I SA/Kr 1327/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Jarosław Wiśniewski Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Gminy Ś. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa z dnia 19 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu I. uwzględniając skargę stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik ocen, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa [...] II. zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych). W dniu 21 lipca 2017 r. Gmina Ś. złożyła w Urzędzie Marszałkowskim Województwa M. wniosek w przedmiocie dofinansowania projektu pod nazwą "Rozbudowa sieci kanalizacyjnej na terenie Gminy Ś. " w ramach Działania 5.3 - Ochrona zasobów wodnych; Poddziałanie 5.3.1 - Gospodarka wodno -kanalizacyjna - zit Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014 - 2020 (ROP WM). Pismem z dnia 19 października 2017 r. Zarząd Województwa - Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2014 - 2020 – zwana dalej w skrócie IZ- znak sprawy: [...] działając zgodnie z zapisami §27 - 29 oraz §32 Regulaminu przygotowania i oceny projektów realizowanych w trybie pozakonkursowym poinformował wnioskodawcę, że wniosek o dofinansowanie nr [...] złożony do Instytucji Organizującej Konkurs (IOK) - Departamentu Funduszy Europejskich Urzędu Marszałkowskiego Województwa M. został negatywnie oceniony na etapie oceny formalnej. W przedmiotowym rozstrzygnięciu, IZ stwierdziła, iż projekt nie spełnia kryteriów wyboru projektów określonych w Załączniku Nr [...] do SzOOP RPO WM. Z przedłożonych do wniosku o dofinansowanie załączników wynika, że postępowanie środowiskowe dotyczące przedmiotowego projektu nie zostało przeprowadzone w oparciu o przepisy ustawy z dn. 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. W pierwszej kolejności wskazano, że pozwolenie na budowę zostało wydane w maju 2005 r., a postępowanie środowiskowe było prowadzone od 2004 r. do 2006 r. Postępowanie było prowadzone kilka lat wcześniej, a tym samym nie można uznać, że zgodne z zapisami ustawy z 2008r., natomiast z treści przedłożonych dokumentów nie wynika, iż w ww. postępowaniu zostały spełnione wymagania wynikające z Dyrektyw Środowiskowych w zakresie co najmniej dokonania screeningu, udziału społeczeństwa w postępowaniu środowiskowym. IZ podniosła dodatkowo, iż z przedstawionych dokumentów wynika również, że postanowienie o braku konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko zostało wydane w marcu 2006r., czyli już po wydaniu pozwolenia na budowę, natomiast w świetle przepisów dyrektywy OOŚ ocena odziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko powinna zostać przeprowadzona przed uzyskaniem "zezwolenia na inwestycję" (w polskim systemie prawnym rozumiane jako decyzja pozwolenie na budowę). W ocenie IZ z uwagi na to, że postępowanie środowiskowe dotyczące przedmiotowego projektu nie zostało przeprowadzone w oparciu o przepisy ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, tym samym projekt nie spełnia kryterium Kwalifikowalność projektu. Z przedmiotowym rozstrzygnięciem IZ nie zgodziła się Gmina Ś. , która złożyła na niego skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w K.. W wywiedzionej skardze zarzucono zaskarżonemu rozstrzygnięciu : 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 w zw. z § 4 i 5 Regulaminu prac Komisji Oceny Projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. na lata 2014 - 2020 dla projektów znajdujących się w Wykazie projektów zidentyfikowanych przez Instytucję Zarządzającą RPO WM w ramach trybu pozakonkursowego poprzez nie zastosowanie zasady rzetelności, - art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 w zw. z § 8 ust. 1 pkt 1) Regulaminu prac Komisji Oceny Projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. na lata 2014 - 2020 dla projektów znajdujących się w Wykazie projektów zidentyfikowanych przez Instytucję Zarządzającą RPO WM w ramach trybu pozakonkursowego poprzez nie zastosowanie zasady rzetelności, a to w związku z niepowołaniem dodatkowego eksperta w ramach określonych dziedzin oceny, art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 poprzez nie zastosowanie zasady przejrzystości, 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: zastosowanie § 2 ust. 5 Regulaminu prac Komisji Oceny Projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. na lata 2014 - 2020 dla projektów znajdujących się w Wykazie projektów zidentyfikowanych przez Instytucję Zarządzającą RPO WM w ramach trybu pozakonkursowego poprzez jego zastosowanie niezastosowanie § 28 ust. 1 Regulaminu przygotowania i oceny projektów realizowanych w trybie pozakonkursowym stanowiącego Załącznik nr [...] do Uchwały Nr [...] Zarządu Województwa z dnia 10 października 2017 r. niezastosowanie § 8 ust. 1 Regulaminu prac Komisji Oceny Projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. na lata 2014 - 2020 dla projektów znajdujących się w Wykazie projektów zidentyfikowanych przez Instytucje Zarządzającą RPO WM w ramach trybu pozakonkursowego, gdy zachodziła okoliczność dla jego zastosowania naruszenie art. 158 ppsa poprzez nie uwzględnienie oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu Sądu tj. w wyroku WSA w Krakowie do sygn. akt I SA/Kr 1295/16. Na wstępie uzasadnienia skargi strona skarżąca wykazała jej dopuszczalność, podnosząc m.in., że w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że informacja o ocenie negatywnej złożonego wniosku o dofinansowanie jak w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięciem, które władczo i jednostronnie określa sytuację prawną Gminy w przedmiocie wniosku o dofinansowanie. Przy czym jest ono oświadczeniem woli organu administracji publicznej bowiem Zarząd Województwa jest takim organem w myśl art. 5 § 2 pkt. 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.). Działanie Zarządu zostało też dokonane w granicach jego kompetencji jako Instytucji Zarządzającej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 630/15). Skarżąca zauważa i podkreśla, że znane są jej art. 53 i 64 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Wskazać jednak należy, że oba przepisy zostały umieszczone w rozdziale 15 Procedura Odwoławcza, a który dotyczy wyłącznie procedury odwoławczej w przypadku negatywnej oceny w trybie konkursowym. Skoro zaś wniosek Skarżącej dotyczy negatywnej oceny w trybie pozakonkursowym, przepisy te nie znajdują zastosowania - ustawa tego postępowania nie reguluje w ogóle. W kontekście powyższego zwrócić należy również na brzmienie art. 50 ustawy, który wprost dotyczy obu postępowań "Do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów." Zdaniem Skarżącej powyższe oznacza, że zaskarżenie orzeczeń dotyczących negatywnej oceny w trybie pozakonkursowym jest dopuszczalne na zasadach określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (zob. również per analogiom orzeczenia: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 lipca 2014 r. II SA/Wr 236/14, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 6 marca 2013 r., II SA/Sz 1238/12, wyrok NSA z dn. 11 maja 2011 r. sygn.. akt II GSK 541/10). W uzasadnieniu skargi wskazano ponadto, że z zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, iż skoro postępowanie środowiskowe dotyczące przedmiotowego projektu nie zostało przeprowadzone w oparciu o przepisy ustawy z dn. 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, tym samym projekt nie spełnia kryterium kwalifikowalności projektu, gdyż "dopiero ustawa z dn. 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (...) w sposób pełny i prawidłowy implementowała do polskiego porządku prawnego zapisy dyrektywy środowiskowej (...). W świetle powyższego zatem jedynie postępowanie środowiskowe przeprowadzone w oparciu o ww. ustawę z 2008 r. będzie zgodne z przepisami unijnymi w zakresie ochrony środowiska (...)". W skardze podniesiono, iż postępowanie w sprawie toczy się w związku z wyrokiem tut. Sądu z dn. 9 lutego 2017 r. do sygn. I SA/Kr 1295/16. W toku ponownie prowadzonego postępowania, Gmina pismem z dn. 2 października 2017 r. (bez wezwania) złożonym do postępowania w sprawie, wyjaśniła, że decyzja pozwolenia na budowę z dn. 10 maja 2005 r. stała się ostateczna dopiero 3 sierpnia 2006 r. po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, podczas którego Wojewoda przeprowadził procedurę oceny oddziaływania na środowisko, m.in. uzyskał postanowienie Starosty [...] znak: [...] W kontekście powyższego wskazano, że stosownie do treści art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, "Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej'. Strona skarżąca przypomniała, że w sprawie pozwolenia na budowę dla którego Gmina wniosła o dofinansowanie, Starostwo Powiatowe w K. wydało decyzję o pozwoleniu na budowę w dniu 10 maja 2005 r. ([...]). W dacie wydania tej decyzji, § 2 i § 3 ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określających katalog inwestycji wymagających lub dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nie wskazywały wśród tych przedsięwzięć, sieci kanalizacyjnych, a co nie było zgodne z prawem unijnym. Wspomniany wyżej § 3 ust. 1 rozporządzenia, zmieniony został rozporządzeniem z dnia 10.05.2005 r. (Dz.U. Nr 92, poz. 769), które weszło w życie w dniu 8 czerwca 2005 r. poprzez dodanie ust. 1 pkt 72a w brzmieniu: "1. Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: (...) 72a) sieci kanalizacyjne, którymi odprowadzane są ścieki, z wyłączeniem przyłączy odprowadzających ścieki z budynków; (...)". Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 136 KPA w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji "Organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję" Wojewoda M. postanowieniem z dn. 1 grudnia 2005 r. (RP.XI.EG.7119-7-118-05) zainicjował postępowanie mające na celu uzupełnienie postępowania z uwzględnieniem dodanego ust. 1 pkt. 72 a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tak aby przeprowadzone postępowanie zgodne było m.in. z Dyrektywą 85/337/EWG (por. pismo Starosty Powiatowego z dnia 2 stycznia 2006 r. [...]). Zdaniem strony skarżącej w ramach postępowania drugoinstancyjnego uzyskano więc m.in. postanowienie Starosty [...] z dn. 15 marca 2006 r. (sygn.. [...] post) co konwalidowało postępowanie poprzez doprowadzenie do jego zgodności z prawem unijnym. W skardze podkreślono, iż w konsekwencji uzupełnienia postępowania zgodnie ze zmianami wynikającymi z przepisów prawa dostosowującymi prawo krajowe do unijnego, a uchwalonym po wydaniu pozwolenia na budowę w postępowaniu I instancyjnym, Wojewoda M. w uzasadnieniu decyzji z dnia 3 sierpnia 2006 r. (RR.XI.DS.7119-7-27-06) wskazał, że "Dla przedmiotowej inwestycji zostało przeprowadzone postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (...)". Zwrócono również uwagę na treść uzasadnienia do wyroku z 9.8.1988 r. NSA do sygn.. SA/Ka 378/88 (niepubl.), gdzie NSA przyjął: "Kompetencje orzecznicze organu odwoławczego nie sprowadzają się tylko do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy obowiązany jest uwzględnić zmiany stanu faktycznego, jakie zaszły w sprawie w okresie między wydaniem orzeczenia I instancji, a orzeczeniem II instancji'. Stan faktyczny ustala organ odwoławczy w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu w I instancji, rozszerzając granice postępowania dowodowego na nowe okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji, jak i na te, które po wydaniu decyzji I instancji uległy zmianie oraz te, które w świetle zmienionych przepisów prawa mają dla sprawy znaczenie prawne. Organ odwoławczy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80), dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przed pierwszą instancją. Wynik tej oceny może być dwojaki." Reasumując powyższe w skardze wskazano, że jakkolwiek część postępowania w sprawie prowadzona była po wydaniu decyzji pozwolenia na budowę, to dotyczyło to postępowania I instancyjnego. Na etapie postępowania II instancyjnego (gdy decyzja wydana w I instancji nie była prawomocna), tj. przed wydaniem decyzji Wojewody M. z dn. 3 sierpnia 2006 r. uzupełniono postępowanie w niezbędnym zakresie. Organ odwoławczy obowiązany był bowiem do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, stosownie do wymogów określonych w art. 7 i art. 77 § 1 KPA oraz dokonania oceny zebranego w sprawie materiału według zasad wynikających z przepisu art. 80 KPA, z możliwością wykorzystania środków przewidzianych w art. 136 KPA, a więc uzupełniającego przeprowadzenia postępowania dowodowego. W ramach tego postępowania uzyskano m.in. brakujące postanowienie Starosty Powiatowego w K. w przedmiocie zwolnienia inwestora z obowiązku sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia. Zważywszy więc na powyższe i fakt, iż w sprawie wydane było również rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, przeprowadzone w ramach obu instancji postępowanie zakończone wydaniem decyzji Wojewody M. z dn. 3 sierpnia 2006 r. (sygn. [...]) utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dn. 10 maja 2006 r. było przeprowadzeniem w całości postępowania zgodnie z wymaganiami prawa unijnego. Gmina Ś. podniosła ponadto, że w postępowaniu przed IZ złożyła dokumenty potwierdzające, że procedura oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzona została zgodnie z prawem unijnym. Złożenie dokumentów nastąpiło bez wezwania -gdyż Instytucja sama z siebie nie zastosowała § 28 ust. 1 Regulaminu przygotowania i oceny projektów realizowanych w trybie pozakonkursowym stanowiącego załącznik nr 1 do Uchwały Nr 1636/17 Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 10 października 2017 r. zgodnie z którym, wnioskodawca może zostać wezwany przez IZ, w trakcie postępowania, do przedstawienia wyjaśnień/uzupełnień w odniesieniu do ujętych we wniosku o dofinansowanie projektu informacji w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów oraz korekty drobnych błędów i uchybień. Kryteria, które mogą podlegać wyjaśnieniom/uzupełnieniom wskazane są w załączniku nr 3 do SzOOP RPO WM. IZ w informacji i ocenie formalnej nie wskazuje zarówno dlaczego nie wezwała Gminy do uzupełnienia wniosku, ani dlaczego nie uwzględniła tych dokumentów w postępowaniu. Co więcej, mając wiedzę o tych dokumentach IZ dalej nie zastosowała § 28 ust. 1 tego regulaminu. Co więcej stanowiło to naruszenie zobowiązania nałożonego przez WSA w Krakowie w wyroku z dn. 9 lutego 2017 r. (sygn.. I SA/KR 1295/16) na IZ " W razie potrzeby instytucja powinna żądać od wnioskodawcy przedłożenia dodatkowych analiz lub wyjaśnień" (naruszenie art. 153 ppsa) W skardze wskazano, że stosownie do treści § 4 i 5 Regulaminu prac Komisji Oceny Projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. na lata 2014- 2020 dla projektów znajdujących się w Wykazie projektów zidentyfikowanych przez Instytucję Zarządzającą RPO WM w ramach trybu pozakonkursowego, "pozytywna ocena formalna ma miejsce w przypadku przyznania przez dwie osoby oceniające ocen TAK we wszystkich kryteriach oceny formalnej. Negatywna ocena formalna ma miejsce w sytuacji przyznania przez dwie osoby oceniające oceny NIE w co najmniej jednym kryterium oceny formalnej." Z powyższego wynika, że ocena formalna winna być dokonywana przez dwie osoby w sposób zapewniający niezależność - w szczególności, iż oceniający nie będą nawzajem znać stanowiska drugiego oceniającego. W innym wypadku konieczność dokonania dwóch ocen byłaby oczywiście niezasadna. Z przedstawionych Gminie ocen wynika zaś, że niezależność opiniujących w rozumieniu wskazanym w zdaniu poprzedzającym mogła nie zostać zachowana. Obie oceny w zakresie istotnych konkluzji są bowiem identyczne. Autor skargi zauważył, że osoby oceniające wniosek nie posiadały wiedzy o całości dokumentacji złożonej przez stronę skarżącą m.in. obie osoby wskazują, że postanowienie o braku konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko zostało wydane w marcu 2006 r. "czyli już po wydaniu pozwolenia na budowę, natomiast w świetle przepisów dyrektywy OOŚ ocena oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko powinna zostać przeprowadzona przed uzyskaniem "zezwolenia na inwestycję" (w polskim systemie prawnym rozumiane jako decyzja pozwolenia na budowę", gdy jak wynika z okoliczności przywołanych w punkcie II powyżej, było inaczej tzn. jakkolwiek postępowanie toczyło się po wydaniu decyzji pozwolenia na budowę, to decyzja ta nie była prawomocna.) W kontekście powyższego Gmina zwróciła uwagę na treść § 8 ust. 1 pkt 1) przywołanego w akapicie powyżej Regulaminu. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu "Jeżeli do pełnej i rzetelnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu konieczne jest uzyskanie dodatkowych opinii lub ekspertyz, Przewodniczący KOP na każdym etapie oceny może powołać dodatkowego eksperta w ramach określonych dziedzin oceny, znajdującego się w Wykazie kandydatów na ekspertów RPO WM, w charakterze opiniodawczo-doradczym". Jak wynika z okoliczności opisanych wyżej, tylko ta jedna wątpliwość wymagała od Przewodniczącego KOP powołania dodatkowego eksperta. W skardze zwrócono uwagę na fakt, że termin "może" użyty w § 8 ust. 1 pkt 1) przywołanego w akapicie powyżej Regulaminu nie oznacza dowolności i wymaga powołania dodatkowego eksperta każdorazowo gdy konieczne jest uzyskanie dodatkowych opinii lub ekspertyz tzn. zawsze gdy Instytucja ma wątpliwości co do oceny wniosku o dofinansowanie projektu. Uzupełniając powyższe zarzuty, zwrócono uwagę na to, że § 14 ust. 2 Regulaminu przygotowania i oceny projektów realizowanych w trybie pozakonkursowym w ramach RPO WM (dalej: Regulamin) nie wyklucza tych projektów, dla których udzielono pozwolenia przed wejściem w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. tj. dla takich dla których nie przeprowadzono postępowania środowiskowego w oparciu o ustawę z dnia 03.10.2008 r. W innym wypadku Regulamin jako dokument, który ma charakter wykonawczy dla Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. na lata 2014 - 2020 byłby z nim sprzeczny. W skardze przypomniano, że zgodnie z załącznikiem nr [...] do Uchwały Nr [...] Zarządu Województwa z dnia 31 marca 2016 r.- Szczegółowy Opis Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. na lata 2014 - 2020 "W ramach działania wspierane będą inwestycje mające na celu ograniczenie zanieczyszczeń przedostających się do wód powierzchniowych i podziemnych. Ze względu na wciąż duży ładunek zanieczyszczeń, którego źródłem jest gospodarka komunalna wsparcie będzie kierowane na kompleksową rozbudowę sieci kanalizacyjnych i oczyszczalnie ścieków w aglomeracjach od 2 000 - 10 000 RLM. Podstawą do wyboru projektów będzie K. Program Oczyszczania Ścieków Komunalnych i/lub Master Plan dla dyrektywy ściekowej. Priorytet zostanie nadany inwestycjom przyczyniającym się bezpośrednio do zapewnienia zgodności z wymogami dyrektywy 91/271/EWG dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych. Dopełnieniem tych działań będzie także wsparcie gospodarki osadami ściekowymi w większości oczyszczalni, w celu innego ich zagospodarowania niż składowanie. Zasoby wodne M. zaspokajają z nadwyżką potrzeby, jednak konieczne jest wyrównanie poziomu zaopatrzenia w wodę na całym obszarze województwa, w uzasadnionych przypadkach dopuszczalna będzie realizacja projektów z zakresu poprawy jakości systemów zaopatrzenia ludności w wodę (w tym systemy zarządzania dystrybucją oraz likwidowanie strat wody). Stosownie zaś do treści Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. na lata 2014 - 2020 (str. 117), aktualny stan zasobów wodnych w województwie wymaga dalszego wspierania inwestycji w gospodarce wodno- ściekowej. Przede wszystkim wspierane będą działania mające na celu ograniczenie zanieczyszczeń przedostających się do wód powierzchniowych i podziemnych. Ze względu na wciąż duży ładunek zanieczyszczeń, którego źródłem jest gospodarka komunalna wsparcie będzie kierowane na kompleksową rozbudowę sieci kanalizacyjnych i oczyszczalnie ścieków w aglomeracjach od 2 000 - 10 000 RLM. Priorytet zostanie nadany inwestycjom przyczyniającym się bezpośrednio do zapewnienia zgodności z wymogami dyrektywy ściekowej. Zdaniem Gminy Ś. , powyższe jest o tyle istotne, że w uzasadnieniu przywołanego wyżej wyroku WSA w Krakowie z dn. 9 lutego 2017 r. (sygn. I SA/Kr 1295/16) Sąd nałożył na IZ szereg obowiązków. Wyżej wskazany Sąd m.in. zwrócił uwagę, że "w Rozdziale 10 pkt 3 i 5 dotychczasowych zaleceń w zakresie kontroli ww. wytycznych Ministra Infrastruktury i Rozwoju wskazano dwa sposoby dokonania kontroli wniosku - "podejście formalne" i "podejście merytoryczne". Jak słusznie wskazała Instytucja Zarządzająca ze względu na charakter badania projektu ubiegającego się o dofinansowanie zastosowanie powinno mieć podejście formalne. Nie mniej jednak jak wskazują ww. wytyczne - w uzasadnionych przypadkach instytucja ma również możliwość zastosowania "podejścia porównawczego" przez co należy rozumieć sposób badania przedsięwzięcia z uwzględnieniem jego faktycznych cech - czyli oddziaływania na środowisko. Przy zastosowaniu tego podejścia np. niedostateczne uzasadnienie odstąpienia od obowiązku przeprowadzenia OOŚ może nie być uznane za uchybienie istotne, o ile uda się wykazać, że odstąpienie to było merytorycznie uzasadnione, tj. faktyczne cechy przedsięwzięcia wskazują, że istotnie jego wpływ na środowisko jest w oczywisty sposób niewielki. Podejście to wymaga dokonania przez instytucję pogłębionej analizy informacji przekazywanych przez wnioskodawcę we wniosku o dofinansowanie. W razie potrzeby instytucja powinna żądać od wnioskodawcy przedłożenia dodatkowych analiz lub wyjaśnień". Zdaniem skarżącego IZ nie uwzględniła ww. oceny prawnej i wskazań wyrażonych w tym orzeczeniu Sądu, w szczególności nie "wyjaśniła dlaczego nie zastosowała podejścia porównawczego". Instytucja nie wyjaśniła również dlaczego tak się stało. Dalej nie wyjaśniła również jakie konkretnie normy prawa unijnego zostały naruszone w skutek wydania decyzji pozwolenia na budowę, co w niniejszej sprawie winno obejmować również ocenę postępowania dwuinstancyjnego. Wyżej podniesione zarzuty zdaniem skarżącej skutkują koniecznością uznania, iż postępowanie w sprawie nie było prowadzone z zastosowaniem zasady rzetelności i przejrzystości. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Małopolskiego- Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa M. wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w art. 3 § 2 P.p.s.a. W myśli przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg pkt 4 na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o K. Administracji Podatkowej (Dz.U. z 2016, poz. 1947 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich ustaw szczególnych zalicza się ustawę z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm.) tzw. ustawę wdrożeniową, która określa m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że ustawa ta reguluje postępowanie sądowoadministracyjne pod wieloma względami odmiennie od trybu określonego w P.p.s.a. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi znajduje bowiem odpowiednie zastosowanie jedynie w zakresie nieuregulowanym przez ustawę wdrożeniową, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 P.p.s.a. (art. 64 ustawy wdrożeniowej). Ustawa wdrożeniowa wprowadza także pewne modyfikacje w stosunku do rozwiązań przewidzianych w P.p.s.a. Z przepisu art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wynika, że wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia w następstwie rozpoznania protestu w trybie: - ogólnym (art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej.); - negatywnej ponownej oceny projektu (art. 58 ust. 4 pkt 2 ustawy wdrożeniowej); - pozostawienia protestu bez rozpatrzenia na skutek nieuzupełnienia formalnych określonych w art. 54 ust. 2 pkt 1, 2, 3 lub 6 ustawy wdrożeniowej.; - pozostawienia protestu bez rozpatrzenia z przyczyn wskazanych w art. 59 ust. 1 pkt 1, 2 lub 3 ustawy wdrożeniowej; - pozostawienia protestu bez rozpatrzenia z przyczyn wskazanych w art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej. Wniesienie skargi, o której mowa w ust. 1, warunkowane jest otrzymaniem przez wnioskodawcę informacji o nieuwzględnieniu protestu (art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej), ponownej negatywnej ocenie (art. 58 ust. 4 pkt 2 ustawy wdrożeniowej) albo pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia (art. 54 ust. 3 i 4, art. 59 ust. 1, art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej), co oznacza, że wnioskodawcą legitymowanym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tym przedmiocie jest podmiot, który złożył wniosek o dofinansowanie projektu. Skarga jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji wraz z kompletną dokumentacją w sprawie bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 61 ust. 2 ustawy wdrożeniowej). W wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Z powyższego wynika, że kontroli sądów administracyjnych poddana jest ocena projektów, zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych, dokonywana przez właściwą instytucję zarządzającą programami operacyjnymi w realizacji takich programów, po wyczerpaniu środków odwoławczych. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że projekt został poddany ocenie na etapie formalnym i nie został uznany za spełniający kryteria wyboru projektów określonych w załączniku nr 3 do SzOOP RPO WM. Tym samym został oceniony negatywnie na etapie oceny formalnej, ze względu na fakt niespełnienia kryterium "Kwalifikowalności projektu". Informacja o negatywnej ocenie wniosku w trybie pozakonkursowym jest w istocie rzeczy rozstrzygnięciem pozbawiającym skarżącą gminę prawa do merytorycznego rozpatrzenia wniosku i w rezultacie prawa do uzyskania dofinansowania. Uprawnione jest stanowisko, że zaskarżone rozstrzygnięcie ma charakter władczy albowiem jednostronnie kształtuje sytuację prawną skarżącej gminy w postępowaniu o dofinansowanie jej projektu, pochodzi od organu administracji publicznej w granicach jego kompetencji oraz dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Jakkolwiek żaden przepis ustawy wdrożeniowej nie przyznaje stronie uprawnienia do uzyskania dofinansowania, niemniej jednak przez to, że przewiduje taką możliwość, należy przyjąć, że uprawnienie do uzyskania dofinansowania wynika pośrednio z przepisów w/w. ustawy. Jednocześnie zaznaczyć należy, że zgodnie ze stanowiskiem doktryny uprawnienie lub obowiązek, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mogą wynikać pośrednio z przepisów prawa (J. Świątkiewicz, Komentarz do ustawy..., s. 93, J. Zimmermann (glosa do postanowienia NSA z dnia 24 marca 1998 r., II SA 1155/97, OSP 1999, z. 9, s. 448) oraz M. Bogusz - Pojęcie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA, Sam. Teryt. 2000, nr 1–2, s. 181). Również orzecznictwo sądów administracyjnych – jakkolwiek zapadłe na gruncie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - to jednak mające zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na poruszenie zagadnienia prawa do sądu - wskazuje, że negatywna ocena formalna wniosku o dofinansowanie projektu zgłaszanego w ramach programu rozwoju (który z uwagi na brak procedury odwoławczej można przyrównać do trybu pozakonkursowego z ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020r.), podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego jako aktu lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 lipca 2016r., sygn.. akt II GSK 2968/16 "(...) w sprawach odnoszących się do negatywnej formalnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu zgłaszanego w ramach programu rozwoju ustawodawca nie przewidział stosowania trybu odwoławczego określonego w art. 30b (w związku z art. 30c) ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, (...) to z punktu widzenia konsekwencji wynikających z konstytucyjnej zasady prawa do sądu nie sposób wyobrazić sobie sytuacji, aby tak dokonanemu wyłączeniu trybu odwoławczego - zgodnie z art. 78 konstytucji wyjątki od określonej nim zasady określa ustawa - mogło również towarzyszyć wyłączenie drogi sądowej. Stąd też, w zakresie odnoszącym się do dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na zawiadomienie o odrzuceniu przez Wojewódzką Komisję do spraw oceny wniosków wniosku Powiatu o dofinansowanie projektu przebudowy dróg powiatowych oraz oceny spełniania warunków dopuszczalności skargi na wymieniony akt nie można pomijać konsekwencji wynikających z przepisów art. 3 § 1 - zwłaszcza pkt 4 - w związku z art. 52 § 3 p.p.s.a.". W postanowieniu NSA z dnia 5 lipca 2016r., sygn. akt II GSK 1542/16 (wydanym również na gruncie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) dopuszczono sądową kontrolę aktów i czynności pozbawiających prawa do ubiegania się o dofinansowanie. Stwierdzono w nim, że " (...) w wyroku z dnia 22 kwietnia 2014 r. sygn. akt II GSK 527/14 Sąd przyjął, że skarga do sądu administracyjnego przysługuje również na pismo informujące o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia. Sąd dopuszcza zatem ochronę w postaci prawa do skargi sądowej nie tylko w przypadkach, gdy organ odmawia przyznania pomocy na podstawie negatywnej merytorycznej oceny projektu. Kierując się konstytucyjnym prawem do sądu, w myśl którego każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny i niezawisły sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) Sąd uznaje w swoim orzecznictwie, że na jednakowych zasadach należy traktować pozbawienie możliwości uzyskania konkretnego prawa (w rozpatrywanej sprawie prawa do dofinansowania) z przyczyn merytorycznych i z przyczyn formalnych (proceduralnych). W jednym i drugim przypadku skutek jest bowiem taki sam. W obu tych przypadkach mamy do czynienia ze "sprawą" w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji, czyli z sytuacją, w której chodzi o czyjeś prawa lub obowiązki wynikające z przepisów prawa". Przytoczone wyżej orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje na potrzebę respektowania prawa do sądu wynikającego z art. 45 Konstytucji RP w odniesieniu do rozstrzygnięć, względem których ustawa wdrożeniowa i regulamin nie przewiduje procedury odwoławczej, a charakter rozstrzygnięcia wskazuje na jednostronne kształtowanie sytuacji prawnej wnioskodawcy. Zauważyć należy treść art. 37 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020r., zgodnie z którym podmiot ubiegający o dofinansowanie ma prawo do oceny jego wniosku w procedurze gwarantującej przejrzystość, rzetelność i bezstronność wyboru projektu. W świetle cyt. ustawy odnośnie trybu konkursowego takimi gwarancjami są protest i skarga do sądu administracyjnego. Natomiast w odniesieniu do trybu pozakonkursowego, z uwagi na omówiony wcześniej charakter informacji o negatywnej ocenie wniosku, przyjąć należy, że gwarancją taką będzie dopuszczalność drogi sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uznać należy zatem dopuszczalność drogi sądowej w niniejszej sprawie, a skoro tak, aktualna staje się merytoryczna oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dokonując kontroli sądowej zaskarżonego rozstrzygnięcia w tak zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, iż skarga Gminy Ś. okazała się częściowo zasadna, albowiem ocena wniosku, a zarazem projektu przedstawionego przez stronę skarżącą została przeprowadzone w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik ocen. W pierwszej kolejności - odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 153 P.p.s.a. - należy wskazać, iż jest on bezzasadny albowiem IZ rozpoznając wniosek Gminy Ś. w niniejszej sprawie nie była związana wyrokiem WSA w Krakowie z 9 lutego 2017 roku sygn. akt I SA/Kr 1295/16, albowiem wyrok ten dotyczył sprawy zainicjowanej wnioskiem Gminy Ś. o nr [...] Tymczasem zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygniecie zostało wydane w sprawie zainicjowanej wnioskiem Gminy Ś. o nr [...] Sąd nie podzielił również stanowiska strony skarżącej w zakresie w jakim poddała ona wątpliwość niezależność dwóch osób oceniających projekt Gminy. W sprawie brak po temu dostatecznych przesłanek, zwłaszcza że treść przedmiotowych ocen -choć w obu przypadkach lakoniczna - nie jest jednak identyczna. Zbieżne natomiast końcowe konkluzje oceniających wbrew stanowisku Gminy nie mogą świadczyć o braku takiej niezależności. Rozumowanie takie prowadziłoby siłą rzeczy do nieracjonalnego wniosku, iż tylko odmienne końcowe stanowiska osób oceniających mogą świadczyć o ich niezależności. Przechodząc natomiast do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art.37 ust.1 ustawy wdrożeniowej należy wskazać, iż zgodnie ze wskazanym przepisem właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy przeprowadzona procedura konkursowa oraz dokonana w jej trakcie ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu). W art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zawarto zasady ogólne dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania. Wymieniona tam zasada przejrzystości, rzetelności, bezstronności wyboru projektów oraz równości wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu - począwszy do momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego. Zasady te dotyczą także uzasadnienia stanowiska czy to na etapie oceny formalnej czy merytorycznej projektu jak też na etapie oceny słuszności zarzutów protestu. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów wymieniona w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest natomiast z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru (por. Komentarz do art. 37 zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, Jacek Jaśkiewicz, publ. e/LEX). Mając na uwadze powyższe należy przypomnieć, iż w realiach mniejszej sprawy w ramach kryterium Kwalifikowalność projektu ocenie podlegało m.in., czy projekt jest zgodny z przepisami prawa w zakresie ocen oddziaływania na środowisko (jeśli dotyczy), tj. ustawy z dn. 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2016 poz. 353). Analogiczny zapis został wskazany w § 14 ust. 3 Regulaminu przygotowania i oceny projektów realizowanych w trybie pozakonkursowym w ramach RPO WM, który wskazuje, że możliwe jest dofinansowanie jedynie tych projektów, dla których postępowanie środowiskowe przeprowadzono w oparciu o w/w ustawę. IZ w zaskarżonym rozstrzygnięciu opierając się o treść indywidualnych kart oceny formalnej sporządzanych przez dwójkę niezależnych oceniających stanęła na stanowisku, iż projekt objęty wnioskiem nie spełnia Kryterium kwalifikowalności projektu. W istocie oceniający wskazali na dwie przesłanki, które w ich ocenie potwierdzają wskazaną tezę. Pierwszą z nich była okoliczność, iż postępowanie środowiskowe w niniejszej sprawie nie było prowadzone w oparciu i w zgodzie z przepisami ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, albowiem zostało ono zakończone w 2006r. Drugą przesłanką odmowy był fakt, iż przeprowadzone postępowanie środowiskowe jest także niezgodne z przepisami unijnymi w zakresie terminu jego prowadzenia tzn. jak wynika z przedstawionych dokumentów postanowienie o braku konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko zostało wydane w marcu 2006r., czyli już po wydaniu pozwolenia na budowę. W odniesieniu do pierwszej wskazanej przesłanki należy zauważyć, iż sam fakt przeprowadzenia postępowania w oparciu m.in. przepisy nieobowiązującej ustawy z dnia 27.04.2001r. Prawo ochrony środowiska nie stanowi samoistnej i wystarczającej przesłankę do uznania, iż przeprowadzone postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych jest niezgodne z przepisami w/w ustawy z 2008r., czy też z przepisami prawa europejskiego. Zadaniem oceniających oraz IZ w tym przypadku było wskazanie jakie konkretnie przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko zostały w trakcie bądź w wyniku postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla projektu inwestycji pn. "Kanalizacja Sanitarna dla Gminy Ś. " naruszone. Tymczasem zarówno zaskarżone rozstrzygnięcie oraz treść poszczególnych kart oceny formalnej takiego naruszenia przepisu prawa krajowego nie wskazują. Jedyne sprecyzowane naruszenie normy prawnej zostało wskazane w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia ( ale już nie w kartach oceny) i dotyczyło art.2 ust.1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, w kontekście przeprowadzenia ocenny oddziaływania na środowisko po uzyskaniu decyzji administracyjnej udzielającej pozwolenia na jej realizację. Powyższe narusza wprost opisany powyżej proces oceny spełnienia badanego kryterium, dla którego właściwym odnośnikiem i wzorcem prawnym były przepisy prawa krajowego, a więc wskazanej ustawy z 2008r., która -jak sam przyznaje organ - w omawianym zakresie w pełni implementowała na gruncie prawa wewnętrznego prawo europejskie. Aby rzetelnie zbadać w omawianym zakresie kryterium Kwalifikowalności przedmiotowego projektu oceniający, a w ślad za nimi IZ winni szczegółowo przeanalizować przeprowadzoną przez wnioskodawcę w latach 2004- 2006 procedurę oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W toku oceny projektu organ oparł swoje stanowisko w oparciu o dołączone do wniosku załączniki tj: kopie opinii Starostwa Powiatowego w K. z dnia 10.12.2004r. znak:OS.[...]/1/04/EC potwierdzającą konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, kopię decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora sanitarnego w K. z dnia 23.12.2004r. znak: [...] - umarzająca postępowanie "w sprawie dot. zapytania o konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla inwestycji pn. Kanalizacja sanitarna dla G. Ś. ", kopię pisma Starostwa Powiatowego w K. z dnia 02.01.2006r. znak:OS.[...]/06/EC ws. procedury oceny oddziaływania na środowisko, kopię postanowienia Starostwa Powiatowego w K. z dnia 15.03.2006r. znak: [...] zwalniające wnioskodawcę z obowiązku sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, kopię pisma Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dn. 24.06.2016r. znak:OO.4240.2.73.2016.EC zawierającą stanowisko RDOŚ co do procedury oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji, oraz kopię decyzji pozwolenia na budowę z dnia 10.05.2005r. znak: [...] dot. budowa kanalizacji sanitarnej wraz z przepompowniami dla G. Ś. . Wskazana dokumentacja nie przedstawia w pełni przebiegu przedmiotowego postępowania. Dowodem tego jest fakt, iż uszło uwadze osobom oceniającym oraz IZ, iż decyzja Starosty [...] z dnia 10 maja 2005r. znak: [...] zatwierdzająca projekt budowlany i wydająca pozwolenie na budowę dla inwestycji pn. budowa kanalizacji sanitarnej wraz przepompowniami dla Gminy Ś. zgodnie z zawartą na niej adnotacją uzyskała walor ostateczności dopiero z dniem 3 sierpnia 2006r. Powyższe wskazanie powinno być asumptem dla IZ do wezwania wnioskodawcy w celu wyjaśnienia kiedy i w jaki sposób zakończyło się ostatecznie postępowanie administracyjne w/s udzielenia pozwolenia na budowę, Jak wynika z lektury akt sprawy wskazana decyzja została w toku postępowania zaskarżona do Wojewody M., który decyzją z dnia 3 sierpnia 2006r. znak [...] utrzymał ją w mocy. Jak wynika z twierdzeń strony skarżącej oraz uzasadnienia w/w decyzji Wojewody w trakcie trwania postępowania przed organem II instancji, organ odwoławczy postanowieniem z dnia 1.03.2006r. zlecił Staroście Krakowskiemu uzupełnienie akt sprawy w zakresie m.in. oceny oddziaływania na środowisko. Postanowieniem Starosty [...] z dnia 15.03.2006r. organ zwolnił inwestora Gminę Ś. od obowiązku sporządzenia raportu dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Powyższe rozstrzygniecie zapadło więc przed datą rozpoznania przedmiotowego odwołania i funkcjonowało w obrocie prawnym w chwili wydania przez Wojewodę M. decyzji z dnia 3 sierpnia 2006r. Należy zauważyć, iż rozpoznając odwołanie od decyzji w/s udzielenia pozwolenia na budowę organ odwoławczy stwierdził m.in., iż w sprawie zostało przeprowadzone postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska i art. 19 ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw. Mając więc na uwadze powyższe oraz fakt, iż IZ wskazała, iż przeprowadzone w sprawie postępowanie środowiskowe jest niezgodne z "przepisami unijnymi" w zakresie terminu jego przeprowadzenia opisana powyżej okoliczność jest dla sprawy istotna, albowiem formalnie postępowanie administracyjne w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę zakończyło się po ustaleniu przez Starostę Krakowskiego braku obowiązku sporządzenia raportu środowiskowego dla planowanej inwestycji. Powyższa okoliczność powinna być wzięta pod uwagę IZ i oceniona w odniesieniu co do zgodności z przepisami ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygniecie oraz sporządzone w niniejszej sprawie uzasadnienia zawarte na kartach ocen są niezwykle lakoniczne. Jak już zaawizowano wcześniej dokumenty te nie wskazują wprost na naruszenie konkretnych przepisów ustawy z 2008r., ale jedynie hasłowo wskazują na zaniechanie w trakcie przeprowadzonej procedury tzw. screeningu oraz pobieżnie odnoszą się do terminowości przeprowadzenia w sprawie postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko. Uzasadniając swoje stanowisko IZ oraz oceniający nie odnieśli się w sposób precyzyjny i szczegółowy do realiów niniejszej sprawy, poprzez wskazanie konkretnych przykładów naruszeń przepisów aktualnie obowiązującej ustawy jakich dopuszczono się w trakcie przedmiotowego postępowania. Powyższe uchybienia oraz brak pełnej dokumentacji obrazującej przebieg postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko w korelacji z dokumentacją obrazującą przebieg postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę nie pozwala przyjąć, iż zakwestionowana ocena formalna projektu została dokonana przez IZ w sposób przejrzysty i rzetelny. Ocena ta tym samym nosi znamiona dowolności co prowadzi do naruszenia art. 37 ust.1 ustawy wdrożeniowej, zgodnie z którym właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Mając na uwadze treść art. 61 ust.8 pkt.1 lit.a ustawy wdrożeniowej oraz fakt, iż ocena projektu strony skarżącej została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik dokonanej oceny Sąd w pkt I wyroku orzekł o przekazaniu spraw do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa Małopolskiego- Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa M. na lata 2014-2020 . W pkt II wyroku orzeczono o zwrocie kosztów postępowania stosownie do dyspozycji art.200 p.p.s.a. i art. 205§2 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie przedmiotową sprawę organ zobowiązany będzie do ponownego przeprowadzenia oceny projektu wnioskodawcy, z uwzględnieniem stanowiska sformułowanego w uzasadnieniu niniejszego wyroku.