III SA/Wa 572/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Owsiak, Sędziowie sędzia del. SO Ewa Izabela Fiedorowicz, sędzia WSA Artur Kuś (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "DIS"), działając na podstawie art. 163 § 2, art. 162 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej jako: "O.p."), odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania przez J. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżący") od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. (dalej: "DUKS") z dnia [...] grudnia 2015 r., określającej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec i sierpień 2014 r. oraz kwoty zobowiązania podatkowego za lipiec i sierpień 2014 r. oraz kwoty podatku do zapłaty, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1221; dalej: "ustawa o VAT") z tytułu faktur wystawionych w lipcu 2014 r. w łącznej wysokości 1 815 181 zł oraz sierpniu 2014 r. w łącznej wysokości 2 218 952 zł. 2. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i rozważania. Decyzja DUKS z dnia [...] grudnia 2015 r., określająca Skarżącej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec i sierpień 2014 r. oraz kwoty zobowiązania podatkowego za lipiec i sierpień 2014 r. oraz kwoty podatku do zapłaty, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT z tytułu faktur wystawionych w lipcu 2014 r. oraz sierpniu 2014 r. została wysłana do Strony za pośrednictwem Poczty Polskiej przesyłką poleconą na jej adres siedziby Spółki w W. (ul. [...]). Odbiór przesyłki został potwierdzony w dniu 18 grudnia 2015 roku. 3. Odwołanie Skarżąca wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożyła w dniu 15 września 2016 roku (data nadania w UP). W odwołaniu stwierdziła, że nie miała wiedzy o prowadzeniu przez DUKS postępowania oraz o wydaniu ww. decyzji. Zaznaczyła, że w momencie wszczęcia postępowania kontrolnego nie miała powołanego właściwego organu reprezentacji. Natomiast po odwołaniu z funkcji Prezesa Zarządu Pana B. Spółka zawiesiła działalność gospodarczą. W ocenie Skarżącej, organ naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. W jej ocenie, organ zobowiązany był do wystąpienia do sądu z wnioskiem o ustanowienie kuratora oraz do zawieszenia postępowania, zgodnie z art. 201 § 1 pkt 4 O.p. Poinformowała, że zarząd Spółki dowiedział się o wydaniu decyzji DUKS z dnia [...] grudnia 2015 r. w dniu 8 września 2016 r., na rozprawie przed Sądem Rejonowym dla W. w W. W ocenie Strony zignorowanie przez organ podatkowy normy przewidzianej w art. 138 § 3 O.p. wyklucza w konsekwencji jakikolwiek stopień zawinienia przez Stronę. Wedle Skarżącej spełniła ona wszystkie przesłanki określone wart. 162 O.p. uzasadniające konieczność przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. 4. Orzekając w sprawie, DIS postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Do okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu organ zaliczył przerwę w komunikacji, naglą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Z kolei brak winy w niedopełnieniu obowiązku wynika z niemożliwości dopełnienia obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. W ocenie organu Skarżąca nie dopełniła przesłanki przywrócenia terminu w postaci uprawdopodobnienia braku winy w spowodowaniu przekroczenia terminu. DIS stwierdził, że postępowanie Skarżącej nosiło znamiona ewidentnego braku staranności w prowadzeniu działalności, o czym miał świadczyć brak organów uprawnionych do reprezentacji Spółki i nieustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Wedle organu brak zabezpieczenia interesów firmy zwłaszcza w sytuacji gdy Spółka została pozbawiona organów uprawnionych do jej reprezentacji stanowił brak staranności. Zarząd spółki będąc organem powołanym do zarządzania sprawami Spółki i reprezentowania jej na zewnątrz, obowiązany był należycie organizować obsługę biurowo-administracyjną Spółki. Ponosił pełną odpowiedzialność za sposób funkcjonowania tej obsługi. Odnosząc się do podjętej w dniu 16 marca 2015 r. (przesłanej organowi w dniu 25 października 2016 r.) przez G.B. jednoosobowej uchwały odwołania jego osoby ze stanowiska Prezesa Zarządu Spółki, organ stwierdził, że czynność ta skutkowała świadomością, że Spółka pozostanie bez organów uprawnionych do jej reprezentowania. Zdaniem organu do momentu podjęcia ww. uchwały Spółka była prawidłowo reprezentowana, co przeczyło tezie o braku wiedzy o toczącym się wobec niej postępowaniu. Spółka została powiadomiona o toczącym się wobec niej postępowaniu kontrolnym i brała w nim czynny udział (m.in. składając odpowiednie dokumenty w odpowiedzi na wezwanie organu). Ponadto uznano, że zmiany wprowadzone ww. uchwałą, jak również uchwałą z dnia 7 września 2016 r. o ponownym powołaniu Pana G.B. na funkcję Prezesa Zarządu nie zostały ujawnione w rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (co było obowiązkiem wynikającym z innych ustaw). Powyższe miało świadczyć, że organ pierwszej instancji nie miał w trakcie toczącego się postępowania informacji, że Spółka nie posiadała organów uprawnionych do reprezentacji. To z kolei doprowadziło organ do konstatacji, że Strona podejmując uchwałę o odwołaniu jedynej osoby, uprawnionej do reprezentowania Spółki z funkcji Prezesa Zarządu, nie podejmując jednocześnie kroków w celu ustanowienia innej osoby uprawnionej do reprezentacji Spółki, mając jednocześnie wiedzę o toczącym się postępowaniu, dopuściła się nie tylko niedbalstwa ale również nie dopełniła ciążących zgodnie z obowiązującymi na niej przepisami obowiązków. W konsekwencji przyjęto, że Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy. Nie uwiarygodniła stosowną argumentacją staranności w dochowaniu terminu dla czynności procesowej i nie wykazała, iż przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie przez nią czynności procesowej w terminie była od niej zupełnie niezależna. 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca zarzuciła naruszenie: a) art. 138 § 3 O.p. przez niezłożenie przez organ wniosku o wyznaczenie kuratora dla Spółki, pomimo powzięcia przez niego informacji o braku organów uprawnionych do reprezentacji celem sanowania dotychczasowych czynności oraz prawidłowego doręczenia decyzji DUKS z dnia [...] grudnia 2015 r., w sytuacji, w której organ powziął wiedzę o tym, iż Spółka ta w chwili pierwotnego doręczenia nie posiadała podmiotu uprawnionego do jej reprezentacji, b) art. 162 O.p. przez błędne przyjęcie, iż Spółka nie wykazała przesłanek warunkujących przywrócenie terminu, podczas gdy ta bez swojej winy nie mogła złożyć zarzutów z uwagi na brak wiedzy o doręczeniu decyzji, jak również z uwagi na brak organów, które mogły korespondencję podjąć, a nadto z uwagi na brak podmiotu który, złożyć mógłby w imieniu Spółki skutecznie odwołanie w terminie ustawowym, d) art. 162 O.p. przez błędne przyjęcie przez organ, iż wina Skarżącej polegać miała na dezorganizowaniu przez zarząd odpowiedniego przepływu korespondencji, podczas gdy Spółka nie posiadała zarządu w momencie próby doręczenia jej decyzji, e) art. 162 O.p. przez błędne przyjęcie, iż brak winy w uchybieniu terminu należy udowodnić, podczas gdy ustawa przewiduje jedynie uprawdopodobnienie braku winy. Argumentacja Skarżącej sprowadzała się do twierdzenia, iż odwołanie prezesa zarządu Spółki z dotychczasowej jego funkcji, skutkować miało brakiem uprawnionego podmiotu do odebrania korespondencji zawierającej decyzję organu I instancji. Z kolei przyjęcie, iż korespondencja do Spółki dotarła, w ocenie Skarżącej to nie było podmiotu, który w ustawowym czasie mógłby złożyć odwołanie w ustawowym terminie (brak należytej reprezentacji). Jako argument przemawiający za pozbawieniem jej czynnego uczestnictwa w prowadzonym postępowaniu podatkowym wskazała brak skorzystania przez organ z instytucji określonej w art. 138 § 3 O.p. (ustanowienie kuratora przez sąd), któremu to powinno dokonać skutecznego doręczenia decyzji. 6. W odpowiedzi na skargę DIS podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. 1. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych aktów z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli akt administracyjny może zostać uchylony w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Dokonując kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika wprost z treści art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd ma zatem prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. 2. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, zaś podniesione w skardze zarzuty są chybione. 3. Sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. 4. W sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia sporne pozostawało dopełnienie przesłanki uprawdopodobnienia braku winy zainteresowanej w uchybieniu terminowi złożenia odwołania od decyzji wymiarowej skierowanej do spółki z o.o. Zdaniem Skarżącej brak jej organów powodował, iż termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął swojego biegu i nie ponosiła winny w niezłożeniu w terminie odwołania. 5. Zgodnie z art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi wraz z dopełnieniem odpowiedniej czynności procesowej. Stosownie do art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. O braku winy można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, to jest, że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Aby jednak to ustalić, organ podatkowy zobowiązany jest przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odpowiednio wnikliwie (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Lu 1050/17). Zdaniem Sądu, organ II instancji zasadnie uznał, iż w rozpoznawanej sprawie przesłanka "uprawdopodobnienia braku winy" nie została spełniona. 6. Na wstępie wskazać należało, ciężar wykazania, że istotnie zaistniała taka przeszkoda faktyczna, która wykluczyła możność terminowego dokonania czynności procesowej spoczywa na stronie, przy czym wystarczającym środkiem jest tutaj uprawdopodobnienie. Uprawdopodobnienie jest środkiem zwolnionym od ścisłych formalności, ale jego zadaniem jest przekonanie organu orzekającego o prawdziwości graniczącej niemalże z pewnością, co do formułowanych we wniosku o przywrócenie terminu twierdzeń. Aby uprawdopodobnić brak winy, strona postępowania powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do momentu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 30 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Ke 575/17). Oceniając, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swojej winy należy odwołać się do obiektywnych mierników staranności. O braku winy można mówić wówczas, gdy nawet przy użyciu przez stronę największego w określonym stanie faktycznym wysiłku, nie była ona w stanie przezwyciężyć przeszkody, która uniemożliwiła jej dokonanie czynności w terminie (zob. wyrok NSA z dnia 14 maja 2008 r. sygn. akt I FSK 695/07). Taką przeszkodą może być siła wyższa, np. powódź, odcięcie od świata na skutek ataku ostrej zimy oraz niektóre zdarzenia losowe, np. przerwy w komunikacji, poważny wypadek samochodowy, związany z hospitalizowaniem w ostatnich dniach upływu terminu itp. Warunek braku zawinienia w uchybieniu należy przy tym oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania. Przepis art. 162 O.p. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. Oznacza to, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. II FSK 511/07 i z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I FSK 152/10). Ciężar wykazania, że istotnie zaistniała taka przeszkoda faktyczna, która wykluczyła możność terminowego dokonania czynności procesowej spoczywa na stronie, przy czym wystarczającym środkiem jest tutaj uprawdopodobnienie. Artykuł 162 § 1 O.p. wymaga nie tylko podania przyczyny uchybienia terminowi, ale i wykazania (uprawdopodobnienia), że przyczyna ta pozostawała niezależna od woli i wiedzy podatnika (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 40/99). Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (zob. P. Pietrasz, Komentarz do art. 162 O. p., LEX nr 2013 ). 7. W niniejszej sprawie bezsporne było niezachowanie przez Stronę skarżącą terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Sąd, po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy stwierdził, że organ II instancji zasadnie uznał brak podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. W ramach tych ogólnych uwag należy również wskazać, że w stosunku do jednostek organizacyjnych chodzi o brak winy osoby legitymowanej do podejmowania czynności prawnej w jej imieniu. W imieniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością legitymowany do podjęcia tego rodzaju czynności jest jej zarząd. W odniesieniu do osoby prawnej, uznanie braku winy do wniesienia środka odwoławczego w ustawowym terminie, wymaga uprawdopodobnienia braku winy osoby legitymowanej do podejmowania czynności prawnej w jej imieniu. "Brak winy" należy w każdym przypadku pojmować w sposób obiektywny. Wynika stąd, że w razie gdy ustalone przez sąd okoliczności uchybienia świadczą o zachowaniu się strony, noszącym znamiona winy - w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, nie można dokonać przywrócenia uchybionego terminu (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2005 r. FSK 2587/04). Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca wywodziła brak winy w nieterminowym złożeniu odwołania powołując się na brak organów reprezentujących spółkę. Na dowód tego nadesłała organowi w dniu 25 października 2016 r. protokół zawierający Uchwałę Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki J. sp. z o.o. z dnia 16 marca 2015 r., zgodnie z którym z tym dniem Pan G.B. został odwołany ze stanowiska Prezesa Zarządu Spółki. Powyższe przeczy tezie Skarżącej o braku świadomości co do toczącego się wobec spółki postępowania kontrolnego. Skarżąca została prawidłowo powiadomiona o toczącym się wobec niej postępowaniu kontrolnym i brała w nim czynny udział m.in. składając odpowiednie dokumenty w odpowiedzi na wezwanie organu. W tym też z czasie była prawidłowo reprezentowana przez Pana G.B., jako Prezesa zarządu. Znamienne jest również, iż uchwałą z dnia 7 września 2016 roku Pan G.B. ponownie został powołany na funkcję Prezesa Zarządu Skarżącej. Zdaniem Sądu, podjęcie uchwały o odwołaniu jedynej osoby, uprawnionej do reprezentowania Spółki z funkcji Prezesa Zarządu, przy jednoczesnym braku podjęcia innych kroków w celu ustanowienia innej osoby uprawnionej do reprezentacji Spółki skutkowało dopuszczeniem się niedbalstwa. Wskazać należy, iż odwołanie z funkcji prezesa zarządu nie zostało również odnotowane w KRS oraz nie powiadomiono organu o zaistniałym fakcie. Rację należy przyznać organowi, że postępowanie kontrolne zostało skutecznie wszczęte wobec Spółki i po jego przeprowadzeniu zakończyło się wydaniem decyzji wymiarowej. Wprawdzie Spółka nie posiadała organów uprawnionych do jej reprezentowania, jednak w KRS nie został ujawniony fakt rezygnacji członka organu Spółki ze sprawowanej funkcji. Nadal figurował on w tym Rejestrze, jako piastujący funkcje członka zarządu Skarżącej. Okoliczność braku organu Spółki nie została też zasygnalizowana organowi, mimo wiedzy członka zarządu, o możliwości wydania decyzji wymiarowej. Czynności podjęte przez organ działający w dobrej wierze, w oparciu o dane wynikające z KRS, prawidłowo uznane zostały za skuteczne wobec Spółki. Decyzja wymiarowa z dnia [...] grudnia 2015 r. została skutecznie doręczona na adres siedziby istniejącej Spółki w dniu 18 grudnia 2016 r. do rąk pracownika Spółki, co potwierdza własnoręczny podpis tegoż pracownika i pieczątka firmowa Spółki. Sąd ma świadomość, że sam wpis do KRS osób wchodzących w skład zarządu ma tylko i wyłącznie charakter deklaratoryjny (postanowienie sądu rejestrowego stwierdza jedynie fakt powołania danej osoby, które jest ważne już w momencie podjęcia uchwały o powołaniu tej osoby do zarządu). Podobnie wygląda to w przypadku odwołania członka zarządu. Słusznie podkreślił to również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 lipca 2005 r. (sygn. akt. V CK 839/04), stwierdzając, że: "z mocy wyraźnego przepisu art. 201 § 4 k.s.h. członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest powoływany i odwoływany uchwałą wspólników; wpis zmian w składzie osobowym zarządu w rejestrze sądowym ma tylko charakter deklaratoryjny; domniemywa się, że wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym jest prawdziwy lecz jest to domniemanie wzruszalne". W innym wyroku SN z dnia 5 grudnia 2002 r. (sygn. akt I PKN 619/01) sformułowana została natomiast teza, że "odwołanie oraz wybór członka zarządu spółki z o.o. następuje na mocy uchwały zgromadzenia wspólników, której skuteczność nie zależy od dokonywania odpowiedniego wpisu w rejestrze KRS. Wpis (lub jego brak) do rejestru danych członków zarządu nie tworzy nowego stanu prawnego. W odniesieniu do odwołania i powołania członków zarządu decydujące znaczenia ma uchwała o ich powołaniu (odwołaniu)". Niemniej jednak nie należy lekceważyć praktycznego znaczenia faktu ujawnienia danej osoby w rejestrze. Stosownie bowiem do art. 17 ust. 1 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 700, dalej jako " ustawa o k.r.s."). domniemywa się, że zawarte w nim dane są prawdziwe. Z kolei z art. 14 tej ustawy o k.r.s., że podmiot obowiązany do złożenia wniosku o wpis do Rejestru nie może powoływać się wobec osób trzecich działających w dobrej wierze na dane, które nie zostały wpisane do Rejestru lub uległy wykreśleniu z Rejestru. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 lutego 2014 r. (sygn. akt IV CSK 361/13): "Celem m.in. przepisów art. 14 i art. 17 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym jest ochrona osób działających w zaufaniu do wpisu i ogłoszenia o wpisie, a każda czynność prawna dokonana przez osobę ujawnioną jeszcze w rejestrze jako uprawniony piastun osoby prawnej, ale już de iure nieuprawnioną do działania za tę osobę prawną wskutek odwołania ze składu organu, nie może być skutecznie podważona" (por. wyrok z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1310/14). Jak wynika z art. 22 i art. 24 ust. 4 ustawy o k.r.s. wniosek o wpis do Rejestru powinien być złożony nie później niż w terminie 7 dni od dnia zdarzenia uzasadniającego dokonanie wpisu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, czego nie dokonano w sprawie. 8. Z materiału dowodowego nie wynikało również, aby spółka nie miała organów statutowych (t.j. Rady Nadzorczej, Walnego Zgromadzenia), a więc organów uprawnionych do powołania członków zarządu. Ponadto Skarżąca - o czym była już mowa - brała czynny udział w postępowaniu, składając między innymi obszerną dokumentację. 9. Dla przywrócenia terminu konieczne było kumulatywne spełnienie czterech przesłanek: uchybienie terminowi, złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi oraz dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. Skarżąca nie spełniła przesłanki uprawdopodobnienia braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi, co skutecznie i zasadnie wykazał organ z zaskarżonym postanowieniu. To strona, a nie organ podatkowy, zna przyczynę, która uniemożliwiła jej dochowanie terminu i to rolą strony jest uprawdopodobnienie braku winy w dochowaniu terminu (por. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 3010/15). Argumenty podważające skuteczność doręczenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nie mogą służyć uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1667/15). 10. Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. uznając ją za bezzasadną.