VIII SA/Wa 107/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej ze środków unijnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]; 2) zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga [...] Sp. z o.o. w B. D. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] lutego 2013 r. [...] Sp. z o.o.(dalej: Grupa, spółka, skarżąca, strona) złożyła w [...] Oddziale Regionalnym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów owoców i warzyw i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od 1 lipca 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. (II półrocze 2 roku realizacji planu dochodzenia do uznania). Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej: Dyrektor ARiMR, organ I instancji) przyznał spółce pomoc finansową: - na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów owoców i warzyw i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości [...] zł oraz - na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...] zł. Kwota pomniejszona o koszty niekwalifikowane [...] zł. W dniach 16-17 grudnia 2015 r. w siedzibie Grupy przeprowadzona została kontrola na miejscu, zaś dniu 29 grudnia 2015 r. do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęła opinia biegłego w zakresie weryfikacji kosztorysu powykonawczego. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. Dyrektor ARiMR, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, zwanej dalej: k.p.a.), wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją ostateczną nr [...] z [...] lipca 2013 r. w sprawie przyznania pomocy finansowej dla wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw. Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. Dyrektor ARiMR, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 149 § 1 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a i lit. b w związku z art. 9 ust. 1a ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu (Dz.U. z 2016 r., poz. 58), zgodnie z art. 103a pkt 1 lit.a i lit.b oraz pkt 3 lit.a rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych ("rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku") (Dz. Urz. UE. L.2007.299.1 ze zm.), art. 47 ust. 1 lit.a rozporządzenia Komisji (WE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.Urz. UE.L.157.2011.1 ze zm., zwanego dalej: rozporządzeniem 543/2011), po rozpatrzeniu wznowionego postępowania dotyczącego decyzji ostatecznej Dyrektora ARiMR z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w sprawie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, złożonego przez wstępnie uznaną Grupę - uchylił decyzję ostateczną w części dotyczącej przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowalnych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania i orzekł o: - przyznaniu pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...] zł, z czego pomoc ze środków UE wynosi [...] zł, - odmowie przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...] zł, z czego pomoc ze środków UE wynosi: [...] zł Łączna kwota pomocy finansowej wynosi więc [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w ramach przeprowadzonej weryfikacji poddano kosztorys powykonawczy dotyczący budowy budynku z komorami chłodniczymi. Zastrzeżenia biegłego budziła pozycja 6 d.2, na kwotę [...] zł netto, która dotyczyła wykonania pomieszczeń higieniczno-sanitarnych (kalkulacja własna). Grupa nie przedstawiła wyjaśnień i szczegółowej kalkulacji do ww. pozycji, zatem jak podał organ, pomoc finansowa na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania przyznana decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR nr [...] w dniu [...] lipca 2013 r. powinna zostać pomniejszona o [...] zł (75% z kwoty [...] zł). Po przeanalizowaniu opinii kosztorysanta dotyczącej szczegółowej analizy spornej pozycji organ I instancji, uznając nieprawidłowości, uznał za zasadne pomniejszenie z kwoty [...] zł na [...] zł, czyli o [...] zł. W tej sytuacji, należna kwota pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za II półrocze 2012 r. wyniosła [...] zł. Od powyższej decyzji Grupa złożyła odwołanie zarzucając decyzji naruszenie przepisów postępowania, w postaci błędnego zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 149 § 1 k.p.a. w zw. z art. 147 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2) k.p.a., polegającego na wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną o nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w w/w zakresie pomimo braku zaistnienia przesłanek do wznowienia tegoż postępowania. Grupa wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Podniosła, iż opinia kosztorysanta do kosztorysu powykonawczego nie może stanowić dowodu istniejącego w dniu wydawania decyzji, a nie znanemu organowi. Również nie stanowi nowej okoliczności ustalenie wysokości kosztów poniesionych na wykonanie pomieszczeń higieniczno-sanitarnych odmiennie od ustaleń faktycznych poczynionych przez organ w ramach postępowania zakończonego wydaniem decyzji o nr [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR, organ odwoławczy, organ II instancji), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.: - uchylił zaskarżoną decyzję o uchyleniu decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w zakresie dotyczącym: -) przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...] zł, -) odmowy pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...] zł, oraz - uchylił w powyższej części decyzję ostateczną nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w części dotyczącej: -) przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...] zł, oraz zawiesił w tej części płatność w sprawie wniosku Grupy o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy po przedstawieniu przebiegu postępowania, stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. w zaskarżonej części i orzeczenia do istoty sprawy. Podniósł, że w przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., sygn. akt [...] Prokuratura Regionalna w W. wszczęła śledztwo w sprawie doprowadzenia w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w bliżej nieustalonym czasie, nie wcześniej niż w 2008 r. i nie później niż w grudniu 2016 r., w W. przy ul. P. [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. w stosunku do mienia znacznej wartości w kwocie nie wyższej niż [...] zł, przez przedłożenie przez m.in. [...] Sp. z o. o. nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla otrzymywania dofinansowania ze środków finansowych krajowych oraz Unii Europejskiej oraz wprowadzenia pracowników ww. Agencji w błąd co do rzeczywistej wysokości ponoszonych kosztów inwestycyjnych, w konsekwencji czego Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. poniosła szkodę w kwocie nie niższej niż [...] zł, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k. w zbiegu z art. 297 § 1 k.k. w związku 11 § 2 k.k. Organ II instancji powołał treść art. 115 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.Urz.UE.L. 157 z 15 czerwca 2011 r., str. 1, zwanego dalej: rozporządzeniem 543/2011), który jako wykonawczy akt wtórnego prawa UE obowiązuje bezpośrednio i ma charakter wiążący dla polskiego porządku prawnego. Organ odwoławczy stwierdził, że nowe fakty wynikające z oceny przez biegłego kosztorysu powykonawczego budynku z komorami chłodniczymi, który został wykonany na zlecenie Dyrektora ARiMR i dostarczony do organu I instancji w dniu 3 listopada 2015 r. może stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Nie można bowiem wykluczyć, że z przedmiotowego dokumentu wynikają nowe okoliczności faktyczne dotyczące inwestycji, które istniały w dniu wydania decyzji, a które nie były znane organowi. Zdaniem organu odwoławczego, okoliczność wszczęcia śledztwa w związku z podejrzeniem popełnienia oszustwa powinna być wzięta pod uwagę w toku postępowania wznowieniowego w ten sposób, że możliwe jest zakończenie postępowania wznowieniowego uchyleniem decyzji ostatecznej (w I instancji) i zawieszeniem płatności lub uchyleniem decyzji I instancji, wydanej w postępowaniu wznowieniowym, uchyleniem decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym i zawieszeniem płatności na podstawie art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011. Czytelna treść tego przepisu wyraźnie wskazuje już na samo podejrzenie popełniania przestępstwa, a nie na wniesienie aktu oskarżenia, czy też wydanie w sprawie wyroku przez Sąd. Dyrektor ARiMR podkreślił, że zasadniczym celem zawieszenia postępowania na podstawie art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 z uwagi na podejrzenie popełnienia przestępstwa jest zapewnienie skutecznej ochrony interesów finansowych UE. Środki wypłacane w ramach pomocy finansowej dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw są środkami budżetowymi (z budżetu unijnego jak i krajowego) i jako takie podlegają szczególnej ochronie i muszą być wydatkowane zgodnie z zasadami gospodarności, efektywności i skuteczności oraz w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, oraz optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów (art. 30 rozporządzenia nr 966/2012 oraz art. 44 ust. 3 ustawy o finansach publicznych). W związku z powyższym ARiMR, jako agencja płatnicza, jest zobowiązana do przestrzegania ww. zasad i ich stosowania w ramach rozpatrywanych przez siebie spraw. Dokonując zatem oceny zarzucanego czynu zabronionego (nie przesądzając o zasadności postępowania przygotowawczego, zmierzającego do wniesienia lub też odstąpienia od wniesienia aktu oskarżenia w przedmiotowej sprawie karnej), nie budzi wątpliwości, że popełnienie oszustwa w kontekście postępowania w przedmiocie przyznania pomocy finansowej stanowi przesłankę do odmowy przyznania pomocy finansowej oraz do cofnięcia pomocy już przyznanej pomocy. Tym samym rozstrzygnięcie postępowania w przedmiocie zarzucanego czynu zabronionego stanowi kwestię prawną, która w sposób bezpośredni wiąże się z prowadzonym postępowaniem administracyjnym, dotyczącym wnioskowanej przez skarżącą pomocy finansowej. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie istnieje bezpośredni związek między śledztwem Prokuratury Regionalnej w W., a prowadzonym postępowaniem administracyjnym. Jednocześnie organ II instancji zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały warunki wynikające z art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr. 543/2011, stanowiące podstawę do zawieszenia postępowania z urzędu. Końcowo wskazał, że wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia płatności, nie oznacza dokonania ostatecznej oceny w toku postępowania wznowieniowego otrzymanej weryfikacji kosztorysu powykonawczego, w szczególności w zakresie, czy z przedmiotowej weryfikacji wynikają nowe okoliczności, o których mowa w art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca: I. zaskarżyła w całości decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. II. zaskarżonej decyzji zarzuciła: naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 115 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. polegające na błędnym zastosowaniu w/w przepisu w niniejszej sprawie, a niezastosowaniu art. 60 w zw. z art. 79 pkt 3 w zw. z art. 80 ust. 3 rozporządzenia nr 2017/891 z dnia 13 marca 2017 r., w sytuacji gdy z przepisów przejściowych rozporządzenia nr 2017/891 wynika, że od 1 czerwca 2017 r. art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 nie obowiązuje, a zamiast niego zastosowanie winien znaleźć art. 60 ust. 1 w/w rozporządzenia nr 2017/891; błędną wykładnię art. 115 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 543/2011 z dn. 7 czerwca 2011 r., poprzez przyjęcie, iż przepis ten zezwala na: zawieszenie płatności już wypłaconej (ponad 4 lata temu); uchylenie ostatecznej decyzji o przyznaniu płatności, pomimo że w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 jest przepisem materialnoprawnym i umożliwia zawieszenie bądź prawa do płatności, bądź zawieszenie samej czynności materialno-technicznej wypłaty przyznanych środków, zatem nie może być zastosowany do środków już przyznanych i już wypłaconych, a tym bardziej nie może być podstawą do uchylenia ostatecznej i prawomocnej decyzji o przyznaniu płatności; naruszenie przepisów o postępowaniu, tj.: błędne zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 139 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. polegające na uchyleniu korzystniejszej dla Skarżącej decyzji organu I instancji, przyznającej Skarżącej, (po uchyleniu decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym), w ramach postępowania wznowieniowego, kwotę [...] zł tytułem pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, a odmawiającej pomocy finansowej jedynie w kwocie [...] zł i wydaniu decyzji na jej niekorzyść, tj. uchyleniu decyzji ostatecznej o nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., wydanej w postępowaniu zwyczajnym, w zakresie całości przyznanej tam pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, tj. w kwocie [...] zł, pomimo że w niniejszej sprawie nie wystąpiły kryteria odstąpienia od zasady zakazu reformationis in peius, tj. zaskarżona decyzja nie narusza rażąco prawa, ani też nie narusza rażąco interesu społecznego; błędne zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z błędnym niezastosowaniem art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 16 § 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez: a) pominięcie, iż pozyskanie przez Organ, po wydaniu ostatecznej i prawomocnej decyzji, nowej weryfikacji (opinii) kosztorysu powykonawczego, kwestionującej, w zakresie pozycji 6 d. 2 - pomieszczenia higieniczno-sanitarne, przeprowadzony w postępowaniu zwyczajnym dowód z dokumentu - kosztorysu powykonawczego dotyczącego budowy budynku z komorami chłodniczymi, nie uzasadnia wznowienia postępowania i uchylenia prawomocnej decyzji, b) uznanie, że pozyskanej w dniu 3 listopada 2015 r. weryfikacji (opinii) wynikają nowe fakty mogące stanowić podstawę do wznowienia postępowania, c) niewydanie decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji wydanej w postępowaniu wznowieniowym i o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej; pomimo że: a) z uzasadnienia decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym nie wynika, ażeby Organ miał wątpliwości co do wiarygodności dowodu w postaci złożonego przez Stronę kosztorysu powykonawczego dotyczącego budowy budynku z komorami chłodniczymi, przez co należy uznać, że Organ ocenił ten dowód jako wiarygodny i nie budzący zastrzeżeń w zakresie w jakim potwierdzał on wysokość poniesionych przez Stronę kosztów związanych z w/w budową; b) pozyskana przez Organ, w dniu 3 listopada 2015 r., po wydaniu ostatecznej i prawomocnej decyzji nowa weryfikacja (opinia) kosztorysu powykonawczego, kwestionująca kosztorys powykonawczy przedstawiony przez Stronę, nie jest nowym dowodem, który istniał w chwili wydania decyzji w postępowaniu zwyczajnym, a nie był znany organowi; c) wykonanie na zlecenie Organu i pozyskanie nowej weryfikacji (opinii) kosztorysu powykonawczego jest ponowną oceną tego dowodu, który był znany Organowi w postępowaniu zwyczajnym, a zgodnie z jednolitym orzecznictwem i doktryną postępowania administracyjnego, nową okolicznością w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być inna ocena okoliczności i dowodów, znanych w postępowaniu zwyczajnym organowi, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego, w szczególności, nigdy nie może być "nową okolicznością" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. opinia wydana przez biegłego po wydaniu decyzji ostatecznej; d) zgodnie z jednolitym orzecznictwem i doktryną postępowania administracyjnego, odmienna, a nawet błędna ocena dowodu, który istniał i był znany organowi nie może uzasadniać wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.; na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a, wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentu - decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. o uznaniu Strony za organizację producentów, na okoliczność braku podstaw do stosowania art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011; mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, a na podstawie art. 135 p.p.s.a. wniosła o stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji organu I instancji - Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. - w całości; z ostrożności procesowej, na wypadek niepodzielenia przez Sąd oceny Skarżącej, iż zaskarżone decyzje naruszają prawo w stopniu rażącym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a na podstawie art. 135 p.p.s.a. także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji - Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. - w całości; o zasądzenie od Prezesa ARiMR kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych W uzasadnieniu skargi skarżąca szczegółowo odniosła się do postawionych zarzutów. Podniosła, że art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 nie daje podstawy do uchylenia ostatecznej decyzji o przyznaniu płatności, ani też nie stosuje się go do płatności, które zostały już dokonane. Spółka szeroko uzasadniła nieprawidłowość zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 16 k.p.a., powołując orzecznictwo sądowe i doktrynę w tym zakresie. W konsekwencji skarżąca zarzuciła, że w niniejszej sprawie doszło do potrójnego rażącego naruszenia prawa, a mianowicie: art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011, ponieważ jest przepisem nieobowiązującym, a ponadto nie może stanowić podstawy do uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej, art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do zastosowania tego przepisu oraz art. 139 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a., ponieważ organ II instancji wydał w niniejszej sprawie decyzje na niekorzyść skarżącej, pomimo, że w sprawie nie wystąpiły odstąpienia od zasady zakazu reformationis in peius, tj. zaskarżona decyzja nie narusza rażąco prawa, ani też nie narusza rażąco interesu społecznego. Z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia powyższej oceny, skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a. Poza tym wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Na wstępie należy stwierdzić, że wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych. Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a., organ administracji może zakończyć wznowione postępowanie w jeden z dwóch sposobów: bądź, stwierdzając brak podstaw wskazanych w art. 145 § 1, art. 145a lub 145b k.p.a. – odmówić uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym, bądź, stwierdzając istnienie którejkolwiek z tych podstaw – uchylić dotychczasową decyzję i wydać nową, rozstrzygającą o istocie sprawy. Kontrolowana decyzja Prezesa ARiMR zapadła w postępowaniu nadzwyczajnym na skutek wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora ARiMR z dnia [...] lipca 2013 r. Podstawą wznowienia był art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., z którego wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. została użyta alternatywa, a nie koniunkcja, tak więc podstawą do wznowienia postępowania jest bądź ujawnienie nowych dowodów, bądź ujawnienie nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Pojęcie nowej okoliczności faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu. Dowód musi istnieć w dacie wydania decyzji, aby mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., która przyznała Grupie pomoc finansową na pokrycie kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji stwierdzono, że w związku z wdrożeniem planu działań naprawczych, w dniu 3 listopada 2015 r., [...] Oddział Regionalny ARiMR odnotował wpływ weryfikacji kosztorysu powykonawczego dotyczącego budowy budynku z komorami chłodniczymi. Zastrzeżenia biegłego budziła pozycja 6 d.2, na kwotę [...] zł netto, która dotyczyła wykonania pomieszczeń higieniczno-sanitarnych. Ponieważ grupa nie dostarczyła szczegółowej kalkulacji do ww. pozycji to organ przyjął, iż pomoc finansowa na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania przyznana decyzja nr [...] w dniu [...] lipca 2013 r. powinna zostać pomniejszona o [...] zł. Podkreślenia wymaga, że skarżąca w odwołaniu przede wszystkim zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, poprzez błędne zastosowanie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uznając, iż brak było przesłanek do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z [...] lipca 2013 r. Organ odwoławczy w odpowiedzi na te zarzuty wskazał, że nowe fakty wynikające z oceny przez biegłego kosztorysu powykonawczego budynku z komorami chłodniczymi, który został wykonany na zlecenie Dyrektora OR i dostarczony do organu I instancji z dniu [...] listopada 2015 r. może stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Nie można bowiem wykluczyć jak wskazał organ odwoławczy, że z przedmiotowego dokumentu wynikają nowe okoliczności faktyczne dotyczące inwestycji, które istniały w dniu wydania decyzji, a które nie były znane organowi. Wyjaśnienie natomiast na podstawie otrzymanej weryfikacji kosztorysu powykonawczego, czy takie okoliczności występowały powinno być przedmiotem postępowania wznowieniowego, które – w zależności od wyników ustaleń – powinno zakończyć się wydaniem jednego z rodzajów decyzji w trybie art. 151 k.p.a. Organ odwoławczy powołał się na wyrok NSA z dnia 1 lutego 2012 r. w sprawie II OSK 2154/10, z którego wynika, że sama zmiana oceny dowodów nie może stanowić podstawy do podważenia trwałości decyzji w trybie wznowienia postępowania, jeżeli nie wyprowadzi się takich nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, które podważą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przy wydaniu decyzji ostatecznej, decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie w trybie postępowania zwykłego. W przekonaniu Sądu, powyższa argumentacja zawarta w decyzjach organów obu instancji wskazuje, iż organ I instancji w żadnym razie nie wykazał w sposób przekonywujący, że w przedmiotowej sprawie zaistniały nowe okoliczności skutkujące wznowieniem postępowania, a następnie wydaniem przez organ I instancji decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. uchyleniem w części decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2013 r. i orzeczeniem na nowo o przyznaniu płatności na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w planie dochodzenia do uznania na niekorzyść strony (płatność mniejsza o [...] zł). Słusznie wskazuje skarżąca grupa – w świetle uzasadnienia decyzji organów, że organ w pierwotnym postępowaniu ustalił wartość wykonania pomieszczeń higieniczno-sanitarnych na podstawie kosztorysu powykonawczego wystawionego przez uprawnioną osobę, natomiast pojawienie się nowej ekspertyzy/opinii jest niczym innym jak kwestionowaniem poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, a nie nową okolicznością. Oczywiście na tym etapie postępowania, po jego wznowieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., okoliczność wszczęcia śledztwa w związku z podejrzeniem popełnienia oszustwa, wbrew stanowisku organu odwoławczego - nie może być wzięta pod uwagę w toku postępowania wznowieniowego. Na marginesie jedynie Sąd przypomina, że postanowienie o wznowieniu postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zapadło w dniu [...] marca 2016 r., natomiast wszczęcie śledztwa jak podał organ odwoławczy miało miejsce w dniu [...] maja 2017 r. Zauważenia wymaga, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że opinia wydana przez biegłego lub ekspertyza sporządzona po wydaniu decyzji ostatecznej nigdy nie może być "nową okolicznością" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., lecz co najwyżej fakty wynikające z tej opinii (por. wyrok NSA z 27 października 1998 r., III SA 1165/97, Lex nr 36900, wyrok NSA z 9 stycznia 2001 r., I SA 1788/99, Lex nr 75514, wyrok NSA z 29 marca 2006 r., II OSK 633/05, Lex nr 198333, wyrok NSA z 20 lipca 2006 r., II OSK 1009/05, Lex nr 265671, wyrok WSA w Rzeszowie z 9 sierpnia 2016 r., II SA/Rz 1673/15, Lex nr 2097107). Nie można jednak przyjąć, że dana okoliczność była nieznana organowi, który wydał decyzję, jeżeli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 marca 2016 r., VI SA/Wa 2432/15, Lex nr 2055504). Nie stanowi żadnej nowej okoliczności faktycznej odmienna niż w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności. Nieprawidłowości w przeprowadzonym przez organ postępowaniu dowodowym nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (wyrok WSA w Łodzi z 28 lipca 2016 r., III SA/Łd 276/16, Lex nr 2106022). Błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym co brak wiedzy o tej okoliczności (wyrok NSA z 27 września 2006 r., II OSK 1128/05, wyrok NSA z 19 marca 2014 r., II GSK 20/13, oba publ. cbosa). Organ administracji państwowej, wznawiając postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zobowiązany jest wykazać, że będące przesłanką wznowienia postępowania nowe okoliczności i dowody są "rzeczywiście" nowe i istotne dla sprawy, a nadto te nowe dowody i okoliczności istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi. Nie ulega wątpliwości, że musi być rzetelna ocena postępowania organu co do wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z 12 maja 2016 r., II GSK 2/15, Lex nr 2141120). W takim postępowaniu to nie strona ma wykazać nieistnienie przesłanek wznowienia postępowania, tylko organ ma obowiązek udowodnić ich występowanie w sprawie. Organy w przedmiotowej sprawie ograniczyły się do wskazania okoliczności, na podstawie których wznowiono postępowanie (informacja o zawyżeniu kosztów wykonania pomieszczeń higieniczno-sanitarnych), nie argumentując z jakich względów okoliczności te uznały za nowe i istotne, jak również, czy istniały one w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi. Uzasadnienia zaskarżonych decyzji prowadzą do wniosku, że organy w postępowaniu wznowieniowym dokonały ponownej, odmiennej oceny znanego im materiału dowodowego w oparciu o opinię biegłego, która sporządzona została już po wydaniu decyzji ostatecznej. Zatem pozostaje pytanie: czy dowód z nowego kosztorysu może być uznany za nową okoliczność, czy też ten nowy dowód w postaci opinii biegłego służył jedynie organom do odmiennej oceny tego samego stanu faktycznego. Wyjaśnienia w tym zakresie zawarte w decyzji organu I instancji są nieprzekonujące, a powierzchowne. Prezes ARiMR w żaden sposób nie ustosunkował się do zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu. Nie wypowiedział się w zakresie "nowej okoliczności" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skarżąca grupa w odwołaniu powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych, podkreślając, iż opinia wydana przez biegłego lub ekspertyza sporządzona po wydaniu decyzji ostatecznej, nigdy nie stanowi "nowej okoliczności" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Prezes ARiMR akceptując zasadność wznowienia postępowania, nie odniósł się co do wskazanej w postanowieniu podstawy wznowienia - wydał zaskarżoną decyzję na podstawie art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011. Jednocześnie zauważenia wymaga, iż żaden z organów nie ocenił wiarygodności informacji Specjalisty ds. kosztorysowania z listopada 2015 r., na jakiej podstawie została ona wydana, jaką metodą, przy uwzględnieniu jakich parametrów czy danych stwierdzono, że wskazana pozycja 6 d.2 kosztorysu powykonawczego ma zawyżone wartości. Ponadto na jakiej podstawie przyjęto, iż ta informacja istniała w dacie wydania decyzji ostatecznej. Organy wznawiając postępowanie ponad wszelką wątpliwość winny wykazać ziszczenie się przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (wskazanej w postanowieniu). W związku z powyższym, Sąd w pierwszej kolejności uznał zasadność zarzutów zawartych w skardze naruszenia przepisów postępowania: art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 16 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ odwoławczy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję organu I instancji (w zakresie przyznania pomocy finansowej w wysokości [...] zł i w zakresie odmowy pomocy finansowej w wysokości [...] zł) a nadto uchylił w powyżej części decyzję ostateczną oraz zawiesił w tej części płatność w sprawie wniosku Grupy o przyznanie pomocy finansowej, wskazując na art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011. Z treści tego przepisu wynika, że państwa członkowskie mogą zawiesić uznanie organizacji producentów, zrzeszenia organizacji producentów lub grupy producentów lub zawiesić płatności na ich rzecz, jeśli istnieją w stosunku do tych organizacji podejrzenia popełnienia oszustwa w odniesieniu do pomocy objętej rozporządzeniem (WE) nr 1234/2007. W przedmiotowej sprawie Prezes ARiMR powołał się ww. przepis prawa unijnego w związku z wszczęciem przez Prokuraturę Regionalną w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., sygn. akt [...] śledztwa w sprawie doprowadzenia w celu osiągnięcia korzyści majątkowej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem ARiMR przez przedłożenie w tejże Agencji przez m.in. Grupę nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla otrzymania dofinansowania ze środków finansowych krajowych i Unii Europejskiej oraz wprowadzenia pracowników ARiMR w błąd co do rzeczywistej wysokości ponoszonych kosztów inwestycyjnych. Powołany przepis prawa europejskiego, jako akt wtórnego prawa UE, ma niewątpliwie charakter wiążący dla polskiego porządku prawnego, obowiązuje on bezpośrednio i nie jest tu wymagana dodatkowo jego transpozycja do prawa krajowego. Zasadniczym celem zawieszenia płatności na podstawie art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 z uwagi na podejrzenie popełnienia przestępstwa jest zapewnienie skutecznej ochrony interesów finansowych UE. Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie w pełni podziela stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie II GSK 1011/14 (publ. cbosa), że art. 115 ust. 2 ww. rozporządzenia jest przepisem prawa materialnego, a więc dotyczącym przesłanek, treści, powstania, zmiany lub zgaśnięcia prawa czy roszczenia. Zawieszenie płatności, o czym orzekł Prezes ARiMR w zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu, nie dotyczy płatności już wypłaconej (w przedmiotowej sprawie 4 lata temu). Termin ten oznacza wstrzymanie wypłaty, wstrzymanie uprawnień do płatności na określony czas czy też wykluczenie możliwości jej przyznania. Z literalnego brzmienia omawianego przepisu wynika, że odnosi się on do płatności, które jeszcze nie zostały wykonane. Organ odwoławczy posłużył się przepisem art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 nie tylko do zawieszenia płatności w sprawie wniosku Grupy o przyznanie pomocy finansowej, ale również do uchylenia decyzji ostatecznej z [...] lipca 2013 r. w części przyznania pomocy finansowej w wysokości [...] zł. W tym zakresie jednak należy zgodzić się ze skarżącą, że Prezes ARiMR uchylił się w swojej decyzji od rzetelnej oceny dopuszczalności zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Decyzję ostateczną uchyla się bowiem na podstawie art. 151 § 1 k.p.a., gdy zajdzie co najmniej jedna z przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. Przepis art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 został uchylony z dniem 1 czerwca 2017 r. na podstawie art. 79 pkt 3 w związku z art. 81 rozporządzenia 2017/891. Aktualnie w miejsce art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 wszedł przepis art. 60 rozporządzenia 2017/891, z którego wynika, że państwa członkowskie zawieszają płatności i uznanie organizacji producentów lub zrzeszenia organizacji producentów, które są przedmiotem dochodzenia prowadzonego przez organ krajowy w związku z zarzutem oszustwa w odniesieniu do pomocy objętej rozporządzeniem (UE) nr 1308/2013, dopóki zarzut nie zostanie ustalony (ust. 1 ). Przedmiotowe postępowanie nadzwyczajne zostało zainicjowane postanowieniem o wznowieniu z dnia [...] marca 2016 r. Organ administracji, wydając decyzję co do meritum sprawy we wznowionym postępowaniu, rozpoznaje sprawę na nowo. Zasadą jest zatem, że organ ten stosuje przepisy obowiązujące w chwili wydania decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Organ administracji powinien jednak zastosować przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji, która została uchylona w wyniku wznowienia postępowania, jeżeli jest to decyzja deklaratoryjna, czyli stwierdzająca wyłącznie skutek prawny, który nastąpił z mocy prawa, a więc z mocą ex tunc. W nawiązaniu do zarzutów skargi, wyjaśnienia wymaga odniesienie się do zarzutów: błędnego zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 139 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. Otóż w niniejszej sprawie, została wydana przez organ II instancji decyzja na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.: uchylająca zaskarżoną decyzję o uchyleniu decyzji ostatecznej nr [...] z [...] lipca 2013 r. w zakresie dotyczącym zarówno przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...] zł, jak i odmowy pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...] zł. Ponadto organ odwoławczy zaskarżoną decyzją orzekł o uchyleniu decyzji ostatecznej nr [...] z [...] lipca 2013 r. w części dotyczącej: przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...] zł. Sąd zauważa, że konstrukcja sentencji decyzji wskazuje, iż organ odwoławczy orzekł o uchyleniu decyzji ostatecznej nr [...] z [...] lipca 2013 r. w zakresie przyznania pomocy finansowej w wysokości [...] zł., w sytuacji gdy organ I instancji uznał za zasadne wartość kwoty pomocy na cele inwestycyjne pomniejszyć z kwoty [...] zł na kwotę [...] zł, czyli o [...] zł. Zatem, należna kwota pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za II półrocze 2012 r. według organu I instancji wynosić będzie [...] zł. Z uzasadnienia organu odwoławczego nie wynika natomiast dlaczego organ ten uchylił decyzję ostateczną w części dotyczącej przyznania pomocy finansowej w wysokości [...] zł. Na stronie czwartej decyzji organu odwoławczego, Prezes ARiMR podał jedynie, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji w zaskarżonej części i orzeczenia co do istoty sprawy. Organ odwoławczy nie przeprowadzał żadnego postępowania uzupełniającego we wznowionym postępowaniu i nie wyjaśnił dlaczego uchylił decyzję ostateczną w zakresie przyznania pomocy finansowej w wysokości [...] zł. Prowadzi to do wniosku, że wydana decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 i art. 15 k.p.a. Zasadnie również zarzucił autor skargi, że w decyzji organu II instancji orzeczono sankcję bardziej surową niż w decyzji organu I instancji. Uchylając bowiem decyzję ostateczną w części dotyczącej przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości [...] zł, organ odwoławczy pominął, iż organ I instancji odmówił jedynie pomocy finansowej w wysokości [...] zł. Orzekając zatem o uchyleniu decyzji ostatecznej w części przyznania pomocy finansowej w wysokości [...] zł, organ II instancji zastosował przepis przewidujący sankcję surowszą niż zastosowana przez organ I instancji, nie wskazując w uzasadnieniu decyzji żadnej z przyczyn, które zgodnie z art. 139 k.p.a. zezwalają na takie rozstrzygnięcie. W konsekwencji za uzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 139 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym rozpoznanej sprawy opisane naruszenie art. 139 k.p.a. nie uzasadnia stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, stanowi natomiast, iż doszło do naruszenia tego przepisu w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem organ orzekając na niekorzyść strony nie wskazał, czy wystąpiły przesłanki umożliwiające orzeczenie na niekorzyść strony. Reasumując stwierdzić należy, że organ odwoławczy, zobowiązany na skutek odwołania do merytorycznego rozpoznania sprawy po raz drugi (art. 15 k.p.a.), nie rozważył dostatecznie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tylko uchylił w zaskarżoną decyzję organu I instancji, ale nie orzekł co do istoty sprawy, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., oraz uchylił decyzję ostateczną z [...] lipca 2103 r., biorąc za podstawę art. 115 ust. 2 rozporządzenia 543/2011. Jednocześnie dokonał błędnej wykładni ww. przepisu prawa unijnego, stosując go do płatności już wypłaconej i nie rozważając, czy może on być zastosowany, jeśli w dacie wydania zaskarżonej decyzji już nie obowiązywał. Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego pełnomocnika skarżącej o przeprowadzenie dowodu z dokumentu – decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. o uznaniu strony za organizację producentów, ponieważ nie było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Jednocześnie należy stwierdzić, że brak było w sprawie przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, ponieważ uchybienia przepisów prawa materialnego i postępowania stwierdzone przez Sąd nie mają charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien uwzględnić wskazane powyżej w uzasadnieniu uwagi Sądu, w szczególności ocenić i uzasadnić w sposób dokładny i przekonujący, czy w sprawie spełnione zostały przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 16 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji (punkt 1 wyroku). O kosztach postępowania ([...] zł wpis sądowy, [...] zł koszty zastępstwa procesowego oraz 34 zł opłata od pełnomocnictw) Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 14 § 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).