II FSK 1273/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia WSA (del.) Mirosław Surma (sprawozdawca), Protokolant Bernadetta Pręgowska, po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I[...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 1262/15 w sprawie ze skargi I[...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 15 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z 3 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 1262/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a", oddalił skargę I[...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 15 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. 2. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; łączne rozpoznanie niniejszej sprawy wraz ze skargami kasacyjnymi skarżącej złożonymi od wyroków WSA w Szczecinie w sprawach o sygn. akt I SA/Sz 1260/15 i I SA/Sz 1261/15; o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów: uwierzytelnionego odpisu aktu notarialnego umowy sprzedaży z 29 stycznia 2016 r. zawartej pomiędzy skarżącą a C[...] Sp. z o.o. i uwierzytelnionego wypisu z rejestru gruntów według stanu na dzień 25 marca 2016 r. dotyczący spornej nieruchomości wraz z mapką i wyrysem, na okoliczność stanu technicznego nieruchomości należącej do strony, stanowiącej działkę gruntu [...], obiektywnej niemożliwości wykorzystania tej nieruchomości przez stronę w prowadzonej działalności gospodarczej, braku obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, błędnej klasyfikacji obiektów w ewidencji gruntów i budynków i konieczności jej aktualizacji poprzez wykreślenie z ewidencji informacji, że ww. nieruchomość zabudowana jest budynkiem. Skarżąca wniosła ponadto o zmianę w całości wydanych na rozprawie postanowień WSA w Szczecinie o oddaleniu wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodów z dokumentów poprzez przeprowadzenie przez NSA dowodów z dokumentów zawnioskowanych na rozprawie przez skarżącą. Skarżąca wskazała na następujące podstawy skargi kasacyjnej: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, 121 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie, że postępowanie było prowadzone w sposób budzący nieufność do organów podatkowych, bez uwzględniania obowiązujących przepisów oraz orzecznictwa sądów, a także poprzez błędną i dowolną ocenę dowodów z dokumentów zgromadzonych w toku sprawy, w tym opinii architektonicznej, wniosku skarżącej o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków, dokumentacji fotograficznej obrazującej stan techniczny budowli i pominięcie dokumentacji finansowej skarżącej (sprawozdań finansowych). W konsekwencji błędne uznanie, że przedmiot opodatkowania stanowił budynek, a nie budowlę; b. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie, że organ nie rozpatrzył zebranego materiału dowodowego w sposób wszechstronny w zakresie odnoszącym się do zasadniczego przeznaczenia gruntu i budowli nabytej przez skarżącą oraz ich cech technicznych, pomimo uznania w uzasadnieniu wyroku, iż organ dopuścił się naruszenia przepisów proceduralnych poprzez niewydanie postanowień o odmowie przeprowadzenia dowodów. W konsekwencji błędne uznanie, że naruszenia te nie miały wpływu na wynik sprawy; c. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a.w zw. z art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie, że zaniechanie przesłuchania w charakterze strony prezesa zarządu Spółki oraz w charakterze świadka M. Z., a także zaniechanie przeprowadzenia dowodu z oględzin na okoliczności dotyczące przedmiotu opodatkowania i jego przeznaczenia dotyczyło okoliczności istotnych dla sprawy. W konsekwencji błędne uznanie, że naruszenia te nie miały wpływu na wynik sprawy; d. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie związku z kontrolą legalności działania organów okoliczność, że organ nie zawiesił postępowania podatkowego pomimo, że skarżąca zainicjowała postępowanie w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków co miało istotny wpływ na określenie skarżącej zobowiązania w podatku od nieruchomości; e. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie możliwości przeprowadzenia przez skarżącą przeciwdowodu zawartego w dokumentach urzędowych jakimi były dane w ewidencji budynków i gruntów pomimo, że powyższy przepis dopuszcza przeprowadzenie dowodu przeciw danym zawartym w dokumentach urzędowych, a skarżąca podjęła działania mające na celu aktualizację błędnych danych zawartych w ewidencji. Okoliczności te nie zostały uwzględnione co skutkowało błędną kwalifikacją obiektu jako budynku, a nie budowli; f. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie, że organy te miały możliwość powołania biegłego geodety celem wydania opinii konfrontującej jego widomości specjalne z danymi z rejestru gruntów i ze stanem faktycznym nieruchomości, czego nie uczyniły. W ten sposób zostałyby przesądzone wątpliwości faktyczno-prawne stanowiące podstawę zobowiązania podatkowego, na które konsekwentnie wskazywała skarżąca; g. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi w całości pomimo, że istniały podstawy do uwzględnienia stanowiska i zarzutów skarżącej zawartych w skardze do WSA; h. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i niezawarcie w uzasadnieniu wyroku należytego wyjaśnienia okoliczności dotyczącej aktualizacji ewidencji i działań podjętych przez skarżącą w tym zakresie. W konsekwencji pominięcie znaczenia aktualizacji ewidencji i błędne uznanie, że orzecznictwo przytoczone przez skarżącą w zakresie opóźnień w dokonywaniu aktualizacji ewidencji nie miało znaczenia w sprawie; i. art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 217 § 1 K.p.c. poprzez ich niezastosowanie i oddalenie wniosku skarżącej złożonego na rozprawie przed WSA o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów, dotyczących stanu technicznego budowli i aktualizacji ewidencji pomimo, że dowody te potwierdzały konsekwentnie prezentowane przez skarżącą stanowisko i miały znaczenie dla sprawy. Skarżąca przedłożyła kolejną opinię, która potwierdzała prawidłową kwalifikację obiektu jako budowli, a nie budynku. Okoliczność ta została także uznana przez organ ewidencyjny, który wykreślił po wydaniu wyroku budowlę z ewidencji, na co skarżąca przedłożyła dowody z dokumentów do niniejszej skargi; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 - 3, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1-3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) ust. 2 lit. b) oraz ust. 3, art. 6 ust. 1-5 oraz ust. 9 pkt 1-3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j. t. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm. – "u.p.o.l.") poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że w realiach niniejszej sprawy, opodatkowaniu podlega budynek niemieszkalny, podczas gdy stanowi on budowlę oraz poprzez błędne uznanie, że nabyty przez skarżąca grunt oraz budowla związane są z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą, podczas gdy taka okoliczność nie zachodzi, albowiem z przyczyn technicznych nie mogą być one wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącą. Brak było zatem podstaw do określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Względy techniczne miały obiektywny charakter; b. art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j. t. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) w zw. z § 68 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię i pominięcie okoliczności, że skarżąca dokonała zgłoszenia aktualizacyjnego do ewidencji gruntów i budynków, a zatem okoliczność ta nie powinna być pomijana przy kwalifikacji obiektów do opodatkowania. W konsekwencji błędne uznanie, że ewentualna zmiana zapisów w ewidencji będzie wywierała skutek na przyszłość (ex nunc), tj. z datą wprowadzenia zmiany pomimo, że wpisy do ewidencji nie mają charakteru konstytutywnego, a jedynie porządkowy i deklaratoryjny, co wynika z przytoczonego przez skarżącą orzecznictwa. c. § 45 ust. 1 i § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (j. t. Dz. U. z 2015 r., poz. 542) poprzez ich niezastosowanie i pominięcie okoliczności, że skarżąca dokonała zgłoszenia aktualizacyjnego do ewidencji gruntów i budynków, a zatem okoliczność ta nie powinna być pomijana przy kwalifikacji obiektów do opodatkowania. W konsekwencji błędne uznanie, iż ewentualna zmiana zapisów w ewidencji będzie wywierała skutek na przyszłość (ex nunc), tj. z datą wprowadzenia zmiany, pomimo iż wpisy do ewidencji nie mają charakteru konstytutywnego, a jedynie porządkowy i deklaratoryjny, co wynika z przytoczonego przez skarżącą orzecznictwa. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 3.2. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest także wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo wskazać należy, że kwestia oceny zasadności skargi kasacyjnej strony w analogicznym stanie faktycznym i prawnym była przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 1271/16, wobec czego w rozpatrywanej sprawie wykorzystana została argumentacja zawarta w tym wyroku. 3.3. Pomimo sformułowania przez Spółkę licznych zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, spór w sprawie dotyczy zasadniczo trzech kwestii. Po pierwsze tego, czy organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że wskazany w decyzji obiekt budowlany jest budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 u.p.o.l. Po wtóre, znaczenia danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków dla ustalenia podstawy opodatkowania oraz znaczenia ich ewentualnej aktualizacji dla załatwienia sprawy. Wreszcie tego, czy "względy techniczne" uniemożliwiały wykorzystanie wspomnianego obiektu do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 1a ust. 3 u.p.o.l.). 3.4. Odnosząc się do pierwszej z wymienionych kwestii należy stwierdzić, że argumentacja strony skarżącej skupia się na próbie wykazania, że organ odwoławczy oraz Sąd pierwszej instancji błędnie oceniły wnioski zawarte w przedstawionej przez nią opinii technicznej. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, wynika z niej, że sporny obiekt budowlany nie posiadał dachu, a co za tym idzie jego stan nie odpowiadał definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. W opinii tej stwierdzono, że "nie można zakwalifikować przedmiotowego obiektu jako BUDYNEK, gdyż nie spełnia wszystkich wskazanych wymogów klasyfikacyjnych - nie posiada dachu. Posiada na ok. połowie jedynie strop, a na pozostałej części stropodach kryty papą na lepiku. Obiekt jest wprawdzie przekryty betonową płyta, jednak z techniczno- użytkowego punktu widzenia nie można stwierdzić że jest to dach - ze względu na brak niezbędnych warstw dachowych zabezpieczających przed opadami atmosferycznymi i brak spadków, i odprowadzenia wody. Obiekt należałaby zakwalifikować jako budowla. I takimi był, z uwagi na swą funkcję - kotłownia. Na dzień dzisiejszy obiekt nie mieści tej funkcji. Nie jest również wyposażony w żadne techniczne przyłącza i instalacje wewnętrzne. W związku z czym nie można go również zakwalifikować jako BUDOWLA. Można go porównać do budowli - przejścia podziemnego, fundamentu czy konstrukcji oporowych. Jednak faktycznie nie jest nadal żadnym z nich. Obiekt na dzień dzisiejszy jest ruiną, pozostałością po kotłowni. Nie można jej użytkować w żaden normatywny sposób, ze względu na stan techniczny i wyposażenie - na dzień dzisiejszy w obecnym stanie nie uzyskał by również pozwolenia na użytkowanie" (s. 14 skargi kasacyjnej). Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że zgłoszony przez Spółkę dowód jest dowodem z dokumentu prywatnego. Ze stanu faktycznego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika jednak, że organ odwoławczy posłużył się nim w celu ustalenia, w jakim stanie technicznym znajdował się sporny obiekt budowlany. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zawarte w przywołanej opinii technicznej informacje były wystarczające, stąd też przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub oględzin było zbędne. Przy czym dokument ten – wbrew temu co wywodzi z niego strona skarżąca – potwierdza, że sporny obiekt posiada dach, a co za tym idzie należało uznać go za budynek. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przywołany przez Spółkę fragment opinii architektonicznej pozwala na sformułowanie takiego wniosku. W tym miejscu należy wyjaśnić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że w definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. ustawodawca nie uwzględnił stanu technicznego budynku. Wobec tego, wbrew wywodom zawartym w skardze kasacyjnej, stan techniczny dachu, czy też jego kompletność, nie mają wpływu na to, czy jest on budynkiem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji czy podlega opodatkowaniu. Nie ulega wątpliwości, że pozbawienie istniejącego budynku dachu, a więc jednego z elementów składających się na budynek w ujęciu podatkowym, powoduje niemożność jego opodatkowania. Jednakże należy wskazać, że do momentu całkowitego usunięcia, demontażu lub rozbiórki budynek posiada dach. Stan dachu, jego uszkodzenie lub usunięcie w znacznej części nie oznacza, że dany obiekt nie posiada dachu, a przez to przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu przestaje być budynkiem w rozumieniu prawa podatkowego, a nawet obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Obiekt budowlany pozostaje budynkiem w ujęciu podatkowym nawet wtedy, gdy ze względów technicznych, prawnych czy faktycznych nie jest i nie może być wykorzystywany (np. wyroki NSA: z 28 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 762/16, z 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 2381/16, z 14 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 2680/12, z 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FSK 812/12, z 29 listopada 2013 r. sygn. akt II FSK 2944/14, z 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II FSK 715/11; wszystkie orzeczenia dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe, należy zgodzić się z oceną przedstawioną w kontrolowanym wyroku, że wspomniany obiekt posiada cechy pozwalające na przyjęcie, że posiada on dach. Został on "przykryty betonową płytą", w przybliżeniu połowa obiektu posiada strop, a na pozostałej części znajduje się stropodach kryty papą na lepiku. Nawet jeżeli dach ten nie jest szczelny, kompletny i nie zapewnia odpowiedniego odprowadzania wody, nie oznacza to, że obiekt został trwale i w całości pozbawiony dachu. Ponadto, jak zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji, przedstawiając dane techniczne budynku w opinii tej wskazano, że posiada ona "strop żelbetowy na podciągach i słupach betonowych". Podkreślić również należy, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego ma służyć ustaleniu stanu faktycznego, wówczas gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, co wynika z art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej. Natomiast opinia biegłego rzeczoznawcy, a tym bardziej dowód w postaci prywatnej opinii architekta, nie może dotyczyć oceny prawnej stanu faktycznego sprawy, ta bowiem leży w wyłącznej gestii organu. Stąd też takie sformułowania, zawarte w przywołanym dokumencie, na które powołuje się autor skargi kasacyjnej, jak "obiekt należałaby zakwalifikować jako budowla", nie mogły zostać uwzględnione przez organ odwoławczy. 3.5. Druga grupa zarzutów dotyczy znaczenia danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków i konieczności uwzględnienia przez organy podatkowe wniosku o zmianę ich treści. W dotychczasowym orzecznictwie, odwołując się do art. 21 ust. 1 p.g.k., Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji (por. wyroki NSA z: 14 czerwca 2013 r., II FSK 1950/11; 11 lipca 2012 r., II FSK 2632/10; 20 czerwca 2012 r., II FSK 2511/10; 5 listopada 2009 r., II FSK 836/08; 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07; 12 marca 2009 r., II FSK 49/08; 2 kwietnia 2009 r., II FSK 1949/07). Innymi słowy, dane znajdujące się ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważenie tych danych bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione, jako uprawnione do tych działań w treści przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz wydanego na jego podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym – pełnioną przezeń funkcję. Posługiwanie się dokumentem urzędowym ma bowiem uprościć i przyspieszyć postępowania, w żadnym zaś wypadku komplikować jego bieg. Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy (por. wyrok NSA z 11 czerwca 2013 r., II FSK 1928/11). 3.6. W skardze kasacyjnej nie przedstawiono również przekonywującej argumentacji na poparcie twierdzenia, że budynek, którego dotyczyła sprawa, nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Sprowadza się ona do przywołania cytowanego fragmentu opinii technicznej i stwierdzenia, że w przedstawionym stanie faktycznym obiektywne przyczyny skutkowały brakiem związku nieruchomości z działalnością gospodarczą Spółki. Zagadnienie niemożności wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych było wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego. W orzecznictwie przyjęto, że przez pojęcie "względów technicznych", o których jest mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. należy rozumieć tylko takie okoliczności, które uniemożliwiają korzystanie z przedmiotu opodatkowania nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie lub przy prowadzeniu określonego rodzaju działalności gospodarczej, ale czynią go nieprzydatnym do prowadzenia jakiejkolwiek innej działalności. Omawiane kryterium należy oceniać obiektywnie, to znaczy jego spełnienie jest równoznaczne z ustaleniem, że przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej nie tylko przez konkretnego przedsiębiorcę, ale także przez innych przedsiębiorców, prowadzących działalność o innym charakterze. Konieczność przeprowadzenia napraw i remontów nie stanowi i nie może stanowić o występowaniu tak rozumianych względów technicznych, bowiem są to czynniki o charakterze ekonomicznym i organizacyjnym, a nie technicznym (por. wyroki NSA z: 25 kwietnia 2017 r., II FSK 872/15; 9 maja 2017 r., II FSK 504/15; 21 czerwca 2017 r., II FSK 3302/16; 15 lutego 2018 r., II FSK 1830/17; 22 lutego 2018 r., II FSK 336/16 i II FSK 337/16). Mając na uwadze powyższe należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że sporny obiekty można było przywrócić do użyteczności poprzez przeprowadzenie remontu i modernizacji. Przeciwnych wniosków nie można natomiast wywieść z treści opinii technicznej, którą posłużył się organ odwoławczy. 3.7. Odnosząc się końcowo do wniosku pełnomocnika Spółki o przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi kasacyjnej dokumentów należy wyjaśnić, że art. 106 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość dopuszczenia dowodu jedynie wyjątkowo, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, nie przedłużając przy tym postępowania. Celem postępowania dowodowego, o którym stanowi wspomniany przepis, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego danej sprawy, ale ocena, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan faktyczny i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Oznacza to, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do ponownego rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania stanu faktycznego sprawy. W gestii sądów administracyjnych nie leży bowiem zastępowanie organów, a jedynie kontrola zgodności z prawem wydanych przez nie aktów (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Tymczasem pełnomocnik Spółki domaga się przeprowadzenia dowodów z dokumentów, które powstały po wydaniu decyzji ostatecznej, wskazując przy tym na okoliczności, które nie istniały w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie strona nie mogła podnieść ich w toku postępowania podatkowego. Przeprowadzenie tych dowodów wykraczałoby zatem poza zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego. 3.8. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.