I OSK 1461/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 439/17 w sprawie ze skargi K.P. na decyzję Prezesa [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego 1. oddala skargę kasacyjną. 2. zasądza od K.P. na rzecz Prezesa [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 439/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. P. na decyzję Prezesa [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] zobowiązującą K. P. do opróżnienia kwatery nr [...] przy ul. [...] w L. w stanie wolnym od osób i rzeczy i przekazania do dyspozycji Oddziału Regionalnego [...] w W. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: K. P. zamieszkuje w kwaterze przy ul. [...] w L. na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego [...] w W. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] przydzielonej na czas pełnienia służby w miejscowości Z. Kwatera obejmuje 4 pokoje z aneksem kuchennym, o powierzchni użytkowej 86,08 m2 w powierzchni użytkowej podstawowej 55,61 m2. Przy ustalaniu powierzchni użytkowej podstawowej kwatery uwzględniono żonę żołnierza, dwoje dzieci i pasierba. Powyższa decyzja Dyrektora [...] w W. z dnia [...] marca 2012 r. wygasła z chwilą wyznaczenia K. P. na stanowisko służbowe w innej miejscowości. Obecnie żołnierz ten pełni służbę we W. Dyrektor [...] we W., jako organ właściwy do realizacji prawa K. P. do zakwaterowania, w związku ze złożonym wnioskiem o przydział kwatery, pismem z dnia [...] października 2015 r. zaproponował przydział kwatery we W. przy ul. [...] o strukturze: 1 pokój z kuchnią o powierzchni użytkowej 38,36 m2, w tym użytkowej podstawowej 23,43 m2. K. P. pismem z dnia [...] października 2015 r. odmówił przyjęcia lokalu i wystąpił do organu, na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., o zawieszenie postępowania w sprawie przydziału kwatery. Dyrektor [...] we W. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] odmówił zawieszenia postępowania i umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte na wniosek K. P. w sprawie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Na skutek odwołania Prezes [...] decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 443/16 oddalił skargę. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. Dyrektor [...] w W. zawiadomił K. P. o wszczęciu postępowania w sprawie opróżnienia kwatery przy ul. [...] w L. Następnie pismem z dnia [...] marca 2016 r. organ wezwał stronę do opróżnienia zajmowanej kwatery. Decyzją z dnia [...]grudnia 2016 r., nr [...] Dyrektor [...] w W. zobowiązał K. P. do opróżnienia kwatery przy ul. [...] w L. i przekazania w stanie wolnym od osób i rzeczy do dyspozycji [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP żołnierz zawodowy wraz z osobami wspólnie z nim zamieszkującymi jest obowiązany opróżnić lokal mieszkalny, miejsce w internacie albo kwaterze internatowej jeżeli ostateczna decyzja o przydziale utraciła moc oraz w przypadkach określonych w art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy. Z art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy wynika, że w przypadku przeniesienia żołnierza zawodowego do rezerwy kadrowej, dyspozycji lub wyznaczenia na stanowisko służbowe w innej miejscowości, żołnierz ma prawo zajmować kwaterę albo lokal mieszkalny na podstawie decyzji o przydziale, nie dłużej jednak niż do dnia, w którym kolejna decyzja o przydziale kwatery/lokalu mieszkalnego stała się ostateczna, albo odmowy przyjęcia przydzielonej kolejnej kwatery/lokalu mieszkalnego. Z uwagi na odmowę przyjęcia przez K. P. zaproponowanej przez właściwy organ kwatery w miejscu pełnienia służby, przesłanka wynikająca z powyższego przepisu została spełniona. Od powyższej decyzji K. P. wniósł odwołanie podnosząc, iż ma prawo nadal zajmować kwaterę przy ul. [...] w L. na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy, bowiem warunek wynikający z powyższego przepisu, tj. odmowa przyjęcia przydzielonej kolejnej kwatery, nie został spełniony. Prezes [...] nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Zdaniem organu odwoławczego ustalony stan faktyczny wypełnia przesłankę, o której mowa w art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. K. P., żołnierz zawodowy pełniący obecnie służbę w garnizonie [...] , po odmowie przyjęcia kwatery w miejscu pełnienia służby nie ma już legitymacji do zajmowania kwatery w dawnym miejscu pełnienia służby, tj. w L. przy ul. [...] i jest obowiązany do jej opróżnienia. Zatem Dyrektor [...] w W. zasadnie pismem z dnia [...] marca 2016 r. wezwał żołnierza do opróżnienia przedmiotowej kwatery i przekazania jej w stanie wolnym, w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania. W związku z niewykonaniem powyższego obowiązku w przewidzianym terminie organ I instancji w dniu [...] grudnia 2016 r. wydał decyzję nakazującą K. P. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery przy ul. [...] w L. Takie działanie organu I instancji znajduje oparcie w przepisie art. 41 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, który stanowi, iż w przypadku nieopróżnienia lokalu mieszkalnego w ustalonym terminie, dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzję o opróżnieniu lokalu wraz z osobami wspólnie zamieszkującymi, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 45 ust. 3. Podczas wizji i wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w przedmiotowym lokalu K. P. oświadczył, że w lokalu oprócz niego czasowo podczas ferii i wakacji przebywają jego małoletnie dzieci. Niemniej dzieci na stałe zamieszkują z matką, w lokalu przydzielonym przez Agencję po rozwodzie rodziców. Organ odwoławczy zaznaczył, iż z przepisu art. 21 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP wynika jednoznacznie, że prawo żołnierza do zakwaterowania może być realizowane tylko w jednej z form tego zakwaterowania, tj. w formie przydziału kwatery/lokalu mieszkalnego, albo przydziału miejsca w internacie/kwaterze internatowej, albo wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Ponadto podstawą realizacji tego prawa jest złożenie przez żołnierza wniosku. Jest to prawo żołnierza, nie obowiązek, nie ulega bowiem wątpliwości, że w świetle przepisów ustawowych przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego jest uprawnieniem żołnierza zawodowego realizowanym na jego wniosek. To od woli żołnierza zawodowego zależy więc, czy złoży wniosek o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, a także czy przyjmie przydzieloną przez Agencję kwaterę albo inny lokal mieszkalny. Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. P. na powyższą decyzję, uznając, iż nie narusza ona prawa. Sąd wskazał, iż w stanie faktycznym sprawy zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Skarżący, w sytuacji gdy odmówił przyjęcia kwatery w miejscu pełnienia służby, tj. we W., nie miał już legitymacji do zajmowania kwatery w dawnym miejscu pełnienia służby, tj. w L. przy ul. [...] i był obowiązany do jej opróżnienia. Kwestię odmowy przyjęcia przez skarżącego kwatery przy ul. [...] we W. przesądził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13 lipca 2016 r. wskazując wprost w uzasadnieniu, że możliwość przydziału ww. kwatery była zależna od zgody skarżącego wyrażonej na piśmie, jednak skarżący takiej zgody nie wyraził. W tym stanie rzeczy wezwanie żołnierza do opróżnienia przedmiotowej kwatery było uzasadnione, zaś wobec zaniechania realizacji tego obowiązku w przepisanym terminie, prawidłowe było wydanie przez Dyrektora [...] decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. zobowiązującej skarżącego do opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery przy ul. [...] w L. w oparciu o art. 41 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił zbrojnych RP. W świetle powyższego brak było podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja Prezesa [...] z dnia [...] lutego 2017 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora [...] w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. zostały wydane z naruszeniem art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz art. 24 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Wbrew twierdzeniom skargi organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów mając przy tym na względzie, że tryb postępowania określony w art. 41 ust. 6 ustawy jest obligatoryjny w sytuacji zaistnienia okoliczności faktycznych objętych hipotezą tejże normy prawnej. Przesłanka konieczna zastosowania ww. przepisu zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem skarżący - obowiązany do opróżnienia przedmiotowego lokalu przy ul. [...] w L. na zasadzie art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy - zajmował go bez tytułu prawnego. Dlatego zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz przepisów postępowania administracyjnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Zdaniem Sądu z akt sprawy nie wynika również, aby w toku postępowania doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a., bowiem organ dokonał ustaleń faktycznych niezbędnych do wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia kwatery, zaś prowadząc postępowanie nie naruszył zasady zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. P., zarzucając: I. naruszenie norm prawa materialnego tj.: 1. art. 26 ust. 1 zd. 2 i 3 i nast. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie norm powierzchni użytkowej podstawowej przysługujących żołnierzom zawodowym z dnia 12 maja 2010 r. (Dz.U. Nr 88, poz. 578), poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji wadliwe przyjęcie przez Sąd (błąd subsumpcji), że w ustalonym stanie faktycznym zaistniała przesłanka do zastosowania art. 24 ust. 2 pkt 1) ustawy, gdyż zaproponowane skarżącemu kwatera przy ul. [...] we W., jak również kwatera przy ul. [...] w L. spełniały ustawowe wymogi w zakresie zabezpieczały uprawnienia skarżącego pod względem powierzchni użytkowej w rozumieniu art. 26 ust. 1-3 ustawy, gdy tymczasem w ustalonym stanie faktycznym brak było podstaw do zastosowania w sprawie dyspozycji art. 24 ust. 2 pkt 1) ustawy z uwagi na regulacje art. 26 ust. 1 zd. 3 ustawy, który stanowi, że w przypadku gospodarstwa jednoosobowego norma wynosi nie mniej niż 16 m2, a w wypadku osoby skarżącego - przysługiwały mu dwie normy (§ 2 pkt 2) rozporządzenia). 2. art. 24 ust. 2 pkt 1) ustawy przez błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że pisemna propozycja organu w przedmiocie przyjęcia zaproponowanej kwatery (dodatkowo nie spełniająca ustawowych wymogów powierzchni użytkowej) - może zastąpić decyzję o przydziale kwatery służbowej wydawaną na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy, a tym samym wadliwym uznaniu, że skarżący nie posiadał legitymacji do zajmowania kwatery w L. przy ul., [...] gdy tymczasem przepis art. 24 ust. 1 i 2 ustawy oraz legislacyjny charakter jaki nadaje się wyrażeniu stricte prawnemu "decyzja" przesądzał o obowiązku wydania przez organ decyzji administracyjnej w przedmiocie przydziału nowej kwatery, w której w jej osnowie organ winien był zawrzeć wszelkie dane na temat miejsca i powierzchni użytkowej zaproponowanej kwatery, a tym samym nie można było uznać, że skarżący odmówił przydziału nowej kwatery służbowej, skoro taka decyzja nie została wydana, a nadto zaproponowana nowa kwatera nie spełniania wymogów, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2) ustawy oraz § 2 pkt 2) rozporządzenia - por. wyrok NSA z 2009-08-28, I OSK 1279/08; wyrok NSA z 1998-05-21, I SA 1813/97; wyrok WSA w Warszawie z 2009-08-19, II SA/Wa 470/09; II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie w sprawie i nie uwzględnienie skargi, konsekwencją czego była błędnie przeprowadzona przez Sąd analiza legalności wydanych przez organy obu instancji decyzji administracyjnych na tle dyspozycji art. 6, art. 7, art. 104 § 1 oraz art. 107 § 1-3 i nast. k.p.a., które to uchybienie miało istotny wpływ wynik sprawy i w konsekwencji decyzję Sądu w przedmiocie oddalenia skargi, gdy tymczasem winno się uznać skargę za uzasadnioną i uchylić zaskarżoną decyzję Prezesa [...] oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego [...] we W. Skarżący kasacyjnie w pierwszej kolejności wniósł o uchylenie w całości (na podstawie art. 188 p.p.s.a.) zaskarżanego wyroku WSA w Warszawie oraz rozpoznanie skargi i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez uchylenie skarżonej decyzji Prezesa [...] z dnia z dnia[...] lutego 2017 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego [...] we W. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], a także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych. Ewentualnie zaś wniósł o uchylenie w całości (na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.) zaskarżanego wyroku WSA w Warszawie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes [...], reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego - art. 26 ust. 1 zd. 2 i 3 i nast. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2010 r. w sprawie norm powierzchni użytkowej podstawowej przysługujących żołnierzom zawodowym (Dz.U. Nr 88, poz. 578) oraz art. 24 ust. 2 pkt 1) tej ustawy dotyczył błędnego, zdaniem skarżącego kasacyjnie, przyjęcia przez Sąd I instancji, że w ustalonym stanie faktycznym zaistniała przesłanka do zastosowania art. 24 ust. 2 pkt 1) ustawy, gdyż zaproponowana skarżącemu kwatera przy ul. [...] we W., spełniała ustawowe wymogi w zakresie uprawnienia skarżącego pod względem powierzchni użytkowej w rozumieniu art. 26 ust. 1-3 ustawy. Odnosząc się do tego zarzutu należy zauważyć, iż kwestia czy zaproponowany skarżącemu kasacyjnie lokal położony we W. przy ul [...] odpowiadał jego uprawnieniom pod względem powierzchni użytkowej w rozumieniu art. 26 ust. 1-3 ustawy, została rozstrzygnięta w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 lipca 2016 r., II SA/Wa 443/16. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd po przeprowadzeniu analizy przepisów art. 26 ust. 1-3 ustawy jednoznacznie stwierdził, że zaproponowany skarżącemu lokal położony we W. przy ul [...] zabezpieczał jego uprawnienia pod względem struktury i powierzchni użytkowej podstawowej. Podobnie jeżeli chodzi o drugi podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 24 ust. 2 pkt 1) ustawy przez błędne uznanie, że organ nie miał obowiązku wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie przydziału nowej kwatery. Również ta kwestia została prawomocnie rozstrzygnięta w wyroku WSA w Warszawie z 13 lipca 2016 r., II SA/Wa 443/16, w którym Sąd przesądził o prawidłowości decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie przydziału nowej kwatery. Ocena dokonana w wyroku WSA w Warszawie z 13 lipca 2016 r., II SA/Wa 443/16, determinowała zatem ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zgodnie bowiem z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu, o której mowa w art. 170 p.p.s.a. wyraża się w tym, że nie tylko sąd wydający rozstrzygnięcie, ale także inne sądy i inne organy państwowe muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może ona już być ponownie badana (wyrok NSA z 11 października 2007 r., I FSK 1358/06, wyrok NSA z 6 marca 2008 r., II OSK 152/07). Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok NSA z: 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98; 9 czerwca 2006 r., I OSK 1268/05; a także J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2012, s. 435; B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2011 r., s. 477-477). Podkreślenia wymaga, że wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych nie są prawomocne w chwili ich wydania, a więc jeśli strona nie zgadza się z oceną prawną wyrażoną w takim orzeczeniu, to powinna tę ocenę kwestionować poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. W przeciwnym razie, po uprawomocnieniu się orzeczenia, zawarte w nim poglądy będą wiążące wobec wszystkich podmiotów wymienionych w art. 170 p.p.s.a., w tym również wobec Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący mimo przysługującego mu prawa do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z 13 lipca 2016 r., II SA/Wa 443/16, nie wniósł tego środka odwoławczego, co doprowadziło do uprawomocnienia się wyroku. W konsekwencji wyrażone w nim oceny prawne stały się wiążące dla organów, jak i dla sądów orzekających następnie w niniejszej sprawie, a skarżący utracił prawo do polemiki z tymi ocenami. Skoro zatem w wyroku z 13 lipca 2016 r., II SA/Wa 443/16, Sąd jednoznacznie przesądził, że w postępowaniu w przedmiocie przydziału skarżącemu kasacyjnie kwatery albo innego lokalu mieszkalnego nie doszło do naruszenia art. 26 ust. 1 zd. 2 i 3 i nast. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i art. 24 ust. 2 pkt 1) tej ustawy, to zarzuty skargi kasacyjnej zmierzające do podważenia tych ocen prawnych nie zasługiwały na uwzględnienie. Jeżeli natomiast chodzi o podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania to oczywistym jest, że organy orzekające w niniejszej sprawie przyjmując zgodnie z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 lipca 2016 r., II SA/Wa 443/16, że zaproponowany skarżącemu kasacyjnie lokal położony we W. przy ul [...] odpowiadał jego uprawnieniom pod względem powierzchni użytkowej oraz że postępowanie w przedmiocie przydziału nowej kwatery zostało zakończone prawidłowo decyzją o jego umorzeniu, nie dopuściły się zarzucanego naruszenia art. 6, art. 7, art. 104 § 1 oraz art. 107 § 1-3 i nast. k.p.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265), mając na uwadze stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012r., II FPS 4/12, iż art. 204 i art. 205 § 2 -4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a., stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną.