II GSK 1799/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej ["A."] z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 198/18 w sprawie ze skargi ["A."] z siedzibą w W. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 maja 2018r., sygn. akt VI SA/Wa 198/18 oddalił skargę Stowarzyszenia ["A."] z siedzibą w W. (dalej: Stowarzyszenie, Zgłaszający, Skarżący) na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd, UP) z [...] grudnia 2017 r., Nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie udzielenia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy [...]. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Postanowieniem z [...] marca 2017 r. UP zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie udzielenia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy PRW nr [...], zgłoszony [...] stycznia 2016 r. przez Stowarzyszenie. Podstawą rozstrzygnięcia był art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 252 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 z późn. zm.; dalej: p.w.p.). Natomiast powodem zawieszenia postępowania administracyjnego było stwierdzenie przez Urząd, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny. Zagadnieniem tym, według UP, było ustalenie podmiotu, któremu przysługuje prawo do oznaczenia PRW. Materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazywał, że istnieje wyraźna rozbieżność co do praw osobistych i majątkowych związanych ze zgłoszonym oznaczeniem, w tym jego prawnoautorskiej ochrony. W prawie polskim zaś brak jest normy prawnej pozwalającej Urzędowi rozstrzygać o uprawnieniu do zgłoszenia wniosku o udzielenie prawa ochronnego w sytuacji, jeśli między stronami trwa o to prawo spór. Na zgłoszenie takie składa się bowiem kompleks zagadnień, m.in. prawa autorskie do oznaczenia, ocena ważności umów cywilnoprawnych zawieranych między stronami oraz skuteczność odstąpienia od nich. W tej sytuacji rozstrzygnięcie sporu między podmiotami stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co wywołuje konieczność zawieszenia z urzędu postępowania i wezwania zgłaszającego do wystąpienia na drogę postępowania sądowego. Dopiero po przedstawieniu prawomocnego wyroku wydanego przez sąd powszechny UP będzie mógł rozstrzygnąć w przedmiocie zgłoszenia. Urząd ponadto wezwał Zgłaszającego do wystąpienia sądu o rozstrzygnięcie powyższego zagadnienia i zobowiązał do przedstawienia kopii pozwu z prezentatą poświadczonej za zgodność z oryginałem. Po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia o ponowne rozpatrzenie sprawy, Urząd zaskarżonym postanowieniem na podstawie art. 245 ust. 1 pkt 1 i art. 245 ust. 3 p.w.p. oraz art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 k.p.a. w związku z art. 252 p.w.p. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Zdaniem organu zgromadzony materiał nie pozwalał w jednoznaczny sposób przypisać prawa do zgłoszonego znaku towarowego wyłącznie Zgłaszającemu, gdyż prawa te mogą przysługiwać osobom trzecim, tj. Związkowi Pracodawców PRW z siedzibą w Warszawie (dalej: Związek, Uczestnik). Dlatego ustalenia przez sąd powszechny w postępowaniu cywilnym wymagała kwestia prawa do zgłoszonego oznaczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) powołanym wyrokiem w sprawie VI SA/Wa 198/18 na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę jako niezasadną. Podzielił opinię Urzędu, opartą na zebranym materiale dowodowym i obowiązujących przepisach, o zasadności zawieszenia postępowania z powodu wystąpienia zagadnienia wstępnego. W toku postępowania powstała bowiem uzasadniona wątpliwość co do podmiotu uprawnionego do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy PRW o nr [...]. Urząd, jeżeli w toku postępowania powziął informację o podmiotach innych niż zgłaszający, które mogą być uprawnione do oznaczenia PRW, nie mógł samodzielnie rozstrzygnąć powstałego zagadnienia wstępnego. Sąd nie podzielił twierdzeń Stowarzyszenia, że organ mógł rozpoznać sprawę merytorycznie, dokonując oceny czy zgłoszenie spornego oznaczenia nastąpiło z naruszeniem art. 131 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 p.w.p., skoro a podstawie przedstawionych dokumentów nie można było stwierdzić, której ze stron przysługuje prawo do znaku. Zgodził się z UP, że ustalenie prawa do znaku towarowego (w tym praw autorskich, osobistych i majątkowych) należy do kompetencji sądów powszechnych (sądów okręgowych zgodnie z art. 17 k.p.c.). Urząd nie jest władny, jak oczekiwał Skarżący, do ustalenia istnienia prawa do zgłoszenia znaku (ubiegania się o rejestrację znaku) w aspekcie podmiotowym. Urząd rozstrzyga jedynie prawo do zgłoszenia znaku w aspekcie przedmiotowym tzn. bada przesłanki konieczne do rejestracji danego znaku określone w p.w.p. Sądy zaś ustalają istnienie określonego prawa - uprawnienia do zgłoszenia po stronie określonego podmiotu, a tym samym brak tego prawa po stronie innego określonego podmiotu. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, WSA podał, że jeżeli spór odnosi się do sfery podmiotowej, sprowadzając się do oznaczenia jako przedmiotu nazwy firmy i/lub tego znaku towarowego, to rozstrzygnięcie tego zagadnienia, jako zagadnienia wstępnego, mającego charakter roszczenia cywilnoprawnego, należy do właściwości sądu powszechnego. Ponadto stanowisko UP potwierdza art. 284 p.w.p., mówiący, że w trybie postępowania cywilnego, na zasadach ogólnych, rozpatrywane są sprawy m.in. o ustalenie prawa do prawa ochronnego. Zatem wprost z przepisów p.w.p., na podstawie której orzeka Urząd, wynika właściwość sądów powszechnych do rozstrzygania w przedmiocie prawa do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy. W niniejszej sprawie Związek, we wniesionych uwagach, zakwestionował istnienie i ważność umowy z 2012 r. przenoszącej prawa autorskie do oznaczenia graficznego PRW, zawartej pomiędzy Skarżącym a M. Cz., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą ["B."], podnosząc, że tylko jemu przysługują prawa do spornego oznaczenia na mocy umowy z dnia [...] grudnia 2015 r. Sąd zgodził się z UP co do braku kompetencji do oceny legalności umowy o przeniesieniu praw autorskich, jak i stwierdzenia, czy doszło do jej zawarcia. Zatem kwestia ważności tych umów w kontekście oceny komu przysługuje prawo do zgłoszonego oznaczenia ma bezpośredni wpływ na toczące się postępowanie administracyjne i stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. Z orzeczeniem WSA nie zgodziło się Stowarzyszenie i wystąpiło ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżyło wyrok w całości. Zarzuciło orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. naruszenie art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że Urząd podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i sporządzenia przekonywającego uzasadnienia postanowienia w tym zakresie w sytuacji, gdy Urząd poczynił błędne ustalenia uznając, że wskazane przez stronę trzecią - Związek okoliczności w złożonych uwagach są wiarygodne, wynikają z przedstawionych przez Związek dowodów, a nie są tylko oświadczeniem Uczestnika nie popartym żadnym materiałem dowodowym, podczas gdy na zlecenie Skarżącego w roku 2012 zostało wykonane dzieło w postaci znaku PRW nr [...], a wszystkie prawa do dzieła zostały przeniesione stosowną umową na Skarżącego i umowa ta nadal obowiązuje; 2. art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez WSA w swoim wyroku za Urzędem, że J. K. - Prezes Zarządu Związku podpisał [...] grudnia 2015r. umowę z firmą ["B."] M. C o przeniesienie praw autorskich Skarżącego na rzecz Związku, podczas gdy, jak wynika z zawartej umowy wykonanie i przeniesienie praw autorskich dotyczyło bardzo podobnego znaku słowno - graficznego z dopiskiem "Związek Pracodawców" do logotypu Skarżącego, które od ok. 3 lat było już jego własnością w obrocie prawnym; 3. art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. oraz art. 100 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie za Urzędem za zasadne zawieszenie postępowania o udzielenie prawa ochronnego na ww. znak towarowy w sytuacji, gdy Urząd uchylił się od ciążącego na nim obowiązku samodzielnego rozstrzygnięcia na tym etapie praw do zgłoszenia przedmiotowego znaku towarowego oraz oceny na podstawie art. 131 ust. 1 pkt. 1 p.w.p. i art. 131 ust. 2 pkt. 1 p.w.p., czy zgłoszenie tego znaku przez Skarżącego nastąpiło z naruszeniem praw osobistych lub majątkowych osób trzecich oraz czy zostało zgłoszone w złej wierze w celu uzyskania ochrony. W oparciu o powyższe zarzuty i podstawy zaskarżenia wyroku WSA, na podstawie art. 176 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Stowarzyszenie wnosiło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie od UP na zasadzie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Wnosiło jednocześnie o przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Stowarzyszenie przedstawiło argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Izby Gospodarczej NSA z 14 marca 2022 r. na mocy art. 15zzs4 ust. 3 (Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów) w zw. z ust. 1 (W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. W przypadku skierowania sprawy podlegającej rozpoznaniu na rozprawie na posiedzenie niejawne Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów) ustawy z dnia z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021r. poz. 2095 z późn. zm.) skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w dniu 12 maja 2022r., o czym zawiadomiono strony. Żadna ze stron nie zgłaszała, aby nie wystąpiły przesłanki, które zadecydowały o wyznaczeniu posiedzenia niejawnego. Na wstępie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz. U. z 2022 r. poz. 329). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania prowadzonego przez WSA. Zarzuty skargi kasacyjnej opierają się na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania, które - zdaniem Zgłaszającego - miało istotny wpływ na wynik sprawy. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy WSA postąpił prawidłowo akceptując postanowienia UP w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy na rzecz Stowarzyszenia, toczącego się przed tym organem. Czyli czy wystąpiło w omawianej sprawie zagadnienie wstępne, skutkujące koniecznością zawieszenia przez organ postępowania, czy też takiego zagadnienia nie było, a co za tym idzie – wydanie postanowienia o zawieszenia postępowania było zbędne i rozstrzygnięcie sprawy powinno być dokonane przez Urząd w ramach postępowania toczącego się wyłącznie przed tym organem, jak uważało Stowarzyszenie. Przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Stosownie zaś do art. 284 pkt 2 p.w.p sprawy o ustalenie prawa do patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji rozpatrywane są w trybie postępowania cywilnego, na zasadach ogólnych. W ocenie NSA orzekającego w rozpoznawanej sprawie, Sąd I instancji nie naruszył prawa, akceptując stanowisko Urzędu, że zgłoszenie przez Związek praw do omawianego znaku towarowego na etapie rozpoznawania sprawy o udzielenie prawa ochronnego na to oznaczenie na rzecz Stowarzyszenia, spowodowało zaistnienie zagadnienia prejudycjalnego, w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p., skutkującego koniecznością zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, w celu poddania sporu co do podmiotu uprawnionego do znaku rozstrzygnięciu przez sąd powszechny. Kwestie związane z instytucją obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego, w tym również samo pojęcie zagadnienia wstępnego, zostały szeroko omówione w literaturze przedmiotu, a zwłaszcza w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zdaniem składu należy zwrócić uwagę na porządkujące tę kwestię orzeczenie NSA z 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1980/12, zgodnie z którym: "Z zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy ziszczone są cztery elementy: po pierwsze, zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; po wtóre, jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu; po trzecie, wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji; po czwarte, istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji". Natomiast, jeśli chodzi o sam charakter zagadnienia wstępnego, warto przytoczyć wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r. o sygn. akt I OSK 1789/12, LEX nr 1494705, zgodnie z którym: "Przez pojęcie "zagadnienia wstępnego" należy rozumieć kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji lub postanowienia albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Zagadnienie wstępne musi wpływać na rozstrzygnięcie sprawy, w której toczy się postępowanie "główne", ponadto musi zachodzić bezpośredni związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a zagadnieniem wstępnym." (por. wyrok NSA z: 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 73/12 i II GSK 75/12, 30 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 1412/15; 18 maja 2016 r. sygn. akt II GSK 2738/14; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, WSA trafnie wskazał, że podniesiona przez organ kwestia sporna co do podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy, zgłoszonego przez Stowarzyszenie ujawniła się w toku postępowania zgłoszeniowego, a rozstrzygnięcie sprawy –udzielenie prawa ochronnego na rzecz uprawnionego - zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest kwestia, kto jest podmiotem uprawnionym i po trzecie, że w rozpatrywanej sprawie do ustalenia prawa ochronnego na omawiany znak towarowy: PRW właściwy jest sąd okręgowy. Ponadto, słusznie WSA zwrócił uwagę na to, że brak uprawnień Urzędu do rozstrzygania we własnym zakresie sporów co do sfery podmiotowej znaku (kto może być zgłaszającym) wynika z powołanego wyżej art. 284 pkt 2 p.w.p. i na to, że Urząd nie mógł przejąć kompetencji sądu powszechnego. Należy bowiem podkreślić, że w myśl art. 235 ust. 2 p.w.p. stroną w postępowaniu przez Urzędem w sprawie uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji jest zgłaszający. Należy rozumieć ten zapis w ten sposób, że status strony w postępowaniu przed UP w sprawie uzyskania jednego z wyżej wymienionych praw przysługuje wyłącznie zgłaszającemu czyli podmiotowi, który we własnym imieniu ubiega się o przydzielenie któregoś z tychże praw (por. G. Rząsa w: J. Sieńczyło-Chlabicz (red.), Prawo własności przemysłowej. Komentarz, Wyd. C.H.BECK 2020, komentarz o art. 235 nb 7; A. Niewęgłowski w: Ł. Żelechowski (red.) Prawo własności przemysłowej. Komentarz, t. VIIIB, Wyd. C.H. BECK Warszawa 2021; komentarz do art. 235, s. 968). Osoba trzecia, czyli Związek w niniejszej sprawie, mimo zgłoszenia uwag i wykazywania uprawnień do spornego oznaczenie, nie był stroną postępowania ani przed Urzędem, ani przed WSA. Nie oznaczało to, że Urząd nie mógł uwzględnić stanowiska Uczestnika, szczególnie gdy ten podważał uprawnienie Skarżącego jako właściciela do spornego znaku. W ocenie Sądu kasacyjnego, WSA prawidłowo podzielił stanowisko Urzędu, który po wnikliwej analizie akt doszedł do słusznego wniosku o konkurencji między roszczeniami Zgłaszającego i Związku co do prawa do spornego znaku i w konsekwencji do uznania, że kwestia ta stanowi zagadnienie wstępne, które powinno być rozstrzygnięte przez sąd powszechny (na mocy art. 17 k.p.c. przez sąd okręgowy). Należy zwrócić uwagę, że zarówno Stowarzyszenie, jak i Związek przedłożyli umowy o przeniesienie praw autorskich na każdy z tych podmiotów, zawarte osobno przez każdy z tych podmiotów, w różnych datach z tym samym podmiotem – ["B."] M. Cz. (twórcą spornego oznaczenia). Spór ten miał charakter sporu cywilnego o przysługiwanie prawa podmiotowego. Dlatego należało ustalić, któremu z podmiotów przysługiwało prawo do oznaczenia, czy postępowanie zgłoszeniowe toczy się w interesie osoby rzeczywiście uprawnionej w rozumieniu art. 235 ust. 2 p.w.p. Rozstrzygnięcie takiego sporu należało do sądu. Na marginesie należy zaznaczyć, że autor skargi kasacyjnej nie zgłosił naruszenia ani art. 235 ust. 2 p.w.p., czy też art. 284 pkt 2 p.w.p. Nie jest zasadne stanowisko Skarżącego, że kwestia uprawnienia do spornego oznaczenia mogła być rozstrzygnięta przez Urząd w ramach oceny występowania podstaw z art. 131 ust. 1 pkt 1 i art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Urząd jest właściwy do rozstrzygnięcia żądania unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, jeżeli u podstaw tego żądania nie leży spór co do kwestii, której ze stron przysługuje prawo do określonego oznaczenia jako przedmiotu nazwy firmy i (lub) znaku towarowego (czyli prawo ochronne) należący do rozstrzygnięcia w trybie postępowania sądowego. Urząd uprawniony jest do rozstrzygania kwestii naruszenia praw osobistych lub majątkowych, o ile kwestia ta dotyczy sfery przedmiotowej znaku. Jeżeli zaś odnosi się do sfery podmiotowej, sprowadzając się do oznaczenia jako przedmiotu nazwy firmy i/lub tego znaku towarowego, to rozstrzygnięcie tego zagadnienia, jako zagadnienia wstępnego, mającego charakter roszczenia cywilnoprawnego, należy do właściwości sądu powszechnego (por. T. Demendecki (red.), Prawo własności przemysłowej. Komentarz, komentarz do art. 284,LEX 2015). Natomiast co do możliwości zastosowania przez Urząd przesłanki złej wiary, określonej w art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., należy przypomnieć, że zgłoszenie znaku powinno zmierzać do uzyskania prawa ochronnego w celu wyłącznego używania znaku dla odróżniania własnych towarów. Zatem zgłoszeniu znaku towarowego do rejestracji nie mogą towarzyszyć inne zamiary. Zgłoszenie znaku towarowego zaś w złej wierze ma miejsce wówczas, gdy następuje pomimo wiedzy lub w wyniku niewiedzy będącej następstwem niedołożenia należytej staranności o istnieniu cudzego prawa podmiotowego lub interesu chronionego w inny sposób, które może być przez to naruszone lub jest dokonane w innym celu niż nabycie prawa do odróżniania własnych towarów(por. E. Nowińska. U. Promińska, K. Szczepanowska-Kozłowska, Prawa własności przemysłowej, Przedmiot, treść i naruszenie, WKP 2021). W warunkach niniejszej sprawy okoliczności, że każdy z podmiotów legitymował się umową, zawartą z twórcą oznaczenia, mającą przenosić na każdego z nich prawo do oznaczenia oraz zgłoszenie do Urzędu do ochrony przez każdy z podmiotów w tym samym dniu kolidujących znaków towarowych nie dawały podstaw do ustalenia prawa do zgłoszonego oznaczenia w ramach postępowania zgłoszeniowego, a właśnie przed sądem cywilnym. W rezultacie należy stwierdzić, że WSA prawidłowo uznał, iż ustalenie podmiotu (podmiotów) uprawnionych do prawa ochronnego na oznaczenie będące przedmiotem zgłoszenia stanowi w niniejszej sprawie zagadnienie wstępne, do rozstrzygnięcia którego, zgodnie z art. 284 p.w.p. właściwy jest sąd okręgowy. Co się tyczy zarzutów naruszenia przepisów postępowania, zawartych w punkcie 1., 2. petitum skargi kasacyjnej, to dotyczą one zaniechania przez Urząd dokładnej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego, zbadania wiarygodności twierdzeń stron sporu. W ocenie NSA zmierzają one przede wszystkim do podważenia zasadności zawieszenia przez Urząd postępowania w rozpoznawanej sprawie. Zarzuty te były podnoszone w postępowaniu przed WSA, który zaskarżonym wyrokiem je oddalił. Słusznie wskazał WSA, że ocena dowodów, czy badanie wiarygodności twierdzeń zgłaszanych przez strony sporu co do praw do oznaczenia PRW jest w istocie tożsame z badaniem, komu przysługuje prawo do spornego oznaczenia, a do czynienia takich ustaleń Urząd nie jest - w świetle art. 284 pkt 2 p.w.p. - właściwy. Reasumując, w ocenie NSA w realiach kontrolowanej sprawy nie budzi wątpliwości, że ustalenie podmiotu (podmiotów) uprawnionych do spornego oznaczenia stanowi zagadnienie wstępne, do rozstrzygnięcia którego, zgodnie z art. 284 p.w.p., właściwy jest sąd okręgowy. Kwestia ta powinna być rozstrzygnięta przed rozstrzygnięciem "głównej" sprawy administracyjnej. W tym stanie rzeczy NSA uznał - podzielając w tej kwestii stanowisko Sądu I instancji - że zawieszenie postępowania przez UP było nie tylko uprawnione, ale i konieczne. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.