VII SA/Wa 2898/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Starosta [...], po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o., decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej z infrastrukturą naziemną i podziemną (garażami) na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w P.. Odwołanie od powołanej decyzji wnieśli E. i J. M. oraz Z. M.. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1188/10 oddalił skargę Z[...] M[...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 126/11 oddali skargę kasacyjną Z[...] M[...] od powołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. [...] sp. z o. o. w piśmie z dnia [...] lutego 2012 r. m.in. poinformowała o dokonaniu podziału działki nr ew. [...] z obrębu [...] w P. na działkę nr ew. [...], na której zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja oraz na działkę nr ew. [...] - działkę drogową przekazaną miastu P., oznaczoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem KDd4. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ pierwszej instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] sp. z o. o. pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania E. i J. M. oraz Z. M., decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Z kolei Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] sp. z o. o. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej z garażem podziemnym, miejscami garażowymi na parterze wraz z terenem - infrastrukturą naziemną i podziemną (ul. [...], dz. nr ew. [...] obręb [...] w P.). Organ pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że ustalony obszar oddziaływania projektowanego obiektu obejmuje działkę inwestora - nr ew. [...], a ponadto działkę nr ew. [...] będącą własnością Z. M. z uwagi na posadowienie projektowanego budynku w ostrej granicy z tą działką oraz działki nr ew. [...], [...] i [...], będące własnością gminy P.. Starosta [...] stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny i sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu budowlanego zostało załączone, zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b., oświadczenie projektantów o kompletności projektu i sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Przedłożony projekt zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji jest zgodny z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla części P. "[...]" jak również z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej r.w.t.). Organ pierwszej instancji stwierdził, że wysokość, ilość kondygnacji oraz wskaźnik powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej projektowanego budynku są zgodne z wymaganiami planu. Obiekty zaprojektowano zgodnie z określonymi liniami zabudowy, w ostrej granicy z działką sąsiednią nr ew. [...]. Nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej zgodnie z zapisami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na zapewnienie komunikacji w pasie drogi dojazdowej [...] został zagospodarowany zgodnie z ustaleniami ogólnymi i szczególnymi, zawartymi w art. 20 KD - tereny komunikacji. Starosta [...] zauważył, że inwestor dokonał aktualizacji i uzyskał pozytywne uzgodnienia opracowanego ponownie projektu budowlanego, posiada aktualne warunki techniczne przyłączenia do sieci: cieplnej, wodnej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej, telekomunikacyjnej. Projekt został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych. Inwestor posiada pozwolenie wodnoprawne (decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]), pozytywną opinię komunikacyjną z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] oraz pozytywne uzgodnienie z dnia [...] sierpnia 2011 r. w zakresie spełnienia warunków obrony cywilnej. Projekt nie narusza przepisów o ochronie środowiska. Ponadto, inwestor przedłożył analizę przesłaniania i zacieniania, z której wynika, iż wzajemne odległości pomiędzy budynkami istniejącymi i projektowanymi spełniają wymagania zawarte w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś budynki projektowane oraz istniejące będą miały zapewniony czas nasłonecznienia zgodny z § 57 i 60 r.w.t. Przedłożona analiza uwzględnia zacienianie budynku mieszkalnego istniejącego na dz. nr ew. [...]. Podsumowując, Starosta [...] wskazał na art. 35 ust. 4 P.b. i to, że wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 P.b. zobowiązany jest do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto, organ pierwszej instancji, odnosząc się do kwestii zacienienia terenu działki sąsiedniej, a tym samym wpływu planowanej inwestycji na możliwość jej zagospodarowania, wyjaśnił, że planowana inwestycja, zlokalizowana w granicy z dz. nr ew. [...], ma wpływ na możliwość zagospodarowania działki sąsiedniej, jednakże nie uniemożliwia inwestowania na terenie tej działki w sposób zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz obowiązującymi przepisami. Istnieje możliwość zagospodarowania dz. nr ew. [...] z zachowaniem konieczności wytworzenia pierzei o wysokości 8 kondygnacji, pod warunkiem zrealizowania jej w taki sposób, aby spełnione były przepisy rozporządzenia w zakresie przesłaniania i zacieniania obiektów na dz. nr ew. [...]. Starosta [...] wskazał, że przy rozpatrywaniu sprawy brał pod uwagę również ekspertyzę dotyczącą wpływu inwestycji na dz. nr ew. [...] na inwestycję na dz. nr ew. [...], ale podkreślił, że jest ona wykonana dla określonej koncepcji przyszłego zagospodarowania działki Z. M. i nie jest wiążąca w sprawie, gdyż takie zagospodarowanie działki nie jest jedynym możliwym sposobem zagospodarowania. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania E. i J. M. oraz Z. M. od opisanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r., decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z.M. zaskarżył decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2699/12 uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. Sąd przypomniał w uzasadnieniu wyroku, że objęty wnioskiem o pozwolenia na budowę projekt budowlany i sprawa udzielenia pozwolenia na budowę były już przedmiotem kilkukrotnego rozpatrzenia w toku postępowania administracyjnego, a także sądowoadministracyjnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1188/10 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 126/11). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył dalej, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1188/10 Sąd podkreślał potrzebę oceny projektu pod względem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazywał na wątpliwości, co do wymaganej liczby miejsc parkingowych, a także na sprzeczność między wnioskiem, w którym inwestor nie podał, że w świetle projektu w budynku przewidziany jest garaż podziemny. Sąd stwierdził następnie, że w toku postępowania przed organem drugiej instancji, poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2012 r., nie doszło do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, a decyzja zawierała uzasadnienie, które nie pozwalało na zweryfikowanie trafności zawartego w niej rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu niedopuszczalne było opatrzenie rozstrzygnięcia zdawkowym uzasadnieniem takim, które nie odnosi się do istotnych kwestii w sposób zindywidualizowany. Dalej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że organ drugiej instancji tezę o zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, poparł wyłącznie cytatem z planu. Tymczasem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części P. "[...]", zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia [...] października 2007 r. nr [...], bardzo szczegółowo określa możliwy sposób zabudowy na działce objętej przedmiotowym projektem. Zgodnie z § 6 ust. 4 pkt 3 planu należy zlokalizować dominantę przestrzenną, w postaci wyższej od otoczenia zabudowy, tworzącej pierzeję uliczną, przy skrzyżowaniu ulic Al. [...] i J. [...]. Przy czym zgodnie z ustaleniami szczegółowymi § 17 ust. 4 pkt 2a ustalono nieprzekraczalną wysokość dla terenu 2MW/U 6 - 8 kondygnacji, z tym, iż zabudowa zlokalizowana wzdłuż ul. J. [...] 8 kondygnacji, nie więcej niż 30 m od poziomu terenu i na przestrzeni nie większej niż 35 m od południowej linii rozgraniczającej terenu w kierunku północnym oraz nie bliżej niż 20 m od zachodniej linii rozgraniczającej terenu. Sąd wskazał, że choć zwracał na to uwagę Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wcześniejszego wyroku, organ drugiej instancji nie zbadał i nie uzasadnił w sposób przekonywujący stanowiska, co do spełnienia w projekcie wymogu w zakresie przewidzianej w planie, niezbędnej ilości miejsc postojowych. Jak dalej stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z projektu budowlanego wynikają następujące powierzchnie: użytkowa usług na parterze – 657 m2, użytkowa usług na piętrze – 423 m2, zapleczy dla usług – 897 m2. W projekcie w dziale technologia usług, przeznaczenie obiektu wskazano, że planuje się funkcjonowanie sklepu samoobsługowego spożywczego z wydzielonym stanowiskiem z kosmetykami i chemią gospodarczą, w zapleczu zaprojektowano pomieszczenia magazynowe, socjalne, sanitarne i administracyjne. W bilansie miejsc postojowych przewidziano 33 miejsca postojowe przy ustaleniu 1080 m2 powierzchni użytkowej usług. Wobec powyższego, Sąd za konieczne uznał odniesienie się przez organ odwoławczy do tego czy prawidłowo ograniczono powierzchnię użytkową usług tylko do 1080 m2, a wiec wyłączając np. powierzchnię planowaną, jako m.in. magazynową. Sąd stwierdził, że dopiero analiza tej okoliczności pozwoli na ocenę prawidłowości projektu w zakresie przewidzianych miejsc postojowych. Sąd wskazał, że analiza ta wymaga szczegółowego wywodu, a nie tylko stwierdzenia faktu. Sąd stwierdził, że w zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji nie odniósł się do, podnoszonej w toku postępowania administracyjnego, kwestii dotyczącej zabezpieczenia interesów właścicieli sąsiedniej działki. Stanowisko takie zostało wyrażone w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, jednakże nie może ono podlegać sądowej weryfikacji, skoro nie było przedmiotem rozważań w postępowaniu odwoławczym. Sąd podkreślił, że dla oceny interesów stron - inwestora i skarżącego (właściciela sąsiedniej nieruchomości), niezbędna jest szczegółowa analiza tego, jak objęta przedmiotowym projektem inwestycja wpływa na możliwość zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej, w szczególności z uwzględnieniem wymogów stawianych przez obowiązujący na tym terenie plan zagospodarowania przestrzennego. Sąd stwierdził, że organ musi ocenić, czy zamierzenia związane z inwestowaniem na sąsiedniej nieruchomości są przyszłe i niepewne, czy też realne, przygotowane, a niemożliwe do realizacji w świetle przedmiotowej inwestycji. Musi rozważyć, czy niniejszemu inwestorowi przysługuje bezwzględne pierwszeństwo, nawet wtedy, gdy jego projekt ogranicza, czy też wyklucza zabudowę na działce sąsiedniej zgodną z przepisami, w tym planem zagospodarowania przestrzennego. Jako bezzasadne Sąd ocenił zarzuty skargi, podważające w przedmiotowym postępowaniu, uzgodnienia w zakresie ochrony pożarowej. Sąd stwierdził, że organ był nimi związany i nie miał podstaw do ich analizy pod względem zgodności z prawem. Wojewoda [...], po raz kolejny rozpatrzywszy sprawę, decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Z. M. zaskarżył decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2621/13 oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny, na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez Z. M. od powołanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r., wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2092/14 uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. Sąd drugiej instancji za zasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego w zw. z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej P.p.s.a.) oraz naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zakresie, w którym dotyczyły niewyjaśnienia kwestii związanej z ochroną uzasadnionych interesów osób trzecich. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. przy projektowaniu nowego obiektu powinno się wziąć pod uwagę takie interesy. Jednak to nie znaczy, że interesy te będą musiały być w całości uwzględnione. Problematyka ta wymaga bowiem wyważenia różnych grup interesów, co wiąże się uzasadnieniem z jakich względów dano pierwszeństwo jednej z tych grup interesów. To bardzo ważny element postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, tym bardziej jeżeli tak jak w przedmiotowej sprawie w podobnym czasie właściciel sąsiedniej działki (skarżący kasacyjnie) także ubiegał się o pozwolenie na budowę na swojej nieruchomości; a aktualnie podnosi, że przedmiotowa inwestycja uniemożliwia mu zagospodarowanie pierzei położonej na działce nr [...]. Sąd drugiej instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie zachodzi sytuacja, w której występują potencjalnie sprzeczne grupy interesów, wymagające pogłębionej analizy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił przy tym uwagę, że ten aspekt sprawy akcentował w prawomocnym już wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 2699/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zaś ocena prawna wyrażona w tym wyroku - zgodnie z art. 170 P.p.s.a. - jest wiążąca dla stron postępowania, organów administracyjnych i sądów, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba, że odmiennie przedstawia się stan faktyczny sprawy. Dalej Sąd drugiej instancji przypomniał, że zgodnie z oceną prawną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartą w wyroku z dnia 26 czerwca 2013 r., niezbędna była szczegółowa analiza tego, jak objęta przedmiotowym projektem inwestycja wpływa na możliwość zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej, w szczególności z uwzględnieniem wymogów stawianych przez obowiązujący na tym terenie plan zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ani zaskarżona decyzja, ani zaskarżony wyrok nie zawierają wywodu, który wskazywałby, że sprawa została rozpoznana w jej całokształcie. Wymaga ona bowiem szczegółowego odniesienia się do obowiązujących norm pod kątem rozważenia, czy przedmiotowa inwestycja narusza uzasadnione interesy osób trzecich, a także inwestora, który na sąsiedniej działce planuje inwestycję i ubiegał się o udzielenie pozwolenia na budowę. Niektóre bowiem elementy zabudowy, w szczególności wysokość zabudowy i dominanty, ewentualnie mogą mieć wpływ dla dwóch różnych, ale sąsiadujących bezpośrednio ze sobą inwestycji, w ramach zabudowy pierzejowej. Naczelny Sąd Administracyjny, kontynuując stwierdził, że w związku z oceną prawną zawartą w wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 2699/12, ani organy administracyjne, ani sąd administracyjny, nie mogą przejść obok takiego zagadnienia bez jego rozważenia. Wskazał, że w tej sprawie, z uwagi na planowaną inwestycję, w tym kontekście wyjaśnienia wymagała kwestia zbliżenia planowanej inwestycji do granicy działki sąsiedniej oraz planowana wysokość zabudowy, pod względem takim, czy te parametry nowej zabudowy mogą mieć wpływ na ograniczenia planowanej zabudowy na sąsiedniej nieruchomości. Sąd drugiej instancji stwierdził, że takiego wyjaśnienia zabrakło zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i zaskarżonego wyroku. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w prawomocnym wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 2699/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszukał się wyłącznie następujących nieprawidłowości, tj. wymaganej zgodnie z planem miejscowym wysokości zabudowy oraz wymaganej ilości miejsc parkingowych w kontekście prawidłowego ustalenia zaplanowanej powierzchni usługowej. Sąd drugiej instancji podniósł także, że w pozostałym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dostrzegł nieprawidłowości, w tym w zakresie zapewnienia ochrony przeciwpożarowej. Przesądził, że organy związane były stosownymi uzgodnieniami. Uzgodnienia te dopóki nie zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego są obowiązujące. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że konsekwencją zastosowania art. 170 P.p.s.a. jest to, iż strona postępowania, na kolejnych etapach postępowania, nie może formułować własnej oceny, która byłaby sprzeczna z oceną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Taka bowiem ocena Sądu determinuje dalszy kształt postępowania wyjaśniającego. Skoro Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł innych wad i żadna ze stron nie zaskarżyła tego wyroku, to w tym zakresie nie jest dopuszczalne formułowanie dodatkowych zarzutów. Taka bowiem argumentacja prowadzi do naruszenia art. 153 lub art. 170 P.p.s.a., co oznacza, że tego typu zarzuty nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Dlatego, jak skonstatował Naczelny Sąd Administracyjny, zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do wymogów przeciwpożarowych, zacieniania oraz innych parametrów zabudowy i projektowanych zjazdów, nie mogły podlegać uwzględnieniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd drugiej instancji wskazał dalej, że w przedmiotowej sprawie, w odniesieniu do wcześniej stwierdzonych wad w wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 2699/12, w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji wadliwie ocenił legalność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] odnośnie do odpowiedniej ilości miejsc postojowych. W tym zakresie w tej sprawie nie zostało wyjaśnione, z jakich względów powierzchnia pomieszczeń socjalnych, zaplecza i WC nie zalicza się do powierzchni usług branej pod uwagę przy wyliczeniu odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, nie wystarczy w tej sprawie proste przeliczenie takiego wskaźnika, ponieważ z uwagi na podnoszoną argumentację, kwestia ta wymaga pogłębionej analizy, na co właśnie zwrócił uwagę Sąd w wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 2699/12. Odnosząc się zaś do kwestii wysokości planowanej zabudowy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo powołał się na treść miejscowego planu, który dopuszcza maksymalnie 8 kondygnacji, ale nie więcej niż 30 m. Sąd drugiej instancji wywiódł, że projekt przewiduje 7-8 kondygnacji przy maksymalnej wysokości 28 m. Ponadto wskazał, że wbrew twierdzeniom Z. M., plan miejscowy nie określa w sposób ścisły wysokości 8 kondygnacji. Z § 17 ust. 4 planu wynika, że ustala on nieprzekraczalną wysokość z zastrzeżeniem, że pkt 2 lit. a i b tego przepisu dotyczy możliwości (ale nie obowiązku) zlokalizowania wysokości od strony ulicy [...], która powinna mieć wysokość 8 kondygnacji i nie więcej niż 30 m. Ponadto zabudowa w tym miejscu powinna być pierzejowa (§ 17 ust. 2), a także przy skrzyżowaniu ul. [...] z Al. [...] należy zlokalizować dominantę (§ 6 ust. 4 pkt 3), w postaci wyższej od otoczenia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że aktualnie zaplanowana wysokość 8 kondygnacji taki cel dominanty realizuje, co nie przekreśla możliwości realizacji takiej dominanty także na działce strony skarżącej kasacyjnie, ponieważ plan miejscowy nie zawiera wskazania dopuszczalnej wysokości takiej dominanty. Skoro w tej sprawie inwestor przewidział dla 8 kondygnacji maksymalną wysokość 28 m, nie wyklucza to, że na sąsiedniej działce może powstać zabudowa 8-kondygnacyjna o maksymalnej wysokości 30 m, jak i z dominantą, ponieważ § 17 ust. 4 planu miejscowego nie dotyczy dominanty, której wymóg został zawarty w § 6 ust. 4 pkt 3 tego planu. Ponieważ skarga kasacyjna akcentowała także problem zacieniania, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił dalej, że pewne konsekwencje w tym zakresie wynikają przede wszystkim z rodzaju zabudowy ustalonej w planie miejscowym, tj. rodzaju śródmiejskiej zabudowy, jaką jest zabudowa pierzejowa. Sąd drugiej instancji wskazał, że już chociażby z takiego wymogu wynikają określone konsekwencje, które mają też swoje umocowanie w przepisach z zakresu warunków technicznych. Wtedy bowiem, na zasadzie wyjątku, obowiązują inne standardy w zakresie nasłonecznienia. Na przykład § 13 r.w.t. określone odległości dla takiej zabudowy zmniejsza o połowę; zaś § 12 r.w.t. umożliwia budowę przy granicy działki. Zgodnie z kolei z § 60 ust. 2 r.w.t. "w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia". Naczelny Sąd Administracyjny zauważył poza tym, że chociaż Prawo budowlane nie definiuje użytego w § 60 r.w.t. pojęcia "śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej", to nie może budzić, iż przedmiotowa inwestycja temu pojęciu odpowiada, gdy zważyć na jej lokalizację w mieście, pośród okalających ją budynków. Dodatkowo Sąd drugiej instancji wskazał, że wymóg zachowania ciągłości pierzei ul. [...] świadczy o charakterze przedmiotowej lokalizacji, jako zabudowy śródmiejskiej uzupełniającej. Oznacza to, że dla projektowanych mieszkań wielopokojowych i 1-pokojowych, zgodnie z § 60 ust. 2 r.w.t., w projekcie w sposób dopuszczalny obniżono standard czasu nasłonecznienia lokali mieszkalnych. To bowiem konsekwencja dopuszczalności realizacji w tej sprawie szczególnego rodzaju zabudowy, jaką jest zabudowa śródmiejska (pierzejowa). Końcowo Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] zobowiązany będzie do uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich, biorąc pod uwagę to, jaki charakter zabudowy kreują postanowienia miejscowego planu i rozwiązania w projekcie budowlanym, i jak się one mają do konkretnych norm zawartych w przepisach technicznych, które z uwagi na zabudowę pierzejową wprowadzają wyjątki odnośnie do konkretnych rozwiązań technicznych. Sąd drugiej instancji stwierdził, że z uwagi na skomplikowany rodzaj przedmiotowej inwestycji, analiza ta musi być pogłębiona, tak aby należycie zostało wyjaśnione stronie skarżącej kasacyjnie, czy ewentualnie projekt budowlany nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich w stopniu, który przemawiałby za uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że to także konsekwencja przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska, zgodnie z którym ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym, nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy – właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje - decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Tym bardziej tego rodzaju problematyka, przy istnieniu sprzecznych interesów, powinna zostać dokładnie wyjaśniona, czego wyrazem powinno być sporządzone uzasadnienie rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił też uwagę, że oceny tej nie można dokonać bez uwzględnienia, iż w realiach przedmiotowej sprawy, w głównej mierze charakterystyczne parametry zabudowy zostały już wyważone na etapie uchwalania planu miejscowego. Na etapie rozpoznawania wniosku o pozwolenie na budowę argumentacja w tym zakresie nie może więc służyć wykazywaniu naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich. Oceniona może być tylko zgodność rozwiązań projektowych z planem miejscowym i warunkami technicznymi zawartymi w przepisach obowiązującego prawa. Jest to konsekwencja oceny prawnej zawartej w wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 2699/12, wydanym na wcześniejszym etapie przedmiotowej sprawy. Po raz kolejny rozpatrując sprawę, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzje Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...]. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Dalej Wojewoda [...] przywołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2092/14 Następnie, biorąc pod uwagę wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego, co do zakresu koniecznego do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak i wskazówki interpretacyjne dotyczące tego, jak ten stan należy oceniać pod względem prawnym, Wojewoda [...] podkreślił, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, tj. w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W ocenie organu drugiej instancji, dla oceny zatem, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. konieczne jest ustalenie, czy projektowany obiekt budowlany odpowiada przepisom techniczno-budowlanym, oraz czy projektowana inwestycja nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych i uciążliwości dla otoczenia. Nie chodzi przy tym o każde uciążliwości, czy utrudnienia, ponieważ realizacja nowych obiektów budowlanych, zwłaszcza na terenach intensywnej zabudowy, zawsze powoduje pewne uciążliwości faktyczne dla terenów sąsiednich. Organ drugiej instancji zaznaczył, że art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. odnosi się wyłącznie do uciążliwości i utrudnień, które naruszają konkretne przepisy. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega badanie, czy dochodzi, względnie może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, a więc i interesu właściciela sąsiedniej nieruchomości, jednakże wyłącznie w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dalej organ odwoławczy zauważył, że Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w przedmiotowej sprawie wyroku wskazał, iż z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. wywieść należy, że poszanowaniu podlegają nie wszystkie, lecz jedynie uzasadnione (kwalifikowane) interesy osób trzecich. Jeżeli zatem decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Wojewoda [...] zauważył, że Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiotowym wyroku wskazał, iż "zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przy projektowaniu nowego obiektu powinno się wziąć pod uwagę takie interesy. Jednak to nie znaczy, że interesy te będą musiały być w całości uwzględnione". Organ drugiej instancji skonstatował, że o naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić tylko wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Następnie Wojewoda [...] wywiódł, że przeprowadzona przez niego ponowna analiza materiału dowodowego wykazała, iż: – planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części P. "[...]", uchwalonego przez Radę Miejską w P. uchwałą z dnia . października 2007 r. nr [...]; – projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, tj. r.w.t.; – przedłożony projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opnie, uzgodnienia i pozwolenia; – projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez uprawnione osoby. Ustosunkowując się natomiast do podnoszonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestii zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych (3 miejsca parkingowe na każde 100 m2 powierzchni użytkowej, i 1,2 miejsca parkingowo-garażowego na jedno mieszkanie), organ drugiej instancji stwierdził, że wymóg zapewnienia odpowiedniej ilości takich miejsc został spełniony. Wojewoda [...] zauważył brak uwzględnienia w bilansie miejsc parkingowych powierzchni pomocniczej usług (pomieszczeń socjalnych, zaplecza, magazynów, WC). Stwierdził jednak, że interpretacja pojęcia powierzchni użytkowej usług na gruncie prawa zagospodarowania przestrzennego nie jest ustalona w żadnej definicji legalnej. Wywiódł, że w jego ocenie, przy dokonywaniu obliczeń powierzchni użytkowej usług (przy braku jakichkolwiek regulacji w tym zakresie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego), nie sposób zaliczyć do niej ww. powierzchni pomocniczej. Powierzchnia ta bowiem nie wpływa w żaden sposób na wzrost zapotrzebowania na miejsca postojowe dla samochodów użytkowników, przebywających okresowo (klientów), a takie zdaniem Wojewody [...] wydaje się ratio legis wprowadzenia w przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego regulacji dotyczącej wymaganej, minimalnej liczby miejsc postojowych na 100 m2 powierzchni użytkowej usług. Jak stwierdził organ odwoławczy, miejsca parkingowe powinny być zatem planowane w związku z takim parametrem obiektu usługowego, który generuje ich potrzebę. Powierzchnia użytkowa usług to zatem powierzchnia, na której świadczona jest usługa, tj. - w przypadku usług handlu - powierzchnia, na której dokonuje się sprzedaży towarów. Odnosząc do zarzutów odwołujących się, Wojewoda [...] podkreślił, że kwestia zlokalizowania inwestycji w strefie śródmiejskiej została jednoznacznie przesądzona w zapadłym w sprawie wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego, zatem zarzuty w tym zakresie stanowią niedopuszczalną polemikę ze stanowiskiem Sądu zawartym w prawomocnym orzeczeniu. Organ odwoławczy podsumowując wskazał, że nie stwierdził naruszeń i niezgodności planowanej inwestycji z przepisami Prawa budowlanego, na podstawie których wydana została decyzja zezwalająca na budowę. Z. M., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił:: 1. naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy: a. art. 153 w zw. z art. 144 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez organ do oceny prawnej oraz wskazań, co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt SA/Wa 2699/12 (dalej "wyrok WSA") oraz w uzasadnieniu do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r. sygn. II OSK 2092/14 (dalej "wyrok NSA"); b. art. 8 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieustosunkowanie się Wojewody [...] w decyzji do zarzutów skarżącego podniesionych w skardze kasacyjnej skarżącego z dnia 12 maja 2014 r., a uwzględnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku NSA; następczo - utrzymanie w mocy decyzji, która uprzywilejowuje inwestora w stosunku do właściciela sąsiedniej działki, gdyż pozwolenie na budowę wydane dla [...] sp. z o.o. wyłącza możliwość zagospodarowania działki nr [...], mimo to, że jako organ administracji publicznej Starosta [...] powinien zwłaszcza uwzględniać konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron (zarzut powiązany z zarzutem z pkt IV, V, XIV i XV); c. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez ponowne nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie wpływu decyzji wydanej przez Starostę [...], dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę [...] sp. z o.o., na zagospodarowanie sąsiedniej działki nr [...] (skarżący wskazał, że dzięki temu [...] sp. z o.o. został uprzywilejowany w stosunku do właściciela sąsiedniej działki, gdyż pozwolenie na budowę wyłącza możliwość swobodnego zagospodarowania działki nr [...], co stanowi ograniczenie możliwości korzystania z prawa podmiotowego, jakim jest prawo własności na działce sąsiedniej); 2. naruszenie przepisów prawa materialnego (skarżący wskazał, że podnosi także zarzuty dotyczące uzgodnień w zakresie ochrony przeciwpożarowej, bowiem zgodnie z dotychczasowymi wyrokami sądów są one związane ustaleniami w tym zakresie; podniósł, że w związku z faktem, iż obecnie wciąż toczy się równolegle postępowanie o unieważnienie tych uzgodnień, zasadne jest podniesienie tych zarzutów na wypadek ich unieważnienia w toku tego postępowania, zanim ostatecznie zostanie rozpoznana niniejsza sprawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny): a. § 13 ust. 1 pkt 1 r.w.t. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie/błędną wykładnię (w zw. z powyższym wskazał na naruszenie polegające na niewłaściwym zastosowaniu § 12 r.w.t., bowiem przepis ten nie powinien być stosowany, gdy co innego wynika z § 13 r.w.t.); b. art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową, której realizacja wyłączy całkowicie możliwość zagospodarowania pierzei położonej na działce nr [...] przez skarżącego, tym samym naruszając równowagę stron oraz prawo własności skarżącego (wskazał, że z powyższym zarzutem związane są zarzuty naruszenia przepisów prawa miejscowego w postaci § 17 ust. 4 pkt 2, § 4, § 6 ust. 2, 3, i 4 pkt 1, 2, 3, § 12 ust. 2 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części P. "[...]" w zw. z art. 87 § 2 Konstytucji); c. art. 5 P.b. w zw. z § 238 r.w.t. poprzez utrzymanie w mocy decyzji mimo to, że plac zabaw znajdujący się na dachu budynku, będzie posiadał tylko jedno wyjście ewakuacyjne; d. naruszenie przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w oparciu o projekt budowlany zatwierdzony przez rzeczoznawcę do zabezpieczeń przeciwpożarowych, bazujący na nieaktualnym stanie prawnym z 2009 r.; e. § 12 ust. 9 oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową pomimo niedostosowania szerokości placu manewrowego przy drodze pożarowej do wymiarów podanych w powyższym akcie prawnym, a także przez to, iż droga przeciwpożarowa posiada szerokość faktycznie mniejszą od wymaganej w przepisach; f. § 13 r.w.t. oraz art. 81 P.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową niezapewniającą spełnienia wymagań związanych z naturalnym oświetleniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz poprzez stwierdzenie, jakoby organy administracji architektoniczno-budowlanej nie dokonywały merytorycznej kontroli projektu budowlanego (wskazał, że z powyższym zarzutem powiązany jest zarzut naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b. poprzez przyjęcie przez organ, że projekt budowlany inwestora był kompletny, pomimo braku odniesienia się w nim do projektowanej zabudowy sąsiedniej); g. § 60 ust. 2 r.w.t. poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową, zgodnie z którą zakłada się obniżenie standardu czasu nasłonecznienia w mieszkaniach wielopokojowych do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego tego czasu w ogóle się nie określa oraz przyjęcie charakteru spornej lokalizacji jako śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej; h. § 5 pkt 1, 7 i 8 uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części P. "[...]" oraz § 3 pkt 10 w zw. z § 3 pkt 9, 11, 13 r.w.t. poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową zawierającą zaniżony bilans powierzchni użytkowej usług, co wiąże się z brakiem zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych, zgodnych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; i. § 17 ust. 9 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części P. "[...]" poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową niezapewniającą odpowiedniego wskaźnika zabudowy; j. pkt 6 i załącznika graficznego decyzji Burmistrza P. nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz opinii ZUD z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej dokumentację projektową przewidującą kształt i kierunek zjazdów na ulicę z terenu działki w sposób niezgodny z ww. decyzją i opinią; k. art. 4 w zw. z art. 5 ust. 9 P.b. poprzez niedokonanie wyważenia grup interesów skarżącego i inwestora oraz nieuzasadnione przyjęcie, że interesy skarżącego w przedmiotowej sprawie nie mają charakteru kwalifikowanego; l. art. 4 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 P.b. poprzez przyjęcie, że projekt budowlany [...] sp. z o.o. jest zgody z przepisami technicznymi, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza interesu skarżącego, uniemożliwiając mu zabudowę. Podnosząc powyższe zarzuty, Z. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewoda [...] wniósł o oddalenie, skargi, podtrzymując w odpowiedzi na skargę argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z. M. w piśmie z dnia [...] września 2017 r. poparł skargę wniesioną w jego imieniu przez pełnomocnika oraz uzupełnił jej uzasadnienie. Z kolei przy piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2017 r., reprezentujący skarżącego adwokat, złożył do akt sprawy potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1867/16, którym uchylono postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie unieważnienia wydanych w przedmiotowej sprawie uzgodnień pod względem ochrony przeciwpożarowej. Do rzecznego pisma dołączył także potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 245/16, którym uchylono zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy zatwierdzenia i udzielenia Z.M. pozwolenia na budowę zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, garażami wraz z terenem, infrastrukturą naziemną i podziemną, parkingami oraz separatorem na działce nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. [...] i ul. [...] oraz zjazdu na działkę zlokalizowanego na działce nr ew. [...], obr. [...] w P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Ocena legalności zaskarżonej decyzji wymaga w pierwszej kolejności przypomnienia, że sprawa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej z infrastrukturą naziemną i podziemną (garażami) na terenie działki nr ew. [...] (obecnie [...]) obręb [...] przy ul. [...] w P., już kilkakrotnie była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Jak dotąd wydano wyroki: 1. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1188/10, oddalający skargę Z. M. na od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia; 2. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 126/11, oddalający skargę kasacyjną Z. M. od powołanego wyroku z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1188/1; 3. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2699/12, uchylający decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę; 4. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2621/13, oddalający skargę Z. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę; 5. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2092/14, uchylający – po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Z.M. – powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2621/13 oraz uchylający powołaną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. Wyłączając uchylony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2621/13, wymienione wyżej orzeczenia i zawarta w nich ocena prawna wiązały w sprawie organy administracji, a także wiążą Sąd obecnie rozpoznający sprawę. Zgodnie bowiem z art. 153 ustaw z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej powoływana również jako P.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ponadto, stosownie do treści art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wedle zaś art. 171 P.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Aktualnie, po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2092/14, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2621/13 oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...], kluczowa dla oceny legalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...], jest ocena prawna wyrażona we wskazanym wyroku Sądu drugiej instancji, a także w ostatnim prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2699/12. Związanie zawartą w tych orzeczeniach oceną prawną miało także zasadniczy wpływ na stanowisko Sądu aktualnie rozpoznającego sprawę odnośnie do większości zarzutów podniesionych przez Z.M.. Pod pojęciem "oceny prawnej" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą (zob. np. powołany w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1929/09. LEX nr 795206, czy też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 198/11. LEX nr 990211). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09 (ONSAiWSA z 2010 r. nr 2, poz.18) związanie oceną prawną odnosi się do określonych elementów uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu przedstawione jest rozumowanie, które doprowadziło sąd do określonej konkluzji prawnej. Analiza treści uzasadnienia wyroku jest zatem kluczowa dla określenia zakresu przedmiotowego ferowanych przez sąd administracyjny ocen. Pozwala ona na ustalenie, co wziął sąd pod uwagę, uwzględniając wniesioną skargę lub ją oddalając. Analiza uzasadnień wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2699/12 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2092 prowadzi do jednoznacznej konstatacji, że w ocenie zarówno Sądu pierwszej, jak i drugiej instancji, treść art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm. - stan poprawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji; dalej powoływana również jako P.b.) w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. obliguje organ administracji do szczegółowego i wszechstronnego wyjaśnienia kwestii ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich i wyważenia tych interesów z interesami inwestora, a następnie odzwierciedlenia tej analizy w uzasadnieniu wydanej decyzji. Zgodnie zatem z wiążącą w sprawie oceną prawną, dla oceny interesów stron (inwestora i skarżącego), niezbędna była szczegółowa analiza tego, jak objęta przedmiotowym projektem inwestycja wpływa na możliwość zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej, w szczególności z uwzględnieniem wymogów stawianych przez obowiązujący na tym terenie plan zagospodarowania przestrzennego. Sprawa wymagała więc szczegółowego odniesienia się do obowiązujących norm pod kątem rozważenia, czy przedmiotowa inwestycja narusza uzasadnione interesy osób trzecich, a w tej sprawie także inwestora, który na sąsiedniej działce planuje inwestycję i ubiegał się o udzielenie pozwolenia na budowę. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2092/14, niektóre elementy zabudowy, w szczególności wysokość zabudowy i dominanty, ewentualnie mogą mieć wpływ na dwie różne, ale bezpośrednio sąsiadujące ze sobą inwestycje, w ramach zabudowy pierzejowej. Uwzględniając powyższe, należy dalej zaznaczyć, że analiza uzasadnienia prawomocnego wyroku z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2699/12, przeprowadzona już zresztą szczegółowo przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2092/14, prowadzi do wniosku, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wywodząc koniczność przeprowadzenia szczegółowej analizy tego, jak objęta projektem inwestycja wpływa na możliwość zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej, stwierdził wyłącznie nieprawidłowości polegające na niewystarczającym rozważeniu: 1) wymaganej zgodnie z planem miejscowym wysokości zabudowy oraz 2) wymaganej ilości miejsc parkingowych w kontekście prawidłowego ustalenia zaplanowanej powierzchni usługowej. Jako że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2699/12 wraz z wyrażoną w jego uzasadnieniu oceną prawną, wiąże tak organy administracji, jak i Sąd, to wyklucza on w aktualnym stanie sprawy – o ile w sposób istotny dla zastosowania właściwych w niej norm prawnych nie uległ zmianie stan faktyczny – możliwość kwestionowania projektowanego zamierzenia budowlanego pod względem innych wymogów niż odnoszące się do wysokości zabudowy i wymaganej ilości miejsc parkingowych. Co więcej, z uwagi na moc wiążącą oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2092/14, aktualnie przesądzona jest także kwestia wysokości planowanej zabudowy. Odmienna ocena przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, w kontekście niezakwestionowanych przez Sądy obu instancji parametrów planowanej zabudowy, byłaby równoznaczna z naruszeniem art. 153 P.p.s.a., a także art. 170 i art. 171 P.p.s.a. Po pierwsze zatem, należy stwierdzić, że w obrocie prawnym nadal pozostają (stan faktyczny nie uległ zmianie) uzgodnienia właściwego organu pod względem ochrony przeciwpożarowej. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1867/16, którego kopię skarżący złożył do akt sprawy przy piśmie z dnia [...] listopada 2017 r., w żaden sposób nie wpływa na związanie organów administracji architektoniczno-budowalnej tymi uzgodnieniami. Co więcej, jak wynika z uzasadnienia tego orzeczenia, uchylenie zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie unieważnienia uzgodnienia, nie było spowodowane stwierdzeniem przez Sąd podstaw do unieważnienia, tylko zastosowaniem przez organ administracji niewłaściwej formy zakończenia postępowania – umorzenia, zamiast odmowy unieważnienia. W konsekwencji argumentacja skarżącego odnosząca się do nieprawidłowości uzgodnień w zakresie ochrony przeciwpożarowej, nie mogła mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Po drugie, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2092/14 jednoznacznie stwierdził, że projektowana wysokość zabudowy (7-8 kondygnacji, maksymalnie 28 m) jest zgodna z wymogami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla części P. "[...]", przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] ze zm.; dalej powoływana również jako "plan miejscowy"), który dla terenu planowanej inwestycji (2MW/U), w § 17 ust. 4 przewiduje "nieprzekraczalną wysokość" zabudowy na 8 kondygnacji i 30 m. Sąd drugiej instancji zauważył też, że wskazana w § 17 ust. 4 pkt 2 lit. a planu miejscowego wysokość zabudowy zlokalizowanej wzdłuż ul. [...] jest dopuszczalna (nieprzekraczalna), ale nie obowiązkowa (może być niższa). Zwrócił ponadto uwagę, że zabudowa w tym miejscu powinna być pierzejowa (§ 17 ust. 2), a także - przy skrzyżowaniu ul. [...] z Al. [...] - należy zlokalizować dominantę (§ 6 ust. 4 pkt 3), w postaci wyższej od otoczenia. Skonstatował, że zaplanowana przez inwestora wysokość 8 kondygnacji taki cel dominanty realizuje. Co natomiast jest szczególnie istotne w realiach rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, że skoro inwestor przewidział dla 8 kondygnacji maksymalną wysokość 28 m, to nie wyklucza to, iż na sąsiedniej działce może powstać zabudowa 8-kondygnacyjna o maksymalnej wysokości 30 m, jak i z dominantą, ponieważ § 17 ust. 4 planu miejscowego nie dotyczy dominanty, której wymóg został zawarty w § 6 ust. 4 pkt 3 tego planu. Wobec powyższego, zarzuty skargi wskazujące na niedopuszczalne ograniczenie uzasadnionych interesów skarżącego poprzez zaakceptowaną zaskarżoną decyzją wysokości projektowanej zabudowy, nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Po trzecie, po uchyleniu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2092/16 decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...], organ odwoławczy, ponownie rozpatrując sprawę wyjaśnił przyczyny nieuwzględnienia przy wyliczeniu wymaganej ilości miejsc parkingowych powierzchni pomieszczeń socjalnych, zaplecza i WC. Jak wynika z treści § 5 ust. 8 planu miejscowego dla zabudowy usługowej należy zapewnić 3 miejsca parkingowe na każde 100 m2 powierzchni użytkowej (pkt 1), zaś dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej – 1,2 miejsca parkingowo-garażowego na jedno mieszkanie (pkt 2). Dla zabudowy usługowo - mieszkaniowej, miejsca parkingowe należy zapewnić oddzielnie dla każdej funkcji (pkt 3). Jak wynika z projektu budowlanego, powierzchnia użytkowa usług wynosi na parterze 657 m2, a na piętrze 423 m2, zaś powierzchnia zapleczy dla usług wynosi 897 m2. W bilansie miejsc postojowych przewidziano 33 miejsca postojowe (13 miejsc na parkingu zewnętrznym i 20 miejsc w garażu "1"), wobec ustalenia 1.080 m2 powierzchni użytkowej usług. Należy zgodzić się z Wojewodą [...], że weryfikując prawidłowość projektu budowlanego pod kątem zapewnienia ilości miejsc parkingowych dla zabudowy usługowej, nie było podstaw do uwzględnienia powierzchni pomocniczej (zapleczy) usług (pomieszczeń socjalnych, zaplecza, magazynów, WC). Pojęcie "powierzchni użytkowej" należy bowiem odnosić do funkcji, jaką ma pełnić projektowana zabudowa (w tym przypadku zabudowa usługowa - sklep samoobsługowy spożywczy z wydzielonym stanowiskiem z kosmetykami i chemią gospodarczą). Funkcja ta bowiem wiąże się ze stałym przebywaniem ludzi w ściśle określonym czasie, co skutkuje koniecznością zapewniania odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Nie ma więc podstaw, aby przyjmować, że powierzchnia pomieszczeń pomocniczych usług, jak magazyny, czy pomieszczenia socjalne, generuje konieczność zapewnienia miejsc parkingowych tak, jak powierzchnia pomieszczeń, które są niezbędne do rzeczywistej obsługi części usługowej przedmiotowego budynku (zob. też wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 972/13 i z dnia 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 1976/15. Niepublikowane. Dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym Sąd stwierdza, że organ odwoławczy dokonał prawidłowej analizy projektu budowlanego pod kątem zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych dla zabudowy usługowej (657 m2 + 423 m2 = 1.080 m2 ;1.080 m2 ÷ 100 m2 = 10,8; 10,8 x 3 = 32,4; 33 > 32,4). Z kolei dla zabudowy mieszkaniowej w projekcie przewidziano 119 miejsc w garażu "1" i 66 miejsc w garażu parteru. W sumie zatem przewidziano 185 miejsc parkingowych, przy liczbie lokali przewidzianej na 154, co czyni zadość wymogowi określonemu w planie miejscowym (185 ÷ 154 = 1,2). Po czwarte, należy zauważyć, że zawarte w skardze na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] zarzuty naruszenia prawa materialnego, dotyczące poszczególnych parametrów projektowanej zabudowy, w istocie pokrywają się z zarzutami naruszenia prawa materialnego postawionymi przez Z. M. w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2621/13. Jak już natomiast wskazano (i na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2092/14), Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 26 czerwca 2013 r., wywodząc konieczność szczegółowego odniesienia się do obowiązujących norm pod kątem rozważenia, czy przedmiotowa inwestycja narusza uzasadnione interesy osób trzecich, stwierdził w tym zakresie nieprawidłowości dotyczące tyko dwóch parametrów projektowanej zabudowy - wysokości zabudowy oraz ilości miejsc parkingowych. Mając na względzie wiążącą moc prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2621/13, Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2092/14, jednoznacznie zaś stwierdził, że zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do wymogów przeciwpożarowych, zacieniania oraz innych parametrów zabudowy i projektowanych zjazdów, nie mogły podlegać uwzględnieniu. Z tego samego powodu, tj. związania wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 r. wraz z zawartą w jego uzasadnieniu oceną prawną, w aktualnym stanie sprawy nie ma możliwości uwzględnienia wszystkich tych zarzutów skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...], które w istocie stanowią powielenie zarzutów skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2621/13, dotyczących parametrów projektowanej zabudowy. Wobec niestwierdzenia przez Sąd w wyroku z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2621/13 innych wad niż wyżej wymienione, odmienna ocena zaakceptowanych aktualnie zaskarżoną decyzją parametrów zabudowy, skutkowałaby naruszeniem art. 153 i art. 171 P.p.s.a. Podobnie, wobec wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2092/14, jednoznacznego stanowiska odnośnie do projektowanej wysokości zabudowy, odmienna ocena zaskarżonej decyzji także w tym zakresie jest niedopuszczalna. Po piąte zatem, skoro w ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym Wojewoda [...] przedstawił wystarczające i w ocenie Sądu prawidłowe wyjaśnienie nieuwzględniania w bilansie miejsc parkingowych, powierzchni pomocniczej usług (pomieszczeń socjalnych, zaplecza, magazynów, WC), należy stwierdzić, że w obecnym stanie sprawy dopełniono obowiązku dokonania pełnej i szczegółowej analizy uzasadnionych interesów osób trzecich (skarżącego – właściciela sąsiedniej działki). Sąd podkreśla, że rozpoznając przedmiotową sprawę miał na uwadze, iż skarżący równolegle ubiega się o udzielenie pozwolenia na budowę dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, garażami wraz z terenem, infrastrukturą naziemną i podziemną, parkingami oraz separatorem na działce nr ew. [...]. Uwzględnienie uzasadnionych interesów Z. M., przejawiających się w prawie do zagospodarowania należącej do niego nieruchomości, nie może jednak skutkować zakazem realizacji przez inwestora ([...] sp. z o.o.) zabudowy, która jest zgodna z obowiązującym prawem, w szczególności zaś z wymogami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla części P. "[...]" oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm. – stan prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji; dalej powoływane również jako r.w.t.). Ponieważ zatem w świetle oceny prawnej, zawartej w wiążących w przedmiotowej sprawie wyrokach, a także wobec prawidłowego wyjaśnienia Wojewody [...] zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnośnie do przewidzianej w projekcie ilości miejsc parkingowych, należało uznać, że wszystkie parametry projektowanego zamierzenia budowlanego określono zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym z prawem miejscowym, to nie było podstaw do stwierdzenia, że w sprawie doszło do niedopuszczalnej ingerencji w uzasadnione interesy Z. M.. Trzeba podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2092/14 wskazał, iż na organie administracji spoczywa obowiązek wzięcia pod uwagę uzasadnionych interesów osób trzecich, jednakże przy uwzględnieniu tego, jaki charakter zabudowy kreują postanowienia planu miejscowego i rozwiązania w projekcie budowlanym, i jak się one mają do konkretnych norm zawartych w przepisach technicznych. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył nadto, że w przedmiotowej sprawie charakterystyczne parametry zabudowy zostały w głównej mierze wyważone już na etapie uchwalania planu miejscowego. Wprost stwierdził także, iż oceniona może być tylko zgodność rozwiązań projektowych z planem miejscowym i warunkami technicznymi zawartymi w przepisach obowiązującego prawa. W uzasadnieniu wskazanego wyroku, odnosząc się do kwestii zacienienia, Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył również, że przedmiotowa inwestycja projektowana jest na terenie zabudowy śródmiejskiej – pierzejowej. Przesądził też, że jest to "śródmiejska zabudowa uzupełniająca" w rozumieniu § 60 ust. 2 r.w.t. Z taką kwalifikacją powiązał konsekwencje w postaci odmiennych od standardowych wymogów dotyczących nasłonecznienia i odległości budynku od granicy (dopuszczalności budowy przy granicy). Także w końcowej części uzasadnienia wyroku z dnia 12 maja 2016 r. Sąd, wskazując na obowiązek uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich, zwrócił uwagę na określone w przepisach technicznych wyjątki, jakie wynikają z usytuowania projektowanej inwestycji w zabudowie pierzejowej. Jak już wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że realizacja zabudowy zgodnie z projektem zatwierdzonym w przedmiotowym postępowaniu, nie wyklucza możliwości realizacji – na sąsiedniej działce - zabudowy 8-kondygnacyjnej o maksymalnej wysokości 30 m z dominantą. Biorąc powyższe pod uwagę, trzeba stwierdzić, że o ile skarżący istotnie zamierza zrealizować na działce o nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. [...] i ul. [...] w P. zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami, garażami wraz z terenem, infrastrukturą naziemną i podziemną, parkingami oraz separatorem, to nie stoi temu na przeszkodzie zatwierdzenie zaskarżoną decyzją projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę na działce o nr ew. [...]. Usytuowanie obu nieruchomości w zabudowie śródmiejskiej – pierzejowej, skutkuje bowiem ograniem wymogów określonych w r.w.t. Skarżący może także realizować zabudowę zgodnie z wymogami dotyczącymi maksymalnej dopuszczalnej wysokości, określonymi w § 17 ust. 4 planu miejscowego. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 13 kwietnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa VII SA/Wa 245/16, wydanym w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] dotyczącą wniosku Z. M. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę na działce nr ew. [...], w sprawie tej nie można pominąć prawomocnego, a więc wiążącego także (wobec treści art. 170 P.p.s.a.) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2699/12), który odnosi się do inwestycji planowanej na działce sąsiedniej o nr ew. [...]. Z uwagi na konieczność uwzględnienia interesów osób trzecich tak w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę na działce nr ew. [...], jak i w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę na działce nr ew. [...], rozpoznając ponownie wniosek Z. M., organy administracji architektoniczno-budowlanej związane będą nie tylko wskazanym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale także wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2092/14, w którym zawarto bezpośrednie odniesienia do dopuszczalności realizacji na działce nr ew. [...] zabudowy o określonej wysokości i ilości kondygnacji (dominantą), a także wskazano na konsekwencje usytuowania nieruchomości w zabudowie śródmiejskiej – pierzejowej w zakresie wymogów określonych w przepisach technicznych. Sąd stwierdza końcowo, że jakkolwiek w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo odwołano się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2092/14, to nadto lakonicznie odniesiono się do kwestii zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego i przepisami techniczno-budowlanymi. Jak jednak powyżej wywiedziono, wobec wiążącej oceny prawnej zawartej we wskazanym wyroku, a także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2699/12, nie było podstaw do kwestionowania innych parametrów projektowanej zabudowy niż przewidywana ilość miejsc parkingowych. Ta kwestia została zaś przez organ odwoławczy poddana prawidłowej analizie, która znalazła właściwe odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dlatego, chociaż wskazana wada uzasadnienia zaskarżonej decyzji skutkuje naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a., to naruszenie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. W świetle powyższego Sąd stwierdza, że kontrola zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie dała podstaw do stwierdzenia, iż doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.