I SA/Sz 636/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Oddziału Z. S. w S. z dnia [...]. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej A. R. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zdanie odrębne. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowieniem z dnia 12.05.2017 r., znak: [...]; [...] – po rozpoznaniu zażalenia zobowiązanej A. R. (dalej zwana "Zobowiązaną", "Stroną" lub "Skarżącą") - Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej także "Organ odwoławczy") utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 10.03.2017 r., znak: [...], którym uznano za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez Zobowiązaną w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie wystawionych w dniu 27.10.2016 r. tytułów wykonawczych o numerach: [...] [...] Ww. opisane zaskarżone postanowienie wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – zwanej w skrócie "K.p.a."), art. 18 i art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm. – zwanej w skrócie "u.p.e.a."), w uzasadnieniu którego Organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. (działając jako wierzyciel i organ egzekucyjny) wszczął egzekucję administracyjną przeciwko Zobowiązanej na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] (15 szt.) wystawionych w dniu 27.10.2016 r. Postępowaniem objęto należności powstałe wskutek nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od [...] do [...]. Odpisy ww. tytułów wykonawczych doręczono Zobowiązanej w dniu 02.11.2016 r. Pismem z dnia 09.11.2016 r. pełnomocnik Zobowiązanej, J. R., złożył zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...] (15 szt.) wystawionych w dniu 27.10.2016 r., podnosząc zarzuty: - przedawnienia obowiązku art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), - niedopuszczalność egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.), - brak uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.), - niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Dodatkowo pełnomocnik Zobowiązanej wskazał, że zaskarżone tytuły wykonawcze, to już trzeci komplet tytułów wykonawczych wystawionych w sprawie i ponownie można im zarzucić te same uchybienia, m.in. brak pisma przewodniego z informacją jakie tytuły zostały przesłane. Ponadto, zarzucił tytułom wykonawczym błędy formalne, tj.: brak adnotacji o tym, że są odpisami tytułów wykonawczych, że odbiegają od wzoru stanowiącego załącznik nr [...] do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2014 r. poz. 650) np. poprzez usunięcie rubryk B, C i D, a także, że w przedmiotowych tytułach nie wypełniono pola 4 w rubrykach E.1, E.2, E.3 i E.4, tj. daty do której należność pieniężna może być dochodzona. Pełnomocnik podkreślił, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte bez doręczenia zobowiązanej upomnienia, mimo takiego obowiązku oraz, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał w tytułach wykonawczych jako podstawę prawną dochodzonego obowiązku orzeczenie oznaczone jako [...], tj. tak samo jak w tytułach wykonawczych z dnia 05 lipca 2016 r., na podstawie których postępowanie egzekucyjne zostało umorzone postanowieniem nr [...] z dnia 06.10.2016 r. ze względu na podanie błędnych identyfikatorów podstawy prawnej obowiązku. Pełnomocnik wskazał również na przedawnienie, przynajmniej części dochodzonych należności. Podnosząc powyższe, wniesiono o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 27.10.2016 r. W wyniku rozpatrzenia zarzutów Dyrektor Oddziału Ubezpieczeń Społecznych w S. (dalej także "Organ egzekucyjny I instancji") postanowieniem z dnia 10.03.2017 r., nr [...], uznał za nieuzasadnione zarzuty przedawnienia obowiązku dochodzonego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...], niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. oraz niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Pismem z dnia 22.03.2017 r. pełnomocnik Zobowiązanej złożył zażalenie na powyższe postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S., zarzucając mu bezpodstawne uznanie, że tytuły objęte przedmiotowym postępowaniem zostały doręczone zastępczo, w trybie art. 44 K.p.a., w dniu 17.11.2010 r. podczas, gdy zostały doręczone Zobowiązanej w dniu 02.11.2017 r., albowiem do doręczenia tego nie mogło dojść z uwagi na nie przebywanie zobowiązanej pod adresem stałego zameldowania, tj. R. , ul. [...], ani pod adresem, gdzie Zobowiązana mieszka od [...] r. do dzisiaj, tj. [...], gm. Ś.. Uzasadniając powyższe pełnomocnik Zobowiązanej przywołał szereg twierdzeń odnośnie miejsca pobytu i zamieszkiwania Zobowiązanej i związanego z tym faktu braku możliwości skutecznego doręczenia odpisów tytułów wykonawczych. W związku z powyższym pełnomocnik Zobowiązanej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, uznanie doręczenia tytułów wykonawczych w dniu 02.11.2016 r., a w przypadku wątpliwości - o przeprowadzenie postępowania dowodowego dotyczącego zamieszkania i przebywania Zobowiązanej w okresie od 15.09.2010 r. do 30.06.2011 r. oraz o ponowne rozpatrzenie zarzutów z dnia 09.11.2016 r. z wyłączeniem części dotyczącej obowiązku doręczenia upomnień. Wyżej opisanym postanowieniem z dnia 12.05.2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej także "Organ odwoławczy") utrzymał w mocy postanowienie Organu egzekucyjnego I instancji z dnia 10.03.107 r. W pierwszej kolejności Organ odwoławczy stwierdził, że na tle stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 § 1 u.p.e.a. i są wśród nich zgłoszone w niniejszym postępowaniu okoliczności: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (pkt 1), niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego (pkt 6), brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 (pkt 7) oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (pkt 10). Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Wskazano przy tym, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt I FPS 4/06, przesądził, że w sytuacji gdy organ egzekucyjny i wierzyciel są tymi samymi podmiotami, stanowisko wierzyciela i rozstrzygnięcie o zarzutach objęte są tym samym postanowieniem organu egzekucyjnego, którym z uwagi na przedmiot egzekucji na mocy art. 19 § 4 u.p.e.a. jest dyrektor oddziału ZUS. Stanowisko wierzyciela, tutaj Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., odnośnie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., jest wiążące także dla odwoławczego organu egzekucyjnego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną. Organ odwoławczy, tak jak organ egzekucyjny, będąc związany stanowiskiem wierzyciela, nie jest zatem uprawniony do ingerowania w przedstawioną przez wierzyciela ocenę zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku oraz zarzutu z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., tj. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1, a przy tym prowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów i merytorycznego badania stanowiska wierzyciela, na potwierdzenie czego powołano wyroki NSA z dnia 18 stycznia 2012 r. - sygn. akt II GSK 1490/10; z dnia 13 maja 2016 r. - sygn. akt II GSK 2850/14). A zatem, jak dalej wskazano, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w niniejszej sprawie nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. Wobec tego zarzuty co do naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a. należało za wierzycielem uznać za nieuzasadnione. Dalej Organ odwoławczy wyjaśnił, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Organu I instancji, odnosząc się do zarzutu przedawnienia obowiązku, wierzyciel, powołując przepisy regulujące przedawnienie należności z tytułu składek, wskazał, iż w przedmiotowej sprawie wszystkie należności w momencie wejścia w życie przepisów ustawy z 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. z 2011 r. nr 323, poz. 1387) nie wygasły przed dniem ich wprowadzenia. Biorąc pod uwagę najstarszą dochodzoną od zobowiązanej należność, tj. składkę za [...], która powinna być opłacona do dnia 17.03.2003 r. wyjaśnił, że bieg terminu przedawnienia (według starych przepisów) rozpoczął się w dniu 18.03.2003 r., a kończyłby się w dniu 18.03.2013 r., stosując nowsze przepisy - bieg terminu przedawnienia zakończył się z dniem 1.01.2017 r. Po czym wskazano, że mając na uwadze, iż w tym przypadku korzystniejszą dla Zobowiązanej byłaby opcja pierwsza, wskazał jednak na przepisy dotyczące zawieszenia biegu terminu przedawnienia składek. Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 5b ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2016, poz. 963 ze zm.- zwanej w skrócie " u.s.u.s.") bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego, co oznacza, że wskazanego czasu nie wlicza się do okresu przedawnienia, przy czym po zakończeniu okresu zawieszenia przedawnienia biegnie dalej z uwzględnieniem okresu pomiędzy rozpoczęciem biegu, a powstaniem przyczyny jego zawieszenia. Powołując powyższe, wierzyciel wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawne nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia poprzez prowadzenie egzekucji od dnia 05.04.2011 r. do dnia 29.03.2013 r., tj. od dnia doręczenia tytułów wykonawczych do dnia wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P. postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego nr [...] z dnia 29.03.2013 r. Następnie zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło w związku z prowadzeniem postępowania na podstawie przepisów ustawy z dnia 9.11.2012 r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność (Dz. U. z 2012 r., poz. 1551), zgodnie bowiem z przepisem art. 1 ust. 15 tej ustawy w przedmiotowej sprawie zawieszenie nastąpiło od dnia 6.12.2013 r., tj. od złożenia wniosku do dnia 4.08.2015 r., tj. do uprawomocnienia się decyzji odmawiającej umorzenia należności z tytułu składek. Dalej postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 27.10.2016 r., które objęło jeszcze nieprzedawnione należności, zawiesiło bieg terminu przedawnienia od dnia 2.11.2016 r., tj. od doręczenia Zobowiązanej tytułów wykonawczych i nadal trwa. Wskazując na powyższe wierzyciel potwierdził, iż egzekwowana należność istnieje i jest wymagalna. Odpowiadając natomiast na zarzut Zobowiązanej dotyczący braku doręczenia upomnienia, wierzyciel, powołując się na katalog zwolnień z tego obowiązku zawarty w § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz.U. z 2017 r. poz. 13), wskazał na pkt 2, zgodnie z którym egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. W niniejszej sprawie – jak dalej wskazał Organ odwoławczy - obowiązek objęty przedmiotowymi tytułami wykonawczymi został wskazany w prawomocnym orzeczeniu, tj. decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. nr [...] z dnia 14.10.2010 r. określającej wysokość należności z tytułu nieopłaconych składek. W związku z czym wierzyciel potwierdził, iż w przedmiotowej nie było obowiązku doręczenia zobowiązanej upomnień. Z kolei odnosząc się do zarzutu co do naruszenia art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., Organ odwoławczy wskazał, że zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej nie może być wywiedziony z powodu błędów w wystawieniu tytułów wykonawczych, np. błędnie podanego identyfikatora podstawy prawnej dochodzonego obowiązku. Przede wszystkim wskazać należy, że ustawodawca określając podstawy zarzutów wyodrębnił podstawę dotyczącą niespełnienia wymogów tytułu wykonawczego od podstawy niedopuszczalności egzekucji. Uznać w związku z tym należy, że niedopuszczalność egzekucji, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., wynikać musi z innych przyczyn, niż te wskazane w punktach 1-5 i 7-10 art. 33 u.p.e.a. Odmienna wykładnia prowadziłaby do wniosku, że art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. jest przepisem zbędnym, skoro podana w nim przyczyna mieści się w zakresie pkt 6. Przyczyny niedopuszczalności egzekucji, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., mają bowiem charakter formalny. Egzekucja administracyjna może być niedopuszczalna z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do zobowiązanego lub do organu egzekucyjnego. Z przyczyn zaś podmiotowych egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna, gdy przepisy prawa wyłączają prowadzenie egzekucji wobec zobowiązanego wskazanego w tytule wykonawczym, a także gdy egzekucję prowadzi podmiot niebędący organem egzekucyjnym. Przesłanki przedmiotowe niedopuszczalności egzekucji natomiast odnoszą się do przedmiotu egzekucji i jej podstaw. Z przesłanką przedmiotową niedopuszczalności egzekucji mamy do czynienia, gdy jej przedmiotem jest świadczenie niepodlegające egzekucji administracyjnej, lub gdy tytuł wykonawczy został wystawiony przez podmiot nieuprawniony. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Dodatkowo w postępowaniu egzekucyjnym będącym przedmiotem rozpoznania, organ egzekucyjny nie zastosował dotychczas żadnego środka egzekucyjnego, w związku z czym zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego należy uznać za nieuzasadniony. Przechodząc natomiast do oceny zarzutu niespełnienia wymogów tytułu wykonawczego określonych w art. 27 u.p.e.a., Organ odwoławczy uznał, iż zarzut ten jest nieuzasadniony. Wskazał przy tym, że orzeczenie, które zostało ujęte w tytułach wykonawczych od nr [...] do nr [...] (15 szt.) to decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. nr [...] z dnia 14.10.2010 r. określająca wysokość należności z tytułu nieopłaconych składek. Jak wynika natomiast z objaśnienia dotyczącego sporządzania tytułu wykonawczego stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej, w części E tytułu wykonawczego w poz. 4 - wpisuje się identyfikację podstawy prawnej obowiązku wskazanej w poz. 3. W przypadku zakreślenia kwadratu 3 - wpisuje się rodzaj i numer orzeczenia. W niniejszej sprawie – jak dalej wskazał Organ odwoławczy - w tytułach wykonawczych o numerach od nr [...] do nr [...] (15 szt.) wystawionych w dniu 27.10.2016 r. zaznaczono w części E poz. 3 tych tytułów, że podstawą prawną obowiązku jest orzeczenie. Następnie w części E poz. 4, identyfikując podstawę prawną wskazano nr [...], zaś w poz. 5 - data wydania orzeczenia - podano datę 14.10.2010 r. Z wyjaśnień wierzyciela wynika natomiast, że numer decyzji, powołany w powyższych tytułach wykonawczych, został podany w skrócie, to znaczy bez podawania oznaczeń stałych: [...] (kodu Oddziału ZUS) i [...] (oznaczenia kategorii spraw związanych z informowaniem płatnika składek o stanie konta). Powyższa okoliczność, zdaniem wierzyciela, związana była z brakiem możliwości technicznych uzupełnienia rubryki w części E poz. 4 znakami w ilości koniecznej do wpisania całego numeru decyzji. Zdaniem Organu odwoławczego, ujęcie w powołanych tytułach wykonawczych skróconego numeru decyzji wraz ze wskazaniem daty jej wydania spowodowało, że orzeczenie to jest jak najbardziej możliwe do zidentyfikowania, w związku z czym nie jest to błąd, powodujący uznanie zarzutu za uzasadniony. Niezależnie od tego, że nie może to być przedmiotem zarzutów, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał za stosowane, mając na względzie ogólne zasady postępowania administracyjnego, przede wszystkim te zawarte w art. 7, 8 i 9 K.p.a., odnieść się do pozostałych argumentów wskazanych w piśmie zobowiązanej z dnia 09.11.2016 r. dotyczących kwestionowanych tytułów wykonawczych, a odnoszących się do rzekomych błędów innych niż elementy określone w art. 27 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzucanych błędów formalnych dotyczących m.in.: braku adnotacji o tym, że są odpisami tytułów wykonawczych oraz, że odbiegają od wzoru stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2014 r. poz. 650), np. poprzez usunięcie rubryk B, C i D, a także, że w przedmiotowych tytułach nie wypełniono pola 4 w rubrykach E.1, E.2, E.3 i E.4, tj. daty, do której należność pieniężna może być dochodzona, Organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela, zgodnych ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16.05.2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej. Przedmiotowe tytuły wykonawcze o numerach od nr [...] do nr [...] (15 szt.) z dnia 27.10.2016 r. zawierają wszystkie niezbędne elementy wskazane przez powyższe rozporządzenie. Następnie Organ odwoławczy wskazał, że jak wskazał w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S., Zobowiązana błędnie wywiodła, że organ nie posiada oryginałów tytułów wykonawczych. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że organ egzekucyjny posiada komplet administracyjnych tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...] (15 szt.) z dnia 27.10.2016 r. Wyjaśnił przy tym, że zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania wierzycieli należności pieniężnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 2367), do tytułu wykonawczego przekazanego organowi egzekucyjnemu w postaci papierowej wierzyciel dołącza jego odpisy w liczbie po jednym egzemplarzu dla każdego zobowiązanego. Jeden egzemplarz tytułu wykonawczego wierzyciel może pozostawić w aktach sprawy. Odnosząc się do zarzutu usunięcia rubryk B, C, D, Organ odwoławczy wyjaśnił, że z objaśnień dotyczących sporządzania tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji należności pieniężnych (TW-1) wynika, iż część B, C i D wypełnia się jedynie w konkretnych przypadkach: - cześć B - wypełnia się wyłącznie w przypadku, gdy małżonek zobowiązanego wskazanego w bloku A. 1. ponosi odpowiedzialność (obejmującą majątek wspólny zobowiązanego i jego małżonka) za należność pieniężną, - część C - wypełnia się wyłącznie w przypadku, gdy zobowiązany wskazany w bloku A. 1. jest spółką nieposiadającą osobowości prawnej, - część D - wypełnia się w przypadku, gdy w bloku A. 1. (A.2., jeżeli go dodano, itd.) w poz. 2 zaznaczono kwadrat 2 albo 3. Zdaniem Organu odwoławczego, z uwagi na fakt, że żadna ze wskazanych sytuacji w badanej sprawie nie wystąpiła, w związku z tym obowiązek wypełnienia wskazanych części nie istniał, dlatego też dodawanie tych części nie było konieczne. Ustosunkowując się z kolei do zarzutu niewypełnienia poz. 4 w rubrykach E. 1, E.2, E.3,E.4, tj. daty, do której należność pieniężna może być dochodzona, Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z ww. objaśnieniami, do rubryki tej wpisuje się datę przedawnienia należności pieniężnej, jeżeli przepisy prawa nie przewidują przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Po czym Organ odwoławczy wyjaśnił, że jak wskazał wierzyciel w zaskarżonym postanowieniu, należności z tytułu składek, zgodnie z przepisem art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016, poz. 963 ze zm.) ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. W przepisach wskazanych w art. 24 ust. 5-6 cytowanej ustawy wskazane zostały okoliczności, które wpływają na zawieszenie lub przerwanie biegu przedawnienia. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż tytuły wykonawcze wystawiane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie będą miały wypełnionej poz. 4 w blokach od E.1 do E.4. Sumując, Organ odwoławczy wskazał, że tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...] (15 szt.) z dnia 27.10.2016 r. zostały wypełnione prawidłowo, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r., tytułom tym została nadana przez organ egzekucyjny klauzula wykonalności i odpisy tych tytułów wykonawczych zostały doręczone Zobowiązanej w dniu 02.11.2016 r. Organ egzekucyjny nie ma natomiast obowiązku wysyłania tytułów wykonawczych wraz z pismem przewodnim. Zdaniem Organu odwoławczego, taka forma kierowania dokumentów do zobowiązanego pozwoliłaby jednak zachować ład i porządek oraz byłaby przy tym spełnieniem zasad ogólnych. Odnosząc się natomiast do podnoszonych przez Zobowiązaną zarzutów dotyczących dat doręczeń dokumentów, Organ odwoławczy wyjaśnił, że z analizy materiału dowodowego wynika, iż w dniu 17.11.2010 r. została Zobowiązanej doręczona decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. nr [...] z dnia 14.10.2010 r. określająca wysokość należności z tytułu nieopłaconych składek, będąca podstawą do wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych. Z uwagi na niezłożenie przez Zobowiązaną odwołania w wyznaczonym terminie, decyzja ta stała się prawomocna po upływie miesiąca od daty jej doręczenia. Odpisy tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] (15 szt.) z dnia 27.10.2016 r. zostały natomiast doręczone Zobowiązanej w dniu 02.11.2016 r. Ustosunkowując się z kolei do kwestii przeprowadzenia postępowania dowodowego dotyczącego zamieszkania i przebywania Zobowiązanej w okresie od 15.09.2010 r. do 30.06.2011 r., Organ odwoławczy ponownie wskazał, że w kwestii zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. dotyczącego wykonania lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, jest całkowicie związany stanowiskiem wierzyciela. Nieuzasadnione zatem jest prowadzenie postępowania dowodowego, w wyniku którego Organ odwoławczy i tak nie będzie mógł orzec inaczej niż w wiążącym go stanowisku orzekł wierzyciel. W świetle powyższych argumentów, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jak również o wiążące stanowisko wierzyciela, uznał złożone zarzuty za nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 12.05.2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie Organu egzekucyjnego I instancji z dnia 10.03.2017 r., Zobowiązana, reprezentowana przez pełnomocnika, J. R. (małżonka), wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając mu: 1. błędne uznanie, że w dniu 17.11.2010 roku, w trybie art. 44 K.p.a., Zobowiązanej doręczona została decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. nr [...] z dnia 14.10.2010 r.; 2. błędne uznanie, że w dniu 05.04.2011 r., w trybie art. 44 K.p.a., Zobowiązanej doręczono tytuły wykonawcze. W związku z powyższym Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 3. obrazę przepisów art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 44 § 1-4 K.p.a. przez uznanie, że postępowanie egzekucyjne wobec Zobowiązanej zostało prawidłowo wszczęte, wskutek prawnie skutecznego doręczenia zastępczego, podczas gdy odpisy tytułów wykonawczych doręczono na nieprawidłowy adres, co skutkowało pozbawieniem możliwości udziału Zobowiązanej w postępowaniu egzekucyjnym; 4. błędne uznanie, że doszło do przerwania biegu przedawnienia w okresie od dnia 05.04.2011 r. do dnia 29.03.2013 roku, co wpłynęło na znaczne pogorszenie sytuacji procesowej Zobowiązanej; 5. na podstawie art. 33 § 1 ust. 1 (brak wskazania aktu prawnego) przedawnienie należności. W przypadku wątpliwości co do miejsca zamieszkania Zobowiązanej, Skarżąca wniosła o przeprowadzenie postępowania dowodowego dotyczącego tego, gdzie w okresie od 2005 roku mieszkała oraz gdzie przebywała, i z jakich przyczyn, w okresie od dnia 15.09.2010 r. do dnia 30.06.2011 r., w tym: 1) uzyskanie informacji od Wójta, Gminy Ś. dotyczącej miejsca prowadzenia przez Zobowiązaną działalności gospodarczej w okresie 22.01.2007 r. do dnia 31.08.2008 r., tj. do dnia, w którym Zobowiązana wyrejestrowała tę działalność; 2) uzyskanie informacji od Wójta Gminy Ś. dotyczącej opłaty podatku od nieruchomości w [...], gm. Ś., od trzeciego kwartału 2005 r.; 3) przesłuchanie byłego sołtysa wsi J., jak również sąsiadów Zobowiązanej, zamieszkałych we wsi J., których listę, na wezwanie ZUS, Zobowiązana przedłoży - na okoliczność zamieszkania w [...], gm. Ś. od 2005 roku; 4) włączenie do akt postępowania i uznanie za dowód z dokumentów urzędowych: - albowiem w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddziale w S. muszą się znajdować dokumenty potwierdzające zlecenie Urzędowi Skarbowemu w K. P. postępowania egzekucyjnego dotyczącego wydanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych tytułów wykonawczych od numeru [...] do numeru [...] - postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P. z dnia 29.03.2013 r., Nr [...], na okoliczność, że US w K. P. posiadał wiedzę, że Zobowiązana mieszka w [...] 10, gm. Ś., a co za tym idzie wiedzę tę posiadał również Oddział w S. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych; 5) uzyskanie informacji od Urzędów Skarbowych: a) Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. w sprawach: [...], [...] [...], [...], [...], [...]; b) Urzędu Skarbowego w G. w sprawach: [...] [...], [...] [...], [...] [...], [...] [...], [...] [...], [...] [...], [...] [...], [...] [...], [...] [...] [...] [...], [...] [...], [...] [...], [...] [...], [...] [...] [...] [...], [...] [...], [...] [...] i [...] [...]; c) Urzędu Skarbowego w K. P., w sprawach: [...] [...] i [...], [...], [...]; d) Dyrektora Izby Skarbowej w S. w sprawach: udzielonej pismem z dnia 26.11.2007 r., znak: [...], odpowiedzi na skargę Zobowiązanej z dnia 12.08.2007 r. oraz późniejszej korespondencji dotyczącej skargi, złożonej przez Zobowiązaną w dniu 09.04.2009 r. na okoliczność, iż w toku postępowań egzekucyjnych prowadzonych przeciwko Zobowiązanej w latach 2007 - 2009, posługiwała się adresem: [...], [...]; 6) przesłuchanie osób, które Skarżąca zobowiązała się powiadomić o miejscu i terminie czynności (w związku z czym adresem dla korespondencji tych osób będzie w tej sprawie, adres pełnomocnika Zobowiązanej): P. P.-J., K. R., M. R., H. R., T. W. - na okoliczność, że w okresie od dnia 15.09.2010 r. do dnia 30.06.2011 r. Zobowiązana, z uwagi na brak ogrzewania w domu w [...] [...], gm. Ś. i braku środków na pokrycie kosztów instalacji centralnego ogrzewania, przebywała, w stanowiącym własność ówczesnego męża, M. T. (nieżyjący), w S. przy al. [...], przy czym wskazana lista osób, które mogą ten fakt potwierdzić nie jest zamknięta i na żądanie Sądu, Zobowiązana przedstawi więcej świadków, a jeśli będzie to konieczne, to uda się na al. [...] w S. i ustali nazwiska osób, które tam zamieszkiwały w latach 2010 - 2011 i nadal mieszkają, i Zobowiązana jest przekonana, że pomimo nie utrzymywania tam żadnych kontaktów sąsiedzkich, osoby te potwierdzą ten fakt (ZUS we własnym zakresie może przeprowadzić wywiad w tej sprawie). Z tego adresu pogotowie ratunkowe zabrało Zobowiązaną do [...] Nr [...] w S. w pierwszych dniach grudnia 2010 r., więc na żądanie Sądu, stosowna dokumentacja może również być dostarczona. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przypomniała przebieg postępowania wskazując, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. (działając jednocześnie jako wierzyciel i organ egzekucyjny), wszczął egzekucję administracyjną przeciwko A. R. (Zobowiązanej) na podstawie tytułów wykonawczych od [...] do [...] (15 szt.), wystawionych w dniu 27.10.2016 r., po czym Skarżąca wskazała, że postępowaniem tym objęto należności, powstałe wskutek nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od lutego 2003 r. do lipca 2004 r., zaś odpisy wskazanych tytułów wykonawczych doręczono Zobowiązanej w dniu 02.11.2016 r. Dalej Skarżąca przypomniała także, że pismem z dnia 09.11.2016 r., Jej pełnomocnik złożył zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, któremu zarzucał i zarzuty te w całości podtrzymuje: I. przedawnienie części obowiązku, tj. zarzut, określony w art. 33 § 1 ust. 1 u.p.e.a.; II. brak uprzedniego doręczenia Zobowiązanej upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., tj. zarzut określony w art. 33 § 1 ust. 7 u.p.e.a.; III. brak jakiegokolwiek pisma przewodniego, umożliwiającego stwierdzenie, czego dotyczy sprawa, jak i tego, czy przesłano Zobowiązanej komplet niezbędnych dokumentów; IV. błędne uzupełnienie tytułów wykonawczych, skutkujące zmianą wzoru tytułów wykonawczych, stosowanych w egzekucji administracyjnej; V. brak adnotacji "odpis zgodny z oryginałem",. ewentualnie VI. błędne określenie identyfikatorów podstawy prawnej obowiązku. Następnie Skarżąca podkreśliła, że powyższe zarzuty były składane wcześniej już dwukrotnie, w odniesieniu do uprzednio wysłanych dwóch kompletów tytułów wykonawczych, zaś zarzut przedawnienia stawiany był także w innych postępowaniach – pełnomocnik Zobowiązanej wnosił o umorzenie postepowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 27.10.2016 r., po czym wyjaśniła sposób ich rozpoznania, a następnie obszernie przedstawiła swoje stanowisko, że działanie organu było wadliwe, w szczególności co do przedawnienia należności, i nie wywołało skutków związanych z prawidłowym doręczeniem tytułów wykonawczych, nie otwierało bowiem Zobowiązanej terminu do wniesienia środka odwoławczego, bowiem niedoręczona decyzja nie weszła do obiegu prawnego. Dalej Skarżąca, wskazując na uchybienia w działaniach organu m. in. podniosła, że obecnie, pomimo wprowadzenia przez ustawodawcę instytucji przedawnienia, ze względu na sposób postępowania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jawi się ona jedynie jako pozorna, gdyż nigdy nie dojdzie do przedawnienia należności. Końcowo Skarżąca wskazała na uprawnienia sądu do stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie istniał i funkcjonował żaden akt lub czynność organu administracji publicznej, niezgodne z prawem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł co następuje. Skargę należało uwzględnić, gdyż Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu egzekucyjnego I instancji, wyrażające także stanowisko wierzyciela, zostały wydane bez wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zatem z naruszeniem przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, co ustawodawca w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2017 r, poz. 1369 z późn. zm. – zwanej w skrócie "p.p.s.a.") wiąże z koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 p.p.s.a. dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (tutaj postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Wniosek ten znajduje uzasadnienie w szczególności w treści art. 135 p.p.s.a., który nakazuje sądowi zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 12.05.2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 10.03.2017 r., którym uznano za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez Zobowiązaną w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] z dnia 27.10.2016 r. Przechodząc zatem do meritum sprawy, w pierwszej kolejności wskazać należało, że wprawdzie treść skargi, jak i również zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, obejmuje szereg uchybień w działaniach organu, to jednak najdalej idący w skutkach prawnych jest zarzut dotyczący istnienia obowiązku Skarżącej, objętego ww. tytułami wykonawczymi wystawionymi w dniu 27.10.2016 r. przez wierzyciela – Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., na podstawie których Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. (organ egzekucyjny) wszczął postępowanie egzekucyjne w stosunku do Skarżącej. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Skarżąca m. in. zgłosiła zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego wskazując, że dochodzony obowiązek objęty ww. tytułami wykonawczymi z dnia 27.10.2016 r. uległ przedawnieniu, a zatem podniosła zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. przez przedawnienie dochodzonego obowiązku. Jednakże podniosła również zarzut, że Organ błędnie uznał, iż w dniu 17.11.2010 r., w trybie art. 44 K.p.a., doręczona Jej została decyzja ZUS [...] z dnia 14.10.210 r., nr [...] W myśl art. 34 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4). W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem, a więc stosownie do nakazu wynikającego z wyżej przytoczonego art. 34 u.p.e.a. był zobowiązany do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Jednakże, jak trafnie wskazał Organ odwoławczy, Naczelny Sąd Administracyjny w powiększonym składzie podjął uchwałę z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie o sygn. I FPS 4/06, w której stwierdził, że: "Wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 2002 nr 110 poz. 968 ze zm./, w przypadku gdy wierzycielem jest Skarb Państwa, reprezentowany przez kierownika statio fisci - naczelnika urzędu skarbowego, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe.". Jak wskazano już wcześniej, wierzyciel – Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. uznał postanowieniem z dnia 10.03.2017 r. zgłoszone przez Skarżącą zarzuty, w tym co do przedawnienia dochodzonego obowiązku, za niezasadne. Zajęte przez wierzyciela stanowisko, jako wiążące, stało się podstawą wydania przez Organ odwoławczy zaskarżonego postanowienia, którym utrzymano w mocy postanowienie Organu I instancji. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest okoliczność, że dyrektor Oddziału ZUS skupiał kompetencje organu egzekucyjnego i wierzyciela. Wobec tego, po zgłoszeniu przez Zobowiązaną zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, Organ ten zobowiązany był je rozpoznać merytorycznie. Natomiast Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, mimo, że na mocy art. 23 § 2 i § 4 u.p.e.a. i art. 83c ust. 1 u.s.u.s. pełni nadzór nad egzekucją administracyjną w stosunku do Dyrektora Oddziału ZUS i jest jednocześnie organem odwoławczym od orzeczeń wydawanych przez nadzorowany organ egzekucyjny, związany był jednak stanowiskiem wierzyciela co do treści ich rozstrzygnięcia, stosownie do zacytowanego wyżej art. 34 u.p.e.a. (przepis ten ma charakter normy bezwzględnie obowiązującej "ius cogens", co oznacza, że norma ta wiąże wszystkich jej adresatów i jej stosowanie nie może być niczym, nawet wolą stron, ograniczone). Jednakże Sąd, rozpoznając skargę na postanowienia tych Organów egzekucyjnych obu instancji, w ramach swoich uprawnień (art. 134 i 135 p.p.s.a., o czym wyżej) dokonuje samodzielnej, niezależnej oceny zgłoszonych przez Skarżącą zarzutów, a więc jest uprawniony dokonać kontroli stanowiska wierzyciela co do jego zgodności z prawem, a więc, czy wierzyciel zgodnie z prawem uznał, że będący przedmiotem postępowania egzekucyjnego obowiązek Skarżącej istniał, a zatem, czy faktycznie istniał obowiązek Skarżącej wynikający z decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 14.10.2010 r., znak: [...], a tym samym, czy istniała podstawa prowadzenia egzekucji administracyjnej. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, np. w wyroku NSA z dnia 17.09.2014 r., II GSK 1140/13, w którym Sąd ten – odnosząc się do związania organu egzekucyjnego z wypowiedzią ZUS jako wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 34 § 1 pkt 1- 5 u.p.e.a.) stwierdził, że: "Jeśli zatem sąd dokonuje kontroli postanowienia dyrektora izby skarbowej, to ma możliwość dokonania jego oceny z zastosowaniem środków (art. 134 i 135 p.p.s.a.), o których mowa w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2011r. II FSK 1904/09, LEX nr 992243).". Z tego też powodu, Sąd w pierwszej kolejności musi ocenić postanowienie wierzyciela (ZUS) w zakresie jego stanowiska, gdyż to jego treść miała wpływ na rozstrzygnięcie Organów obu instancji. Z analizy treści ww. postanowienia z dnia 10.03.2017 r. wynika, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S., działając w charakterze organu egzekucyjnego, wszczął w stosunku do Skarżącej (A. R., wcześniej A. T. – niesporne) na podstawie wystawionych w dniu 27.10.2016 r. przez wierzyciela, tj. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., ww. tytuły wykonawcze od nr [...] do nr [...] (15 szt.), które obejmują należności wynikające z decyzji z dnia 14.10.2010 r., znak: [...] Dalej – co najistotniejsze w rozpoznawanej sprawie – wierzyciel, będący jednocześnie organem egzekucyjnym, wskazał, że: "W wyniku przeprowadzonego postępowania zainicjowanego złożeniem przez pełnomocnika Pani A. R. zarzutów z dnia 09.11.2016 r. ustalono, iż w dniu 14 października 2010 r. roku została wydana decyzja nr [...] określająca wysokość należności z tytułu nieopłaconych składek przez Panią A. T., obecnie R. z tytułu prowadzonej działalności. W decyzji Zakład określił, iż zobowiązana posiada zadłużenie za okres od [...] do [...] oraz za okres od [...] do [...] na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i FPiFGŚP oraz odsetki liczone na dzień wydania przedmiotowej decyzji, tj. na dzień 14.10.2010 r. a także dalsze odsetki za zwłokę liczone od należności głównej za okres od 15.10.2010 r. do dnia zapłaty. Ustalono również, iż decyzja ta została skutecznie doręczona w dniu 17.11.2010 r. poprzez doręczenie zastępcze zgodnie z art. 44 kpa. Zobowiązana nie odwołała się od wskazanej decyzji, tak więc decyzja stała się prawomocna po upływie miesiąca od daty jej doręczenia. W dniu 5 lipca 2016 r. zostały wystawione administracyjne tytuły wykonawcze od nr [...] do nr [...], które zostały doręczone zobowiązanej w dniu 23.08.2016 r, jednak w związku z błędnie wskazanymi identyfikatorami podstawy prawnej dochodzonego obowiązku, postanowieniem nr [...] z dnia 06.10.2016 r. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 05.07.2016 r. Następnie Zakład wystawił ponownie, na podstawie decyzji [...], w dniu 27 października 2016 r. tytuły wykonawcze od nr [...] do nr [...]". Sumując, wierzyciel, będący jednocześnie organem egzekucyjnym, stwierdził, że na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego należności nim objęte istniały i były wymagalne, wynikały z prawomocnej decyzji, a podnoszone przez Zobowiązaną zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...] są bezzasadne. Oceniając przedstawione stanowisko wierzyciela (ZUS [...] pod względem jego legalności, nie sposób nie zauważyć w świetle dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych sprawy, że wierzyciel w sposób nierzetelny przedstawił stan faktyczny sprawy co do wystawienia pierwszych tytułów wykonawczych, co próbował naprawić w odpowiedzi na skargę wskazując, że: "(...) w dniu 03.04.2011 r. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. wystawił tytuły wykonawcze o numerach od R. 11 do [...] (126 szt.), które zostały doręczone Zobowiązanej w dniu 05.04.2011 r. w trybie art. 44 K.p.a. (tom II, k. 1-253). Z kolei postanowieniem z dnia 29.03.2013 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie powyższych tytułów wykonawczych z uwagi na bezskuteczność egzekucji (tom I, k.19-23)", jednakże i to wyjaśnienie nie ma odzwierciedlenia w dokumentacji akt administracyjnych sprawy, gdyż powołane postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wskazuje na jeszcze inne tytuły wykonawcze, których brak jest w aktach niniejszej sprawy. Nadto, nie sposób także nie zauważyć, że sam wierzyciel w swoim stanowisku wskazał, iż prowadzi postępowanie egzekucyjne w stosunku do Skarżącej na podstawie ponownie wystawionych w dniu 27.10.2016 r. tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...], a więc ponownie wystawionych w tej samej sprawie, gdyż w oparciu o tę samą decyzję, tj. decyzję z dnia 14.10.2010 r., znak: [...], co stanowi zasadniczy powód uznania tego stanowiska wierzyciela zawartego w postanowieniu z dnia 10.03.2017 r. za naruszającego przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji uchylenia postanowień Organów obu instancji. Okoliczność tę co do prowadzenia w stosunku do Skarżącej egzekucji na podstawie ponownie wystawionych w tej samej sprawie ww. tytułów wykonawczych (w oparciu o tę samą decyzję z dnia 14.102010 r.) potwierdza analiza akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy. A mianowicie, w aktach tych (TOM I i TOM II) znajdują się w następującej kolejności: W TOMIE I akt administracyjnych znajdują się: - formularz ZUS ZFA – Zgłoszenie/Zmiana danych płatnika składek – osoby fizycznej, z którego wynika adres siedziby płatnika (A. T.), tj. [...], ul. [...] – wraz odręczną adnotacją o treści: "Ustalono: data wpływu do ZUS 26.04.1999 r.", co jednak nie ma przełożenia na dokumentację zawartą w aktach administracyjnych niniejszej sprawy; - decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 14.10.2010 r., znak: [...], wystawiona w stosunku do A. T., określająca należność z tytułu nieopłaconych składek, tj. na fundusz ubezpieczeń społecznych za okres od 10/2002-07/2004 i od 01/2007- [...], na fundusz ubezpieczenia zdrowotnego za okres od 10/2002-07/2004 i od 01/2007-08/2008, na fundusz pracy i fundusz gwarantowanych świadczeń pracowniczych za okres od 10/2002-07/2004 i od 01/2007-08/2008 oraz z tytułu odsetek na dzień 14.10.2010 r. wraz z dowodem jej nadania poleconym z dnia 28.10.2010 r. na adres [...], ul. [...]; - następnie w aktach tych znajdują się dwa odpisy tytułów wykonawczych o nr [...] i [...], wystawionych wobec Zobowiązanej A. T. w dniu 04.03.2011 r. przez wierzyciela - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. w oparciu od decyzję z dnia 14.10.2010 r., nr [...], przy czym w TOMIE II akt administracyjnych – znajdują się także egzemplarze tytułów wykonawczych (przeznaczonych dla zobowiązanego) od nr [...] do nr [...], i jeden egzemplarz tytułu wykonawczego o nr [...] (ze wskazaniem decyzji z dnia 14.10.2011 r. o nr [...]), wystawionych wobec Zobowiązanej A. T. w dniu 04.03.2011 r. przez wierzyciela - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., obejmujące obowiązek wynikający z decyzji z dnia 14.10.2010 r. o nr [...] Do tytułów tych dołączono zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem; - dalej w aktach znajduje się - przywołane przez Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę - postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P. z dnia 29.03.2013 r., nr [...], w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do Zobowiązanej, A. T., na podstawie tytułów wykonawczych o wskazanych tam numerach, poczynając od nr [...] kończąc na nr [...], przy czym jak już wyżej wskazano w aktach administracyjnych sprawy brak jest tych tytułów; - następnie w aktach - po wniosku Zobowiązanej, A. T. z dnia 06.12.2013 r. o umorzenie nieopłaconych należności na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, który został rozpoznany decyzją ZUS z dnia 30.06.2015 r. odmawiającą Zobowiązanej, A. R. umorzenia należności - znajdują się odpisy tytułów wykonawczych od nr [...] do nr [...] (15 szt.) wystawionych w dniu 27.10.20106 r. wobec Zobowiązanej, A. R. przez wierzyciela - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., obejmujące obowiązek wynikający z decyzji z dnia 14.10.2010 r. o nr [...] Powyższe okoliczności wprost zatem świadczą, że mimo, iż w stosunku do Zobowiązanej wierzyciel (ZUS Oddział w S.) wystawił już wcześniej tytuły wykonawcze (w dniu 04.03.2011 r.), obejmujące obowiązek wynikający z decyzji wierzyciela z dnia 14.10.2010 r., znak: DRK [...] (k. 6, TOM I akt administracyjnych), to w dniu 27.10.2016 r. ponownie wystawił tytuły wykonawcze od nr [...] do nr [...] odnośnie tego samego obowiązku, wynikającego z tej samej decyzji z dnia 14.10.2010 r., znak: [...] (k. 6, TOM I akt administracyjnych), przy czym z przytoczonego wyżej postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P. z dnia 29.03.2013 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do Zobowiązanej A. T. oraz z treści skargi (str. 2) wynika także, że oprócz wskazanych wyżej tytułów wykonawczych, nadto wierzyciel (Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S.) wystawił w stosunku do Skarżącej jeszcze inne tytuły wykonawcze od nr [...] do nr [...] (których, jak wyżej wskazano, brak jest w aktach rozpoznawanej sprawy). Nie budzi wątpliwości, że w sytuacji, gdy zostanie wydana decyzja w trybie art. 83, art. 46, art. 17, art. 23 i art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych – co miejsce w rozpoznawanej sprawie - podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest obowiązek wynikający z decyzji administracyjnej, który podlega egzekucji administracyjnej w trybie art. 3 § 1 w związku z art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20.01.2016 r., I SA/Kr 1727/15, a także por. co do zobowiązań podatkowych wyrok WSA w Gliwicach z 14.03.2012 r., I SA/Gl 667/11; podobnie wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 18.04.2013 r., I SA/Rz 264/13). Tej okoliczności Skarżąca nie kwestionuje, natomiast zarzuca Organowi, że decyzja z dnia 14.10.2010 r., znak: [...], nie została Jej doręczona w trybie art. 44 K.p.a. Z uwagi jednakże na fakt, że skarga dotyczy egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych ponownie wystawionych w dniu 27.10.2016 r. od nr [...] do nr [...], mimo, że Skarżąca kwestionuje istnienie obowiązku, objętego tymi tytułami wykonawczymi z dnia 27.10.2016 r., wynikającego z decyzji ZUS [...] z dnia 14.10.2010 r., znak: [...], wskazując, że obwiązek ten uległ przedawnieniu - należy przede wszystkim rozważyć, czy prowadzenie tej egzekucji było dopuszczalne wobec stwierdzenia kolejnego wystawienia tytułów wykonawczych, obejmujących ten sam obowiązek, gdyż wynikający z tej samej decyzji administracyjnej. Powołać zatem należy jeden z ostatnich wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2017 r., II GSK 306/16, w którym Sąd ten, podzielając argumentację Sądu I instancji w podobnym stanie faktycznym w kwestii ponownego wystawienia tytułu wykonawczego w stosunku do tej samej należności – wskazał, że: "Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela poglądy sądów administracyjnych wskazujące, że co do zasady organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego tylko jeden raz tytułu wykonawczego (oryginału). Wystawienie zaś drugich tytułów wykonawczych co do tej samej należności jest niedopuszczalne, gdyż narusza gwarancje ochrony praw zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym (chroni przed wielokrotnym dochodzeniem jednej i tej samej należności). Konieczność ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w stosunku do zobowiązanego w celu wyegzekwowania należności, która była już przedmiotem egzekucji, a która została umorzona wobec jej nieskuteczności, może nastąpić na podstawie tylko jednego, pierwotnie wystawionego tytułu wykonawczego (oryginału). Podkreślić należy, że wyjątki od ww. zasady, przewidującej jeden tytuł wykonawczy w jednej sprawie (tj. dotyczącej tej samej należności) ustawodawca przewidział w polskim systemie prawnym - w art. 26c i art. 26d u.p.e.a, a dotyczą tylko wystawienia dalszego tytułu wykonawczego (w sytuacjach określonych przepisem art. 26 c) oraz utraty tytułu wykonawczego (art. 26d u.p.e.a. - por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 146/06; wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., II OSK 2307/10, publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl, czy też wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 960/15).". W kontekście wskazanego wyroku NSA uznać należało, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy postępowanie egzekucyjne prowadzone w stosunku do Skarżącej na podstawie tytułów wykonawczych ponownie wystawionych w dniu 27.10.2016 r. od nr [...] do nr [...] (15 szt.), było niedopuszczalne, a nadto, Organ nie wykazał bezspornie, że obowiązek objęty decyzją z dnia 14.10.2010 r., znak: [...], która stanowiła podstawę wystawienia w dniu 27.10.2016 r. wskazanych tytułów wykonawczych, nie uległ przedawnieniu. Podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.)., a także przepisy ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.). Zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednio zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa o egzekucji w administracji nie reguluje zagadnienia związanego z funkcjonowaniem w obrocie prawnym ponownie wystawionych tytułów wykonawczych, wydanych na podstawie tego samego orzeczenia. A zatem odwołać się należy do przepisów K.p.a. Stosownie zaś do przepisu art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ administracji publicznej wydaje decyzję (postanowienie) o umorzeniu postępowania. Momentem rozpoczynającym postępowanie egzekucyjne jest dzień złożenia w organie egzekucyjnym wniosku wraz tytułami wykonawczymi wystawionymi przez wierzyciela, o ile nie jest on organem egzekucyjnym lub moment wystawienia tytułu wykonawczego, o ile wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym (art. 61 § 1 i § 3 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.). Natomiast egzekucja administracyjna zostaje wszczęta z chwilą zaistnienia zdarzeń wymienionych w art. 26 § 5 u.p.e.a., tj. z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienie o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Organ odwoławczy zaakceptował stanowisko Organu I instancji wobec związania stanowiskiem wierzyciela, który odnosząc się do kwestii przedawnienia potwierdził, że egzekwowana należność istnieje i jest wymagalna. Na podstawie analizy okoliczności faktycznych występujących w rozpoznawanej sprawie oraz akt administracyjnych sprawy, zdaniem Sądu, zachodzi podstawa do uznania, że w rozpoznawanej sprawie kluczową kwestią, która jest powodem uchylenia rozstrzygnięć Organów obu instancji, jest okoliczność, że doszło kolejnego wystawienia w dniu 27.10.2016 r. ww. tytułów wykonawczych (15 szt.), gdyż obejmują ten sam obowiązek (należności) wynikający z decyzji ZUS [...] z dnia 14.10.2010 r., co wcześniejsze tytuły wykonawcze, wystawione w dniu 04.03.2011 r., co świadczy, że w tej samej sprawie (tych samych należności) wystawiono co najmniej po raz drugi tytuł wykonawczy, co z kolei uzasadnia, że wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych dotkniętych taką wadą, wystawionych w dniu 27.10.2016 r., było i jest bezprzedmiotowe, a tym samym podlega umorzeniu, stosownie do art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 105 § 1 K.p.a. wobec wystąpienia obligatoryjnej przesłanki umorzenia przewidzianej w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja ta ma na celu zakończenie tego postępowania, najczęściej z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza, że nie jest realizowany jego cel. W literaturze wskazuje się, że umorzenie wiąże się z trwałymi przeszkodami uniemożliwiającymi dalsze prowadzenie egzekucji. Przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego są w znacznej części następstwem pojawienia się przyczyn niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego. Nie wszystkie jednak przyczyny umorzenia postępowania egzekucyjnego są faktycznie trwałymi przeszkodami w jego prowadzeniu. Jako przesłankę umorzenia kwalifikuje się istotne wady postępowania egzekucyjnego, których nie sposób sanować w tym samym postępowaniu (np. brak upomnienia zobowiązanego, mimo że taki obowiązek ciążył na wierzycielu). Trudno tu mówić o trwałości przeszkody w postępowaniu. W takim przypadku umorzenie nie stoi na przeszkodzie ponownemu wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, gdyż ponowne wystawienie tytułów wykonawczych w dniu 27.10.2016 r. nie przesądza jeszcze o upływie terminu przedawnienia obowiązku, wynikającego z decyzji z dnia 14.10.2010 r., znak: [...] objętego pierwotnie wystawionymi tytułami wykonawczymi. W wyroku z dnia 21 lutego 2012 r., II OSK 2307/10, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Odpis tytułu wykonawczego nie jest dokumentem urzędowym niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego lecz dokumentem, którego doręczenie zobowiązanemu stanowi zdarzenie wszczynające egzekucję (art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.). Przypomnieć należy, że tytułem wykonawczym jest tylko oryginał. W obrocie prawnym funkcję tytułu wykonawczego może spełniać tylko oryginał tego tytułu (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 146/06). W świetle powyższego stwierdzić należy, że ponowne wystawienie tytułu wykonawczego w tej samej sprawie i doręczenie odpisu tego tytułu wykonawczego zobowiązanemu nie wywołało skutku w postaci ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wszczęcie egzekucji nastąpiło już w tej sprawie po doręczeniu zobowiązanemu odpisu prawidłowo wystawionego tytułu wykonawczego nr [...] Wystawienie w tej samej sprawie tytułu wykonawczego i doręczenie jego odpisu zobowiązanemu w sytuacji, gdy tytuł wykonawczy, na podstawie którego przystąpiono już wcześniej do egzekucji jest prawidłowy, uznać należy, za naruszenie ogólnych przepisów postępowania, w tym art. 6 i art. 8 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej.". Z kolei w wyroku z dnia 11 stycznia 2007 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 146/06, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Zgodnie z treścią art. 26 par.1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Tytuł wykonawczy, będący podstawą egzekucji administracyjnej jest zatem dokumentem urzędowym, niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia tegoż postępowania. Tytułem wykonawczym jest tylko oryginał. Daje to istotne gwarancje ochrony praw dłużnika w postępowaniu egzekucyjnym, wierzyciel nie ma bowiem wtedy możliwości wszczęcia i prowadzenia egzekucji na podstawie dokumentu, który nie jest oryginałem tytułu wykonawczego. W obrocie prawnym funkcję tytułu wykonawczego może spełniać tylko oryginał tego tytułu.". Sąd w pełni podziela wskazane wyżej poglądy NSA co do zasady, że w jednej sprawie administracyjnej (dotyczącej konkretnej należności) można wystawić tylko jeden raz tytuł wykonawczy (oryginał), który stanowi podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W kontekście zatem ww. wyroków NSA wskazać należy, że co do zasady organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego tylko jeden raz tytułu wykonawczego (oryginału). Wystawienie zaś kolejnych tytułów wykonawczych w stosunku tej samej należności jest niedopuszczalne, gdyż narusza gwarancje ochrony praw zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym (chroni przed kilkakrotnym dochodzeniem jednej i tej samej należności) i wierzyciel jest zobowiązany wyeliminować takie tytuły wykonawcze z obrotu prawnego jako wadliwej czynności materialno-prawnej. Konieczność ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez wierzyciela (tutaj, będącego jednocześnie organem egzekucyjnym) w stosunku do strony zobowiązanej w celu wyegzekwowania należności, która była już przedmiotem egzekucji, która została umorzona wobec jej nieskuteczności, może ponownie nastąpić, jednakże na podstawie tylko jednego, pierwotnie wystawionego tytułu wykonawczego (oryginału). Wyjątki od zasady co do jednego tytułu wykonawczego w jednej sprawie (dotyczącej tej samej należności) ustawodawca przewidział w art. 26c i art. 26d u.p.e.a., a dotyczą tylko wystawienia dalszego tytułu wykonawczego (w sytuacjach określonych przepisem art. 26 c) oraz utraty tytułu wykonawczego (art. 26d). Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by któraś z tych sytuacji miała miejsce w badanej sprawie. Przesądzenie powyższej kwestii rozstrzygnęło zatem o zasadności skargi, a tym samym bezprzedmiotowe było odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi. Skoro bowiem doszło do naruszenia podstawowej zasady prowadzenia egzekucji - na podstawie tylko jednego tytułu wykonawczego w jednej sprawie - przez ponowne wystawienie w dniu 27.10.2016 r. tytułów wykonawczych w oparciu o tę samą decyzję z dnia 14.10.2010 r., znak: [...] co wcześniejsze tytuły wykonawcze z dnia 04.03.2011 r., to wystąpiła obligatoryjna przesłanka umorzenia egzekucji wszczętej na podstawie kolejnych tytułów wykonawczych z dnia 27.10.2016 r., przewidziana w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., wobec jej niedopuszczalności. W tej sytuacji, w kontekście zarzutu skargi co do istnienia obowiązku, Organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy. Tezy, że należność istnieje i jest wymagalna, gdyż tytuły wykonawcze z dnia 27.10.2016 r. obejmują należności nieprzedawnione, Organ nie wykazał. Przede wszystkim Organ nie wykazał prawidłowości doręczenia Skarżącej decyzji z dnia 14.10.2010 r. Same twierdzenia Organu, bez poparcia ich dowodami, były niewystarczające, przy czym okoliczności te nie poddają się kontroli sądowej wobec braku zgromadzenia w aktach administracyjnych sprawy pełnego materiału dowodowego. Jak wskazał Organ odwoławczy, cytuję: "(...) z analizy materiału dowodowego wynika, iż w dniu 17.11.2010 r. została Zobowiązanej doręczona decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. nr [...] z dnia 14.10.2010 r. określająca wysokość należności z tytułu nieopłaconych składek, będąca podstawą do wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych. Z uwagi na niezłożenie przez Zobowiązaną odwołania w wyznaczonym terminie, decyzja ta stała się prawomocna po upływie miesiąca od daty jej doręczenia. Odpisy tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] (15 szt.) z dnia 27.10.2016 r. zostały natomiast doręczone Zobowiązanej w dniu 02.11.2016 r.". Takich twierdzeń Organu - w sytuacji zarzutu Zobowiązanej co do prawidłowości doręczenia decyzji z dnia 14.10.2010 r. na adres; R. , ul. [...] - które nie są poparte żadnym dowodem w sprawie, a nadto, nie znajdują oparcia w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy, nie można uznać za przekonujące. Wprawdzie z formularza ZUS ZFA – Zgłoszenie/Zmiana danych płatnika składek – osoby fizycznej, wynika adres siedziby płatnika (A. T.), tj. [...], ul. [...], jednakże sporządzona nań odręczna adnotacja o treści: "Ustalono: data wpływu do ZUS 26.04.1999 r.", nie ma przełożenia na dowody znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy, a więc nie poddaje się kontroli sądowej. Okoliczność ta jednak nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawie wobec przesądzenia o niedopuszczalności prowadzenia egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych ponownie wystawionych w dniu 27.10.2016 r. w tej samej sprawie (obejmujących obowiązek wynikający z ww. decyzji z 14.10.2010 r.), jednakże jest istotna przy ponownym rozpoznawaniu sprawy w spornym zakresie co do prawidłowości doręczenia Skarżącej decyzji ZUS [...] z dnia 14.10.2010 r. i istnienia z tego tytułu Jej obowiązku. W ocenie Sądu, twierdzenia Organu odwoławczego w tym zakresie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od związania stanowiskiem wierzyciela, uznać należało za gołosłowne. Organ nie dowiódł bowiem, dlaczego przyjął jako prawidłowy adres Skarżącej dla doręczenia decyzji z dnia 14.10.2010 r.: [...], ul. [...]. Odnosząc się natomiast do wniosków dowodowych Skarżącej wskazać należało, że wobec uchylenia postanowień organów obu instancji z przyczyn formalnych, okoliczności, które miały być przedmiotem dowodzenia, nie miały już wpływu na wynik niniejszej sprawy. Mogą mieć natomiast znaczenie przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przez wierzyciela co do istnienia obowiązku Skarżącej z tytułu spornej decyzji ZUS O[...] z dnia 14.10.2010 r., znak: [...] Wobec powyższego, Organ, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, zobowiązany będzie zbadać prawidłowość dokonanych w sprawie czynności egzekucyjnych, w szczególności w zakresie występowania w obrocie różnych tytułów wykonawczych, a dotyczących tych samych – w kontekście materialnoprawnym – należności), z uwzględnieniem wskazanej wyżej oceny sądowej, w tym co do istnienia obligatoryjnej przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do Skarżącej na podstawie tytułów wykonawczych ponownie wystawionych w dniu 27.10.2016 r., obejmujących obowiązek wynikający z decyzji ZUS O[...] z dnia 14.10.2010 r., znak: [...], która już wcześniej była podstawą wystawienia w dniu 04.03.2011 r. tytułów wykonawczych Skarżącej (A. T., przy czym od dnia 29.11.2014 r. A. R., co potwierdza odpis skrócony aktu małżeństwa załączony do akt sądowych rozpoznawanej sprawy, k. 25). W tym stanie sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł o uchyleniu postanowień Organów obu instancji wobec uznania, że zostały wydane z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sprawa będąca przedmiotem rozpoznania jest wolna od kosztów sądowych na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. e) P.p.s.a., jednakże zasądzono na rzecz Skarżącej poniesiony koszt w kwocie [...]zł z tytułu opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, stosownie do art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. Wszystkie powołane orzeczenia sądów administracyjnych publikowane są w internetowej bazie orzeczeń NSA: [...]