I SA/Sz 303/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na rozstrzygnięcie Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od wyników oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach polityki spójności 1. uwzględnia skargę i stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia, 2. zasądza od Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy na rzecz O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. W odpowiedzi na konkurs ogłoszony przez Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy, pełniący rolę Instytucji Pośredniczącej w ramach RPO WZ (dalej: IP RPO WZ) [...] Centrum Edukacji sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej jako: "Spółka", "Skarżąca") złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą: "Czas na kwalifikacje językowe", złożonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Z. 2014-2020 działanie 8.10 Wsparcie osób dorosłych, w szczególności osób o niskich kwalifikacjach i osób starszych w zakresie doskonalenia umiejętności wykorzystywania technologii informacyjno - komunikacyjnych i porozumiewania się w językach obcych. Pismem z dnia 1 września 2017 r. IP RPO WZ poinformowała Spółkę, że wniosek o dofinansowanie podczas I fazy oceny, uzyskał wymaganą liczbę punktów (127 punktów) i spełnił kryteria wyboru, jednakże został oceniony negatywnie, gdyż kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nr [...] nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania. Informację podpisał Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy A. P.. W związku z negatywną oceną wniosku Spółka, w dniu 14 września 2017 r. złożyła protest w celu ponownego sprawdzenia wniosku w zakresie procedury wyboru projektu. W proteście Spółka wskazała, że nie zgadza się z oceną Kryterium jakości: Odpowiedniość/Adekwatność/Trwałość. W związku z tym wniesiono o ponowną ocenę wniosku, z uwzględnieniem uwag zawartych w proteście. Rozstrzygnięciem z dnia [...] r., IP RPO WZ poinformowała Spółkę, że protest został uwzględniony i do oceny projektu zostały dodane punkty, w skutek czego łączna ilość punktów za projekt wyniosła [...] punktów, w związku, z czym IP RPO WZ dokona aktualizacji listy, o której mowa w art. 46 ust 3 ustawy wdrożeniowej. Pismo podpisał Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy A. P.. Następnie pismem z dnia 31 stycznia 2018 r. IP RPO WZ poinformowała Spółkę, że jej projekt uzyskując [...] punktów gdyż kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nr [...] nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania. Informację podpisał Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy A. P.. W związku z ponowną negatywną oceną wniosku Spółka, na podstawie art. 53 i art. 54 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm.) - dalej jako "ustawa wdrożeniowa", złożyła protest, w którym zgłosiła zastrzeżenia do przeprowadzonej oceny. Spółka zarzuciła: - naruszenie art. 66 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej poprzez bezzasadne uznanie, że projekt został oceniony negatywnie uzyskując [...] punktów, a więc wymagana liczbę punktów i spełnił kryteria wyborów projektów, a w tym samym czasie organ podejmował decyzję dotyczące wyboru dodatkowych innych projektów o tej samej liczbie punktów a wiec nie została wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie zarówno w ramach działania 8.10 (wyczerpanie alokacji na działanie lub poddziałanie) jak i w ramach konkursu; - naruszenie art. 58 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 21 ustawy zmieniającej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieumieszczenie projektu na liście projektów wybranych do dofinansowania w wyniku przeprowadzenia procedury odwoławczej oraz błędne umieszczenie projektu na zaktualizowanej liście, o której mowa w art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej; - naruszenie art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez jego niezastosowanie i odmowę podpisania umowy o dofinansowanie Projektu, mimo zawarcia umów o dofinansowanie z innymi wnioskodawcami, którzy otrzymali taką samą liczbę punktów ([...] pkt), w sytuacji gdy projekt spełnia wszystkie kryteria, na podstawie których został wybrany do dofinansowania, co zostało potwierdzone przez Organ w piśmie z dnia 4 października 2017 r.; - naruszenie art. 46 ust 2 ustawy wdrożeniowej poprzez jego niezastosowanie i nie zwiększenie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie Projektu w Konkursie, podczas gdy zgodnie ze Szczegółowym Opisem Osi Priorytetowych Programu Regionalnego w wersjach obowiązujących od dnia 25 sierpnia 2017 r. (wersje 24.0 - 27.0), w tym na dzień wydania negatywnej oceny Projektu tj. 1 września 2017 r., złożenia protestu tj. 14 września 2017 r., rozstrzygnięcia uwzględniającego protest z dnia 4 października 2017 r. jak i na dzień wydania zaskarżonej Informacji tj. 31 stycznia 2018 r. alokacja na działanie 8.10 wynosiła [...] EUR, a alokacja na Konkurs wynosiła zaledwie [...] PLN oraz brak było informacji ze strony organu o przesunięciu środków na inne działanie w RPO WZ 2014-2020 lub wycofaniu środków z tego działania; - naruszenie art, 37 ust 1 w zw. z art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej poprzez brak rzetelnej i obiektywnej oceny projektu polegającej na błędnym i bezzasadnym uznaniu, że projekt w ramach kryterium "Odpowiedniość/Adekwatność/Trafność" otrzymał niewłaściwą liczbę punktów (24 pkt), co miało istotny wpływ na wynik oceny, gdyż doprowadziło do bezpodstawnej negatywnej oceny z powodu braku dostatecznej ilości środków finansowych, podczas gdy prawidłowo dokonana ocena projektu w zakresie kryterium powinna skutkować przyznaniem maksymalnej liczby punktów (30 pkt), co skutkowałoby zakwalifikowaniem projektu do projektów objętych dofinansowaniem, a w konsekwencji spowodowałoby wtrzymanie możliwości uzyskania dofinansowania; - naruszenie art. 37 ust 1 ustawy wdrożeniowej oraz art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 poprzez brak przejrzystej, rzetelnej i obiektywnej oceny projektu polegający na błędnym przyjęciu, że nie spełniono kryterium "Odpowiedniość/Adekwatność/ Trafność", w sytuacji gdy projekt ten spełniał kryterium, na co wnioskodawca wskazał we wniosku, co spowodowało brak zapewnienia Wnioskodawcy przejrzystych i rzetelnych reguł obowiązujących przy ocenie projektu oraz nie przestrzeganie zasady równego traktowania, a w konsekwencji ocenę i podjęcie decyzji bez rzeczywistej weryfikacji i sprawdzenia okoliczności sprawy; - naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zakresie braku postawy prawnej do stwierdzenia przez organ negatywnej oceny z uwagi na wyczerpanie alokacji na konkurs w trakcie trwania procedury odwoławczej oraz umieszczenia projektu na liście, o której mowa w art. 46 ust 3 ustawy wdrożeniowej, podczas gdy kwota przeznaczona do dofinansowania nie została wyczerpana w terminie przewidzianym dla rozpatrzenia protestu, a więc na etapie rozpatrywania protestu nie została wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania 8.10 RPO WZ 2014-2020, a jedynie jak stwierdza organ kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach konkursu nie wystarcza na wybranie projektu do dofinansowania, a ponadto do procedury odwoławczej, wszczętej i niezakończonej do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy dotychczasowe, co w konsekwencji powoduje, że projekt powinien zostać umieszczony na liście projektów wybranych do dofinansowania w wyniku przeprowadzenia procedury odwoławczej. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie rozstrzygnięciem z dnia [...] r. nr [...], IP RPO WZ poinformowała Spółkę o nieuwzględnieniu protestu. Powołując się na przepisy ustawy wdrożeniowej stwierdził, że zarzuty Spółki są niezasadne, odnosząc się do argumentacji Spółki zawartej w proteście. Rozstrzygnięcie podpisał Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy A. P.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła instytucji rozpatrującej wniosek ocenę projektu niezgodnie z prawem wnosząc o uwzględnienie skargi oraz ponowne rozpoznanie sprawy przez właściwą instytucję, a także zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 37 ust. 1 w zw. z art. 66 ust. 2 pkt 1 w zw. art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 125 ust. 3 lit. a tiret rozporządzenia Parlamentu i Rady (UE) nr 1303/13 w zw. z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych poprzez bezzasadne uznanie, że projekt Skarżącej nie może zostać rekomendowany do dofinansowania pomimo jego pozytywnej oceny tj. uzyskania takiej liczby punktów jak pięć innych projektów, które zostały skierowane do dofinansowania, w sytuacji w której procedura odwoławcza dotycząca projektu nie została zakończona, a pomimo tego organ odmówił dofinansowania projektu chociaż nie doszło do wyczerpania alokacji na działanie lub poddziałanie, a odmowa dofinansowania jest uzasadniona wyłącznie rzekomym wyczerpaniem środków w danym konkursie, czym organ naruszył prawo do dobrej administracji przejawiające się w sprawiedliwym rozpatrzeniu sprawy a także prawidłowym uzasadnieniu negatywnej decyzji oraz zasadę proporcjonalności; - naruszenie art. 53 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 58 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 39 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez bezpodstawną odmowę skierowania projektu Skarżącej do dofinansowania ze względu na "niewystarczanie środków w danym konkursie", w sytuacji w której przepis art. 53 ust. 2 pkt 2 nie znajduje zastosowania do projektów objętych procedurą odwoławczą i nie może uzasadniać odmowy dofinansowania projektom, które uzyskały taką liczbę punktów jak inne projekty wyróżnione do dofinansowania zaś projekt Skarżącej po rozstrzygnięciu protestu w październiku 2017 r. otrzymał liczbę punktów uprawniającą go do dofinansowania tj. taką liczbę punktów jak pięć innych projektów które spełniły minimum punktowe i które zostały skierowane do dofinansowania, a tym samym odmowa skierowania projektu Skarżącej do dofinansowania ma charakter dyskryminujący i świadczy o nierównym jej traktowaniu; - naruszenie art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej przez bezpodstawne przyjęcie, że doszło do wyczerpania kwoty środków przeznaczonych na konkurs, w sytuacji w której pojęcia "wyczerpania" kwoty na dofinansowanie nie można wiązać jedynie z przeznaczeniem tych środków na wybrane projekty w danym konkursie, a z faktycznym wyczerpaniem środków przez co rozumie się co najmniej podpisanie umów o dofinansowanie na projekty objęte konkursem; - naruszenie art. 5 ust. 4 TUE w zw. z art. 41 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 125 ust. 3 lit. a pkt I – III rozporządzenia 1303/2013 przez nierzetelną, nieprzejrzystą negatywną ocenę projektu, naruszenie zasady sprawiedliwości proceduralnej i nieproporcjonalną, niczym nieuzasadniona sankcję polegającą na negatywnej de facto ocenie projektu przez bezpodstawne przyjęcie, że odmowę dofinansowania dla projektu, który został uprzednio oceniony pozytywnie tj. uzyskał taką samą liczbę punktów co inne projekty, które w tym samym konkursie zostały rekomendowane do dofinansowania tj. 130 punktów uzasadnia "nie wystarczanie środków" w konkursie, w sytuacji w której umieszczenie projektu na liście projektów ocenionych pozytywnie powinno skutkować rekomendowaniem go do dofinansowania, okoliczność alokacji środków na konkurs jest okolicznością w całości uzależnioną od organu, a gorsze traktowanie projektu Skarżącej w stosunku do projektów innych wnioskodawców, którzy nie musieli korzystać z procedury odwoławczej jest niczym nieuzasadnioną dyskryminacją, tym większą, że wynikającą z błędu samego organu (ekspertów) popełnionego w pierwotnej ocenie; - naruszenie art. 37 ust. 1 i 46 ust. 2 ustawy wdrożeniowej przez odmowę przyznania dofinansowania Skarżącej, wskutek tzw. niewystarczania środków na konkurs pomimo, że dofinansowanie projektu jest możliwe ponieważ nadal są dostępne środki w ramach alokacji na działanie, a odmowy zwiększenia alokacji na konkurs podczas gdy przepisy wyraźnie dopuszczają taką możliwość, a wadliwość pierwotnej oceny projektu przez organ w pełni uzasadniałaby taką decyzję, ma charakter arbitralny i nie została w żaden racjonalny sposób uzasadniona; - naruszenie art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez bezzasadne uznanie, że projekt Skarżącej nie może zostać rekomendowany do dofinansowania pomimo jego pozytywnej oceny tj. uzyskania takiej liczby punktów jak pięć innych projektów, które zostały skierowane do dofinansowania, w sytuacji w której odmowa dofinansowania jest uzasadniona wyłącznie rzekomym "niewystarczaniem" środków w danym konkursie narusza w sposób niewątpliwy również wynikające z Konstytucji RP zasady sprawiedliwości proceduralnej, zasadę równego traktowania oraz zasadę proporcjonalności; - naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zakresie braku podstawy prawnej do stwierdzenia przez Organ negatywnej oceny z uwagi na wyczerpanie alokacji na konkurs w trakcie trwania procedury odwoławczej podczas gdy kwota przeznaczona do dofinansowania nie została wyczerpana w terminie przewidzianym dla rozpatrzenia protestu, a więc na etapie rozpatrywania protestu nie została wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania 8.10 RPO WZ 2014-2020, a jedynie jak stwierdza organ kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach konkursu nie wystarcza na wybranie projektu do dofinansowania, co w konsekwencji powoduje, że projekt powinien zostać umieszczony na liście projektów wybranych do dofinansowania w wyniku przeprowadzenia procedury odwoławczej; - naruszenie art. 125 ust. 1 rozporządzenia nr 966/20125 oraz art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia nr 1303/2013 poprzez dokonanie oceny projektu w sposób dowolny i sprzeczny z zasadą równego dostępu do pomocy przez niezapewnienie projektowi warunków oceny porównywalnych do innych wniosków, które uzyskały taką samą liczbę punktów i w konsekwencji zostały rekomendowane do dofinansowania, w sytuacji w której brak było podstaw do zróżnicowania sytuacji prawnej podmiotów znajdujących się w takim samym położeniu tj. podmiotów, których projekty otrzymały taką samą liczbę punktów, a jedną cechą różnicująca ich sytuację była procedura odwoławcza wszczęta w stosunku do projektu Skarżącej, która w żaden sposób zdaniem Skarżącej nie mogła jej dyskryminować, wskutek czego nie zapewniono warunków, aby ocena projektów była porównywalna. Organ nie złożył odpowiedzi na ww. skargę. Na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. pełnomocnik Skarżącej wnosząc jak w skardze, wskazał, że według jego wiedzy środki na konkurs zostały już wyczerpane i umowy nie są już podpisywane. Przedłożono wydruk z korespondencji mailowej prowadzonej przez organ z partnerem biznesowym Skarżącej. Pełnomocnik organu podniósł, że z wydruku maila nie wynika, że kwota przeznaczona na konkurs nie została wyczerpana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) - dalej jako "P.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność określone w art. 3 § 2 powołanej ustawy. Stosownie do art. 3 § 3 tej ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do ustaw szczególnych, przewidujących kontrolę sądów administracyjnych sprawowaną w stosunku do działania organów administracji publicznej, zaliczyć trzeba niewątpliwie ustawę wdrożeniową, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie kontroli sądowej została poddana informacja Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] r. nr [...]. jako Instytucji Pośredniczącej Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Z. 2014-2020 (dalej: IP RPO WZ). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze tak zakreślony zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne należało uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno informację z dnia 31 stycznia 2018r. zawierającą negatywną ocenę projektu, jak również informację z dnia 26 marca 2018 r. o nieuwzględnieniu protestu, podpisała ta sama osoba Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy A. P.. Stanowi to naruszenie art. 60 i art. 67 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z pierwszym z przywołanych wyżej przepisów, w rozpatrywaniu protestu, w weryfikacji, o której mowa w art. 56 ust. 2, a także w ponownej ocenie, o której mowa w art. 58 ust. 3, nie mogą brać udziału osoby, które były zaangażowane w przygotowanie projektu lub jego ocenę. Przepis art. 24 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Natomiast art. 67 ustawy wdrożeniowej stanowi, że do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu unormowano w art. 24 § 1 pkt 1-7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) - dalej jako "k.p.a.". W myśl art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 24 § 4 k.p.a. wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron. Wskazane wyżej przepisy k.p.a. regulujące wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu mają zastosowanie w sprawie dotyczącej oceny wniosków dokonywanej w ramach postępowań konkursowych przeprowadzanych w trybie przepisów ustawy wdrożeniowej. Odpowiednio stosując art. 24 § 1 k.p.a. należy mieć na uwadze, że instytucja wyłączenia pracownika organu dotyczy zasadniczo spraw związanych z wydawaniem decyzji administracyjnych. Pomimo tego, że informacja z dnia 31 stycznia 2018 r. którą IP RPO WZ poinformowała Spółkę, że jej projekt został oceniony negatywnie uzyskując 130 punktów gdyż kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nr [...] nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania, nie była decyzją administracyjną, to z racji odesłania zawartego w art. 60 i art. 67 ustawy wdrożeniowej, w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy należało odpowiednio stosować przepisy k.p.a. regulujące instytucję wyłączenia pracownika organu od udziału w sprawie. Instytucję tę należy postrzegać - jak wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2005 r. sygn. akt P 8/03 (OTK ZU 2005, nr 3/A, poz. 20) - jako służącą realizacji prawa strony do obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy. W judykaturze podnosi się, że regulację, o której mowa w art. 60 ustawy wdrożeniowej, należy rozumieć szeroko, co oznacza, że każda osoba, która na jakimkolwiek etapie postępowania konkursowego i również przed tym postępowaniem, w jakimkolwiek charakterze i zakresie brała udział w przygotowaniu projektu (wniosku) lub jego ocenie (formalnej lub merytorycznej) podlega wyłączeniu od rozpoznawania protestu. Związek danej osoby z projektem nie musi mieć charakteru bezpośredniego. Zakaz, o którym mowa w tym przepisie dotyczy osób, które poczynając od momentu złożenia projektu do konkursu były zaangażowane w jego rozpatrywanie i czynności, których związanie z tym projektem znalazło swój wyraz w treści dotyczącej tego projektu dokumentacji przebiegu procedury konkursowej, w tym osoba, która informowała o wynikach oceny (por. wyroki NSA: z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 364/13, LEX nr 1310453; czy z dnia 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt II GSK 494/11, LEX nr 1081546). W wyroku z dnia 6 października 2017 r. sygn. akt II GSK 3048/17 (LEX nr 2394050) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przepis art. 60 ustawy wdrożeniowej odnosi się do wszystkich czynności wiążących się z określonym projektem i nie ogranicza się do jego oceny (podobnie NSA w wyrokach z dnia 18 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 125/11, LEX nr 992332; i z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt II GSK 1367/10, LEX nr 746087). Nie można nie dostrzegać, że analizowany przepis stanowi o wszystkich czynnościach związanych z określonym projektem, zaś sama ocena projektu jest tylko jedną z nich. Nie chodzi zatem tylko o ocenę merytoryczną projektu, ale o każdą czynność z projektem związaną, która znajduje odbicie w dokumentacji dotyczącej danego wniosku. Także podpisanie informacji skierowanej do wnioskodawcy o wynikach oceny projektu czy o wynikach postępowania odwoławczego jest czynnością związaną z projektem - w tym przypadku - z oceną projektu. Udział osoby w dokonywaniu tych czynności na jakimkolwiek z etapów rozpatrywania wniosku wyłącza tę osobę od udziału w postępowaniu odwoławczym, w tym od dokonywania ponownej oceny wniosku po uwzględnieniu protestu (tak NSA w wyroku z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II GSK 268/11, LEX nr 1080087). Podzielając powyższe poglądy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 60 ustawy wdrożeniowej. Obie informacje skierowane do skarżącej - zarówno z dnia 31 stycznia 2018 r., jak i z dnia 26 marca 2018 r., podpisała z ramienia instytucji przeprowadzającej postępowanie ta sama osoba - Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy A. P.. Z uwagi na gwarancyjny charakter zakazu przewidzianego w art. 60 ustawy wdrożeniowej należy uznać, że jego złamanie jest istotnym naruszeniem prawa, mającym wpływ na wynik oceny. Sytuacja, w której osoba podlegająca wyłączeniu dokonała czynności na etapie rozpatrzenia protestu, podważa zasadę rzetelności i bezstronności, o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej Sąd uwzględnił skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia instytucji pośredniczącej. Ponownie rozpatrując sprawę organ jeszcze raz rozpozna protest przez osobę niepodlegającą wyłączeniu w świetle art. 60 ustawy wdrożeniowej. Wobec takiego stanu rzeczy Sąd nie mógł odnieść się do merytorycznych zarzutów skargi, ani też udzielić wskazówek co do dalszego toku postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się bowiem, że w sytuacji, gdy w wyniku stwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji, że protest został rozpatrzony przez osobę wyłączoną od tej czynności, formułowanie przez ten sąd ocen co do przyczyn negatywnej oceny i ewentualnych zaleceń stanowiłoby niedopuszczalne zastępowanie właściwych organów w realizacji ich zadań własnych i nie ma nic wspólnego z oceną prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II GSK 268/11, LEX nr 1080087; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Go 998/13, LEX nr 1406852). Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które Sąd, zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2016 r. poz. 1668), zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji.