VII SA/Wa 1549/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Bogusław Cieśla Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2016 r. w sprawie ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1549/17 Wyrokiem z 29 marca 2018 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. znak [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem wysłano do strony przy piśmie z dnia 30 kwietnia 2018 r. W piśmie z 7 maja 2018 r. strona skarżąca złożyła wniosek o dokonanie wykładni wyroku poprzez: -określenie konkretnej mocy EIRP wszystkich anten objętych analizą oraz -podanie, na podstawie jakich danych ustalono, iż w niniejszej sprawie tilty podano maksymalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej p.p.s.a.), Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] złożyło wniosek o wykładnię wyroku wydanego w 29 marca 2018 r. domagając się wyjaśnienia szczegółowych danych technicznych związanych z cechami inwestycji, której sprawa dotyczy, tj. generalnie dlaczego Sąd uznał za zgodne z prawem działania organów w sytuacji braku określenia konkretnej mocy anten objętych analizą oraz braku podania szczegółowych danych technicznych w uzasadnieniu wyroku. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 października 2012 r. I OSK 2000/11 LEX nr 1269638, z dnia 13 marca 2012 r. II GSK 1121/11, LEX nr 1145479, z dnia 9 grudnia 2011 r. I OZ 1018/11, LEX nr 1149513). W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, że za pomocą instytucji wykładni wyroku nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, ale muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OZ 337/14, LEX nr 1 461 923, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt I GSK 148/10, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1656/10, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2000/11, LEX nr 1 269 638). Przedmiotem wykładni wyroku mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II GZ 24/14, LEX nr 1 450 789, czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2012 r. sygn. akt I OZ 78/12, LEX nr 1 115 980). Jednocześnie wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2003r., sygn. akt I SA/Łd 1517/02, postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2015r. sygn. akt I OZ 66/15, postanowienie NSA z dnia 11 września 2012 r. sygn. akt I OSK 698/11). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wniosek o wykładnię orzeczenia nie jest zasadny, zaś treść wydanego wyroku jest jasna i nie budzi wątpliwości. Sąd stwierdza, że w rzeczywistości wniosek skarżącego Stowarzyszenia nie wynika z braku jasności treści rozstrzygnięcia, lecz stanowi negację skarżącego w zakresie sądowej analizy szczegółowych danych technicznych powołanych w uzasadnieniu wyroku, w którym Sąd opierając się na dokumentach źródłowych, tj. zaskarżonych rozstrzygnięciach i dołączonych aktach administracyjnych, jedynie je przywołuje i opisuje. To z kolei, nie powinno i nie może być przedmiotem wniosku o wykładnię wyroku. Należy jeszcze raz podkreślić, że instytucja wykładni orzeczenia, przewidziana w art. 158 p.p.s.a., służy wyłącznie rozstrzyganiu wątpliwości co do treści orzeczeń sądów administracyjnych, nie służy natomiast udzielaniu odpowiedzi na postawione przez stronę skarżącą pytania. Niezależnie od powyższego, należy zauważyć, że przedmiotowy wniosek o wykładnię wyroku pozostaje w rażącej opozycji do wielokrotnie podnoszonych przez reprezentanta Stowarzyszenia twierdzeń o własnych wybitnych właściwościach intelektualnych (sawant). Wniosek o wykładnię wyroku skarżącego stanowi natomiast polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem Sądu, zaprezentowanym w orzeczeniu. Należy podkreślić, że umieszczenie we wniosku skarżącego (w przeważającej mierze zakresu treściowego) cytatów z orzeczeń sądów administracyjnych nie świadczy jeszcze o zasadności twierdzenia o niejasności wyroku, ale z pewnością wskazuje na sui generis (swego rodzaju) polemikę skarżącego z wyrokiem. Wprawdzie nie tyle wyrażanej własnymi wnioskami i wywodami skarżącego, lecz cytatami, co, rzecz jasna, jest dopuszczalne – w tym w skardze kasacyjnej - ale nie stanowiącej o zasadności wniosku o wykładnię wyroku. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił dokonania wykładni wyroku.