II OSK 1717/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1459/17 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1459/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "K." w S. (dalej również "SM K.") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] 2017 r. w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Decyzja Kolegium utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] 2017 r. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] 2015 r. Prezydent Miasta S. wydał decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] "[...]" przy ul. S. [...] w S. (działka nr [...] z obrębu nr [...]). Decyzja wydana została na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.; dalej "u.p.z.p."). Z wnioskiem o wznowienie postępowania w przedmiocie wydania powyższej decyzji wystąpiła SM K. Decyzją z dnia [...] 2017 r. Prezydent Miasta S. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] 2015 r. Rozpoznając odwołanie SM K., decyzją z dnia [...] 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia [...] 2017 r. Organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego Prezydent nie miał obowiązku zawiadamiać Spółdzielni na piśmie. W ocenie Kolegium wystarczające było poinformowanie stron o toczącym się postępowaniu w formie obwieszczenia z dnia [...] 2015 r. Obwieszczenie to zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta S. oraz na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej (dalej "BIP"). Kolegium wskazało również, że w taki sam sposób strony zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz o wydaniu decyzji z dnia [...] 2015r. Zdaniem Kolegium Spółdzielnia miała zapewnioną możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu, wobec czego nie zaistniała wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłanka do uchylenia decyzji z dnia [...] 2015 r. w trybie wznowieniowym. Rozpoznając skargę od powyższej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że bezspornie Prezydent dokonywał zawiadomień w sprawie poprzez publikację na stronie internetowej BIP Urzędu Miasta S. oraz poprzez wywieszenie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w S. Sąd podkreślił, że art. 53 ust. 1 u.p.z.p. używa w odniesieniu do zawiadomień pojęcia "sposobu zwyczajowo przyjętego w danej miejscowości". Zamieszczanie zaś przedmiotowych informacji "w obszarze, w zasięgu oddziaływania" (jak twierdzi skarżąca Spółdzielnia) dopuszczalne byłoby tylko wtedy, gdyby był to sposób zwyczajowo przyjęty na terenie S. Zdaniem Sądu sytuacja taka nie miała miejsca. Nieuzasadnione jest ponadto marginalizowanie przez stronę znaczenia informacji umieszczanych na stronie internetowej BIP Urzędu Miejskiego w S. Sąd wskazał również, że w sprawie nie były wydawane postanowienia, o których mowa w art. 53 ust. 1 u.p.z.p., wobec czego nie było potrzeby dokonywania zawiadomień w tym zakresie. Ponadto nawet, gdyby zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania wskazana w art. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. to i tak nie byłoby możliwe uchylenie decyzji z dnia [...] 2015 r. z uwagi na treść art. 53 ust. 8 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa K. w S., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wyprowadzenie nie znajdującego podstawy w dokumentach zgromadzonych w aktach postępowania administracyjnego wniosku jakoby zamieszczanie na tablicach ogłoszeń Urzędu Miasta S. informacji będących w rzeczywistości jak wskazują na to dokumenty w aktach postępowania administracyjnego obwieszczeniami, stanowiło wskazany w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. sposób zawiadamiania zwyczajowo przyjęty w miejscowości S., podczas gdy z samego charakteru tej czynności potwierdzonej w dokumentach zawartych w aktach postępowania administracyjnego wynika, że winna ona być kwalifikowana jako wskazane w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. zawiadomienie przez obwieszczenie, a nie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości; b) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do kwestii, których ocena jest konieczna dla rozstrzygnięcia sprawy czyli kwalifikacji zamieszczenia obwieszczeń na stronach podmiotowych internetowego Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta S. jako aparatu pomocniczego organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie objęte wnioskiem o wznowienie postępowania względem sposobów zawiadomień wskazanych w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. - czy formę tę należy traktować jako obwieszczenie, czy też zawiadomienie w sposób zwyczajowo przyjęty - ustalenia tego czy stanowisko organów administracji rozpatrujących wniosek o wznowienie postępowania, co do dokonania prawidłowych zawiadomień w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego na dwa sposoby zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. jest zasadne w świetle wskazanej prawidłowej wykładni art. 53 ust. 1 u.p.z.p., czy w postępowaniu stanowiącym przedmiot wniosku o wznowienie postępowania zastosowano zwyczajowo przyjęty na terenie miasta S. sposób zawiadamia zgodny z wymogami wynikającymi z art. 53 ust. 1 u.p.z.p.; c) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 49 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działań administracji publicznej nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. a oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. w sytuacji gdy wydana w sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] 2017 r. odmawiająca we wznowionym postępowaniu uchylenia decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] 2015 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydana została bez dokonania właściwych wyczerpujących ustaleń co do spełnienia w postępowaniu objętym wznowieniem wymogów dotyczących zawiadomień w trybie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. a przez to ustaleń co do istnienia podstawy wznowienia postępowania wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez co wiąże się z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 49 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a.; d) naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 49 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 106 § 1 k.p.a, oraz 106 § 5 k.p.a w zw. z art. 123 § 1 oraz 123 § 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działań administracji publicznej nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. a oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. w sytuacji gdy pismo Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego w S. z dnia [...] 2015 r. stanowiące uzgodnienie w postępowaniu o lokalizację inwestycji celu publicznego objętym wnioskiem o wznowienie postępowania winno być kwalifikowane jako postanowienie objęte obowiązkiem zawiadamiania wynikającym z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. e) wynikające z wyżej wskazanych naruszeń przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy jak również naruszeń prawa materialnego wskazanych w pkt 2 poniżej, naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na: – braku odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutów skarżącej sformułowanych w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. względem niewyjaśnionych wyczerpująco w postępowaniu wznowieniowym okoliczności dotyczących nieprawidłowości decyzji lokalizacyjnej, w tym jej niezgodności z prawem a co ważne odnoszących się również do bezpodstawnej odmowy badania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. tychże okoliczności, – braku odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutów skarżącej sformułowanych w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., odnoszących się do braku przeprowadzenia dowodu z opinii właściwego biegłego sądowego zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. w sytuacji gdy skarżąca w postępowaniu wznowieniowym przedstawiła przeciwdowód w postaci prywatnej opinii biegłego właściwej specjalizacji wobec przedłożonej przez Inwestora dla uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dokumentacji w postaci ekspertyzy dotyczącej kwalifikacji przedsięwzięcia pod kątem wymogu przeprowadzenia procedury oddziaływania na środowisko a w ramach tego przeciwdowodu w wyraźny sposób wykazano uchybienia poczynione w kwalifikacji przedsięwzięcia przedłożonej przez Inwestora oraz to, iż inwestycja winna być kwalifikowana jako przedsięwzięcie podlegające procedurze oceny oddziaływania na środowisko jako co najmniej przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, dalej również jako u.i.ś.) o ile nie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 1 u.i.ś.); f) wynikające ze wszystkich wcześniej powołanych naruszeń przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy oraz wskazanych poniżej w ppkt 2 naruszeń prawa materialnego, naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 8 u.p.z.p, w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działań administracji publicznej nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt I lit. c p.p.s.a. a oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.; 2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego w postaci: a) naruszenia art. 53 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na pominięciu wynikających zeń wymogów co do sposobów zawiadamiania stosownych przez organy administracji w postępowaniu o ustalenie lokalizacji celu publicznego, b) naruszenia art. 53 ust. 8 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię tego przepisu w kontekście regulacji art. 146 § 1 k.p.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. polegającą na uznaniu, iż norma wynikająca z powołanego przepisu stanowiącego regulację szczególną wobec art. 146 § l k.p.a. w zakresie terminu, którego upływ uniemożliwia uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § I pkt 4 k.p.a. stanowi o niemożności stosowania art. 151 § 2 k.p.a. i stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji, która nie podlega uchyleniu, co skutkowało brakiem wymaganego w przedmiotowej sprawie stosowania art. 151 § 2 k.p.a. a wręcz nawet oceny istnienia podstaw dla jego stosowania. Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Oświadczając jednocześnie, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zasadnie bowiem organy przyjęły, a Sąd I instancji zaakceptował to stanowisko, że skarżąca kasacyjnie była prawidłowo zawiadomiona zarówno o wszczęciu postępowania, jak i wydanej decyzji zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Przesądzenie tej kwestii jest zaś kluczowe w kontekście pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Art. 53 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Powołany przepis reguluje dwie kwestie. Po pierwsze, rozstrzyga o zakresie przedmiotowym zawiadomień - nakłada na organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązek zawiadamiania o wszczęciu postępowania, o wydanych postanowieniach oraz o decyzji kończącej postępowanie. Po drugie, formułuje warunki prawidłowości zawiadomień – obliguje do zawiadamiania poprzez obwieszczenie i jednocześnie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Odmiennie zatem od reguły wynikającej z treści art. 49 K.p.a., organ nie ma możliwości wyboru sposobu zawiadomienia, lecz powinien dokonać go w obu trybach, wskazanych treścią art. 53 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2013 r., sygn. II OSK 258/12; dostępny w CBOSA). Z dyspozycji tej normy wynika wprost, iż o wszczęciu postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego organ zawiadamia na piśmie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego. Pozostałe strony o wszczęciu takiego postępowania zawsze zawiadamiane są w drodze obwieszczenia, a także w inny sposób zwyczajowo przyjęty. W ten sam sposób organ dokonuje zawiadomień o postanowieniach wydawanych w toku prowadzonego postępowania administracyjnego oraz o decyzji kończącej postępowanie. Podmiotom, którym ww. norma nakazuje dokonywanie doręczeń bezpośrednich, również doręczane muszą być postanowienia wydawane w sprawie, jak i decyzje kończące takie postępowanie. Bezpośrednie doręczanie odbywać się będzie w trybie art. 39-48 K.p.a., zaś doręczanie w drodze obwieszczenia publicznego na zasadzie art. 49 K.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2018 r., sygn. II OSK 1793/16, dostępny w CBOSA). Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że umieszczenie informacji na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w S. można uznać za sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, tym bardziej, że wynika to z praktyki urzędu. Podobnie za zawiadomienie stron w drodze obwieszczenia uznać można umieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej BIP Urzędu Miejskiego w S. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że informacja umieszczona w tablicy ogłoszeń zatytułowana była "obwieszczenie". Istotna była za to treść tej informacji oraz zwyczajowo przyjęty sposób dokonania tego ogłoszenia. Z treści ogłoszeń jednoznacznie wynikają bowiem informacje o wszczęciu przedmiotowego postępowania, możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wydaniu decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny uznał zatem, że skarżąca kasacyjnie została prawidłowo zawiadomiona o postępowaniu toczącym się w sprawie. Słusznie przy tym wskazał Sąd I instancji, że w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przesądzenie kwestii prawidłowości zawiadomienia skarżącej kasacyjnie o toczącym się postępowaniu czyni bezzasadnymi pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Niezależnie jednak od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego w S. został powołany Uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] 2001 r. Zgodnie z § 3 Statutu Zarządu, przyjętego powyższą uchwałą, Zarząd jest wydzieloną jednostką organizacyjną Gminy, działającą w formie zakładu budżetowego. Zgodnie zaś z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Jednak wówczas, gdy zarówno do wydania głównej decyzji jak i uzgodnienia jest właściwy ten sam organ albo gdy do uzgodnienia jest właściwa jednostka służbowo podporządkowana organowi prowadzącemu postępowanie główne, to w takiej sytuacji nie powstaje obowiązek uzgodnienia decyzji. Zatem gdy sprawę prowadzi ten sam organ, który jednocześnie jest uprawniony do uzgodnienia decyzji, to ustalenia tego organu poczynione w związku z obowiązującym prawem materialnym, nie przybierając formy postanowienia, stanowią część orzeczenia kończącego postępowanie. Ustalenia takie będą zatem spełniać taką samą rolę jak postanowienie wydane w postępowaniu uzgodnieniowym przeprowadzonym w trybie art. 106 k.p.a. Uzasadnienie decyzji w takim wypadku powinno zawierać rozważania odnoszące się do kwestii, które wymagały uzgodnienia (zob. wyroki NSA z dnia 7 października 2015r., sygn. akt II OSK 318/14; z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1608/12; z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 609/12; wszystkie wyroki dostępne w CBOSA). Mając na uwadze powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego w S. jest jednostką służbowo podporządkowaną Prezydentowi Miasta S. tj. organowi prowadzącemu postępowanie główne. Nie istniał wobec tego obowiązek uzgodnienia w tym zakresie. Pisemnego stanowiska Zarządu nie można zaś uznać za postanowienie, wobec czego niezasadny jest zarzut niezawiadomienia o wydanym postanowieniu. Rację ma ponadto skarżący kasacyjnie, że w wypadku upływu terminu do uchylenia decyzji stwierdza się jej wydanie z naruszeniem prawa na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. Okoliczność ta pozostaje jednak bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje ponadto, że wobec stwierdzenia braku zaistnienia przesłanek wznowieniowych organ nie bada merytorycznie decyzji, której dotyczy postępowanie wznowieniowe (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2019 r., II OSK 1530/17, dostępny w CBOSA). Organ administracji prowadzący sprawę w wyniku wniosku o wznowienie postępowania ma obowiązek zbadać, czy wystąpiła przesłanka wznowieniowa i określić, czy wobec jej wystąpienia decyzja wydana w sprawie była prawidłowa. Organ nie ma przy tym prawa dokonywać w postępowaniu nadzwyczajnym ponownej oceny zebranego w postępowaniu zwyczajnym materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 3509/15, dostępny w CBOSA). Chybione są zatem zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące braku odniesienia się przez Sąd I instancji do sformułowanych w powyższy sposób zarzutów skargi, dotyczących braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego zgodnie z art. 84 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje przy tym, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać m.in. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy i zarzutów podniesionych w skardze. Korelatem tego jest wypowiedź sądu administracyjnego co do przyjętego stanu sprawy jako podstawy orzekania oraz odpowiedź na zarzuty, co jednak nie oznacza konieczności roztrząsania i analizowania sprawy w aspekcie każdego twierdzenia strony zawartego w petitum i uzasadnieniu skargi (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2019 r., sygn. II FSK 971/17, dostępny w CBOSA). Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2019 r., sygn. II OSK 1054/17, dostępny w CBOSA). Dopiero pominięcie przez wojewódzki sąd administracyjny istotnych zarzutów i argumentów skargi wraz z wykazaniem ich istotności przez skarżącego kasacyjnie może stanowić uzasadnioną podstawę do uchylenia wyroku sądu administracyjnego I instancji (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2019 r., sygn. II GSK 506/17, dostępny w CBOSA). Na marginesie należy ponadto wskazać, że w ramach postępowania głównego niedopuszczalne jest również kwestionowanie prawomocnych postanowień organów uzgadniających (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 425/09, dostępny w CBOSA). Mając na uwadze wymienione wyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.