I OSK 3260/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1540/17 w sprawie ze skarg M. R. na decyzje M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] października 2017 r. nr [...], z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany danych ewidencyjnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2. odstępuje od zasądzenia od M. R. na rzecz M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1540/17, po rozpoznaniu skarg M. R. na decyzje M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] i z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany danych ewidencyjnych w pkt I. uchylił zaskarżone decyzje; w pkt II. zasądził od M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. na rzecz skarżącej M. R. kwotę 1394 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny: Decyzjami z dnia [...] października 2017 r. M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzje Prezydenta Miasta K. z [...] czerwca 2017 r., którymi orzeczono o zmianie: - danych ewidencyjnych objętych operatem ewidencji gruntów i budynków obrębu nr [...] jedn. ewid. [...], polegającej na aktualizacji użytku gruntowego dla działek nr: 1/ [...]/4 z Tr o pow. 0,0018 ha na Ti o pow. 0,0018 ha, 2/ [...]/8 z Tr o pow. 0,1209 ha na Bz o pow. 0,1209 ha, 3/ [...]/9 z Tr o pow. 0,3077 ha na Ls o pow. 0,3077 ha - stanowiących własność Gminy K., M. R. (dalej określanej jako skarżąca), S. Z. i W. Z. (decyzja nr [...] utrzymująca w mocy decyzję nr [...]/2017); - danych ewidencyjnych objętych operatem ewidencji gruntów i budynków obrębu nr [...] jedn. ewid. [...], polegającej na aktualizacji użytku gruntowego dla działek nr: 1/ [...]/82 z Tr o pow. 7.3738 ha na Ls o pow. 7.3738 ha, 2/ [...]/93 z Tr o pow. 0.1532 ha na Bz pow. 0.1532 ha, 3/ [...]/95 z Tr o pow. 0.3868 ha na Ls pow. 0.3868 ha, 4/ [...]/99 z Tr o pow. 0.0713 ha na Ls pow. 0.0713 ha, 5/ [...]/136 z Tr o pow. 0.4543 ha na Ls o pow. 0.4543 ha, 6/ [...]/138 z Tr o pow. 6.3529 ha na Ls o pow. 6.3529 ha - stanowiących własność Gminy K., skarżącej, S. Z. i W. Z. oraz umorzeniu postępowania co do aktualizacji użytku gruntowego dla działki nr [...]/137 o pow. 0,3559 pozostawiając dla tej działki użytek "Tp" (decyzja nr [...] utrzymująca w mocy decyzję nr [...]). Decyzje te zostały wydane w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 7 grudnia 2000 r. S. Z. zwrócił się do Prezydenta Miasta K. z o aktualizację użytków gruntowych na części z ww. działek poprzez zmianę oznaczenia z tereny różne "Tr" na las "Ls", uzasadniając, że ww. działki porośnięte są roślinnością typowo leśną – 50- letnimi drzewami. Prezydent Miasta K. 2 sierpnia 2006 r. wszczął postępowanie w przedmiocie zmiany klas bonitacyjnych i użytków gruntowych działek wskazanych we wniosku, ale również działek sąsiednich znajdujących się wewnątrz konturu "Tr". Skarżąca nie zgadzała się z wnioskiem i zasadnością zmiany klas i użytków gruntowych, powiadamiając o tym organ pismem z dnia 22 sierpnia 2006 r. W tym samym dniu S. Z. wniosek swój wycofał. Decyzjami z [...] lutego 2007 r. Prezydenta Miasta K. orzekł o zmianie klasyfikacji gruntów dla obrębu nr [...] i [...] w części dotyczącej ustalenia granic użytków i klas gruntów dla działki [...]/4 z Tr na Ti, działki [...]/8 z Tr na Bz, działki [...]/9 z Tr na LsV o pow. 0,2683 ha i Bz o pow. 0,0394 oraz dla działki [...]/82 z Tr na Ls, dla działki [...]/93 z Tr na Bz o pow. 0,0636 ha i LsV o pow. 0,0896 ha (powstałej z podziału działki [...]/15), dla działki [...]/95 z Tr na LsV o pow. 0,3868 (powstałej z podziału działki [...]/15), dla działki [...]/99 z Tr na LsV (powstałej z podziału działki [...]/16, a następnie działki [...]/87) i działki [...]/106 z Tr na LSV (powstałej z podziału działki [...]/16, działki [...]/87, a następnie działki [...]/101) zgodnie z operatem technicznym nr [...] ponownej gleboznawczej klasyfikacji, przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego kartograficznego [...] listopada 2006 r., sporządzonym przez S. C. [...] października 2006 r. Decyzje te zostały utrzymane w mocy [...] kwietnia 2007 r. przez M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Następnie wyrokami z dnia 9 października 2007 r., III SA/Kr 481/07 i III SA/Kr 482/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uchylił decyzje organu I i II instancji. Zdaniem Sądu nie zostały spełnione wymagania § 6 i § 7 ówcześnie obowiązującego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów. (Dz. U. Nr 19, poz. 97 ze zm.). Ze zgromadzonych dowodów nie wynikało bowiem by protokół, mapa i rejestr klasyfikacyjny były wyłożone w trybie § 6 ust. 2 do wglądu zainteresowanych, po ich zawiadomieniu o tym oraz by po upływie 7 dni od wyłożenia inspektor upoważniony przez Wojewodę M. do sporządzania i odbioru projektów klasyfikacji, w trybie § 7 ust. 1 i 2 sprawdził na miejscu dane z projektu klasyfikacji i sporządził protokół z tych czynności oraz zajął wymagane prawem stanowisko co do prawidłowości projektu i ewentualnych zastrzeżeń. Kolejne wydane w sprawie decyzje Prezydenta Miasta K. z [...] lutego 2009 r. i utrzymujące je w mocy decyzje M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] maja 2009 r. zostały również uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokami z 25 listopada 2010 r., III SA/Kr 712/09 i III SA/Kr 713/09. W uzasadnieniu Sąd zaznaczył, że jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w ww. orzeczeniach (III SA/Kr 481/07 i III SA/Kr 482/07). Sąd wskazał, że rodzaj użytków gruntowych oraz ich zasięg nie zależy od typu gleby, ale od istnienia elementów będących podstawą rozróżnienia rodzaju użytków, określonych przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 ze zm.) oraz załącznika Nr 6 do rozporządzenia odsyłającego do definicji lasu zawartej w art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r. poz. 788 ze zm.). W ocenie Sądu nie można było się zgodzić interpretacją organów art. 3 ustawy o lasach, tj. że przeznaczenie do produkcji leśnej nie jest przesłanką zakwalifikowania danego gruntu do użytku leśnego, a skutkiem ustalenia, że grunt o odpowiedniej powierzchni jest pokryty roślinnością leśną. Zdaniem orzekającego ówcześnie Sądu redakcja art. 3 ustawy o lasach nie dawała do tego podstaw. Należało natomiast przychylić się do poglądu wyrażonego przez B. Wierzbowskiego w glosie do uchwały Sądu Najwyższego z 14 kwietnia 1994 r., III CZP 46/94 (OSP 1995/1/4), iż rodzaj roślinności znajdującej się na gruncie nie rozstrzyga o kwalifikacji prawnej gruntu, dopiero przeznaczenie gruntu do produkcji leśnej pozwala na uznanie tego gruntu za las. Orzekający Sąd wywodził dalej, że dla uznania danego gruntu za las powinny być łącznie spełnione następujące warunki: określonej powierzchni, rodzaju roślinności, oraz przeznaczenia do produkcji leśnej, przy czym ten ostatni warunek nie oznaczał oczywiście faktycznego prowadzenia takiej produkcji w momencie dokonywania oceny charakteru użytku. Natomiast określenie rodzaju użytku powinno być poprzedzone oceną istnienia tej przesłanki. Z uzasadnienia zaskarżonych decyzji nie wynikało, aby organ ocenę taką przeprowadził, natomiast swoje ustalenia co do rodzaju użytku oparł wyłącznie na danych wynikających z gleboznawczej klasyfikacji gruntów, oraz stwierdzeniu, że teren porasta roślinność leśna. Wydane w następstwie ww. wyroków decyzje organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2016 r. zostały uchylone przez organ odwoławczy [...] sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na zasadność podniesionego zarzutu braku oznaczenia w decyzji stron postępowania, a w szczególności braku wskazania adresata decyzji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji ustalił, że stronami są właściciele nieruchomości objętych oboma postępowaniami, tj. Gmina K., skarżąca, S. Z. i W. S.. Dodatkowo uczestnikami tego postępowania byli: Towarzystwo [...] w K. dopuszczone do postępowania na prawach strony postanowieniem Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2006 r. oraz Stowarzyszenie Mieszkańców [...], dopuszczone do postępowania na prawach strony postanowieniem Prezydenta Miasta K. z [...] września 2006 r. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z [...] czerwca 2017 r. Prezydent Miasta K. wyjaśnił, że w trakcie wizji terenowej 23 listopada 2015 r. geodeta uprawniony ustalił, że będący przedmiotem kontroli dotychczasowy użytek "Tr" obejmujący działki (położone w obrębie [...])[...]/4, [...]/8 i [...]/9 nie był zgodny ze stanem na gruncie. Działka nr [...]/4 stanowiła część parkingu w związku z tym ustalono dla niej użytek "Ti" (inne tereny komunikacyjne). Działka [...]/8 stanowiła teren zadrzewiony z usytuowanym na nim pomnikiem i alejkami asfaltowymi stąd też dla tego tereny ustalono użytek "Bz" (terenu rekreacyjno-wypoczynkowe). Działka [...]/9 wraz z innymi działkami porośnięta była drzewostanem leśnym składającym się zarówno z drzew liściastych (brzoza, olsza) jak i iglastych (sosna). Występuje na niej ściółka, runo leśne, podszyt i korona drzew. W związku z powyższym zamiast użytku "Tr" winien być ujawniony użytek "Ls". Nadto działka [...]/9 tworzy z działką nr [...]/8 o pow. 1.0151 ha stanowiły zwarty obszar o roślinności leśnej. Co do pozostałych działek znajdujących się w obrębie [...], organ powołując się również na ww. wizję terenową z dnia 23 listopada 2015 r., stwierdził, że geodeta uprawniony ustalił, że będący przedmiotem kontroli dotychczasowy użytek "Tr" obejmujący działki [...]/82, [...],93, [...]/95, [...]/99 i [...]/106 nie był zgodny ze stanem na gruncie. Działka [...]/93 stanowiła teren zadrzewiony z usytuowanym na nim pomnikiem i alejkami asfaltowymi dlatego też dla tego terenu ustalono użytek - Bz (tereny rekreacyjno-wypoczynkowe). Działki [...]/82, [...]/95, [...]/99, [...]/136 i Nr [...]/138 (działki [...]/136 i [...]/138 powstały z podziału działki [...]/106) wraz z innymi działkami porośnięte były drzewostanem leśnym składającym się zarówno z drzew liściastych (brzoza, olsza) jak i iglastych (sosna). Występowała na nich ściółka, runo leśne, podszyt i korona drzew. W związku z powyższym zamiast użytku "Tr" winien być ujawniony użytek – Ls. W konsekwencji powyższych ustaleń, [...] listopada 2015 r. geodeta uprawniony sporządził operat aktualizacji użytków dla ww. działek nr [...]/4, [...]/8 i [...]/9 oraz [...]/93, [...]/95, 1/99 i [...]/106 wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...] listopada 2015 r. pod numerem [...]. Z kolei, z uwagi na podział działki nr [...]/106, został sporządzony [...] maja 2017 r. przez geodetę uprawnionego operat aktualizacji użytków uwzględniający podział działki [...]/106 działki [...]/136, [...]/137 i [...]/138, wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego [...] maja 2017 r. pod numerem [...]. Organ I instancji odniósł się w obu decyzjach do definicji lasu zawartej w art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o lasach. Organ zaznaczył, że przepis ten wyraźnie rozróżnia dwa rodzaje gruntu, który ustawa definiuje jako las. Pierwszy to grunt pokryty roślinnością leśną o powierzchni co najmniej 0,1000 ha, drugi natomiast to grunt tej roślinności czasowo pozbawiony. Zdaniem organu, warunki wymienione w literach "a", "b" oraz "c" art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, odnosiły się wyłącznie do gruntu przejściowo pozbawionego roślinności. W tym sensie lasem był zawsze grunt o powierzchni co najmniej 0,1000 ha pokryty roślinnością leśną, a także grunt tej roślinności pozbawiony, jeżeli był przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowił rezerwat przyrody czy też wchodziły w skład parku narodowego albo też był wpisany do rejestru zabytków. Organ powołał się wyrok Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2009 r., IV CSK 353/08 oraz orzeczenia sądów administracyjnych. Zgodnie z wyrażonymi w nich poglądami grunt pokryty roślinnością leśną o powierzchni większej niż 0,1000 ha nie mógł zostać zaliczony do gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, jak tego chciała skarżąca oraz S. i W. Z.. Rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków wyraźnie rozróżniało bowiem grunty pokryte roślinnością leśną o polu powierzchni poniżej 0,1000 ha (kwalifikowanych jako grunty zadrzewione i zakrzewione) od innych gruntów (enumeratywne wyliczenie po słowach "a także") i były to kategorie rozłączne. Twierdzenie, że teren objęty postępowaniem miał charakter parku nie korespondowało z ustaleniami dokonanymi w toku postępowania. Do skupisk drzew i krzewów nie sposób bowiem było zaliczyć jednorodnych obszarów pokrytych roślinnością. Ponadto, organ podkreślał w piśmie z 21 grudnia 2015 r., że Nadleśnictwo M. pozytywnie zaopiniowało proponowaną zmianę użytku, a Zarząd Zieleni Miejskiej w K. pismem z 15 grudnia 2016 r. nie dostrzegł przeciwwskazań przy aktualizacji użytków gruntowych działek [...]/9 oraz [...]/82, [...]/95, [...]/99, [...]/106 na las. Organ wskazał również, że skarżąca pismem z dnia 10 sierpnia 2016 r. wystąpiła do Starostwa Powiatowego w K. o wskazanie procedury umożliwiającej pozyskanie środków z funduszu leśnego na zadania związane z tworzeniem infrastruktury niezbędnej do prowadzenia gospodarki leśnej, sporządzaniem planu urządzenia lasu, działaniami z zakresu ochrony przyrody w lasach realizowanymi metodami gospodarki leśnej dla kompleksu leśnego o powierzchni około 14 ha położonego w K. Ustalono także (w oparciu o dokumenty szczegółowo opisane w decyzji: wnioski, decyzji, protokoły z Nadleśnictwa M.), że w latach 2011 - 2015 właściciele powyższego terenu prowadzili działalność gospodarczą polegającą na pozyskiwaniu drewna przez kontrolowaną wycinkę drzew, co świadczyło o tym, że teren ten, z którego miały być pozyskane do wycięcia drzewa, był lasem. Uznać zatem należało, że pomimo braku planu urządzenia lasu, właściciele prowadzili gospodarkę leśną w całym objętym współwłasnością kompleksie leśnym do którego zaliczała się także działka [...]/9. W ocenie organu odwoławczego uzasadnienie decyzji wydanej przez organ I instancji zawierało szczegółowe rozważania poparte zgromadzonymi w aktach sprawy dowodami potwierdzającymi prawidłowość zaliczenia działek [...]/9 oraz [...]/82, [...]/95, [...]/99, [...]/136 i [...]/138 do lasu ponieważ działki te porośnięte były drzewostanem leśnym składającym się z drzew liściastych (brzoza, olcha), jak i iglastych (sosna); na działkach występowała ściółka, runo leśne, podszyt; powierzchnia działki nr [...]/9 wynosiła wprawdzie 0,3077 ha, ale działka ta łącznie z działką nr [...]/8 stanowiły jednolity kompleks leśny posiadający powierzchnię wynoszącą 1,0151 ha. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji zgromadził dodatkowy materiał dowodowy w postaci nie tylko stanowisk Zarządu Zieleni Miejskiej w K., ale również Nadleśnictwa M., które to stanowiska zawierały również wnioski, protokoły oraz decyzje administracyjne wydawane w okresie od 2011 r. do 2015 r., w sprawie działek [...]/82, [...]/138, które tworzyły łącznie z ww. działkami jednolity kompleks leśny. Ponadto odwołujący się (tj. skarżąca i S. Z.) występowali o wydanie decyzji administracyjnych stanowiących o zasadach wykonywania gospodarki leśnej w zakresie kompleksu leśnego, w skład którego wchodziła działka [...]/9. Nadto skarżąca w jednym ze swoich pism wprost oświadczyła, że jest współwłaścicielką kompleksu leśnego położonego w Krakowie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca domagała się uchylenia decyzji obu instancji, zarzucają naruszenie: 1/ art 7, art. 77, art. 80 K.p.a. w związku z § 68 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków w związku z ust 1 pozycją 10 i 11 Załącznika Nr 6 do ww. rozporządzenia oraz w związku art. 3 ustawy o lasach - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na: – niedostatecznym wyjaśnieniu, czy działki: [...]/9 oraz [...]/82, [...]/95, [...]/99, [...]/136 oraz [...]/138 spełniały wszystkie warunki zaliczenia ich do lasów, – brak przeprowadzenia jakichkolwiek czynności w celu ustalenia czy grunty te nie należałoby zakwalifikować do gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, oznaczonych symbolem Lz; 2/ art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 153 i art. 170 P.p.s.a. oraz art. 11 K.p.a. -poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji i brak wyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, w szczególności w kontekście oceny prawnej dokonanej w wyrokach: III SA/Kr 712/09 oraz III SA/Kr 713/09 ; 3/ art. 3 pkt 1 ustawy o lasach w zw. z art. 153 i art. 170 P.p.s.a. poprzez błędną wykładnię pierwszego ze wskazanych przepisów, nie uwzględniały należycie oceny prawnej wyrażonej w sposób wiążący w wydanych w sprawie prawomocnych wyrokach, zgodnie z którymi dla uznania danego gruntu za las konieczne było łączne spełnienie trzech warunków, tj. określonej powierzchni, rodzaju roślinności oraz przeznaczenia do produkcji leśnej, a także poprzez błędne rozumienie przesłanki przeznaczenia do produkcji leśnej; 4/ art. 3 ustawy o lasach - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym przyjęciu, jakoby grunty stanowiły las, podczas gdy przesłanka przeznaczenia do produkcji leśnej w odniesieniu do gruntów nie została spełniona, 5/ § 68 ust. 2 ww. rozporządzenia w związku z ust. 1 pozycja 10 i 11 Załącznika Nr 6 do ww. rozporządzenia - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym stwierdzeniu, że grunt stanowią las, podczas gdy należało go zakwalifikować jako grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem "Lz". W odpowiedzi organ odwoławczy wniósł o oddalenie skarg, argumentując jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazanym wyżej wyrokiem uchylił zaskarżone decyzje. W uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że połączył sprawy obu skarg (prowadzonych dotychczas pod sygnaturami III SA/Kr 1540/17 i III SA/Kr 1554/17 do sygnatury III SA/Kr 1540/17) na zasadzie art. 111 § 2 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W rozpoznawanej sprawie obie skargi ze względu na osoby skarżącej oraz uczestników, a także istotę spornych zagadnień prawnych i faktycznych, pozostawały ze sobą w związku w rozumieniu ww. przepisu. Uzasadnione było więc połączenie obu postępowań sądowych, wszczętych odrębnymi skargami, do łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie sporne było wyłącznie zaliczenie do lasu działek: [...]/9 w obrębie [...] oraz [...]/82, [...]/95, [...]/99, [...]/136 i [...]/138 w obrębie [...]. W ocenie Sądu został naruszony przede wszystkim art. 153 P.p.s.a., i to w stopniu który wpłynął na rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy zaakceptował bowiem wykładnię art. 3 ustawy o lasach sprzeczną z oceną prawną wyrażoną przez poprzednio orzekający Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (wyroki z 15 listopada 2010 r., III SA/Kr 712/09 i 713/09). Nie ocenił natomiast ustaleń faktycznych organu I instancji (tzn., że podejmowane działania skarżącej i części pozostałych współwłaścicieli świadczyły o przeznaczeniu spornych działek do produkcji leśnej) w świetle argumentów podniesionych w odwołaniu od obu decyzji. Ma to o tyle znaczenie, że zdaniem poprzednio orzekającego Sądu, dla zaliczenia konkretnej działki do lasu zgodnie z art. 3 ustawy o lasach "(...) rodzaj roślinności znajdującej się na gruncie nie rozstrzyga o kwalifikacji prawnej gruntu, dopiero przeznaczenie gruntu do produkcji leśnej pozwala na uznanie tego gruntu za las. Dla uznania danego grunty za las powinny być łącznie spełnione następujące warunki: określonej powierzchni, rodzaju roślinności, oraz przeznaczenia do produkcji leśnej, przy czym ten ostatni warunek nie oznacza oczywiście faktycznego prowadzenia takiej produkcji w momencie dokonywania oceny charakteru użytku. Natomiast określenie rodzaju użytku powinno być poprzedzone oceną istnienia tej przesłanki" (identyczne stwierdzenia znajdują się w uzasadnieniach obu wyroków). Oznacza to, że orzekający poprzednio Sąd przyjął w sposób wyraźny, że wykładnia art. 3 ustawy o lasach wymaga, w tej konkretnej sprawie, wystąpienia łącznie dwóch przesłanek: przyrodniczej (pokrycia gruntów roślinnością leśną) i przeznaczenia (przeznaczenie do produkcji leśnej). Co więcej, Sąd wskazał, że "przeznaczenie do produkcji leśnej" nie oznacza "faktycznego prowadzenia takiej produkcji w momencie dokonywania oceny charakteru użytku". Sąd wskazał, że zgodnie z ww. art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Użyte w powołanym przepisie określenie "ocena prawna" oznacza przede wszystkim wykładnię konkretnych przepisów dokonaną w uzasadnieniu danego orzeczenia. Z kolei "wskazania co do dalszego postępowania" są elementem obowiązkowym uzasadnienia wyroku uwzględniającego skargę zgodnie z art. 141 § 4 in fine P.p.s.a. W rozstrzyganej sprawie przepisy prawa nie uległy zmianie, a więc nie został spełniony warunek pozwalający odstąpić organom i obecnie orzekającemu Sądowi, od zastosowania art. 153 P.p.s.a. Sąd, a także organy administracyjne, orzekające ponownie i zobowiązane do stosowania dokonanej wykładni istotnych w sprawie przepisów, praktycznie mogłyby odstąpić od wyrażonej na poprzednim etapie "oceny prawnej" i związanych z nią "wskazań co do dalszego postępowania" tylko w szczególnych przypadkach: np. wydania w międzyczasie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie art. 269 P.p.s.a. lub wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w których to orzeczeniach sądy odmiennie zinterpretowałyby istotny w sprawie przepis. W rozpoznawanej sprawie żaden z powyższych przypadków nie wystąpił. W kluczowej dla sporu wykładni art. 3 ustawy o lasach nie zapadła jakakolwiek uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego, ani też nie orzekał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Orzekający Sąd nie mógł też zainicjować tego typu postępowania, ponieważ w ogóle nie jest do tego uprawniony (wobec braku uprzedniej uchwały NSA) w świetle art. 264 § 2 i 269 § 3 P.p.s.a., pomimo oczywistych rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych w tym zakresie (czego dowodzą stanowiska stron powołujące odmienne poglądy). Sąd nie dostrzegł również samodzielnie analizując problem wykładni art. 3 ustawy o lasach (strony nie wskazywały na jakikolwiek związek z przepisami unijnymi), aby zaistniała konieczność wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Reasumując powyższe uwagi, skoro orzekający poprzednio Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sposób wyraźny wskazał, że: "Nie można się natomiast zgodzić ze stanowiskiem przytoczonym przez organ pierwszej instancji w kwestii interpretacji przepisu art. 3 Ustawy o lasach, iż przeznaczenie do produkcji leśnej nie jest przesłanką zakwalifikowania danego gruntu do użytku leśnego, a skutkiem ustalenia, że grunt o odpowiedniej powierzchni jest pokryty roślinnością leśną. Zdaniem sądu redakcja przepisu art. 3 Ustawy o lasach nie daje podstaw do przyjętej przez organ interpretacji. Należy przychylić się w tym miejscu do poglądu wyrażonego przez B. Wierzbowskiego w glosie do uchwały SN z dnia 14.04.1994 r., III CZP 46/94 (OSP 1995/1/4), iż rodzaj roślinności znajdującej się na gruncie nie rozstrzyga o kwalifikacji prawnej gruntu, dopiero przeznaczenie gruntu do produkcji leśnej pozwala na uznanie tego gruntu za las. Dla uznania danego grunty za las powinny być łącznie spełnione następujące warunki : określonej powierzchni, rodzaju roślinności, oraz przeznaczenia do produkcji leśnej, przy czym ten ostatni warunek nie oznacza oczywiście faktycznego prowadzenia takiej produkcji w momencie dokonywania oceny charakteru użytku. Natomiast określenie rodzaju użytku powinno być poprzedzone oceną istnienia tej przesłanki" (identyczne sformułowania w obu wyrokach z 25 listopada 2010 r., III SA/Kr 712/09 i 713/09) – to obecnie orzekający w niniejszej sprawie Sąd jest tym stanowiskiem bezwzględnie związany na zasadzie art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ponieważ nie zaistniały żadne okoliczności (o których powyżej) umożliwiające odstąpienie od tej oceny prawnej. Uzasadnienia zaskarżonych decyzji podkreślają natomiast fakt przekroczenia 0,1000 ha jako warunek rozstrzygający o zaliczeniu spornych działek pokrytych roślinnością leśną do lasów (str 4 i 5 decyzji organu odwoławczego) w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach. Co więcej, zebrany w sprawie materiał dowodowy, a właściwie przeprowadzone przez organ I instancji czynności polegające na zgromadzeniu dokumentów dotyczących wycinki drzew, zainteresowaniu skarżącej funduszem leśnym, stanowisk Zarządu Zieleni Miejskiej w K. oraz Nadleśnictwa M. - został potraktowany jedynie jako wynik wykonania wydanych w sprawie ww. wyroków. W praktyce jednak organ odwoławczy nie ocenił czy stan faktyczny został w oparciu o zebrane dowody ustalony prawidłowo przez organ I instancji na okoliczność spełnienia przesłanki z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o lasach tj. przeznaczenia działek [...]/9 oraz [...]/82, [...]/95, [...]/99, [...]/136 i [...]/138 do produkcji leśnej. Organ II instancji akceptując forsowany przez organ I instancji pogląd o wystarczającym kryterium powierzchniowym i przyrodniczym umożliwiającym zaliczenie ww. działek do lasów – w ogóle nie odniósł się do okoliczności faktycznych podniesionych w odwołaniu, a negujących możliwość uznania, że sporne grunty były przeznaczone do produkcji leśnej. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ drugiej instancji nie przeprowadził należycie postępowań odwoławczych, gdyż nie rozpoznał w całokształcie merytorycznie sprawy. Skupiając się na akcentowaniu faktu przekroczenia powierzchni 0,10 ha, w ogóle nie odniósł się do argumentów zawartych w odwołaniach, a podważających wpływ zebranych w sprawie dowodów na okoliczność spełnienia przesłanki "przeznaczenia do produkcji leśnej". Naruszony więc został dodatkowo art. 107 § 3 w związku z art. 140 K.p.a. w stopniu, który wpłynął na rozstrzygnięcie ponieważ ustalenie czy została spełniona przesłana "przeznaczenie do produkcji leśnej" było istotne przy weryfikacji prawidłowości zmiany użytku gruntowego na "Ls" ww. działek [...]/9 oraz [...]/82, [...]/95, [...]/99, [...]/136 i [...]/138. Sąd wskazał, że wobec braku rzeczywistych ustaleń co do stanu faktycznego (została spełniona czy też nie została spełniona przesłanka "przeznaczenia do produkcji leśnej") nie mógł samodzielnie badać tej okoliczności ponieważ zgodnie z art. 133 § 1 in principio Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, co oznacza, że nie prowadzi samodzielnie postępowania dowodowego. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy nie zweryfikował w żaden sposób twierdzeń skarżącej i S. Z., że wycinanie drzew miało wyłącznie związek z interwencją straży miejskiej. Sąd nie mógł więc przykładowo samodzielnie wezwać o wskazanie dowodów na tę okoliczność, badać komu i w jakim stanie zostały sprzedane wycięte drzewa, czy skarżąca podjęła współpracę z funduszem leśnym, a jeżeli nie to dlaczego. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku i sprowadzają przede wszystkim do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie z uwzględnieniem oceny Sądu co do związania organów wykładnią art. 3 ustawy o lasach zawartą w ww. wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 25 listopada 2010 r., III SA/Kr 712/09 i 713/09. W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 1540/17 w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi - na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zarzucono naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 153 tej regulacji, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez błędne przyjęcie, że organ orzekający zaakceptował wykładnię art. 3 ustawy o lasach sprzeczną z oceną prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyrokach z 15 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 712/09 i III SA/Kr 713/09, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 i 140 K.p.a., które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż organ orzekający zaniechał ustalenia czy została spełniona przesłanka "przeznaczenia do produkcji leśnej" co zdaniem Sądu było istotne przy weryfikacji prawidłowości zmiany użytku gruntowego na "Ls" działek nr: [...]/9, [...]/82, [...]/95, [...]/99, [...]/136 i [...]/138. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. R wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a".), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie jest zasadna. Uchylając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji uznał, że doszło do naruszenia art. 153 P.p.s.a. Wskazać należy, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną, o której mowa w powołanym przepisie, należy rozumieć rozstrzygnięcie o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie administracji i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego (wyrok NSA z 16 października 1997 r., sygn. akt I SA/Po 263/97, LexPolonica), które to wyjątki w rozpoznawanej sprawie nie występują. Należy również zwrócić uwagę, iż skutkiem prawomocnego wyroku sądu administracyjnego uwzględniającego skargę jest powrót sprawy do właściwego organu administracyjnego, który obowiązany jest rozpoznać sprawę ponownie, stosując się do wyrażonej w tym wyroku oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. Przy czym związanie to dotyczy zarówno organu administracji publicznej, jak i sądu, który rozpoznaje skargę strony od ponownego orzeczenia organu administracyjnego. Z kolei sąd administracyjny po to wyraża swoją ocenę, by przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zakres tej oceny nie był już przedmiotem rozpoznania (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 274/06 , opubl. na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – dalej jako "CBOSA"). Zatem kontrola przez sąd administracyjny działalności organu, którego działanie było już przedmiotem zaskarżenia, sprowadza się do oceny, czy organ, ponownie rozpoznając sprawę, zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w (uprzednim) prawomocnym wyroku tego sądu. Należy wskazać, że rozróżnienie rodzajów użytków gruntowych odbywa się na podstawie przypisania cech, właściwości, czy też sposobu zagospodarowania, charakterystycznych dla danego rodzaju użytków, a elementy te określa Załącznik Nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. nr 38, poz. 1034 ze zm.). Zgodnie z punktem 1.10 tego załącznika, zatytułowanego: "Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych", do lasów zalicza się grunty określone jako "las" w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2015 r. poz. 2100 oraz z 2016 r. poz. 422, 586, 903 i 1020). Oczywiste jest więc, że zaliczanie gruntów do gruntów leśnych przeprowadza się z uwzględnieniem przepisu art. 3 ustawy o lasach, który to przepis definiuje pojęcie lasu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyrokach z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 712/09 i III SA/Kr 713/09 wskazał, że: "Nie można się natomiast zgodzić ze stanowiskiem przytoczonym przez organ pierwszej instancji w kwestii interpretacji przepisu art. 3 Ustawy o lasach, iż przeznaczenie do produkcji leśnej nie jest przesłanką zakwalifikowania danego gruntu do użytku leśnego, a skutkiem ustalenia, że grunt o odpowiedniej powierzchni jest pokryty roślinnością leśną. Zdaniem sądu redakcja przepisu art. 3 Ustawy o lasach nie daje podstaw do przyjętej przez organ interpretacji. Należy przychylić się w tym miejscu do poglądu wyrażonego przez B. Wierzbowskiego w glosie do uchwały SN z dnia 14.04.1994 r., III CZP 46/94 (OSP 1995/1/4), iż rodzaj roślinności znajdującej się na gruncie nie rozstrzyga o kwalifikacji prawnej gruntu, dopiero przeznaczenie gruntu do produkcji leśnej pozwala na uznanie tego gruntu za las. Dla uznania danego grunty za las powinny być łącznie spełnione następujące warunki: określonej powierzchni, rodzaju roślinności, oraz przeznaczenia do produkcji leśnej, przy czym ten ostatni warunek nie oznacza oczywiście faktycznego prowadzenia takiej produkcji w momencie dokonywania oceny charakteru użytku. Natomiast określenie rodzaju użytku powinno być poprzedzone oceną istnienia tej przesłanki." Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach ( Dz. U. z 2018 r., poz. 2129 ze zm. - dalej jako "u.l."), zawiera definicję gospodarki leśnej, określa organy sprawujące nadzór nad gospodarką leśną (odrębnie dla lasów stanowiących własność Skarbu Państwa, a odrębnie dla pozostałych lasów), a także zasady i cele gospodarki leśnej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.l., gospodarka leśna oznacza działalność leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania (z wyjątkiem skupu) drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Pojęcie gospodarka leśna jest pojęciem tożsamym z pojęciem produkcji leśnej, o którym mowa w art. 3 ust 1 lit a u.l. Wynika to z końcowej cześci cytowanej definicji, która mówi również o realizacji pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Przyjąć zatem należy, że wymienione w początkowej części definicji funkcje stanowią opis funkcji produkcji leśnej ( por. wyrok NSA z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt II OSK 95/14, CBOSA). Podstawą prowadzenia gospodarki leśnej w lasach stanowiących własność Skarbu Państwa są plany urządzenia lasu. Plan urządzenia lasu sporządza się, co do zasady, na okres 10 lat, z uwzględnieniem przyrodniczych i ekonomicznych warunków gospodarki leśnej, celów i zasad gospodarki leśnej oraz sposobów ich realizacji. Plany urządzenia lasu sporządza się dla lasów stanowiących własność Skarbu Państwa, przy czym dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa sporządza się uproszczone plany urządzenia lasu ( art. 19 ust. 1 i 2 u.l.). Wyjątek stanowią lasy rozdrobnione o powierzchni do 10 ha, wchodzące w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, w których zadania z zakresu gospodarki leśnej określa na podstawie inwentaryzacji stanu lasów nadleśniczy (art. 19 ust. 4 u.l.). Prowadzenie gospodarki leśnej może być również przedmiotem decyzji. Jak wynika z art. 19 ust. 3 u.l., dla lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha, niestanowiących własności Skarbu Państwa, zadania z zakresu gospodarki leśnej określa decyzja starosty wydana na podstawie inwentaryzacji stanu lasów. Nie ma przy tym znaczenia wola osoby, do której skierowana jest decyzja, tzn. czy zamierza prowadzić produkcję leśną. Podobnie uznał WSA w Krakowie w wyrokach z 25 listopada 2010 r. wskazując, że "przeznaczenie do produkcji leśnej" nie oznacza "faktycznego prowadzenia takiej produkcji w momencie dokonywania oceny charakteru użytku". Należy wskazać, że organ pierwszej instancji będąc związany oceną prawną wskazaną w powołanych wyżej wyrokach (niezależnie od polemiki z definicją lasu przyjętą przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyrokach z dnia 25 listopada 2010 r.) ocenił treść art. 3 u.l. także w kontekście przesłanki przeznaczenia do produkcji leśnej. Sąd pierwszej instancji, kontrolując zaskarżona decyzję nie dostrzegł, że prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji zgromadził dodatkowy materiał dowodowy, co podkreślił w swojej decyzji organ nadzoru. Między innymi stanowisko Zarządu Zieleni Miejskiej z dnia 15 grudnia 2016 r. (k 676, tom 2 akt administracyjnych), z którego wynika, że dla lasów stanowiących własność osób fizycznych nie było sporządzanego uproszczonego planu urządzenia lasów, a zadania w zakresie prowadzenia gospodarki leśnej, w tym ustalenie zadań z zakresu pozyskiwania drewna są określane na podstawie wydawanych decyzji administracyjnych. Do pisma tego dołączono załączniki: wnioski, protokoły oraz decyzje administracyjne. Ponadto w piśmie Zarządu Zieleni Miejskiej w K. z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...] zawarto informację, zgodnie z którą: W. Z. za zgodą S. Z. zwracał się do Nadleśnictwa M., które w imieniu Prezydenta Miasta K. do końca 2016 r. sprawowało nadzór nad gospodarką leśną w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa położonych na terenie Gminy miejskiej K. z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie ustalenia zadań w zakresie pozyskania drewna w ww. lesie, o wydanie decyzji administracyjnej zezwalającej na wyrąb drzew oraz o wydanie świadectwa legalności pozyskania drewna. Zgodnie z wydanymi decyzjami: [...] w sprawie ustalenia zadań w zakresie pozyskania drewna w lesie pozyskano w latach 2011-2016 łącznie 741 szt. drzew (w tym 105 szt. dębu, 171 szt. akacji, 150 szt. brzozy tj. gatunków cenionych na rynku). Do powyższych okoliczności, Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku się nie odniósł. Nie ustalił z jakimi wnioskami zwracali się współwłaściciele wskazanych wyżej działek do Nadleśnictwa M., czego dotyczyły protokoły dołączone do pisma z dnia [...] grudnia 2016 r., co było przedmiotem dołączonych decyzji, czy decyzje wydawane były na podstawie art. 19 ust. 3 u.l., i jakich działek one dotyczą. Z uwagi na powyższe, zasadny jest zarzut o naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie art. 153 P.p.s.a. Naruszenie to zaś czyni bezprzedmiotowym rozważania zawarte w zarzucie skargi kasacyjnej, a dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 i 140 K.p.a. Biorąc to wszystko pod uwagę na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a należało uchylić w całości zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a., odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, wobec uznania, że skarżąca swoim postępowaniem nie przyczyniła się do powstania zaistniałego w sprawie uchybienia.