II FSK 357/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Dumas (sprawozdawca), Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia WSA (del.) Alicja Polańska, Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "P. [...]" sp. z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 września 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 765/15 w sprawie ze skargi "P. [...]" sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "P. [...]" sp. z o.o. z siedzibą w B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 765/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2015 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem - Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej spółki na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014 r. obejmującego zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za styczeń 2014 w wysokości 119.042 zł. Zawiadomieniem z dnia 29 kwietnia 2014 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w BGŻ w Warszawie. Zawiadomienie o zajęciu doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 2 maja 2014 r., natomiast zobowiązana otrzymała odpis zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 5 maja 2014 r. Wierzytelność stwierdzona wskazanym tytułem wykonawczym została uregulowana poprzez zapłatę w dniu 5 maja 2014 r. Pismem z dnia 6 maja 2014 r. organ egzekucyjny zawiadomił bank o zmianie wysokości zajęcia rachunku bankowego, dokonanego zawiadomieniem z dnia 29 kwietnia 2014 r., ograniczając je do wysokości kosztów egzekucyjnych w kwocie 7.278 zł. Przekazane przez bank środki pieniężne pokryły w całości koszty egzekucyjne przypisane do tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014 r., co skutkowało zakończeniem w dniu 6 maja 2014 r. egzekucji prowadzonej na jego podstawie. Pismem z dnia 7 maja 2014 r. spółka wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014 r. wraz z wnioskami o umorzenie postępowania egzekucyjnego, uchylenie zastosowanych środków egzekucyjnych i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego i wszystkich czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutów. Postanowieniem z dnia 8 lipca 2014 r. Naczelnik odmówił uznania za zasadne zgłoszonych przez zobowiązaną zarzutów. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1265/14, WSA w Gdańsku uchylił zaskarżone postanowienie oraz określił, że nie może być ono wykonywane. Sąd uznał, że zapłata przez skarżącą w dniu 29 kwietnia 2014 r. kwoty 37.588 złotych nastąpiła przed wszczęciem egzekucji, zatem zasadny jest zarzut oparty na podstawie wskazanej w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm. – określanej dalej jako "u.p.e.a.") w związku z wygaśnięciem obowiązku w tej części przed wszczęciem egzekucji. Natomiast wbrew twierdzeniu strony skarżącej wpłata dokonana w dniu 5 maja 2014 r. nie skutkowała wygaśnięciem obowiązku przed datą wszczęcia egzekucji, zatem zarzut w tym zakresie prawidłowo został uznany jako nieuzasadniony. Za nieuzasadnione Sąd uznał też zarzuty naruszenia art. 27 pkt 3 § 1 u.p.e.a. oraz zastosowania zbyt uciążliwego środka (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.). Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku uchylił postanowienie Naczelnika w części uznania za niezasadne zarzutów wykonania i wygaśnięcia obowiązku objętego tytułem wykonawczym z dnia 2 kwietnia 2014 r. i orzekł o uznaniu tego zarzutu za uzasadniony w części obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym w kwocie 37.588,00 zł oraz umorzył postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie ww. tytułu wykonawczego w tej części, w pozostałym zaś zakresie utrzymał postanowienie organu pierwszej instancji w mocy. Organ podniósł, że wszczęcie egzekucji nastąpiło w dniu 2 maja 2014 r. i na ten dzień obowiązek egzekwowany został wykonany i wygasł w części, tj. w kwocie 37.588,00 zł, której wpłata nastąpiła w dniu 29 kwietnia 2014 r. W dniu 2 maja 2014 r. wysokość egzekwowanej należności wynosiła 82.091,86 zł – należność główna i 1484,40 zł – odsetki za zwłokę liczone na dzień 2 maja 2014 r. Stwierdzono dalej, że organ egzekucyjny w sposób nieuprawniony wszczął zatem egzekucję celem wyegzekwowania zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r. w kwocie 119.042,00 zł (należność główna), a więc w kwocie wyższej niż podlegająca wykonaniu. Wobec powyższego organ za uzasadniony uznał zarzut wykonania obowiązku w kwocie 37.588,00 zł. W pozostałej natomiast części tj. co do kwoty 82.091,86 zł zarzut wykonania i wygaśnięcia obowiązku uznany został za nieuzasadniony, albowiem kolejny przelew środków pieniężnych w wysokości 119.000 zł dokonany został przez zobowiązaną spółkę na rzecz wierzyciela w dniu 5 maja 2014 r., a zatem po wszczęciu egzekucji. Ustosunkowując się do argumentów podniesionych przez pełnomocnika zobowiązanego jako uzasadnienia zarzutu nieistnienia i braku wymagalności egzekwowanego obowiązku, wobec wpłat dokonanych przez podatnika w dniach: 29 kwietnia 2014 r. i 5 maja 2014 r. oraz zaliczenia nadpłaty wynikającej z zeznania CIT-8 za 2013 r., Dyrektor wyjaśnił, że konieczne jest rozróżnienie pojęć "istnienia" obowiązku i jego "wymagalności". Obowiązek niewątpliwie istniał, w obrocie prawnym funkcjonowała bowiem deklaracja VAT za styczeń 2014 r. Był on również wymagalny, nie zaistniały bowiem żadne okoliczności skutkujące brakiem jego wymagalności. Za niezasadny uznał organ także zarzut dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, wymieniony w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Stwierdzono, że organ egzekucyjny prawidłowo odniósł się do kwestii dopuszczalności egzekucji, podkreślając fakt, iż obowiązek objęty tytułem wykonawczym z dnia 22 kwietnia 2014 r. podlega egzekucji administracyjnej. W niniejszej sprawie nie wystąpiła również przesłanka niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego na podstawie zawiadomienia z dnia 29 kwietnia 2014 r., organ egzekucyjny zastosował bowiem jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ustosunkowując się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony, że przedmiotowe zajęcie, w wyniku którego wyegzekwowano kwotę 7.278,00 zł utrudniło prowadzenie działalności zobowiązanej. W kwestii złożonego przez podatnika wniosku z dnia 17 lutego 2014 r. o odroczenie terminu płatności 1/2 kwoty 199.296,00 zł stanowiącej podatek od towarów i usług za styczeń 2014 r., Dyrektor stwierdził, że Naczelnik postanowieniem z dnia 26 marca 2014 r. pozostawił ten wniosek bez merytorycznego rozpoznania, z uwagi na nieuzupełnienie przez spółkę braków formalnych podania. Organ nie podzielił również zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy z dnia 22 kwietnia 2014 r. wymogów formalnych. W odniesieniu do podniesionego w zażaleniu z dnia 28 lipca 2014 r. strona naruszenia m.in. art. 33 pkt 3 u.p.e.a. organ stwierdził, że brak jest podstaw do jego merytorycznego rozpoznania. Dyrektor wyjaśnił ponadto, że kwestia kosztów egzekucyjnych przypisanych do tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014 r., na podstawie którego wszczęto egzekucję do majątku spółki, powinna być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. W skardze zarzucono naruszenie: art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935, dalej: "K.p.a."), art. 34 § 1, § 4, § 5 w związku z art. 33 pkt 1, 2, 3, 6, 8 i 10 u.p.e.a, art. 64c § 3 u.p.e.a., art. 64c § 7, § 3, art. 64 § 1, art. 64b u.p.e.a. oraz art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonym postanowieniu. W zaskarżonym wyroku WSA w Gdańsku w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, że przedmiotowa sprawa była już oceniana przez sąd administracyjny w wyroku w tego Sądu z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1265/14, podkreślając okoliczność związania oceną prawną i wskazaniami zawartymi w tym orzeczeniu. Sąd wyjaśnił dalej, że we wniesionej skardze skarżąca w związku z wpłatą z dnia 5 maja 2014 r., dokonaną na dwie godziny przed odebraniem przesyłki zawierającej zawiadomienie o dokonaniu zajęcia rachunku bankowego i tytuł wykonawczy, wiąże skutki w postaci wygaśnięcia zobowiązania, braku wymagalności zobowiązania, niedopuszczalności egzekucji i niedopuszczalności środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 1, pkt 2 i pkt 6 u.p.e.a.). Zarzuty te Sąd oceniał jako bezzasadne, podnosząc, że w prawomocnym wyroku WSA przesądzone zostało, iż wpłata dokonana w dniu 5 maja 2014 r. nie skutkowała wygaśnięciem obowiązku przed datą wszczęcia egzekucji. Dalej podniesiono, że podobnie w ww. wyroku Sąd w sposób wiążący uznał za prawidłowe stanowisko organów co do niezasadności zarzutu naruszenia art. 27 pkt 3 § 1 u.p.e.a. oraz zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.). Dalej Sąd stwierdził, że zarzuty skargi dotyczące sposobu rozliczenia kosztów postępowania egzekucyjnego pozostają poza granicami niniejszej sprawy. Skarżąca sama wskazuje, że odrębnym pismem wniosła do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 2 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia należnych kosztów egzekucyjnych w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika US na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W tym też postępowaniu strona może podnosić zarzuty dotyczące naruszenia art. 64c, art. 64b i art. 64 u.p.e.a. W sprawie niniejszej natomiast zarzuty te nie podlegają merytorycznemu rozpatrzeniu, leżą bowiem poza jej granicami. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 765/15, skarżąca zaskarżyła go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając: I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a." naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest (1) art. 59 § 1 punkty 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Z 2012 r., poz. 749 z późn. zmian.) - dalej "O.p" - w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędem polegającym na nieuwzględnieniu skargi; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 2. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 34 § 1, § 4, § 5 w związku z art. 33 punkty 1, 2, 3, 6, 8 i 10 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżąca wykazała, iż Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2015 r. bezzasadnie uchylił postanowienie Naczelnika z dnia 8 lipca 2014 r. jedynie w części uznania za niezasadne zarzutów: wykonania i wygaśnięcia obowiązku objętego tytułem wykonawczym z dnia 22 kwietnia 2014 r. i orzekł o uznaniu za zasadne zarzutów wykonania i wygaśnięcia w części obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym w kwocie 37.588,00 zł oraz umorzył postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie ww. tytułu wykonawczego w części - tj. w zakresie objętym ww. zarzutami, a w pozostałym zakresie utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie, podczas gdy w ocenie strony skarżącej zasadne był wydanie przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowienia uchylającego w całości postanowienie Naczelnika z dnia 8 lipca 2014 r. w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie w całości wszystkich zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014 r. i umorzenie w całości postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika na podstawie ww. tytułu wykonawczego; 3. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z art. 34 § 1, § 4, § 5 w zw. z art. 33 punkty 1, 2, 3, 6, 8 i 10 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżąca wykazała, iż organy administracji pierwszej i drugiej instancji bezzasadnie nie uwzględniły wszystkich zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego obowiązku objętego tytułem wykonawczym z dnia 22 kwietnia 2014 r.; 4. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 18 i art. 33 punkty 1, 2, 3, 6, 8 i 10 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi przez Sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy skarżąca wykazała, iż postanowienia organów administracji obydwu instancji zawierają błędne rozstrzygnięcia i uzasadnienia; 5. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z art. 34 § 1, § 4, § 5 w związku z art. 33 punkty 1, 2, 3, 6, 8 i 10 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu wyroku z dnia 16 września 2015 r., w którym Sąd pierwszej instancji błędnie ocenił, iż organy pierwszej i drugiej instancji zasadnie nie uwzględniły większości zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego obowiązku objętego tytułem wykonawczym z dnia 22 kwietnia 2014 r. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przedmiotowa sprawa była już oceniana przez sąd administracyjny. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 1265/14, Sąd kontrolując legalność poprzednio wydanego w przedmiocie zgłoszonych przez stronę zarzutów postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 sierpnia 2014r. wskazał, że "(...) zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego z dnia 29 kwietnia 2014 r. zostało doręczone Bankowi w dniu 2 maja 2014 r. (k. 7 akt). Zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji następuje z momentem doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W niniejszej sprawie jest okolicznością bezsporną, że odpis tytułu wykonawczego został doręczony skarżącemu w dniu 5 maja 2014 r. (k.6 akt). Pojęcie dłużnika zajętej wierzytelności zostało zdefiniowane w art. 1 a pkt 3 u.p.e.a., zgodnie z którym bank należy do tej kategorii podmiotów. Przepis art. 26 § 5 u.p.e.a. stwarza alternatywę rozłączną i oznacza, że spełnienie tylko jednego warunku – doręczenia bądź dłużnikowi zajętej wierzytelności bądź doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, prowadzi do wszczęcia postepowania egzekucyjnego (...)". Oceniając stan faktyczny sprawy w świetle wskazanych przepisów Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że wszczęcie egzekucji nastąpiło z dniem 2 maja 2014r. Zapłata przez skarżącego w dniu 29 kwietnia 2014 r. kwoty 37.588 złotych nastąpiła przed wszczęciem egzekucji, zatem zasadny okazał się zarzut oparty na podstawie wskazanej w art. 33 ust. 1 u.p.e.a. w związku z wygaśnięciem obowiązku w tej części przed wszczęciem egzekucji. Natomiast wpłata dokonana w dniu 5 maja 2014 r. nie skutkowała wygaśnięciem obowiązku przed datą wszczęcia egzekucji, zatem zarzut w tym zakresie został uznany za nieuzasadniony. Zgodnie art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Powyższe oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. wyrok NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2617/11). Skarżący w związku z wpłatą z dnia 5 maja 2014 r., dokonaną na dwie godziny przed odebraniem przesyłki zawierającej zawiadomienie o dokonaniu zajęcia rachunku bankowego i tytuł wykonawczy, wiąże skutki w postaci wygaśnięcia zobowiązania, braku wymagalności zobowiązania, niedopuszczalności egzekucji i niedopuszczalności środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 1, pkt 2 i pkt 6 u.p.e.a.). Zarzuty te uznać należy za bezzasadne. W niniejszej sprawie bowiem w prawomocnym wyroku Sądu pierwszej instancji przesądzone zostało, że wpłata dokonana w dniu 5 maja 2014 r. nie skutkowała wygaśnięciem obowiązku przed datą wszczęcia egzekucji, a zatem Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że zarzuty w tym zakresie prawidłowo zostały przez organy uznane za nieuzasadnione. Podobnie we wskazanym wyroku Sąd pierwszej instancji w sposób wiążący uznał za prawidłowe stanowisko organów co do niezasadności zarzutu naruszenia art. 27 pkt 3 § 1 u.p.e.a. oraz zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.). W kontekście powyższych rozważań, nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. poprzez zawarcie w zaskarżonym wyroku błędnej oceny prawnej i oddalenie skargi. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., w myśl którego uzasadnienie wyroku winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zawarcie błędnej oceny prawnej, uznać należy, ze zarzut ten jest bezpodstawny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli zaskarżonego postanowienia i będąc na mocy art. 153 p.p.s.a. związany oceną Sądu, wyrażoną w wyroku z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1265/14 oddalił skargę, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Po przedstawieniu stanu sprawy, Sąd pierwszej instancji omówił zarzuty podniesione w skardze, wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wyjaśnił zajęte stanowisko. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada zatem wzorcowi formalnemu nakreślonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a., pozwalając na odtworzenie toku myślowego sądu oraz kontrolę instancyjną orzeczenia. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można uznać za usprawiedliwiony w sytuacji, kiedy skarżący wykaże, że sąd nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści tego przepisu, zastosowania przez organy przepisów prawa(wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 95/12). Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną (wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2243/11). Ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 2230/13). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. ----------------------- 4