I GSK 2703/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Artur Adamiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1091/17 w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 31 marca 2017 r., nr DZF-IV.025.46.2017.DS w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie decyzji w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. M. na rzecz Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I GSK 2703/18 Uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 marca 2017 roku sygn. akt. V SA/Wa 1091/17 oddalił skargę M. M. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 31 marca 2017 r. nr DZF-IV.025.46.2017.DS w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 28 czerwca 2013 r. Zarząd Województwa Małopolskiego wszczął postępowanie w sprawie solidarnej odpowiedzialności M. M. (zwanej dalej: "Skarżącą") oraz L. Ż. za zobowiązania Spółki jawnej Szkoła Języków Obcych "D." M., Ż. z siedzibą w K. (zwanej dalej: "Spółką"). Przedmiotowe postanowienie zostało przesłane skarżącej na adres: ul. B.[...], [...] K. i odebrane w dniu 5 lipca 2013 r. przez pełnoletniego domownika – A. Ż. – z dopiskiem "matka". Pismem z dnia 4 października 2013 r. pełnomocnik Skarżącej wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 3 sierpnia 2012 r., którą określono Spółce przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania w wysokości 54.321,50 zł wraz z odsetkami. Wniosek został oparty na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a."), gdyż zdaniem pełnomocnika Spółka bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu. Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2015 r. Zarząd Województwa Małopolskiego odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 3 sierpnia 2012 r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 marca 2017 r. Minister utrzymał w mocy postanowienie Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 8 czerwca 2015 r. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Minister wyjaśnił, iż organ I instancji kierował wszelką korespondencję w postępowaniu w sprawie zwrotu środków – na adres Spółki widniejący w KRS, czyli ul. K. [...] w K. Z dniem 9 kwietnia 2013 r. Spółka została rozwiązana bez przeprowadzenia likwidacji, a wobec byłych wspólników Spółki (w tym wobec Skarżącej) zostało wszczęte postępowanie w przedmiocie stwierdzenia solidarnej odpowiedzialności za należności Spółki określone w decyzji Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 3 sierpnia 2012 r. Postanowienie z dnia 28 czerwca 2013 r. o wszczęciu wobec Skarżącej postępowania zostało przesłane na adres wskazany przez samą Skarżącą w piśmie z dnia 30 stycznia 2012 r. Korespondencja podjęta została przez pełnoletniego domownika – matkę Skarżącej – i uznana za prawidłowo doręczoną. W ocenie Ministra, w sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Z akt sprawy wynika bowiem, że w dniu 5 lipca 2013 r. zostało doręczone Skarżącej postanowienie z dnia 28 czerwca 2013 r., które w swoim uzasadnieniu zawierało informację o decyzji administracyjnej z dnia 3 sierpnia 2012 r. Informacja o adresie, na który zostało wysłane ww. postanowienie została udzielona przez Referat Ewidencji Ludności i Dowodów Osobistych Urzędu Miasta K. Zdaniem Ministra, Zarząd Województwa Małopolskiego dołożył zatem wszelkiej staranności uzyskując informację o aktualnym miejscu zameldowania Skarżącej. Natomiast organ I instancji nie mógł posiadać wiedzy, że miejsce zamieszkania Skarżącej jest inne. Następnie organ odwoławczy podniósł, iż dla zachowania terminu istotne jest powzięcie przez stronę wiadomości o istnieniu decyzji, niezależnie od źródła, z którego pochodzi ta informacja. Z punktu widzenia skutków doręczenia decyzji (w drodze doręczenia zastępczego) bez znaczenia są natomiast twierdzenia Skarżącej, iż w rzeczywistości z treścią wydanej decyzji zapoznała się później. Zdaniem Ministra nie sposób bowiem rozdzielić dwóch zdarzeń, tj. doręczenia postanowienia z dnia 28 czerwca 2013 r. oraz dowiedzenia się przez Skarżącą o wydaniu decyzji. Skoro bowiem została ona prawidłowo zawiadomiona o wydaniu tego postanowienia, to uznać należy że data doręczenia jest jednocześnie datą dowiedzenia się przez Skarżącą o wydaniu decyzji i wyznacza początek biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Dodatkowo organ zauważył, iż Skarżąca nie kwestionowała wcześniej, że adres przy ul. B. [...] w K. jest nieprawidłowy, wskazując go również w treści samego podania o wznowienie postępowania. Oddalając skargę na powyższe postanowienie Sąd I instancji uznał, że działające w sprawie organy prawidłowo ustaliły stan fatyczny sprawy oraz dokonały jego oceny w sposób kompletny i wyczerpujący, co znalazło wyraz w uzasadnieniach wydanych postanowień. Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które dawałby podstawę do uwzględnienia skargi. Od powyższego wyroku M. M. złożyła skargę kasacyjną zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości. Na zasadzie art. 174 pkt 2) p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1.art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt. 1) p.p.s.a. w zw. z art. 138 §1 pkt. 1 ustawy z a 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r. poz, 1257 ze , dalej: k.p.a) w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. poprzez nieprawidłowe wykonanie funkcji kontrolnej działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i bezzasadne przyjęcie, że organ II instancji w sposób uzasadniony utrzymał w mocy postanowienie Zarządu Województwa Małopolskiego - Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie z 08 czerwca 2015r. 2.art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 148 w zw. z art. 144 i art. 140 k.p.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 l.s.a. poprzez nieprawidłowe wykonanie funkcji kontrolnej działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i bezzasadne przyjęcie, że organ II instancji w sposób prawidłowy ustalił, że podanie o wznowienie postępowania stało złożone przez Skarżącą kasacyjnie z naruszeniem miesięcznego terminu od dnia dowiedzenia o decyzji. 3.art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 149 §1, §3 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 4, art. 144, art. 140 p.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. poprzez nieprawidłowe wykonanie funkcji kontrolnej działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i bezzasadne przyjęcie, że organ II instancji w sposób uzasadniony odmówił wznowienia postępowania z wniosku Skarżącej kasacyjnie, pomimo że zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki warunkujące wznowienie postępowania administracyjnego. 4.art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt. 4) w zw. z art. 42, art. 43 k.p.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. poprzez nieprawidłowe wykonanie funkcji kontrolnej działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i bezzasadne przyjęcie, że fakt dołożenia należytej staranności przez Organ w zakresie ustalenia adresu omieszkania strony (w przypadku ujawnienia, że ustalony adres nie stanowił adresu zamieszkania strony), wyłącza możliwość żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt. 4) k.p.a. lub też podnoszenia zarzutu wadliwego doręczenie z uwagi na uchybienie art. 42 i art. 43 k.p.a., a skarżąca kasacyjnie ponosi konsekwencje jakie wynikają z doręczenia pisma pod jej nieobecność. 5.art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 42 k.p.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. poprzez nieprawidłowe wykonanie funkcji kontrolnej działalności administracji publicznej pod względem godności z prawem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i bezzasadne przyjęcie, że miejsce zamieszkania Skarżącej kasacyjnie jest równoznaczne z miejscem zameldowania Skarżącej kasacyjnie na pobyt stały: K., ul. B. [...], podczas gdy z dokumentów przedłożonych przez Skarżącą kasacyjnie do akt niniejszego postępowania administracyjnego wynika jednoznacznie, iż miejscem zamieszkania Skarżącej kasacyjnie była i jest: miejscowość G., ul. Ł. [...] i tam też winno ryć dokonywane doręczenie korespondencji; 6. art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 43 k.p.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. poprzez nieprawidłowe wykonanie funkcji kontrolnej działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz: a) bezzasadne pominięcie w ślad za organem II instancji, że doręczenie zastępcze i treść art. 43 k.p.a. stwarza wyłącznie domniemanie doręczenia pisma adresatowi, które to domniemanie jest domniemaniem wzruszalnym i może zostać obalone przez adresata pisma, b) bezzasadne przyjęcie w ślad za organem II instancji, ze możliwe jest zastosowanie doręczenia zastępczego, gdy strona nie mieszka pod adresem, pod którym dokonywano doręczenia, pomimo ze adres zameldowania Skarżącej kasacyjnie nie był równoznaczny z jej miejscem zamieszkania, c) bezzasadne przyjęcie w ślad za organem II instancji, że doręczenie zastępcze postanowienia z dnia 28 czerwca 2013 r. pod adresem: K., ul. B. [...], może być uznane za skuteczne, w sytuacji gdy A. Ż. nie była i nie jest domownikiem Skarżącej kasacyjnie, Skarżąca kasacyjnie i A. Ż. me mieszkają wspólnie i nie pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym, a przede wszystkim adres: K. ul. B. [...] nie był wskazany w postępowaniu., w którym wydano postanowienie na doręczenie którego powołuje się Organ, przez Skarżącą kasacyjnie jako jej adres do doręczeń; d) bezzasadne przyjęcie w ślad za organem II instancji, że A. Ż. była domownikiem Skarżącej kasacyjnie, gdyż podstawowym elementem definiującym pojęcie dorosłego domownika jest zamieszkiwanie tj. traktowanie mieszkania jako własnego, a nie fakt pozostawania przez domownika we wspólnym gospodarstwie domowym z adresatem pisma; e) niezasadne pominięcie, iż w postępowaniu znak: [...], w którym wydane zostało postanowienie z 28 czerwca 2013 r. skierowane następnie na adres K., ul. B. [...], z którego to postanowienia Skarżąca kasacyjnie miała dowiedzieć się o wydanej w stosunku do Spółki Szkoła Języków Obcych "D." M., Ż. sp. j. w K. decyzji, Skarżąca kasacyjnie me wskazywała jako swojego adresu zamieszkania czy też adresu do doręczeń adresu: K., ul. B. [...]; f) bezzasadne przyjęcie w ślad za organem II instancji, że nawet w przypadku przyjęcia adresu przy W. B.[...] w K. jako adresu zamieszkania Skarżącej kasacyjnie (czego nie zakładam lecz wykluczyć nie mogę), możliwe jest zastosowanie domniemania doręczenia, w sytuacji braku przekazania przez Panią A. Ż. Skarżącej kasacyjnie nie tylko informacji o postanowieniu z dnia 28 czerwca 2013 r. lecz również doręczonej A. Ż. w dniu 05 lipca 2013 r. korespondencji. 7.art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. poprzez nieprawidłowe wykonanie funkcji kontrolnej działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i bezzasadne przyjęcie, że wskazana regulacja nakłada na wnoszącego podanie obowiązek podania adresu zamieszkania, podczas gdy jest to wyłącznie adres korespondencyjny wnoszącego podanie w danej konkretnej sprawie, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż: a) wskazany adres w piśmie z dnia 30 stycznia 2012 r. złożonym w zupełnie innej sprawie, przez inny podmiot (Spółkę, a nie Skarżącą kasacyjnie) i około półtora roku przed wydaniem postanowienia z dnia 28 czerwca 2013 r. o wszczęciu postępowania na doręczenie którego Organ się powołuje, należy kwalifikować jako adres zamieszkania Skarżącej kasacyjnie; b) wskazany w późniejszym piśmie pełnomocnika (z dnia 04 października 2017 r.) inicjującym odrębne postępowanie (aniżeli postępowanie w którym zostało wydane postanowienie o wszczęciu postępowania, na doręczenie którego Organ się powołuje) adres musi stanowić adres zamieszkania Skarżącej kasacyjnie, podczas gdy może to być zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. dowolny adres, zwłaszcza iż w sprawie wznowienia postępowania korespondencja winna była zostać kierowana na adres pełnomocnika zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a.; 8) art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 9, art. 77 §1, z art. 80, art. 107 k.p.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. poprzez nieprawidłowe wykonanie funkcji kontrolnej działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i bezzasadne przyjęcie, że Organ II instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, w szczególności: a) że miało miejsce skuteczne doręczenie M. M. postanowienia z dnia 28 czerwca 2013 r. pod adresem ul. B. [...] w Krakowie, b) że miejsce zamieszkania Skarżącej kasacyjnie w połowie 2013 r. zlokalizowane było w K. przy ul. B. [...], c) że możliwe jest powoływanie się na domniemanie doręczenia przesyłki, ustanowione w art. 43 k.p.a. mimo nieprzekazania M. M. przez A. Ż. doręczonego w dniu 05 lipca 2013 r. A. Ż. postanowienia z dnia 28 czerwca 2013r. jak również samej informacji o odebraniu tego rodzaju przesyłki; 9.art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 39, art. 42, art. 77 , art. 107 k.p.a. w zw. z art. j § 1 i 2 p.u.s.a poprzez nieprawidłowe wykonanie funkcji kontrolnej działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i bezzasadne przyjęcie, że Organ II instancji dołożył wymaganej staranności ustalając adres zamieszkania Skarżącej kasacyjnie w dacie wydania postanowienia z dnia 28 czerwca 2013r. (na którego doręczenie A. Ż. Organ się powołuje); 10) art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 75, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 81 w zw. z art. 144 w zw. i art. 140 k.p.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a poprzez nieprawidłowe wykonanie funkcji kontrolnej działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i bezzasadne pominięcie, że Organ II instancji nie uwzględnił wniosku Skarżącej kasacyjnie o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Skarżącej kasacyjnie oraz A. Ż., w sytuacji w której przyjęcie przez organ stanowiska o zlokalizowaniu miejsca zamieszkania Skarżącej kasacyjnie przy ul. B. [...] w K., i podniesienia przez Skarżącą kasacyjnie w toku postępowania zarzutu nieprzekazania informacji o przesyłce jak również samej przesyłki, obliguje organ do wyjaśnienia przedmiotowej kwestii w celu ustalenia czy możliwe jest oparcie się w sprawie na domniemaniu wynikającym z art. 43 k.p.a. czy konieczne jest przyjęcie, iż przesyłka nie została doręczona Skarżącej kasacyjnie, a to z uwagi na jej nieprzekazanie przez Panią A. Ż. Skarżącej kasacyjnie (jak również brak informacji o niej); 11) art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw, z art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 76, art. 77, art. 78, art. 80, art. 81, art. 86 w zw, z art. 144 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a poprzez nieprawidłowe wykonanie funkcji kontrolnej działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i bezzasadne przyjęcie, że Organ II instancji rozpatrzył cały materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania w sposób kompletny i wyczerpujący, w tym materiał potwierdzający zlokalizowanie centrum życiowego Skarżącej kasacyjnie w miejscowości G. przy ul. Ł., W oparciu o podniesione zarzuty, wniosła na zasadzie art. 185 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu , Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2018r., sygn. akt V SA/Wa 1091/17, w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w ślad za organem II instancji błędnie uznał, że | postanowienie z dnia 28 czerwca 2013r. o wszczęciu postępowania w sprawie solidarnej - odpowiedzialności za zobowiązania Spółki zostało w sposób prawidłowo przesłane Skarżącej kasacyjnie na adres ul. B. [...] w K., a adres do doręczenia korespondencji Skarżącej kasacyjnie został prawidłowo przez organ ustalony. Podkreślono, że w świetle regulacji zawartej w art. 42 § 1 k.p.a. najwłaściwszymi i jednocześnie podstawowymi miejscami doręczeń pism osobom fizycznym są mieszkanie adresata lub miejsce jego pracy. Generalną zasadą doręczania pism osobom fizycznym, wynikającą z art. 42 k.p.a., jest doręczenie bezpośrednio do rąk adresata (tzw. doręczenie właściwe). Powołując się na piśmiennictwo wskazano, że przez pojęcie mieszkania adresata rozumie się rzeczywiste, faktyczne (a nie prawne) mieszkanie adresata. "Mieszkanie" oznacza miejsce, gdzie osoba fizyczna faktycznie zamieszkuje a nie oznacza natomiast miejsca jej zameldowania. Okoliczność ta musi być każdorazowo znana organowi prowadzącemu postępowanie, aby możliwe było doręczenie urzędowej korespondencji przede wszystkim bezpośrednio do rąk adresata. Dla skuteczności doręczenia konieczne jest poręczenie pisma na adres zamieszkania, który nie musi być adresem identycznym z adresem wskazanym jako adres zameldowania adresata pisma .Ustalenie przez organ w toku prowadzonego postępowania administracyjnego adresu zamieszkania, a nie adresu zameldowania Skarżącej kasacyjnie (rozróżnienie tych dwóch pojęć zupełnie pomija Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w skarżonym wyroku), było niezbędne do uznania za skuteczne (po spełnieniu dodatkowych warunków wynikających z art. 43 k.p.a.) doręczenia zastępczego Skarżącej kasacyjnie postanowienia z dnia 28 czerwca 2013r. Organ administracji publicznej może skorzystać z domniemania doręczenia zastępczego z art. 43 k.p.a. wyłącznie w sytuacji, gdy pismo kierował na prawidłowy adres strony (będący jej rzeczywistym adresem zamieszkania a nie wyłącznie ujawnionym w systemie ewidencji ludności adresem zameldowania), jeśli uczynił zadość wszystkim wymogom określonym w powołanych wyżej przepisach procesowych, przy jednoczesnym zrealizowaniu podstawowej zasady procedury administracyjnej, jaką jest zasada obowiązku organów udzielania informacji faktycznej i prawnej, określona w art. 9 k.p.a., stanowiącym, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Podniesiono, że zgodnie ze stanowiskiem wyrażanym zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w doktrynie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego ę dnia 7 stycznia 2000 r., sygn. akt V SA 1084/99, LEX 49299; dnia 13 kwietnia 2000 r., sygn. akt V SA 2362/99, LEX 49871 oraz dnia 12 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1369/05, UEX nr 321137 oraz J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz/’, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 297), wszczynając postępowanie z urzędu organ administracji publicznej obowiązany jest ustalić adres zamieszkania strony (co niekoniecznie jest tożsame z adresem zameldowania) oraz pouczyć stronę o obowiązku poinformowania o zmianie adresu i o konsekwencjach prawnych określonych w art. 41 § 2 k.p.a. Ustalenie właściwego adresu strony w postępowaniu wszczętym z urzędu należeć musi do organu, zobligowanego przy tym do prawidłowego informowania stron o uprawnieniach i obowiązkach, także wynikających z prawa procesowego. Podniesiono, że w związku z powyższym, nie sposób zgodzić się z oceną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że ustalenie adresu do doręczeń korespondencji Skarżącej kasacyjnie w postępowaniu wszczętym w dniu 28 czerwca 2013r. uznać należy za prawidłowe. Z dokumentów przedłożonych do akt niniejszej sprawy przez Skarżącą kasacyjnie wynika, że w 2013r. jej adresem zamieszkania (a nie adresem zameldowania) była miejscowość G. przy ul. Ł. i tam też winno być dokonywane doręczenie korespondencji do Skarżącej kasacyjnie. Adres przy ul. B. [...] nie był i nie jest również aktualnie adresem zamieszkania Skarżącej kasacyjnie, jak również nie był to adres, który Skarżąca kasacyjnie mogła wskazać jako właściwy do skierowania do niej postanowienia z dnia 28 czerwca 2013 r. W szczególności do akt postępowania zostały przedłożone dokumenty potwierdzające nabycie przez małżonków M. nieruchomości położonej w G., na której znajduje się budynek mieszkalny, w którym wówczas oraz aktualnie mieszkają. Wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w skarżonym wyrok w sposób bezzasadny utożsamia pojęcie miejsca zamieszkania z miejscem zameldowania, a także pomija definicje miejsca zamieszkania jako miejsca w którym osoba faktycznie, a me "prawnie" przebywa, pomimo że w niniejszej sprawie w przypadku Skarżącej kasacyjnie adres zameldowania nie był równoznaczny z adresem zamieszkania, na który winna być kierowana wszelka korespondencja przez organ, co wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Podkreślono, że nie sposób zgodzić się z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że "przesłanie korespondencji na ustalony w sposób urzędowy adres wobec braku innych informacji o adresie, który sama strona uznaje za swój aktualny adres do korespondencji, mogłoby zawsze postać później kwestionowane i w konsekwencji umożliwiałoby dokonywanie skutecznych czynności w toczącym się postępowaniu administracyjnym". W celu umożliwienia stronie udziału w postępowaniu administracyjnym, w którym bez swojej winy takiego udziału została pozbawiona np. poprzez wadliwe doręczenie pism przez organ, ustawodawca wprowadził instytucje wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę określoną w art.145 §1 pkt. 4) k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zupełnie pomija, że art. 43 k.p.a. wyłącznie domniemanie doręczenia pisma adresatowi, domniemanie wzruszalne, które może być obalone przez stronę. Przyjmując pogląd zaprezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w skarżonym wyroku, domniemanie z art. 43 k.p.a. stałoby się wzruszalne , a instytucja wznowienia postępowania z powodu wadliwego doręczenia nie mogłaby zostać zastosowana w praktyce. Podkreślono, że przewidziane w art. 43 k.p.a. jest skuteczne, jeżeli spełnione są stępujące przesłanki: a) adresat jest nieobecny w mieszkaniu w czasie doręczenia pisma, b) pismo stało przyjęte za pokwitowaniem przez dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcę, c) osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi, d) w razie gdy pismo zostało przyjęte przez sąsiada lub dozorcę, doręczeniu pisma tym osobom umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata. Doręczenie zastępcze odnosi się zatem tylko do doręczenia pism procesowych adresatowi w mieszkaniu. Tym samym doręczenie zastępcze, jednej z osób skazanych w art. 43 k.p.a., w tym dorosłemu domownikowi, jest skuteczne tylko wówczas gdy, >stało dokonane w miejscu zamieszkania strony, a obowiązkiem organu jest wyjaśnienie jaki charakter a adres na który jest kierowana korespondencja (czy jest to adres zamieszkania, czy też inny adres), a następnie ustalić możliwość powołania się na fikcję doręczenia. Podkreślono, że wbrew ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, adres: K. ul. B. [...] nie był adresem zamieszkania Skarżącej kasacyjnie, a zatem nie stanowił adresu do doręczeń w postępowaniu administracyjnym, w którym wydano postanowienie na dręczenie którego powołuje się Organ, w związku z czym nieuprawnionym jest powoływanie się na domniemanie doręczenia zastępczego z art. 43 k.p.a. Nawet natomiast w przypadku przyjęcia w stanie faktycznym niniejszej sprawy administracyjnej, miejsce zamieszkania Skarżącej kasacyjnie zlokalizowane było w K. przy ul. B., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w skarżonym wyroku błędnie przyjął, że A. Ż. była domownikiem Skarżącej kasacyjnie, pomimo że A. Ż. i Skarżąca kasacyjnie nie mieszkają wspólnie i nie pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że wbrew twierdzeniom Skarżącej, WSA w Warszawie zasadnie uznał, że datą, od której należy liczyć termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania jest dzień 5 lipca 2013 r., tj. dzień doręczenia dorosłemu domownikowi Skarżącej zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania spółki, które zostało dokonane pod adresem ul. B. [...] w K. Prawidłowo również WSA w Warszawie ocenił, że organ administracji właściwie ustalił adres do doręczeń korespondencji Skarżącej w postępowaniu wszczętym w dniu 28 czerwca 2013 r. Organ stanowczo podkreśla, że w 2013 r. prowadzona była ze Skarżącą obszerna korespondencja, która była kierowana na adres ul. B. [...] w K.i była skutecznie doręczana, np decyzja nr [...] z dnia 20 września 2013 r., od której Skarżąca złożyła odwołanie, wskazując jako swój adres ul. B. [...] w K. We wrześniu 2013 r. Skarżąca odebrała pismo wyznaczające 7-dniowy termin na zapoznanie się z aktami postępowania (znak: [...]), w przedmiocie określenia solidarnej odpowiedzialności wspólników spółki za zwrot wydatków uznanych za niekwalifikowalne w ramach projektu nr [...] pt.: "[...] (obce): branżowe kursy językowe dla osób pracujących 45+'' w kwocie 54.321,50 zł. Ponadto w maju 2013 r. Skarżąca odebrała pismo zawierające korekty do informacji o wynikach weryfikacji wniosków o płatność zawierające wezwania do zapłaty (pismo z 16 maja 2013 r.). Jednocześnie należy zauważyć, co podkreślił również WSA w Warszawie na stronie 13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że przed wysłaniem postanowienia z dnia 28 czerwca 2013 r. WUP w Krakowie weryfikował adres Skarżącej i p. L. Ż. wysyłając w maju 2013 r. do Referatu Ewidencji Ludności i Dowodów Osobistych Miasta K. wniosek o udostępnienie danych z ewidencji ludności. Tym samym skoro Skarżąca odbierała korespondencję dotyczącą projektu pod adresem ul. B. [...], a dodatkowo Organ uzyskał potwierdzenie prawidłowości tego adresu z pijalnych rejestrów to nie było podstaw do kwestionowania tego adresu. Organ wskazał, że Skarżąca nie dochowała należytej staranności w dbaniu o własne interesy, w tym aktualne dane o miejscu przebywania. Skarżąca oficjalnie utrzymywała, że adres ul. B. [...] jest miejscem, gdzie przebywa z zamiarem pobytu stałego (tam była zameldowana). Tym bardziej, że we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 4 października 2013 r. kwestionowany adres kolejny raz został wskazany jako adres Skarżącej. Adres ten wskazywany był również w kolejnych pismach dotyczących wznowienia postępowania. Natomiast fakt, że wniosek składała Skarżąca przez pełnomocnika nie ma żadnego znaczenia, gdyż podana tam informacja jest dla organu wiążąca. Skarżąca początkowo broniła się, że odebrane w dniu 5 lipca 2013 r. postanowienie nie zostało jej przekazane, bo z powodu obowiązków zawodowych często podróżowała i nie kontaktowała się w tym czasie z A. Ż., która jest jej matką. Wniosek o wznowienie postępowania, jak każde podanie powinien spełniać formalne wymagania określające minimalne obligatoryjne elementy. Wskazano, że w niniejszej sprawie WSA w Warszawie zasadnie przyjął, że nie sposób rozdzielić dwóch zdarzeń, tj- doręczenia postanowienia z dnia 28 czerwca 2013 r. i dowiedzenia się przez Skarżącą o Wydaniu decyzji oraz wniosku o wznowienie postępowania. Skoro bowiem Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania wskazując swój adres jako ul. B. [...] w K. jednocześnie w treści tego wniosku stwierdziła, że o decyzji z 2012 r. dowiedziała się dopiero z akt sprawy w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności wspólników za zobowiązania spółki jednocześnie z akt wynikało wprost, że na wskazany we wniosku o wznowienie adres organ doręczył w lipcu 2013 r. postanowienie, w którego treści poinformował Skarżącą o decyzji z 2012 r., to nie sposób uznać, że wnioskowanie Organu jest nieprawidłowe i narusza postępowania. WSA w Warszawie zasadnie przyjął, że skoro postanowienie zostało odebrane (w trybie doręczenia zastępczego) pod adresem wskazanym we wniosku o wznowienie postępowania to termin dowiedzenia się o decyzji z 2012 r. musi być liczony od daty doręczenia przedmiotowego postanowienia w lipcu 2013 r. Ponadto A. Ż. przyjęła korespondencję nie kwestionując, że Skarżąca tam nie przebywa, że ma inny adres i co więcej tym faktem zobowiązała się do przekazania korespondencji, co skutkowało określonymi konsekwencjami dla Skarżącej. Podniesiono także, że niezasadny jest zarzut naruszenia przez WSA w Warszawie art. 3 § 1 i § 2 p.p s.a. w zw. z art. 43 k.p.a. Wskazano, że samo podjęcie przesyłki adresowanej do strony przez dorosłego domownika i złożenie podpisu na zwrotnym poświadczeniu odbioru oznacza podjęcie się przez niego oddania pisma adresatowi. Tym samym WSA w Warszawie prawidłowo uznał że Pani A. Ż. była domownikiem, o którym mowa w art. 43 k.p.a. i że doręczenie matce Skarżącej postanowienia z 28 czerwca 2013 r. było skuteczne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wskazać, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty rozpoznawanej skargi kasacyjnej oparte zostały na podstawie art. 174 pkt.2 p.p.s.a., a więc naruszeniu przepisów postępowania. Zarzuty te, ujmowane i formułowane w różny sposób, stanowią w znacznym zakresie powtórzenie zarzutów skargi do WSA i dotyczą dwóch zasadniczych kwestii. Po pierwsze, co do prawidłowości w zakresie uznania, że postanowienie z dnia 298 czerwca 2013 roku zostało zasadnie doręczone na adres K., ul. B. [...] i po drugie, czy doręczenie zastępcze na powyższy adres zostało dokonane w sposób prawidłowy. W zakresie pierwszej kwestii należy wskazać, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził analizę w tym zakresie i zasadnie zaakceptował działanie organu. Trafnie wskazał, że Skarżąca jest byłym wspólnikiem Spółki, która otrzymała dofinansowanie na realizację projektu, zaś po jej rozwiązaniu została uznana za solidarnie odpowiedzialną z innym byłym wspólnikiem za zobowiązanie do zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania projektu realizowanego uprzednio przez rozwiązaną Spółkę. Postępowanie wszczęte z urzędu w dniu 28 czerwca 2013 r. dotyczyło nie Spółki lecz byłych jej wspólników, w tym Skarżącej, wobec czego należało ustalić i przyjąć adres do doręczeń właściwy dla Skarżącej jako osoby fizycznej. Słusznie podkreślił Sąd I instancji, że Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. wnioskiem z dnia 8 maja 2013 r., a więc przed wydaniem postanowienia z dnia 28 czerwca 2013 r., wystąpił o udostępnienie danych z Ewidencji Ludności w zakresie aktualnego adresu Skarżącej. Jak wynika z pisma Referatu Ewidencji Ludności i Dowodów Osobistych Wydziału Spraw Administracyjnych Urzędu Miasta K. z dnia 13 maja 2013 r. o numerze [...], Skarżąca pozostawała zameldowana na pobyt stały pod adresem: K., ul. B. [...] od dnia 30 września 2004 r. Trafnie Sąd, przywołał pogląd, wyrażony w orzecznictwie, zgodnie z którym, to w interesie i obowiązku każdego obywatela leży czuwanie nad tym, aby dane adresowe, meldunkowe, znajdujące się w urzędowych zbiorach były aktualne, bowiem to w oparciu o posiadane informacje o miejscu zamieszkania obywateli ustala się co do zasady adres, na który kierowana jest korespondencja (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 grudnia 2009 r. o sygn. akt II SA/Sz 1057/09). Bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność czy ustalenie to zostało dokonane na potrzeby postępowania zainicjowanego w dniu 28 czerwca 2013 r., czy też organ – z uwagi na ekonomikę postępowania – posłużył się znanymi mu z urzędu informacjami, które były aktualne na dzień wszczęcia postępowania. Jednocześnie słusznie wskazał Sąd I instancji, że postanowienie z dnia 28 czerwca 2013 r. zostało wydane w imieniu Zarządu Województwa Małopolskiego przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K., zatem ten sam organ, który wystąpił z wnioskiem z dnia 8 maja 2013 r. o udostępnienie danych z Ewidencji Ludności, w którym wskazano zresztą, iż uzyskanie informacji o adresie Skarżącej uzasadniona jest koniecznością dochodzenia niezaspokojonych wierzytelności rozwiązanej Spółki. Jednocześnie organ działał przy braku aktywności ze strony byłych wspólników Spółki, zaś ostatni znany mu adres do korespondencji Spółki został wskazany przez sama Skarżącą w piśmie z dnia 30 stycznia 2012 r. , a pismo to zostało podpisane własnoręcznie przez M. M. i skierowane do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K., zaś w jego treści wskazano, że dotyczy projektu realizowanego przez Spółkę. Skarżąca wskazała jako nowy adres do korespondencji ten sam adres, który był jej ówczesnym adresem zameldowania na pobyt stały, tj. ul. B. [...], [...] K. Jednocześnie wskazać należy, że A. Ż. – matka Skarżącej, odbierając powyższą korespondencję nie podnosiła, że jej córka nie zamieszkuje pod powyższym adresem. Wręcz przeciwnie, odebrała korespondencję i zobowiązała się do jej przekazania. Tym samym, brak jest podstaw, co słusznie uznał Sąd I instancji, do skutecznego kwestionowania, że Skarżąca zamieszkiwała pod wskazanym adresem. Oceny tej nie może podważyć także okoliczność podnoszona przez Skarżącą, miało miejsce nabycie przez małżonków M. nieruchomości położonej w G. Fakt ten, zważywszy na wcześniej wskazane okoliczności, nie może dowodzić, że Skarżące nie zamieszkiwała pod ustalonym przez organ i wskazywanym przez nią samą adresem. Przechodząc, do drugiej zasadniczej kwestii wskazać należy, że zgodnie z art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Wyjaśnić również należy, że określony w art. 43 k.p.a. sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma, jako domownik adresata i która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi, oraz że pismo to zostało mu doręczone. Przy tym, z przepisu tego nie wynika, że norma prawna w nim zawarta wymaga, aby "podjęcie się oddania pisma adresatowi" miało formułę wyraźnego oświadczenia, z którego treści wynikać miałaby zgoda odbiorcy na przyjęcie pisma i zobowiązanie do osobistego oddania go adresatowi. Dla skutecznego doręczenia pisma wystarczy, aby - tak jak w rozpoznawanej sprawie - na podpisywanym przez domownika potwierdzeniu odbioru pisma znajdowała się informacja, że doręczenie następuje, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2007 r., sygn. akt II GSK 315/06; wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2070/10). Należy również podkreślić ważną rolę domownika, która nie kończy się na odebraniu przesyłki od doręczyciela, bowiem ustawodawca wymaga od domownika podjęcia się oddania pisma adresatowi (podjęcia działań skutkujących oddaniem pisma adresatowi). Okoliczność, że skutek doręczenia następuje w momencie pierwszej z wymienionych czynności, nie oznacza, iż ustawodawca w ogóle nie jest zainteresowany podjęciem przez domownika drugiego działania. Przeciwnie, zakłada, że pismo do adresata dotrze, co gwarantować mają dość sformalizowane elementy procedury doręczeniowe, w tym m.in. miejsce doręczenia (mieszkanie adresata) oraz osoba odbierająca pismo od doręczyciela (dorosły domownik). Istotnym ogniwem domniemania skuteczności doręczenia dokonanego do rąk dorosłego domownika jest towarzysząca domownikowi intencja przekazania pisma adresatowi. Jej normatywnym wyrazem jest zawarte w art. 43 k.p.a. zastrzeżenie, iż doręczenie zastępcze może być dokonane, jeżeli domownik podejmie się oddania pisma adresatowi. Przy czym pamiętać należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż niestaranność domownika, który zobowiązał się do przekazania pisma adresatowi, nie powinna w sposób automatyczny zwalniać adresata z odpowiedzialności za skutki doręczenia (zob. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 174/09). Adresat będzie zmuszony ponieść konsekwencje zaniedbań domownika, bowiem niedbalstwo domownika jest traktowane tak samo, jak adresata przesyłki. Stanowisko to znajduje oparcie w orzecznictwie, przykładowo w wyroku NSA z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 480/08 (wyrok dostępny w bazie CBOiS). Jednocześnie, jak słusznie uznał Sąd I instancji w orzecznictwie przyjmuje się bowiem, iż podstawowym elementem definiującym pojęcie dorosłego domownika jest zamieszkiwanie, tj. traktowanie mieszkania jako własnego. Zdaniem Sądu na uwzględnienie zasługuje jednakże ten pogląd orzecznictwa, zgodnie z którym domownik to osoba, która nie musi pozostawać we wspólnym gospodarstwie domowym z adresatem pisma (por. postanowienia NSA: z dnia 28 lutego 1996 r. o sygn. akt SA/Ka 2074/95; z dnia 12 lutego 2010 r. o sygn. akt II FZ 144/06; z dnia 23 września 2014 r. o sygn. akt II GSK 2120/14; wyrok NSA z dnia 12 lutego 2010 r. o sygn. akt II FSK 1529/08). Skoro bowiem nie wykazano w sprawie, iż A. Ż. nie zamieszkiwała pod adresem doręczenia, czy też by była osobą małoletnią, ubezwłasnowolnioną bądź by cierpiała w dacie podjęcia korespondencji na chorobę wyłączająca możliwość pokierowania swoim postępowaniem, a jednocześnie była obecna pod adresem doręczenia i odebrała korespondencję skierowaną do Skarżącej, to przyjąć należało, iż jako "domownik" zobowiązała się do jej oddania adresatowi. Dodatkowo wskazać należy, iż na potwierdzeniu doręczenia znajduje się odręczna adnotacja "matka". Wobec tego przypomnieć również wypada prezentowany w orzecznictwie pogląd, iż trudno wymagać od doręczyciela aby ten zobowiązywał dorosłą osobę przebywającą pod danym adresem do wykazania się dokumentami potwierdzającymi jej oświadczenie o relacjach osobistych w stosunku do adresata przesyłki (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 grudnia 2009 r. o sygn. akt II SA/Sz 1057/09; postanowienie NSA z dnia 23 września 2014 r. o sygn. akt II GSK 2120/14 ). Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela uznanie Sądu I instancji, że przychyla się do stanowiska organu, iż Skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji z dnia 3 sierpnia 2012 r., zatem ostatecznej decyzji zapadłej w postępowaniu, o wznowienie którego wystąpiła, w dniu 5 lipca 2013 r., to jest w dniu doręczenia jej postanowienia z dnia 26 czerwca 2013 r., w którego treści wskazano, iż decyzja taka zapadła. Skoro bowiem doręczenie tego postanowienia było skuteczne, to w konsekwencji uznać należy, iż w dniu 5 lipca 2013 r. Skarżąca miała możliwość zapoznania się z jego treścią, co skutkuje przyjęciem domniemania, że miała wiedzę o decyzji Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 3 sierpnia 2012 r. Doręczenie pisma w trybie art. 43 k.p.a. jest równoznaczne z odebraniem go przez sama stronę, zatem musi być traktowane jako tożsame z "dowiedzeniem się" o treści pisma bez względu na to czy faktycznie zainteresowana się z nim zapoznała. Jednocześnie słusznie wskazał Sąd I instancji, że podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy stanowi postanowienie wydane w myśl art. 149 § 2 k.p.a. Organ rozpatrując podanie o wznowienie postępowania musi mieć przede wszystkim na uwadze treść art. 148 k.p.a., z którego wynika, że strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, a gdy żąda wznowienia na podstawie określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.- od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. Podkreślić należy, że to strona żądająca wznowienia postępowania jest zobowiązana do udowodnienia, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze względu na konieczność ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o tych okolicznościach. Organ administracji może przyjąć oświadczenie złożone w tym względzie przez stronę, poparte w razie potrzeby i możliwości innymi dowodami. Jeżeli organ uzna to oświadczenie oraz inne dowody przedstawione przez stronę za niewystarczające lub niewiarygodne, to winien przeprowadzić we własnym zakresie postępowanie dowodowe umożliwiające ustalenie, czy rzeczywiście termin z art. 148 k.p.a. został przez stronę zachowany. Powyższe oznacza, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania składa się z dwóch etapów. W pierwszym organ bada, czy zostały spełnione wymogi formalne, a więc czy wniosek pochodzi od osoby uprawnionej oraz czy został złożony w terminie, o którym mowa w art. 148 § 1 lub § 2 k.p.a. Dopiero pozytywna weryfikacja w tym zakresie daje organowi legitymację do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, a następnie przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 k.p.a.). W przeciwnym razie, organ winien odmówić wznowienia postępowania, co nastąpiło w niniejszej sprawie. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt.1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.)