt potwierdzały, Podatniczka nie prowadziła żadnych osobistych notatek, w celu chociażby uporządkowania składanych zamówień, tym bardziej, że towary nie posiadają żadnych identyfikatorów), - z powyższym wiąże się również brak oceny ryzyka związanego z zawieraniem przez stronę transakcji, w szczególności z nowymi kontrahentami - Strona płaciła za towar wyłącznie gotówką (nie posiadała żadnych potwierdzeń, że dokonała zapłaty, jak również nie wystawiała żadnych potwierdzeń dla swoich kontrahentów), Strona nie ubezpieczała towaru, zaś z zeznań Strony wynika, że nie prowadziła żadnej kontroli nabywanego towaru (w przypadku transakcji na terenie W. towar przeładowywany jest najpierw na wózek, a następnie do samochodu kontrahenta unijnego, który również nie dokonuje jego sprawdzenia), - stosowanie przez firmę strony bardzo niskich marż na zbywane towary (w miesiącu styczniu 2013 r. zakup towarów netto: 181.000,00 zł, sprzedaż według stawki VAT 0 % : 182.242,76 zł, średnia marża wyniosła ok. 0,695), - "łańcuch" transakcji (na znaczne kwoty) odbywał się w przeciągu jednego lub dwóch dni głównie na terenie Centrum Handlowego w W., - w żadnym przypadku nie stwierdzono udzielenia rabatu lub innej zniżki, rezygnacji z zakupu, zwrotu towarów, reklamacji, - na podstawie wystawianych faktur VAT - brak możliwości jednoznacznej identyfikacji towaru, bowiem podawany jest wyłącznie rodzaj sprzedawanej odzieży (bluzki damskie, T-shirt, spodnie damskie) bez dodatkowych oznaczeń typu: nazwa producenta, rozmiar, rodzaj materiału, kolor oraz innych oznaczeń lub identyfikatorów - co również wskazuje na znaczne utrudnienia lub wręcz brak możliwości reklamacji wadliwego towaru, - brak ekonomicznego uzasadnienia dla tworzenia "łańcuchów" transakcyjnych, gdzie odbywa się wyłącznie sprzedaż hurtowa oraz dla zachowania się kontrahentów unijnych, którzy regularnie przyjeżdżają do Polski, niezmiennie korzystają przy zakupach z "pośrednictwa" firmy "A" A. W.. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. ocenił też, że działania Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-G. nie wykraczały poza ramy określone przepisami Ordynacji podatkowej, zaś decyzja organu pierwszej instancji wypełnia w stopniu wystarczającym normy prawne określone w art. art. 120, 121, 122, 123, 180, 181, 187 § 1 i 191 tej ustawy. W skardze do sądu administracyjnego podatniczka zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania, a zwłaszcza: 1. art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 120 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez przyjęcie, że organ podatkowy w sposób prawidłowy wyjaśnił stan faktyczny sprawy, przez co organ II instancji przyjął go w całości za podstawę orzekania w sytuacji, gdy ze stanowiska prezentowanego przez organ I instancji oraz aprobowanego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. wynika, iż w dużej mierze ustalenia faktyczne oparte zostały o domniemania i tezy nieznajdujące oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, częstokroć przy tym z nim sprzeczne, a także przekraczające zasadę swobodnej oceny dowodów, gdyż nie wynikają z zasad logiki i doświadczenia życiowego, natomiast zostały oparte o całkowicie dowolne założenia organu, nieuwzględniające praktyki i specyfiki obrotu na targowiskach typu W., art. 191 w zw. z art. 187 § 1, art. 121 § 1 i art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez przekroczenie przez organ granic dowolności w ocenie zebranych w sprawie dowodów, tj. m.in. ocenę dowodów w sposób nieobiektywny, niezgodny z prawidłami logiki i doświadczenia życiowego i wykraczający poza ramy wnioskowania na temat ustalonych okoliczności z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla rozpatrywanej sprawy, co w rezultacie doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych organu i bezzasadności ocen i wniosków wyprowadzanych przez organ wydający rozstrzygnięcie, jako nieodpowiadających prawidłowości logicznego rozumowania, art. 120 w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 210 § 1 i § 4 ww. ustawy, poprzez przyjęcie przez organ II instancji, że w skarżonych decyzjach : - nie zaistniały istotne dla rozstrzygnięcia sprawy niejasności, bądź wątpliwości dotyczące stanu faktycznego, które zostały rozstrzygnięte na niekorzyść podatnika, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania i z samej treści uzasadnienia decyzji organu, wynika, że w sprawie szereg okoliczności budzi istotne wątpliwości, m.in. brak szeregu danych na temat kontrahentów podatniczki, tj. "B", "E", i "C", a także nieuzasadnione różnicowanie okoliczności faktycznych sprawy z uwagi na osoby kontrahentów Skarżącej, co wpływa wprost na niezasadność ustaleń poczynionych przez organy podatkowe oraz wskazuje na nieprawidłowości wykazania poszczególnych faktów - w tym z uwagi na błędy popełnione w związku z przeprowadzeniem poszczególnych dowodów; - w prowadzonym postępowaniu organ podatkowy nie naruszył obowiązujących przepisów prawa i prowadził postępowanie oraz wydał decyzję w sposób zgodny z zasadą zaufania do organów podatkowych oraz zasadą obiektywizmu działań organów, podczas gdy Skarżąca już na etapie odwołania od decyzji sygnalizowała nieprawidłowości w tym zakresie, co jednak zostało przez organ odwoławczy zbadane jedynie w sposób powierzchowny, pozorny, bez przedstawienia głębszej argumentacji na potwierdzenie stanowiska organu negującego zarzuty Skarżącej, a niemal całość stanowiska organów I i II instancji opiera się wyłącznie o stwierdzenie, że w ocenie organu cyt. " nie ma (...) podstaw do przyjęcia, że doszło do transakcji w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i uznania, że strona przeniosła na niemieckiego kontrahenta prawo do rozporządzania towarami jak właściciel, jak i nie ma podstaw do uznania, że Podatnik nabył jakiekolwiek towary od spółek "B" oraz "C", które to okoliczności dałyby Stronie prawo do odliczenia podatku naliczonego zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług", choć jednocześnie organ nie był w stanie wykazać ani logicznego związku przyczynowego pomiędzy ogniwami tej konstatacji, zwłaszcza wobec równoczesnego uznania za prawidłowe i mające miejsce w rzeczywistości transakcje z PPHU A- A. W. i "D", ani też prawnej relewantności ww. ustaleń w przypadku Skarżącej, opierając się w całości na domniemaniach wysnuwanych przez organ I instancji, a pomijając fakty i okoliczności wprost przeczące tym domniemaniom, - szereg okoliczności istotnych w sprawie zostało w sposób wystarczający stwierdzone przeprowadzonymi przez organ dowodami w sytuacji, gdy owe stwierdzenia oparte były wyłącznie o szereg wątpliwych i nieznajdujących oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym domniemań, zwłaszcza w zakresie uznania przez organ, że Skarżąca działała ze świadomością uczestniczenia w transakcjach wiążących się z nadużyciem uprawnienia w zakresie podatku VAT w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów, a same transakcje w rzeczywistości nie miały miejsca, podczas gdy organ nie był w stanie w sposób przekonujący poprzeć owego wniosku ani ustaleniami faktycznymi poczynionymi w sprawie, ani zgromadzonym materiałem dowodowym zawierającym luki i niedopowiedzenia, ani też logicznym wywodem argumentacyjnym niwelującym kwestie wątpliwe i niejasności tkwiące w ustalonym stanie faktycznym - zwłaszcza wobec jednoczesnego zaakceptowania w pełnej rozciągłości transakcji przeprowadzonych z PPHU A. W. i "D", które to transakcje różniły się od kwestionowanych wyłącznie w zakresie możliwości potwierdzenia danych przez zagraniczne organy podatkowe, czego Skarżąca wszak samodzielnie nie miała możliwości dokonać, * ustalenia organów miały wystarczające oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, co sprowadzało się do uwzględnienia w całości jedynie domniemań organu I instancji, przeczących zarówno zeznaniom skarżącej, jak i dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy (m.in. fakturze, dokumencie WDT i oświadczeniu odbiorcy), podczas gdy w rzeczywistości ów materiał dowodowy oceniony został w sposób nieobiektywny, wybiórczy i niepełny, pozostawiając szereg niedomówień i niejasności, co do których organy nie podjęły żadnych starań, by doprowadzić do ich eliminacji i zadośćuczynienia swoim obowiązkom wynikającym z przepisów prawa, * prawidłowym jest ustalenie, jakoby strona nie dokonała żadnych transakcji wewnątrzwspólnotowych na rzecz kontrahentów z Niemiec, mimo że transakcja przeprowadzona w tych samych warunkach z "D" nie była kwestionowana, zaś twierdzenia te organ podatkowy uargumentował w sposób jednostronny, wewnętrznie sprzeczny, w oderwaniu od zasad logiki i doświadczenia życiowego, oraz materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a także niezgodnie z zasadami panującymi w handlu odzieżą na targowiskach typu W.; * jakoby cyt. "oświadczenia zawierające podpisy każdego z kontrahentów unijnych Skarżącej nie spełniają wymogów określonych w art. 42 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, bowiem treść tych oświadczeń (...) całkowicie przeczy temu, że doszło do wywozu towarów z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego", podczas gdy organ nie zdołał podważyć ich prawidłowości i materialnoprawnego znaczenia, wobec wysunięcia wyłącznie hipotetycznych założeń co do ich nieprawdziwości (brak wykazania fałszywych dokumentów), mimo że Skarżąca właśnie w celu uniknięcia podobnej sytuacji podjęła kroki w celu uzyskania stosownych zapewnień od swoich kontrahentów, co z kolei nie było także kwestionowane w stosunku do transakcji przeprowadzonych na rzecz "D"; 4. art. 127 w zw. z art. 121 § 1, 122 i 124 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nieprawidłowe, niespełniające funkcji kontroli instancyjnej prowadzenie postępowania odwoławczego przez organ II instancji, co w rezultacie prowadziło do braku dogłębnego zbadania sprawy i powierzchownej analizy sprowadzającej się do nieuzasadnionego, pozbawionego podstaw przyjęcia wprost za własne stanowiska organu I instancji - bez faktycznej konfrontacji ze stanowiskiem Skarżącej i jej argumentami, oraz niejasnościami i sprzecznościami zaistniałymi w ustaleniach organów, co w rezultacie przesądzało o faktycznym "wyłączeniu" kontroli instancyjnej; 5. art. 181, art. 193 §1-3 ustawy Ordynacja podatkowa, w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a i art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit.a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez uznanie, iż prowadzona przez Skarżącą dokumentacja rachunkowa jest nierzetelna, gdyż cyt. "mamy do czynienia z brakiem czynności podlegających opodatkowaniu, bowiem ujęte i rozliczone przez Stronę w deklaracji VAT-7 za miesiąc styczeń 2013 r. transakcje krajowe i unijne w rzeczywistości nie miały miejsca", co nie daje podstaw do uznania, iż faktycznie doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, podczas gdy kwestionowane faktury VAT były niewadliwe, rzetelne i stanowiły potwierdzenie transakcji WDT, zaś sama Skarżąca zadośćuczyniła wszelkim wymogom formalnym stawianym przepisami prawa materialnego, a twierdzenia organu dotyczące nierzetelności kwestionowanych transakcji oparte są o dowody stwarzające szereg wątpliwości przemawiających na korzyść podatniczki, ale też o dowody zebrane bez udziału Strony skarżącej, łamiące zasadę bezpośredniości w postępowaniu podatkowym, których zgromadzenie ponadto jest niezasadne z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa materialnego i procesowego; 6. art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 193 § 1-3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a i art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług poprzez przyjęcie za organami podatkowymi, iż zakwestionowane w toku postępowania faktury są nierzetelne, nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co w konsekwencji nie daje podstaw do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego bowiem cyt. "organ II instancji nie daje wiary w przedstawiony przez Stronę przebieg zakwestionowanych transakcji, (...) a Podatniczka brała udział w całkowicie fikcyjnych transakcjach", co świadczyć ma o "rzekomym" nabyciu towarów, podczas gdy przepisy prawne nie nakładały na Skarżącą żadnych dodatkowych obowiązków formalno-technicznych, ani konkretnych metod prowadzenia działalności gospodarczej tego rodzaju, a całokształt okoliczności sprawy, zasady doświadczenia życiowego i zwyczaje gospodarcze funkcjonujące w danej dziedzinie działalności, jak też tło sprawy i zdarzenia towarzyszące w sposób ewidentny przeczą założeniom organów podatkowych i wykazują zupełny brak wiedzy na temat zwyczajów i zasad rządzących handlem na targowiskach typu W.; 7. art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 217 w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej (Dz.U. 1997.78.483 - dalej Konstytucja), poprzez przyjęcie jako właściwych dowolnych ustaleń organów podatkowych, że zakwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń, podczas gdy ustaleń tych dokonano na podstawie niepełnych oraz dowodów pośrednich, kwestionując przy tym dokumenty i oświadczenia podmiotów, które de facto potwierdzały dokonanie zakwestionowanych dostaw i dobrą wiarę Skarżącej na każdym etapie jej działania, przy jednoczesnym braku formalnego podważenia prawidłowości i realności zdarzeń gospodarczych wynikających z faktur, jak i samych faktur. II. prawa materialnego, a zwłaszcza: 1. art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 42 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dn. 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zakwestionowaniu prawa Strony do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z faktur wystawionych na rzecz "E" oraz "B" z uwagi na to, że sporne faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, podczas gdy tylko cyt. "(...) faktura rzetelna od strony podmiotowej i przedmiotowej, tzn. dokumentująca rzeczywistą czynność opodatkowaną podatnika przez niego wykonaną i udokumentowaną tą fakturą, daje jej odbiorcy uprawnienie do odliczenia wskazanego w niej podatku" - co jest sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym (zwłaszcza dokumentami – oświadczeniami o prawidłowym dokonaniu WDT, podpisanymi przez właścicieli niemieckich firm-kontrahentów), zwyczajami kupieckimi obowiązującymi w branży tekstylnej, zasadami logiki i doświadczenia życiowego; 2. art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, przez jego błędne zastosowanie w sprawie, pomimo braku dowodów na poparcie twierdzenia, że transakcje dokonane przez Skarżącą nie miały rzeczywistego charakteru, a sama Skarżąca brała czynny i świadomy udział w oszustwie podatkowym, co jest sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, zwyczajami kupieckimi obowiązującym w branży tekstylnej, zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a przede wszystkim - jest nieuprawnione wobec faktu, iż organy podatkowe nie dokonały zbadania wszystkich istotnych okoliczności w sprawie związanych z ustaleniem, czy wobec braku wszystkich niezbędnych danych na temat niemieckich kontrahentów Skarżącej oraz niepodważenia prawdziwości dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu podatkowym (m.in. faktur, dokumentów WDT i oświadczeń odbiorców) zakwestionowane transakcje miały charakter rzeczywisty oraz czy Skarżąca miała rzeczywistą możliwość dalej idącej weryfikacji swoich kontrahentów i ich poczynań, podczas gdy w sprawie zostały spełnione warunki uprawniające Skarżącą do odliczenia podatku naliczonego z nich wynikającego i wykazania kwot owego podatku w ewidencji, z uwagi na rzeczywiste przeprowadzenie kwestionowanych transakcji WDT przez Skarżącą w dobrej wierze i przy zachowaniu należytej staranności co do doboru i weryfikacji kontrahentów; 3. art. 13 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-2, art. 20 ust. 1, art. 41 ust. 3, art. 42 ust. 1 pkt 1-3, ust. 4 pkt 1-5, ust. 11 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z § 26 § 1 i § 11 ust. 1-3 oraz § 12 ust. 1-6 i § 16 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Finansów z 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. z 2003/1475 z późn. zm.) w zw. z art. 193 § 1-2 i 4 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez ich błędną interpretację a w konsekwencji wydanie decyzji bez oparcia w przepisach prawa, tj. zakwestionowanie prawidłowości Rejestru wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów Skarżącej z uwagi na zaaprobowanie przez organ II instancji stanowiska organu I instancji dotyczącego uznania faktur za nieodzwierciedlających faktycznego stanu i niedokumentujących rzeczywistych transakcji WDT, podczas gdy w sprawie zostały spełnione warunki uprawniające Skarżącą do uzyskania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości wykazanej w deklaracji VAT-7 za styczeń 2013 r. i wykazania spornych kwot w ww. rejestrach, z uwagi na rzeczywiste i prawidłowe przeprowadzenie kwestionowanych transakcji w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów przez Skarżącą w dobrej wierze i przy zachowaniu należytej staranności co do doboru i weryfikacji kontrahentów. Mając na uwadze powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie obu zaskarżonych decyzji w całości i zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według obowiązujących przepisów. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd podzielił ocenę organów, że zakwestionowane faktury wskazujące na nabycie towarów przez skarżącą oraz dostawy na rzecz jej kontrahentów zagranicznych, nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych. Jeśli chodzi o zakwestionowane przez organy podatkowe zakupy skarżącej wykazane w deklaracji podatku VAT za styczeń 2013r., to odnośnie spółki "C" organy podatkowe ustaliły, że w 2013r. nie posiadała ona adresu ani siedziby. Czynności przeprowadzone w ramach postępowania pozwoliły na ustalenie, że spółka "C" nie funkcjonowała pod żadnym z trzech sprawdzanych adresów. Ponadto w toku postępowania ustalono także, że rzekomy dostawca towarów do spółki "C", to jest spółka "F" z W. nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej, nie funkcjonuje pod wskazanym adresem, adresy rejestracyjny i przechowywania dokumentacji podatkowej jest nieprawdziwy, wobec czego nie ma możliwości zweryfikowania prawdziwości dostaw od tej spółki na rzecz skarżącej. Z kolei dostawcami towarów dla spółki "B" miały być spółki "G" i "C" również zarejestrowane w W.. Spółka "G" okazała się niemożliwa do zweryfikowania z uwagi to, że wskazany adres miał charakter wirtualny oraz nie było możliwości przeanalizowania jej dokumentacji księgowej. Co do spółki "C", jak wskazano wyżej organy ujawniły zasadnicze wątpliwości co do realności jej działań gospodarczych. Z powyższych względów organy podatkowe były uprawnione do zakwestionowania spornych faktur dotyczących zakupu towarów przez skarżącą w spółkach "C" i "B". Skoro bowiem spółki te nie mogły otrzymać towaru od swoich dostawców, to nie mogły także sprzedać go na rzecz skarżącej. Ponadto przekonanie organów o braku rzeczywistych dostaw ze strony wskazanych podmiotów uległo wzmocnieniu poprzez ocenę okoliczności transakcji. I tak wywiedziono, że zakupy odbywały się głównie na terenie targowiska w W., płatność następowała gotówką, sprzedaż przez skarżącą miała miejsce niemal natychmiast po zakupie, nie było możliwości identyfikacji towarów poprzez ich nazbyt lakoniczne oznaczenie, nie zakładano możliwości badania jakości towarów, ich ilości, ewentualnych reklamacji i zwrotów, co przy sprzedaży znacznej ilości odzieży wydaje się nieprawdopodobne. O nierzeczywistości ocenianych transakcji świadczy też brak danych dotyczących producenta odzieży, jej rozmiarów, a także brak korespondencji zwykle towarzyszącej tak znacznym transakcjom i dokumentacji towarowej. Należy w tym miejscu zauważyć, że o ile niekwestionowanym prawem podatnika jest odliczenie podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakupy towarów służących czynnościom opodatkowanym, o tyle korzystanie z tego prawa nie ma charakteru absolutnego, zaś organy podatkowe mają prawo weryfikacji prawdziwości przedmiotowych transakcji. Wynika to z oczywistości tego, że samo posiadanie faktur zakupu towarów nie uprawnia do odliczenia podatku VAT. Jak wynika z zasadniczego w tej mierze art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług prawo to przysługuje w zakresie, w jakim nabyte towary są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Zatem obowiązujące prawo kładzie nacisk nie na formalne dysponowanie przez podatnika papierowymi dokumentami w postaci faktur, lecz jego rzeczywistą działalność gospodarczą, polegającą na rzeczywistym obrocie gospodarczym otrzymanymi towarami. Przy tym, o ile ciężar dowodzenia w postępowaniu podatkowym spoczywa na organach podatkowych (art. 122 O.p.), o tyle tylko podatnik może przedstawić dowody na rzeczywistość i legalność badanych transakcji. Jeśli tego nie uczyni to organy, tak jak w rozpoznawanej sprawie, mają obowiązek za podatnika ustalać stan faktów w tym zakresie. Skoro zaś w tejże sprawie organy ustaliły, że spółki "F" i "G" nie były dostawcami towarów handlowych do spółek "C" oraz "B", to zasadny jest wniosek, że te ostatnie firmy nie mogły sprzedać skarżącej wyrobów odzieżowych, o których mowa w zakwestionowanych fakturach. W tych okolicznościach organy miały podstawę do przyjęcia, że w myśl art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, zakwestionowane faktury nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, gdyż faktury te stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane w części dotyczącej tych czynności. Odnośnie unijnych kontrahentów skarżącej, organ wystąpił do niemieckiej administracji podatkowej o potwierdzenie autentyczności transakcji WDT na rzecz firm: E i B Y. K.. W odpowiedzi administracja niemiecka poinformowała, że pomimo wszelkich środków podjętych przez wydział prowadzący postępowanie, nie można było nawiązać kontaktu z firmą E. Osoba zarządzająca tą spółką nie jest znana wydziałom podatkowym, zaś przeprowadzona kontrola nie potwierdziła istnienia spółki pod jej oficjalnym adresem, wobec czego nie potwierdzono realizacji zakwestionowanych transakcji. Wskazano przy tym, że firma ta jest podejrzewana o udział w oszustwie na gruncie VAT, zaś jej rejestracja została usunięta z dniem 3 marca 2013r. Z kolei odnośnie Y. K. organy niemieckie wyjaśniły, że należy klasyfikować go jako tzw. znikającego podatnika, który między innymi nie dokonał płatności za żadne okresy rozrachunkowe, którego tożsamość nie jest znana, który posługuje się dwoma pieczątkami z nazwiskami o podobnym brzmieniu, którego podpisy złożone w Niemczech i Wielkiej Brytanii odbiegają od podpisów potwierdzających transakcje ze stroną polską. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że organ przedstawił uzasadnioną ocenę oświadczeń rzekomo złożonych przez kontrahentów unijnych skarżącej 6 marca 2013r., trafnie uznając je za niewiarygodne i sporządzone jedynie na potrzeby prowadzonego postępowania. W tej sytuacji organy podatkowe były uprawnione do stwierdzenia, że do przedmiotowych transakcji nie doszło w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT. Powyższe okoliczności potwierdzają ocenę organów podatkowych, że czynności udokumentowane zakwestionowanymi fakturami faktycznie nie miały miejsca. Usługi pośrednictwa skarżącej budzą zastrzeżenia również z tego powodu, że – jak wskazuje sama skarżąca – jej kontrahenci unijni regularnie przyjeżdżali do Polski i sami odbierali towary w W. na hali targowej, gdzie mogli zawierać bezpośrednie transakcje, bez uczestnictwa podmiotu trzeciego. Zdaniem Sądu wobec stwierdzenia, że czynności udokumentowane zakwestionowanymi fakturami faktycznie nie miały miejsca, nie ma potrzeby badania dobrej wiary, tj. należytej staranności podatnika, ponieważ oczywiste jest, że w takiej sytuacji podatnik mający wiedzę o niewykonaniu czynności, nie może jednocześnie twierdzić, że nie miał wiedzy o jakichś nadużyciach prawa przez swojego kontrahenta, sam w tej czynności uczestnicząc (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lipca 2014 r. I FSK 1287/13). Z ostrożności jednak należy przytoczyć argumenty podniesione w decyzjach organów obu instancji, z których wynika, że skarżąca zarówno jako nabywca, jak i dostawca wewnątrzwspólnotowy, nie działała w dobrej wierze, co zasadniczo jest wymagane dla zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego. Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika bowiem, że odmowa prawa do odliczenia wymaga wykazania przez organy na podstawie obiektywnych przesłanek – bez wymagania od odbiorcy faktury podejmowania czynności sprawdzających, które nie są jego zadaniem – iż odbiorca ten wiedział lub powinien był wiedzieć, że wskazana transakcja wiąże się z przestępstwem w dziedzinie podatku VAT (postanowienie z dnia 6 lutego 2014 r w sprawie C-33/13). Jednakże jeżeli istnieją przesłanki, by podejrzewać istnienie nieprawidłowości lub przestępstwa, przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego wypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności (por. wyrok w sprawach połączonych Mahageben i David z dnia 21 czerwca 2012r., sygn.. akt C-80/11). Zdaniem Sądu w sytuacji gdy transakcje zawierane są na targowisku, tj. miejscu, w którym potencjalnie mogą przebywać również osoby zainteresowane zawarciem nierzetelnych transakcji (co jest powszechnie wiadome), przezorny przedsiębiorca powinien zasięgnąć takich informacji, zwłaszcza gdy dotyczą one transakcji wielokrotnych i o znacznej wartości. Tymczasem skarżąca ani przed, ani w momencie nabycia (czy dostawy), nie sprawdzała wiarygodności swoich kontrahentów (co wprost wynika z jej zeznań), a nawet nie identyfikowała osób, którym przekazywała znaczne kwoty. Zauważyć należy przy tym, że w badanym okresie transakcje handlowe skarżącej dotyczą wyłącznie podmiotów, które albo nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej, albo zawierały transakcje, których wiarygodność nie została udokumentowana. W tym kontekście argumenty skarżącej, że na targowiskach typu W. istnieje szczególna specyfika obrotu, która – jak można się domyślać – wymaga szybkiego działania i zmniejszenia wymogów formalnych - nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu wszyscy podatnicy podlegają tym samym regułom prawa podatkowego, bez względu na okoliczności, w których dochodzi do zawarcia transakcji, zaś w takich miejscach przedsiębiorca powinien zachować szczególnie wzmożoną czujność. Podczas przesłuchania w charakterze strony 26 sierpnia 2013r., skarżąca stwierdziła, że nie jest w stanie przyporządkować konkretnych zakupów u dostawców krajowych do WDT dla konkretnego kontrahenta unijnego. Zdaniem Sądu wypowiedź ta również wskazuje na brak należytej staranności podatnika, co w kontekście stanu faktycznego sprawy prowadzi do wniosku, że sporne faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W myśl art. 193 § 6 O.p. jeśli organ podatkowy stwierdzi, że księgi podatkowe są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy, to w protokole badania ksiąg określa, za jaki okres i w jakiej części nie uznaje ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Zaś § 2 stanowi, że księgi uważa się za rzetelne jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Skoro zatem księgi podatkowe skarżącej nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego, to nie mogły zostać uznane za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów W ocenie Sądu skarżąca nie przedstawiła wiarygodnych dowodów na dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, tj. wywozu towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ww. ustawy, na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Wobec stanowiska administracji podatkowych państw unijnych, do których wystąpił organ podatkowy, przedłożone przez skarżącą oświadczenia kontrahentów unijnych, z których wynika, że towar został dowieziony do siedzib ich firm – nie stanowią wiarygodnego dowodu. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego wyrażonych w przepisach wymienionych w skardze: art. 120 (zasada legalizmu), art. 122 (prawdy obiektywnej), art. 180 § 1 (zasada otwartego postępowania dowodowego i równej mocy środków dowodowych), art. 187 § 1 (zupełności postępowania podatkowego), art. 191 (swobodnej oceny dowodów), gdyż punkt widzenia przyjęty w rozpatrywanej sprawie został przekonująco uzasadniony w oparciu o zgromadzone dowody. Natomiast okoliczność, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem, nie oznacza naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 O.p.). Strona ma bowiem prawo do prezentowania swojego własnego stanowiska, zaś organ ma prawo go nie uwzględnić, jeżeli uzna, że nie ma ono odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy i obowiązujących przepisach prawnych. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 O.p., wskazuje bowiem fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, którym organ dał wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; wskazuje również podstawę prawną wraz z jej wyjaśnieniem i przytoczeniem przepisów prawa. Nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj.: - art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) i art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 7 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 106a w zw. z art. 106i ust. 1 i 2, art. 106m ust. 1-4 ustawy o VAT (powiązanych z art. 127 w zw. z art. 181, art. 193 §1-3 O.p.) – gdyż – jak wskazano wyżej – skarżąca nie wykazała w sposób wiarygodny, że dokonała wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz wymienionych kontrahentów unijnych, - art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 42 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 pkt 1 oraz art. 88a ust. 3a pkt 4 lit. a) w zw. z art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o VAT – gdyż organy udowodniły, że sporne faktury nie dają podstawy do odliczenia podatku naliczonego, który z nich wynika. Jedynie na marginesie należy w tym miejscu ponieść, że sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela stanowiska wyrażonego w nieprawomocnych wyrokach WSA w Łodzi z dnia 12 kwietnia 2016r. sygn. akt I SA/Łd 144/16, I SA/Łd 145/16 i z 13 czerwca 2017r., sygn. akt I SA/Łd 275/17. Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł jak w sentencji. A.J.