I GSK 2658/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędziowie NSA Lidia Ciechomska-Florek Henryk Wach (spr.) Protokolant Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 303/18 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w S. na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Szczecinie z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Szczecinie na rzecz A. Spółki z o.o. w S. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 303/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględnił skargę A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Szczecinie i stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W odpowiedzi na konkurs ogłoszony przez Wojewódzki Urząd Pracy w Szczecinie, pełniący rolę Instytucji Pośredniczącej w ramach RPO WZ (dalej: Instytucja Pośrednicząca) A. sp. z o.o. z siedzibą w Szczecinie złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą: "Czas na kwalifikacje językowe", złożonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego 2014-2020 działanie 8.10 Wsparcie osób dorosłych, w szczególności osób o niskich kwalifikacjach i osób starszych w zakresie doskonalenia umiejętności wykorzystywania technologii informacyjno - komunikacyjnych i porozumiewania się w językach obcych. Pismem z dnia [...] września 2017 r. Instytucja Pośrednicząca poinformowała Spółkę, że wniosek o dofinansowanie podczas I fazy oceny, uzyskał wymaganą liczbę punktów (127 punktów) i spełnił kryteria wyboru, jednakże został oceniony negatywnie, gdyż kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nr [...] nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania. Informację podpisał Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy A. P. W związku z negatywną oceną wniosku Spółka, w dniu [...] września 2017 r. złożyła protest w celu ponownego sprawdzenia wniosku w zakresie procedury wyboru projektu. W proteście Spółka wskazała, że nie zgadza się z oceną Kryterium jakości: Odpowiedniość/Adekwatność/Trwałość. W związku z tym wniesiono o ponowną ocenę wniosku, z uwzględnieniem uwag zawartych w proteście. Rozstrzygnięciem z dnia [...] października 2017 r., Instytucja Pośrednicząca poinformowała Spółkę, że protest został uwzględniony i do oceny projektu zostały dodane punkty, w skutek czego łączna ilość punktów za projekt wyniosła 130 punktów, w związku z czym organ dokonał aktualizacji listy, o której mowa w art. 46 ust 3 ustawy wdrożeniowej. Pismo podpisał Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy A P. Następnie pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. Instytucja Pośrednicząca poinformowała Spółkę, że jej projekt uzyskał 130 punktów, a kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nr [...] nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania. Informację podpisał Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy A. P. W związku z ponowną negatywną oceną wniosku Spółka, na podstawie art. 53 i art. 54 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm. – dalej: ustawa wdrożeniowa), złożyła protest, w którym zgłosiła zastrzeżenia do przeprowadzonej oceny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie rozpoznając skargę Spółki wskazał, że zasługiwała ona na uwzględnienie, albowiem zarówno informacja z dnia [...] stycznia 2018 r. zawierającą negatywną ocenę projektu, jak również informacja z dnia [...] marca 2018 r. o nieuwzględnieniu protestu, została podpisała, przez tą samą osobę tj. Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy A. P. Stanowiło to naruszenie art. 60 i art. 67 ustawy wdrożeniowej. Z uwagi na gwarancyjny charakter zakazu przewidzianego w art. 60 ustawy wdrożeniowej należy uznać, że jego złamanie jest istotnym naruszeniem prawa, mającym wpływ na wynik oceny. Sytuacja, w której osoba podlegająca wyłączeniu dokonała czynności na etapie rozpatrzenia protestu, podważa zasadę rzetelności i bezstronności, o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej Sąd uwzględnił skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia instytucji pośredniczącej. Ponownie rozpatrując sprawę organ jeszcze raz rozpozna protest przez osobę niepodlegającą wyłączeniu w świetle art. 60 ustawy wdrożeniowej. Wobec takiego stanu rzeczy Sąd nie mógł odnieść się do merytorycznych zarzutów skargi, ani też udzielić wskazówek co do dalszego toku postępowania. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzki Urząd Pracy w Szczecinie wniósł o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Sądowi I instancji w trybie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) zarzucono naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: 1) art. 67 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.), poprzez błędne przyjęcie, iż podpisanie pisma z dnia 31 stycznia 2018 r. zawierające informację o negatywnej ocenie projektu, jak również informacji z dnia [...] marca 2018 r. o nieuwzględnieniu protestu, przez tą samą osobę (Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Szczecinie) spowodowało, iż w rozpatrywaniu protestu wzięła udział osoba, która była zaangażowana we wcześniejszą ocenę projektu, 2) art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Szczecinie, poprzez podpisanie pisma z dnia [...] stycznia 2018 r. zawierającego informację o negatywnej ocenie projektu "brał udział w wydaniu decyzji", w związku z czym podlegał wyłączeniu od dalszych czynności, a tym samym podlegał wyłączeniu w dalszym postępowaniu i nie był uprawniony do podpisania informacji z dnia [...] marca 2018 r. o nieuwzględnieniu protestu. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym autor skargi kasacyjnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt. I GSK 1294/16, z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Za podstawę wyroku z 14 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 303/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Wojewódzki Urząd Pracy w Szczecinie, z których wynika że projekt A. Spółka z o.o. w Szczecinie: "Czas na kwalifikacje językowe" złożony w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2014 – 2020, działanie 8.10 spełnił kryteria wyboru, jednakże został oceniony negatywnie. Protest spółki nie został uwzględniony, informację podpisał Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Szczecinie A. P. Skarga kasacyjna oparta na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. nie została sporządzona zgodnie z wszystkimi wymogami, ponieważ stawiając Sądowi I instancji zarzuty w pkt 1. i pkt 2. petitum skargi kasacyjnej autor kasator posługując się zwrotem "poprzez błędne przyjęcie" nie sprecyzował, który zarzut dotyczy naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a który dotyczy naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednak mimo dostrzeżonego błędu, mając na względzie treść uchwały Pełnego Składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (treść dostępna w Internecie na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny dokonał łącznej oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) u.z.r.p., w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1. Należy podkreślić, że w u.z.r.p. ustawodawca inaczej niż w p.p.s.a. nie wskazał, że naruszenie prawa to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena projektu jest przeprowadzona w sposób naruszający prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik oceny, kiedy naruszono system realizacji programu operacyjnego zawierający warunki i procedury obowiązujące instytucje uczestniczące w realizacji programów operacyjnych, obejmujące w szczególności zarządzanie, monitorowanie, sprawozdawczość, kontrolę i ewaluację oraz sposób koordynacji działań podejmowanych przez instytucje. Podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić w szczególności przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne horyzontalne oraz wytyczne, o których mowa w art. 7, szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji (art. 6 u.z.r.p.). Ocena projektu jest przeprowadzona w sposób naruszający prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik oceny, kiedy naruszono ogłoszone w trybie art. 40 ust. 2 u.z.r.p. informacje o konkursie, regulamin konkursu, w tym kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 u.z.r.p.), jak również zasady normatywne określone w art. 37 ust. 1 u.z.r.p. Przyjmuje się, że prawo materialne to normy prawne bezpośrednio regulujące stosunki pomiędzy podmiotami prawa, określając przesłanki (fakty) powodujące ich powstanie, zmianę lub wygaśnięcie. Do prawa materialnego zalicza się również normy prawne regulujące określone obowiązki, zakazy lub nakazy i przewidujące określone sankcje za ich nieprzestrzeganie. Inaczej mówiąc, przepisy prawa materialnego to takie, które kształtują sytuację prawną podmiotu. Z kolei, prawo procesowe określa sposób dochodzenia praw i roszczeń publicznoprawnych wynikających z prawa materialnego, normy tego prawa określają w jaki sposób i w jakich terminach ma być załatwiana konkretna sprawa administracyjna. Prawo formalne, procesowe to zespół norm prawnych regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, prawo to urzeczywistnia normy prawa materialnego. Normy prawa procesowego mogą być zawarte w tym samym akcie normatywnym co normy prawa materialnego. Według art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania (art. 174 pkt 2) p.p.s.a.) jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (tak: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, w tych ramach jednoznacznie wskazał, jaki stan faktyczny sprawy przyjął: " (...) zarówno informację z dnia [...] stycznia 2018 r. zawierającą negatywną ocenę projektu, jak również informację z dnia [...] marca 2018 r. o nieuwzględnieniu protestu, podpisała ta sama osoba Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy A. P." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach oddalając ją jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, a w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie. Z tej regulacji wynika zatem jednoznacznie, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje już po raz czwarty, jako organ władzy publicznej sprawy administracyjnej, lecz orzeka jedynie, co do usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej opartej na podstawach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Czym innym jest przytoczenie podstawy kasacyjnej i wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu itp.) ustawy zostały naruszone, a czym innym wszechstronne i przejrzyste uzasadnienie podstawy kasacyjnej, co do każdego wskazanego jako naruszonego przepisu prawa poprzez wyraźne określenie na czym uchybienie polegało i uprawdopodobnieniu, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji, kiedy adresatem zarzutu naruszenia prawa, zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania, może być tylko Sąd I instancji wymienienie przepisów naruszonych przez Sąd jest warunkiem koniecznym wykonania obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych, ponieważ przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest wyrok sądu, a nie rozstrzygnięcie ostateczne. Powołanie podstawy kasacyjnej wymaga jednak czytelnego, jasnego i zrozumiałego uzasadnienia nawiązującego wprost do zarzutów podniesionych w ramach wskazanej podstawy kasacyjnej. Prawidłowe sformułowanie skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Kasator zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa winien zaprezentować jaka winna być wykładnia prawidłowa tych przepisów, cytując ich treść oraz odwołując się wprost do ich treści. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie - bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a., ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie naruszył prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Wskazany przez autora skargi kasacyjnej jako naruszony przepis art. 67 u.z.r.p. brzmi: "Do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów." Jest to przepis postępowania, który stanowi zbędne powtórzenie art. 50 u.z.r.p. (Do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów), ponieważ procedura odwoławcza, jest również częścią "postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał jako naruszony przepis art. 60 u.z.r.p.: " W rozpatrywaniu protestu, w weryfikacji, o której mowa w art. 56 ust. 2, a także w ponownej ocenie, o której mowa w art. 58 ust. 3, nie mogą brać udziału osoby, które były zaangażowane w przygotowanie projektu lub jego ocenę. Przepis art. 24 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio." Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać bowiem systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany (tak: postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 1422/10). Odpowiednie stosowanie określonego przepisu może polegać na jego zastosowaniu wprost albo z pewnymi modyfikacjami, usprawiedliwionymi odmiennością stanu "podciągniętego" pod dyspozycję stosowanego przepisu, bądź na niedopuszczeniu jego stosowania do rozpatrywanego stanu w ogóle. Ta niedopuszczalność może wynikać albo bezpośrednio z treści wchodzących w grę regulacji prawych, albo z tego, że zastosowania danej normy nie dałoby się pogodzić ze specyfiką i odmiennością rozpoznawanego stanu (zob. J. Warylewski (red.), Zasady techniki prawodawczej. Komentarz do rozporządzenia, Warszawa 2003, s. 503). Stosując odpowiednio instytucję wyłączenia pracownika w rozpatrywaniu protestu należy mieć na uwadze charakter gwarancyjny przepisu art. 37 ust. 1 u.z.r.p.: "Właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania." Przepis ten nie wskazuje podmiotu oraz warunków otrzymania dofinansowania projektu. Regulacja ta jest zatem przepisem postępowania tj. zespołem norm prawnych regulujących uprawnienia i obowiązki uczestników postępowania w sprawie dofinansowania projektu, zapewniającą przede wszystkim obronę interesów prawnych beneficjenta. Reguły te znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki rozwoju obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Przepis art. 60 u.z.r.p. ma charakter bezwzględnie obowiązujący i obliguje właściwą instytucję zarządzającą do zbadania z urzędu, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do wyłączenia. Ze względu na gwarancyjny charakter omawianego zakazu należy uznać, że jego naruszenie jest istotnym naruszeniem prawa, mającym wpływ na wynik oceny, obligującym sąd administracyjny do uwzględnienia skargi i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Skoro w rozpatrywaniu protestu brała udział osoba zaangażowana wcześniej w ocenę projektu, podlegająca wyłączeniu z mocy odpowiedniego stosowania art. 24 § 1 pkt 5) k.p.a. (Pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji), to tym samym został naruszony zakaz z art. 60 u.z.r.p. W tym wypadku, odpowiednie zastosowanie art. 24 § 1 pkt 5) kpa polega bowiem na wyłączeniu od rozpatrywania protestu każdej osoby fizycznej bez względu na to, czy posiada ona status pracownika, jeśli była wcześniej zaangażowana w ocenę projektu. Owym zaangażowaniem jest złożenie podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej przez właściwą instytucję do przekazania niezwłocznie wnioskodawcy pisemnej informacji o zakończeniu oceny jego projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem oceny i podaniem liczby punktów otrzymanych przez projekt lub informacji o spełnieniu albo niespełnieniu kryteriów wyboru projektów. Taka osoba ze względu na wyłączenie ustawowe nie może poinformować wnioskodawcy na piśmie o wyniku rozpatrzenia jego protestu, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Uwzględnienie skargi na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit a) u.z.r.p. było konsekwencją prawidłowego stwierdzenia przez Sąd I instancji, że doszło do naruszenia prawa, które miało istotny wpływ na wynik oceny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2) p.p.s.a.