II SA/Ke 1067/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2017r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. II SA/Ke 1067/16 UZASADNIENIE Postanowieniem z 3 listopada 2016 r. nr 15/16, Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez M.a M.ego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 kpa, utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w S. z 10 października 2016 r. o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że 4 października 2016 r. do KPP w S. wpłynęło pismo skarżącego w przedmiocie wydania zaświadczenia o treści "zaświadcza się, że sierż. szt. M. M. zajmował jako ostatnie w służbie czynnej stanowisko zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S.". W zażaleniu na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści skarżący wniósł o stwierdzenie jego nieważności i przekazanie sprawy celem ponownego i właściwego rozpoznania wniosku. Rozpatrując powyższe zażalenie Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach wskazując na treść art. 217 i 218 kpa podniósł, iż organ I instancji prawidłowo uzasadnił niemożliwość wydania żądanego dokumentu. W aktach osobowych skarżącego brak jest rozkazów personalnych o mianowaniu go na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S., a tym samym brak jest podstawy do wydania zaświadczenia o zajmowaniu przez ww. jako ostatniego w służbie czynnej stanowiska zastępcy dyżurnego KPP w S.. W świetle powyższego, zdaniem organu II instancji, prawidłowo zostało przyjęte, że żądanie zawarte we wniosku nie znajdowało potwierdzenia w prowadzonych przez organy Policji ewidencjach, rejestrach bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu, a ponadto było sprzeczne z ostateczną decyzją w przedmiocie zwolnienia ze służby i prawomocnym wyrokiem sadowym w sprawie II SA/Ke 250/09. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze M. M. wniósł o "wyeliminowanie z obiegu prawnego zaskarżonego orzeczenia" z 3 listopada 2016 r. zarzucając naruszenie: - art. 156 § 1 kpa w zw. z art. 219 kpa i wadliwe wywodzenie, że w zakresie postanowień organu w sprawach o wydawanie zaświadczeń nie posiadają zastosowania przepisy art. 126 kpa. Zdaniem skarżącego, organ w sposób nieuzasadniony, niezgodny z normami prawa powszechnie obowiązującego, przyjął dopuszczalność rozpoznania sprawy w trybie wyłącznie zwyczajnym, zażaleniowym, w okolicznościach, w których orzecznictwo stoi na stanowisku, iż strona postępowania administracyjnego może skorzystać z postępowania o nieważność aktu, rezygnując tym samym z trybu zwyczajnego, jeśli tak wniesie, a taka sytuacja miała miejsce w jego sprawie, zatem organ nie załatwił jej zgodnie z jego żądaniem i bezprawnie oraz samowolnie zmienił zakres sprawy rozpoznawanej, nie posiadając do tego uprawnień i upoważnienia strony; - art. 26 w zw. z art. 107 § 1 kpa poprzez brak odniesienia się do całości zakresu wniesionych zarzutów naruszeń przepisów prawa przez organ I instancji, "czyniąc tym samym orzeczenie wyłącznie w zakresie częściowym i dowolnie rozpoznanym, gdzie w zakresie pominiętym organ nie określił, iż będzie ewentualnie przedmiotem postępowania uzupełniającego". Tym samym organ nie rozpoznał środka zaskarżenia wniesionego przez stronę, naruszając zasadę prawdy obiektywnej i konstytutywny obowiązek eliminacji z obiegu prawnego orzeczenia organu wydanego z naruszeniem norm prawa; - wadliwe określenie, że w sprawach o wydawanie zaświadczeń nie posiada zastosowania art. 10 kpa w okolicznościach, w których gwarancja czynnego udziału znajduje się również w art. 220 kpa oraz pominięcie naruszeń przez organ I instancji art. 7 i 9 kpa, "co czyni orzeczenie Pierwszej instancji nie w zakresie prawdy obiektywnej, ale z naruszeniem tej zasady i przyjęciem wyłącznie okoliczności przemawiających za wydaniem orzeczenia odmownego, prowadząc tym samym do kształtowania od daty wydania takiego postanowienia nowej rzeczywistości, niedopuszczalnej dla postępowań o zaświadczenia, będących z mocy prawa postępowaniami o prawdę faktyczną i dowodową"; - naruszenie art. 218 § 2 w zw. z art. 220, 7, 77, 75 i 76 kpa i w tym zakresie brak odniesienia się do zarzutu niewłaściwej oceny przez organ I instancji dokumentu urzędowego z 4 grudnia 2015 r. w okolicznościach, w których pismo to spełnia wymagania określone w art. 76 kpa, a organ nie przeprowadził w sprawie dowodu przeciwnego do okoliczności stwierdzonych w nim urzędowo, a w tym nie udowodnił i nie wykazał dopuszczenia się "fałszu intelektualnego, tym samym przywołanie innych okoliczności, a istniejących i znanych KPP w S. przed dniem 4 grudnia 2015 r., świadczy wyłącznie o wybiórczej i stronniczej czynności doboru i rozpoznania środków dowodowych, czyli nie w celu ustalenia i wyjawienia prawdy obiektywnej". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, że pismo skarżącego z 12 października 2016 r. słusznie zostało uznane za zażalenie na postanowienie z 10 października 2016 r. Zostało złożone w terminie otwartym dla wniesienia zażalenia, do właściwego organu i odnosiło się do odmowy wydania zaświadczenia. Złożenie jednocześnie żądania stwierdzenia nieważności kwestionowanego postanowienia nie mogło, zdaniem organu, czynić bezskutecznym wniesionego zażalenia. Uznanie, że strona zrezygnowała z odwołania i dokonała wyboru trybu nadzwyczajnego byłoby możliwe tylko przy wyraźnie złożonym oświadczeniu wskazującym na taki zamiar. W piśmie procesowym z 6 marca 2017 r. skarżący podtrzymał zarzuty zawarte w skardze, rozszerzając ich argumentację i powołując się dodatkowo na orzecznictwo sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Jak wynika z przedstawionych Sądowi akt sprawy, w piśmie z 4 października 2016 r. skarżący domagał się wydania zaświadczenia o następującej treści: "zaświadcza się, że sierż. szt. M. M. zajmował jako ostatnie w służbie czynnej stanowisko zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S.". Z treści wniosku wynika jednocześnie, że podstawą do wydania zaświadczenia miało być "pismo urzędowe z dnia 4 grudnia 2015 r. [...] poświadczające (...) ostatnie stanowisko w służbie czynnej jako zastępca dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S.". Powodem odmowy wydania żądanego zaświadczenia było ustalenie przez organy obu instancji, że skarżący nigdy nie zajmował stanowiska zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S., a w jego aktach osobowych brak jest rozkazów personalnych o mianowaniu go na to stanowisko. Oba organy powołały się przy tym na wyroki sądów administracyjnych potwierdzających to ustalenie we wcześniejszych sprawach, w tym wyroki WSA w Kielcach sygn. akt II SA/Ke 250/09, sygn. akt II SAB/Ke 25/12, postanowienia WSA w Kielcach sygn. akt II SAB 30/14 i II SAB/Ke 11/15 oraz postanowienie NSA sygn. akt I OSK 3233/14. Ocenę powyższą Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela. Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia był art. 219 kpa, zgodnie z którym odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Z kolei zgodnie z art. 217 § 2 kpa zaświadczenie wydaje się w dwóch przypadkach: - jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1), - osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Stosownie do art. 218 § 1 kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Jak wynika z kolei z art. 218 § 2 kpa, wydanie zaświadczenia przez organ administracji publicznej może być poprzedzone przeprowadzonym w koniecznym zakresie postępowaniem wyjaśniającym, przy czym spełnia ono jedynie pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia, bo główną rolę przepis art. 218 kpa przypisuje danym wynikającym z ewidencji, rejestru, wykazu, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami, a będących w posiadaniu organu (wyrok NSA z 28.08.2013 r., sygn. akt I OSK 605/12). W rezultacie postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 kpa musi odnosić się do okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych. W postępowaniu tym organ nie może, rozpoznając wniosek o wydanie zaświadczenia, tworzyć nowych dokumentów i na nowo ustalać fakty, które winny wynikać z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Jednocześnie użyty w art. 218 § 2 kpa zwrot "w koniecznym zakresie" wskazuje na ograniczenie postępowania dowodowego w stosunku do ram określonych w art. 75 – 86 kpa. Postępowanie wyjaśniające może zatem polegać na ustaleniu faktów wynikających z już dostępnych organowi dokumentów. Jak bowiem wynika z treści art. 217 kpa zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego. Reasumując, w postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ nie modyfikuje treści dostępnych dokumentów i nie jest uprawniony do wydawania zaświadczeń o treści z nimi sprzecznej. Treścią zaświadczenia musi być pozytywne załatwienie wniosku strony ubiegającej się o potwierdzenie faktu. Natomiast w sytuacji, gdy posiadane dokumenty nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może jedynie odmówić wydania zaświadczenia. W doktrynie podkreśla się, że zaświadczenia są oświadczeniami wiedzy organu, a nie oświadczeniami woli organu. Ich istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzygają o prawach i obowiązkach, a zatem nie rozstrzygają o istnieniu, bądź nieistnieniu prawa lub obowiązku. Przenosząc przedstawione wyżej rozważania na grunt niniejszej sprawy podkreślić trzeba, że poczynione w zaskarżonej decyzji oraz w poprzedzającej ją decyzji I instancji ustalenie, że w aktach osobowych skarżącego, a także w posiadanej przez organy Policji dokumentacji brak jest rozkazów personalnych mianujących M. M. na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S., skutkować musiało odmową wydania zaświadczenia żądanej przez niego treści. Należy zwrócić uwagę na fakt, że rozpoznawana skarga jest kolejną, zainicjowaną przez skarżącego sprawą dotyczącą określenia zajmowanego przez niego stanowiska w chwili zwalniania go ze służby, co miało miejsce w lutym 2009 r. I tak, zaskarżył on rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji dotyczący zwolnienia go ze służby ze stanowiska z uposażeniem wynikającym z 03 grupy, podczas gdy jego zdaniem, powinien być zwolniony ze stanowiska zastępcy dyżurnego z uposażeniem wynikającym z 05 grupy (sprawa II SA/Ke 250/09, w której skarga została prawomocnie oddalona). Co najmniej trzykrotnie domagał się wszczęcia przez Komendanta Policji postępowania w przedmiocie mianowania go na stanowisko zastępcy dyżurnego (II SAB/Ke 25/12 – skarga prawomocnie oddalona, II SAB/Ke 30/14, II SAB/Ke 11/15 – skargi prawomocnie odrzucone). Wystąpił również o zmianę rozkazu personalnego nr 563 z 29 maja 2008 r., którym został między innymi mianowany na stanowisko służbowe referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji z uposażeniem wynikającym z 03 grupy zaszeregowania (w sprawie II SA/Ke 41/15 prawomocnym wyrokiem skarga M.a M.ego od decyzji odmawiającej zmiany tego rozkazu została oddalona) oraz o zmianę rozkazu personalnego nr 23 z 5 lutego 2009 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji "w części stanowiącej zaświadczenie stanowiska zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S. (cytat pochodzi z wniosku, na podstawie którego orzekały w tej sprawie organy; skarga została prawomocnie oddalona wyrokiem w sprawie II SA/Ke 1103/15). Co najmniej trzykrotnie domagał się także wydania zaświadczenia: - o przebiegu służby w okresie od 1 stycznia 2007 r. do dnia zwolnienia ze służby – sprawa II SA/Ke 857/13, - o powierzeniu w czasie służby czynnej w Policji obowiązków zastępcy dyżurnego KPP w S. w okresach od 1 lipca 2007 r. do 30 października 2007 r., od 1 maja 2008 r. do 15 czerwca 2008 r. oraz od 16 października 2008 – II SA/Ke 487/14 (wyrok NSA sygn. akt I OSK 3227/14), - o zajmowaniu, w dniu zwolnienia ze służby w Policji, stanowiska zastępcy dyżurnego KPP w S. oraz wskazania składników uposażenia na zajmowanym stanowisku – sygn. akt II SA/Ke 816/15. W trzech ostatnich sprawach skargi M.a M.ego na postanowienia odmawiające wydania zaświadczeń zostały prawomocnie oddalone, a Sąd podzielał stanowisko organów, iż posiadany przez nie materiał dowodowy nie uzasadniał wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę. W sprawie II SA/Ke 487/14 Sąd podkreślił, że z akt administracyjnych wynika, iż w latach 2007 - 2008 skarżącemu pisemnie powierzano pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji KPP w S.: 1) rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 29 grudnia 2006r., którym powierzono skarżącemu pełnienie obowiązków na ww. stanowisku w okresie od 1 stycznia 2007r. do dnia 31 marca 2007r., 2) rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 30 marca 2007r., którym powierzono skarżącemu pełnienie obowiązków na ww. stanowisku w okresie od 1 kwietnia 2007r do dnia 30 czerwca 2007r., 3) rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 30 października 2007r., którym powierzono skarżącemu pełnienie obowiązków na ww. stanowisku w okresie od 1 listopada 2007r. do dnia 30 kwietnia 2008 r., 4) rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 29 maja 2008r., którym powierzono skarżącemu pełnienie obowiązków na ww. stanowisku w okresie od 16 czerwca 2008r. do dnia 15 października 2008 r. Rozkazem personalnym Nr 23 z dnia 5 lutego 2009r. skarżący został zwolniony ze służby z dniem 20 lutego 2009 r. Sąd podkreślił, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje także na to, że w okresach, w których nie zostały wydane pisemne rozkazy personalne powierzające M. M. pełnienie obowiązków na stanowisku zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji KPP w S., skarżący faktycznie pełnił służbę na ww. stanowisku na podstawie ustnych poleceń przełożonego – Komendanta Powiatowego Policji w S.. Fakt pełnienia przez M.a M.ego służby w miesiącach lipcu, sierpniu, wrześniu i październiku 2007r. oraz w maju i czerwcu 2008 r. tj. poza okresami, gdy obowiązki były mu powierzane rozkazami personalnymi potwierdzają znajdujące się w aktach grafiki służby sporządzane przez Naczelnika Sekcji Prewencji. Sąd zauważył przy tym, że przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. 2011.287.1687 tj. ze zm.) nie wymagają, aby powierzenie obowiązków nastąpiło w formie pisemnej, a zatem w razie posiadania przez organ dokumentacji, z której wynikałoby, że faktycznie, na podstawie ustnego polecenia przełożonego, skarżący pełnił nieprzerwanie służbę na stanowisku zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji KPP w S. w okresach, w których nie zostały wydane pisemne rozkazy personalne, nie byłoby przeszkód do wydania zaświadczenia o żądanej przez niego treści. Z akt sprawy (a zwłaszcza ze sprawozdania z czynności wyjaśniających przeprowadzonych w oparciu o przepisy art. 134i ust. 4 ustawy o Policji zmierzających do ustalenia, czy nadkom. M. D. jako Komendant Powiatowy Policji w S. nie dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej przy powierzaniu M. M. obowiązków na innym stanowisku służbowym) wynika jednak, że ustne powierzanie skarżącemu obowiązków na stanowisku zastępcy dyżurnego następowało jedynie w okresach, gdy wiadomym było, że nie planuje on ani zwolnienia lekarskiego ani urlopu wypoczynkowego. W zakresie objętym wnioskiem w sprawie II SA/Ke 487/14 (dotyczącym m.in. także okresu objętego żądaniem w niniejszej sprawie), M. M. przebywał natomiast na urlopie wypoczynkowym od 16 – 23 lipca 2007r., zaś na zwolnieniu lekarskim: od 22 września do 22 października 2007r., od 16 maja do 4 czerwca 2008r. oraz od 16 października 2008r. do dnia zwolnienia ze służby czyli do 20 lutego 2009r. W tym czasie skarżący niewątpliwie nie pełnił służby na stanowisku zastępcy dyżurnego, a akta sprawy nie zawierają dowodów na to, że ustne powierzanie mu tych obowiązków obejmowało również czas, gdy przebywał na zwolnieniu lekarskim bądź na urlopie wypoczynkowym. Skarga kasacyjna skarżącego wniesiona od wyroku, jaki zapadł w sprawie II SA/Ke 487/14 została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt I OSK 3227/14), który podzielił ocenę prawną przedstawioną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w omawianym wyroku. Ponieważ przytoczone wyżej ustalenia w sprawie II SA/Ke 487/14, stanowiące podstawę rozważań co do zasadności odmowy wydania skarżącemu zaświadczenia w zakresie powierzenia mu obowiązków zastępcy dyżurnego KPP w S. w okresach objętych wnioskiem, poczynione zostały na podstawie dokumentów będących w posiadaniu Policji, podobnie jak i ustalenia skutkujące oddaleniem jego skarg w innych wymienionych już wyżej sprawach, które toczyły się przed WSA w Kielcach, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę uznał za zbędne ponowne żądanie akt osobowych M. M. oraz akt postępowania toczącego się przed Komendantem Wojewódzkim w Łodzi, o co wnioskował skarżący na rozprawie w dniu 29 marca 2017 r. Tak samo Sąd ocenił wniosek o zażądanie "akt administracyjnych postępowania zakończonego wyrokiem WSA w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 2201/14 z dnia 22 maja 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego w Kielcach nr 36/14 z dnia 11 lipca 2014r." Zaskarżone w tej sprawie postanowienie wydane zostało w postępowaniu nadzwyczajnym i dotyczyło odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr 563 Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 29 maja 2008 r., w części powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S.. Prawomocnym wyrokiem, jaki zapadł w tej sprawie 22 maja 2015 r., skarga M. M. została oddalona. We wskazanych wyżej sprawach, a w szczególności w tych, które dotyczyły wydania przez organy Policji zaświadczenia co do zajmowania przez skarżącego w ostatnim okresie służby stanowiska zastępcy dyżurnego KPP w S., Sądy wydawały rozstrzygnięcia w oparciu o pełną dokumentację znajdującą się w posiadaniu Policji, akceptując ocenę, że w jej świetle nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku i wydania zaświadczenia żądanej przez M. M. treści. Także w stanie faktycznym niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że ustalenia organów są prawidłowe co do tego, że ostatnio zajmowanym przez M. M. stanowiskiem nie było stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. (co zostało już przesądzone w innych prawomocnych wyrokach), a co za tym idzie nie było podstaw do wydania zaświadczenia, którego żądał. Wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku, w zażaleniu, a następnie w skardze, dokumentem poświadczającym ostatnio zajmowane przez skarżącego stanowisko i upoważniającym do uwzględnienia wniosku, nie jest pismo z 4 grudnia 2015 r. Stanowi ono odpowiedź na wniosek M. M. z 25 listopada 2015 r. dotyczący zbadania warunków uciążliwości i szkodliwości dla zdrowia uprawniających do urlopu dodatkowego na zajmowanych przez niego stanowiskach służbowych. W piśmie opisany został przebieg służby M. M. w latach 1989 – 2009, w tym pełnienie od 1 stycznia 2007 r. obowiązków zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych. Stwierdzono, że skarżący w latach 2007 i 2008 okresowo wykonywał powierzone zadania służbowe na stanowisku zastępcy dyżurnego, jednakże w tym okresie często przebywał na urlopach i zwolnieniach lekarskich, łącznie w roku 2007 okres nieobecności w pracy wynosił ponad 4 miesiące, natomiast w roku 2008 – ponad 5 miesięcy. Niezależnie od tego, że pismo to wydane zostało w odniesieniu do innego żądania i przebieg służby skarżącego opisany w nim został jedynie pomocniczo, podkreślić należy, że nie może ono stanowić dowodu, że M. M. zajmował jako ostatnie w służbie czynnej stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S.. Jak zostało to ustalone w sprawie II SA/Ke 487/14, rozkazem personalnym Nr 563 z dnia 29 maja 2008 r. powierzono skarżącemu czasowe pełnienie obowiązków na ww. stanowisku w okresie od 16 czerwca 2008 r. do dnia 15 października 2008 r. Po tej dacie, do dnia zwolnienia ze służby czyli do 20 lutego 2009 r., M. M. przebywał na zwolnieniu lekarskim. W tym czasie skarżący niewątpliwie nie pełnił służby na stanowisku zastępcy dyżurnego, a nie ma dowodów na to, że ustne powierzanie mu tych obowiązków obejmowało również okres, gdy przebywał na zwolnieniu lekarskim bądź na urlopie wypoczynkowym. M. M. niewątpliwie pełnił obowiązki na tym stanowisku do 15 października 2008 r., ale nie było to ostatnie zajmowane przez niego stanowisko w służbie czynnej. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 156 § 1 kpa w zw. z art. 219 kpa, który – co wynika z jego uzasadnienia – należy rozumieć jako wadliwe potraktowanie pisma złożonego przez skarżącego, datowanego na 12 października 2016 r., jako zażalenia, a nie jako wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia. Po pierwsze, zauważyć należy, że pismo to wpłynęło w terminie do wniesienia zażalenia na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w S. z 10 października 2016 r. Po drugie, skierowane zostało do Komendanta Wojewódzkiego Policji (za pośrednictwem organu I instancji), a więc w trybie właściwym do wniesienia zażalenia. Po trzecie, w jego treści skarżący zawarł twierdzenie, że "zaskarża w całości" ww. postanowienie z 10 października 2016 r. Z tych powodów organ odwoławczy miał podstawy do przyjęcia, że pismo to stanowi zażalenie, niezależnie od tego, że znalazło się w nim żądanie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w S.. Zauważyć także należy, że zakres rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego zażalenia jest znacznie szerszy, niż przesłanki stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 § 1 kpa. Dlatego rozpoznanie wniesionego przez skarżącego pisma jako zażalenie, z punktu widzenia procesowych uprawnień strony, było rozwiązaniem korzystniejszym aniżeli rozpatrzenie go jako wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia. Nie można także uwzględnić zarzutu naruszenia powołanych w skardze przepisów kpa, dotyczących braku odniesienia się do zarzutów wskazanych w odwołaniu oraz wadliwym przyjęciu, że w sprawach o wydanie zaświadczenia nie ma zastosowania art. 10 kpa. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ nie podzielił bowiem stanowiska w zakresie naruszenia przez Komendanta Powiatowego przepisów postępowania, a co do art. 10 kpa stwierdził, że nie ma on wprost zastosowania w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. Podkreślić także należy, że naruszenie powyższego przepisu i innych przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym, skutkuje uwzględnieniem skargi i uchyleniem objętego nią aktu tylko wówczas, jeżeli uchybienie takie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Skarżący nie wykazał, jakie znaczenie dla zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia ma zarzucane organowi naruszenie art. 10 kpa, a w szczególności, jaki wpływ na treść zaskarżonego postanowienia miałby czynny udział skarżącego w sprawie. Co się zaś tyczy wadliwie poczynionych ustaleń faktycznych, zauważyć trzeba, że organy Policji były uprawnione do sięgnięcia w tym zakresie do ustaleń, jakie legły u podstaw rozstrzygnięć zapadłych w innych sprawach, które swoim przedmiotem obejmowały kwestie związane z powierzeniem M. M. obowiązków zastępcy dyżurnego KPP w S., tym bardziej do tych, które akceptowane były w prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych oddalających skargi. W niniejszej sprawie skarżący ustaleń tych w żaden sposób skutecznie nie podważył, a przedstawione przez niego argumenty stanowią faktycznie polemikę z dotychczasowymi orzeczeniami i subiektywną ocenę prawną przedstawionych już wyżej okoliczności związanych z pełnieniem przez niego służby w Policji. Mając powyższe na uwadze, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.