I SA/Ol 809/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca) sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" , nr "[...]" w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku od nieruchomości oddala skargę O. S.A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku od nieruchomości. Z akt sprawy oraz uzasadnienia poddanego kontroli Sądu rozstrzygnięcia wynika, że postanowieniem z dnia "[...]"r. Burmistrz Miasta wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia Spółce podatku od nieruchomości za 2009 r.. Pismem z dnia 7 lipca 2014 r., organ wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień w sprawie oraz przedłożenia zestawienia środków trwałych położonych na terenie D. , w tym: ewidencji środków trwałych, z uwzględnieniem linii kablowej oraz wartości budowli za 2009 r.. W odpowiedzi, pismem z dnia 17 lipca 2014 r. pełnomocnik Spółki przesłał organowi nośnik danych w postaci płyty CD, zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych. Zawarte na tej płycie dane odnosiły się jednak nie tylko do budowli na terenie D., ale również do innych, zlokalizowanych na terenie województwa. Mając to na uwadze, organ dwukrotnie ponowił wcześniejsze wezwanie, zaś pełnomocnik wniósł o przedłużenie wyznaczonych terminów do dokonania czynności. Wskazywał również jako miejsce korespondencji swój adres mailowy, po czym - na skutek pisma organu - wniósł o kierowanie korespondencji na adres skrzynki podawczej ePUAP. Wysłana na ten adres korespondencja nie została jednak odebrana. Wykaz środków trwałych, stanowiący podstawę określenia Spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. wpłynął do organu ostatecznie w dniu 25 listopada 2014 r., przy piśmie z dnia 19 listopada 2014 r.. Decyzją z "[...]"r. Burmistrz Miasta określił Spółce O wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 118.148 zł. Powołanej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, po czym w dniu 30 grudnia 2014 r. O dokonała przelewu na rachunek organu podatkowego kwoty 33.171 zł "tytułem uregulowania należności za 2009 r.". Burmistrz Miasta, działając z urzędu, postanowieniem dnia "[...]"r. zaliczył dokonaną przez O S.A. w dniu 30 grudnia 2014 r. wpłatę w kwocie 33.171 zł na poczet rat podatku od nieruchomości za luty, marzec i kwiecień 2009 r. w kwocie 19.914 zł i odsetki za zwłokę w wysokości 13.257 zł. W wyniku rozpatrzenia zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia "[...]"r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W związku z wniesioną skargą, wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2016 r. o sygn. akt I SA/Ol 207/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił to postanowienie stwierdzając, że pozostały do wyjaśnienia istotne okoliczności faktyczne. Po przekazaniu przez organ odwoławczy sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, Burmistrz Miasta postanowieniem z dnia "[...]". zaliczył wpłatę dokonaną w dniu 30 grudnia 2014 r. przez O S.A. w wysokości 33 171 zł, na poczet rat podatku od nieruchomości za luty, marzec i kwiecień 2009 r. w kwocie po 7.363 miesięcznie zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości 13 257 zł, ze względu na opóźnienie w płatności wymienionych rat. W uzasadnieniu organ opisał przebieg postępowania i podejmowane czynności, podnosząc, że to strona postępowania przyczyniła się do opóźnienia załatwienia sprawy, skoro pomimo trzykrotnych wezwań nie przedstawiła wartości podlegających opodatkowaniu nieruchomości. Udzielane zaś w toku postępowania odpowiedzi były nieprecyzyjne i niejednoznaczne. Utrzymując to rozstrzygniecie w mocy w związku z wniesionym zażaleniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę, że postępowanie podatkowe w sprawie wszczęte zostało postanowieniem z dnia "[...]"r., a decyzję kończącą postępowanie organ wydał "[...]"r.. Postępowanie to trwało więc dłużej niż 3 miesiące. Zgodnie zaś z art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.- daje również jako "O.p."), odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jednak w myśl art. 54 § 2 O.p., przepisu tego nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Organ odwoławczy zauważył, że w sprawie zakończonej decyzją z "[...]"przedmiotem opodatkowania były budowle. Podstawę ich opodatkowania stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego (art. 4 ust. 1 pkt 3 o podatkach i opłatach lokalnych). Wyłącznym dysponentem wiedzy w zakresie wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest sam podatnik, bo to on prowadzi ewidencję środków trwałych i dokonuje odpisów amortyzacyjnych od wartości budowli. Jak podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wykaz środków trwałych w formie nadającej się do przyjęcia do wymiaru zobowiązania podatkowego, pełnomocnik Spółki przedstawił dopiero w piśmie z dnia 19 listopada 2014 r., które wpłynęło do organu 25 listopada 2014 r.. Z kolei zgodnie z art. 139 § 4 O.p., do terminów załatwiania spraw nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Zdaniem organu odwoławczego, jeżeli zatem jedynie strona dysponowała informacjami niezbędnymi do określenia wysokości zobowiązania podatkowego, w tym wypadku wartości budowli będących środkami trwałymi i nie wykonała obowiązków wynikających art. 6 ust. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to taka bierność musi być kwalifikowana jako opóźnienie postępowania następujące z jej winy, którego czas trwania nie powinien być wliczany do terminu załatwienia sprawy. Niewątpliwie bierność ta jest też działaniem bezprawnym, bowiem strona ignoruje obowiązki spoczywające na niej z mocy prawa, a tym samym przyczynia się do opóźnienia w wydaniu decyzji. Kolegium podkreśliło, że nie tylko przyczynienie się strony do opóźnienia procedowania powoduje, że nalicza się odsetki za zwłokę, pomimo iż postępowanie trwało dłużej niż 3 miesiące. Skutek ten występuje także wówczas, gdy opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Nawet zatem gdyby uznać, że pełnomocnik strony nie przyczynił się do opóźnienia, to niewątpliwie organ nie mógł załatwić sprawy terminowo z powodów niezależnych od niego. Nie dysponował on bowiem danymi niezbędnymi do zakończenia postępowania, a jedynym ich dysponentem była strona postępowania. Skoro Spółka wykonała ciążący na niej z mocy prawa obowiązek przedstawienia danych pismem z dnia 19 listopada 2014 r., które wpłynęło do organu w dniu 25 listopada 2014 r., to wydanie decyzji kończącej postępowanie w dniu "[...]" r., pomimo wszczęcia postępowania w dniu 1 lipca 2014 r., znajduje usprawiedliwienie w okolicznościach sprawy. W ocenie SKO, do przekroczenia trzymiesięcznego terminu przyczyniła się strona postępowania i jednocześnie opóźnienie w wydaniu decyzji powstało z przyczyn niezależnych od organu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, zarzuciła naruszenie art. 54 § 2 O.p., poprzez uznanie, że opóźnienie w terminowym zakończeniu postępowania nastąpiło z jej winy oraz przyczyn niezależnych od organu, podczas gdy organ podatkowy przez długie okresy nie podejmował żadnej czynności w postępowaniu, co w konsekwencji spowodowało opóźnienie w wydaniu decyzji z jego winy. Dlatego zobowiązany był do zastosowania art. 54 § 1 pkt 7 O.p. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że zaakceptowany przez organ sposób zarachowania dokonanej wpłaty nie uwzględnia treści art. 54 § 1 O.p., który określa okresy, za które nie nalicza się odsetek za zwłokę. Powołując treść art. 54 § 2 O.p. strona zarzuciła organowi nieprawidłowe uznanie, iż w przedmiotowej sprawie do opóźnienia przyczyniła się strona i jednocześnie opóźnienie w wydaniu decyzji powstało z przyczyn niezależnych od organu. Podkreśliła, że stwierdzenie takich okoliczności wymaga każdorazowo oceny przebiegu konkretnego postępowania, czego organ podatkowy I instancji zaniechał. W orzecznictwie sądowym stwierdzono zaś, że jeśli organ uważa, iż opóźnienie w wydaniu decyzji było skutkiem działań podatnika lub jego przedstawiciela albo powstało z przyczyn niezależnych od organu (co wyłączałoby ochronę podatnika), ma obowiązek to wykazać (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowym w Łodzi z dnia 3 listopada 2000 r., sygn. akt I SA/Łd 2165/98, ONSA z 2002 r., nr 1, poz. 15, LEX nr 46968). kolei, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził, że korzystanie przez stronę z uprawnień proceduralnych przysługujących jej w ramach postępowania podatkowego nie jest przyczynieniem się strony lub jej przedstawiciela do opóźnienia w wydaniu decyzji w rozumieniu art. 54 § 2 O.p. (prawomocny wyrok z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Op 394/07, ONSAiWSA z 2011 r., nr 4, poz. 69, LEX nr 873982). Spółka zwróciła uwagę, że pomiędzy poszczególnymi wezwaniami w sprawie były przerwy, w odniesieniu do których organ podatkowy nie przedstawił racjonalnego uzasadnienia. Zawarł zaś tylko ogólnikowe, lakoniczne wyjaśnienia, w żaden sposób nie uzasadniające zwłoki organu podatkowego w załatwieniu sprawy. Zdaniem strony, za okoliczności, o których mowa w art. 54 § 2 O.p., nie mogą zostać uznane powołane przez organ I instancji okresy konieczne do doręczenia jej pisma procesowego, gdyż doręczenia stanowią "zwykłe" czynności podejmowane w toku postępowania. Zatem przepisy o terminach zakończenia postępowania uwzględniają już konieczność doręczeń, jak również okresy konieczne do przeprowadzenia niezbędnych dowodów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a.", kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wskazać też należy, iż niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. W myśl bowiem art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadnicza kwestia sporna w niniejszej sprawie dotyczy zakwalifikowania przez organy okresów, za które naliczono Spółce odsetki za zwłokę, w związku z przekroczeniem trzymiesięcznego terminu doręczenia decyzji, licząc od dnia wszczęcia postępowania w przedmiocie określenia Jej wysokości podatku od nieruchomości za 2009 r.. Zdaniem strony skarżącej odsetki za wyżej wskazany okres nie są należne, skoro pomiędzy poszczególnymi wezwaniami organu wystąpiły przerwy, których organ nie uzasadnił. Przy czym doręczenia w toku postępowania stanowią zwykłe czynności, zaś przepisy o terminach zakończenia postępowania uwzględniają konieczność ich dokonania. Z kolei według organu, opóźnienie w wydaniu decyzji nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych, zaś do przekroczenia trzymiesięcznego terminu przyczyniła się strona postępowania. Na tle tak zarysowanej kwestii spornej zauważenia na wstępie wymaga, iż reguły zaliczania dokonywanych przez podatników wpłat z tytułu ciążących zaległości podatkowych, określone zostały w art. 62 O.p.. W myśl tego przepisu, wpłata jest zaliczana proporcjonalnie na poczet najwcześniejszej (albo wskazanej przez podatnika) zaległości podatkowej. Z istnieniem zaległości podatkowej związane są odsetki za zwłokę, pokrywane z dokonanej wpłaty, przy czym stosuje się w tym przypadku proporcjonalny podział dokonanej wpłaty na poczet zaległości i na poczet odsetek – zgodnie z art. 55 § 2 O.p.. Podział ten dokonywany jest w wydawanym przez organ podatkowy postanowieniu, w którym musi być znana, oprócz kwoty zaległości, również kwota odsetek za zwłokę na dzień dokonania wpłaty. Postanowienie takie stanowi jedynie formalny akt, który informuje o sposobie zaliczenia wpłaty i nie przesądza o istnieniu zaległości podatkowej. Zaznaczyć należy, że w art. 53 § 1 O.p. ustanowiona została zasada, że od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę. W art. 54 § 1 O.p. określone są jednak wyjątki od tej zasady, odnoszące się do różnych sytuacji faktycznych, w tym do przypadków przedłużenia postępowania. Regulacje te generalnie mają dla podatnika charakter ochronny, gdyż przeciwdziałają narastaniu należności odsetkowych na skutek przewlekłości postępowania, na którą to przewlekłość podatnik nie ma wpływu. Przy czym zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 O.p., odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W art. 54 § 2 O.p. przewidziano przypadek, w którym pomimo zaistnienia przesłanek do odstąpienia od zasady naliczania odsetek od zaległości podatkowej następuje powrót do zasady naliczania tych odsetek. W myśl tego przepisu, art. 54 § 1 pkt 3 i 7 ustawy nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Przepis ten uchyla zatem ochronę podatnika przed skutkami przewlekłości postępowania, a to ze względu na przyczynienie się samego podatnika do zaistnienia tej przewlekłości, lub też z uwagi na okoliczność, że przewlekłość powstała z przyczyn obiektywnych, niezależnych od organu podatkowego. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym przyczyny przedłużenia się postępowania podatkowego podlegają ocenie organu orzekającego o naliczaniu lub nienaliczaniu odsetek, a ocena ta musi uwzględniać m.in. złożoność sprawy, ilość i rodzaj przeprowadzanych dowodów, terminowość i celowość czynności podejmowanych przez organ w toku postępowania, czas niezbędny do dokonania czynności, w tym np. przesłuchania świadków. Wskazuje się, że "jeżeli czynności te zajmowały odpowiednią ilość czasu i uzasadnione były z uwagi na zawiłość sprawy i jej etap oraz z uwagi na konieczność respektowania uprawnień stron postępowania, to uznać należy, że przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu" (p. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 907/08, LEX nr 576753). Podkreślić należy, że "podejmowanie działań przez organ podatkowy, czy to z własnej inicjatywy, czy też w związku z wystąpieniem strony, jeśli jest ono zgodne z przepisami postępowania podatkowego, nie może być traktowane jak niezałatwienie sprawy z przyczyn leżących po stronie organu, o jakich mowa w poddanym wykładni przepisie. Również korzystanie przez stronę z uprawnień procesowych, w sposób niewskazujący na ich nadużywanie nie może być poczytywane jako przyczynienie się do opóźnienia w załatwieniu sprawy. Zatem dopiero wykazanie organowi braku działań, czy też nieuzasadnioną przewlekłość lub przyczynienie się (z reguły zawinione) przez stronę oraz wystąpienie związku pomiędzy zachowaniem stron a powstałym z tego powodu opóźnieniem umożliwia zastosowanie art. 54 § 2 Ord. pod." (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 930/08, LEX nr 565815). Przyjmuje się, że skoro korzystanie przez stronę postępowania z przysługujących jej praw procesowych nie może być traktowane jako przyczynienie się strony do opóźnienia w wydaniu decyzji, to tak samo wypełnianie przez organ obowiązków procesowych, nierzadko skorelowanych z uprawnieniami strony, nie może być traktowane jako opóźnienie w wydaniu decyzji z przyczyn zależnych od organu (p. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1446/14, LEX nr 1668147). Podkreślić również należy, że szybkość rozpoznania sprawy (art. 125 O.p.) nie może usprawiedliwiać ignorowania innych zasad procesowych, w szczególności nie może przesłaniać fundamentalnej zasady prawdy materialnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się również, że względnie niewielkie opóźnienie w rozpoznaniu sprawy należy uznać za usprawiedliwione dążeniem do prawdy obiektywnej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Kr 137/11 oraz z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt III SAB/Kr 35/13). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie, w rozstrzygnięciach obu instancji przekonywująco wykazano, że przekraczające trzymiesięczny termin przedłużenie czasu trwania postępowania podatkowego, nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu I instancji oraz że do przekroczenia tego terminu przyczyniła się strona postępowania. Z przedstawionych do kontroli Sądu materiałów sprawy wynika, iż w toku prowadzonego postępowania podatkowego, organ I instancji trzykrotnie wzywał Spółkę do przedłożenia dokumentacji w zakresie jej środków trwałych położonych na terenie D.. Wobec niepełnych danych przesłanych w formie elektronicznej (na płycie CD) dotyczących budowli znajdujących się również na terenach innych gmin, organ ten nie dysponując materiałem dowodowym pozwalającym na dokonanie oceny całokształtu okoliczności sprawy i na tej podstawie wymiaru należności, prawidłowo przedłużał termin załatwienia sprawy (postanowieniami z 31 lipca 2014 r. a następnie z 1 października 2014 r.). Wykaz środków trwałych w formie nadającej się do przyjęcia do wymiaru zobowiązania podatkowego, pełnomocnik Spółki przedstawił dopiero w piśmie, które wpłynęło do organu 25 listopada 2014 r.. Wydanie decyzji kończącej postępowanie w dniu "[...]"r., słusznie ocenione zostało zatem jako znajdujące usprawiedliwienie w okolicznościach sprawy. Jej złożoność oraz konieczność dokładnej analizy będącej w posiadaniu Spółki, a nie przedstawianej pomimo wezwań właściwej dokumentacji, stanowi zdaniem Sądu podstawę do stwierdzenia, że strona przyczyniła się do przedłużenia postępowania podatkowego na okres przekraczający trzy miesiące. Ponadto podkreślić należy, że jak wynika z akt, wpływ na przekroczenia przez organ I instancji 3-miesięcznego terminu miały działania skarżącej w toku postępowania podatkowego, w związku z jej wnioskiem z dnia 17 lipca 2014r. o doręczanie pism w formie elektronicznej, a następnie prowadzoną w związku z tym wnioskiem korespondencją (pisma Spółki z dnia 7 i 26 sierpnia i 9 października 2014r.). Za niezasadny Sąd uznał zarzut strony, iż okresy konieczne do doręczenia jej pism procesowych nie mogą być uznane za okoliczności, o których mowa w art. 54 § 2 O.p., skoro przepisy o terminach zakończenia postępowania uwzględniają konieczność dokonania doręczeń. Wprawdzie co do zasady korzystanie przez stronę postępowania z przysługujących jej praw procesowych (w tym uprawnienia do doręczania jej pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej) nie może być traktowane jako przyczynienie się strony do opóźnienia w wydaniu decyzji, jednak w takim przypadku uzasadnione jest też twierdzenie, że opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Zgodne z przepisami postępowania, podejmowanie przez organ działań w związku z wnioskiem strony nie może być bowiem uznane za niezałatwienie sprawy z przyczyn leżących po jego stronie. Zaistniała tym samym druga z określonych w ww. przepisie przesłanek odstąpienia od nienaliczania odsetek, skoro do przekroczenia trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 54 § 1 pkt 7 O.p. doszło z przyczyn od organu niezależnych. Reasumując, zdaniem Sądu stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w niniejszej sprawie, jak i powołana w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia argumentacja, jest w pełni zasadna. Organy obu instancji prawidłowo oceniły przyczyny niedochowania terminu, o którym mowa w art. 54 § 1 pkt 7 O.p.. Zastosowanie art. 54 § 2 O.p. było zatem uzasadnione i nie narusza prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.