I FSK 2067/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia WSA del. Maja Chodacka, (spr.), po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 377/18 w sprawie ze skargi Gminy S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 1.1. Wyrokiem z 20 czerwca 2018r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 377/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie ze skargi Gminy S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 lutego 2018r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania - uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie tego organu z dnia 17 stycznia 2018r. nr [...] oraz orzekł w przedmiocie kosztów postępowania. Wymieniony wyrok oraz pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. 1.2. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku wskazał, że skarżąca gmina we wniosku o interpretację przepisów prawa podatkowego dotyczącą podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności dostawy nieruchomości przestawiła stan faktyczny, z którego wynikało, że jest ona zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT. Zamierza sprzedać w drodze przetargu ograniczonego należące do niej prawo własności nieruchomości położonej na terenie S.. Przedmiotowa nieruchomość była objęta decyzją z 15 lutego 1977r. o zwiększeniu opłat rocznych za użytkowanie, z której wynika także, że jako własność Skarbu Państwa była oddana w użytkowanie na rzecz Rejonowego Przedsiębiorstwa Przetwórczego Przemysłu Paszowego "B." z siedzibą w K. na podstawie decyzji PMRN w S. z 12 grudnia 1968r. Kolejną wzmiankę o nieruchomości zawiera decyzja Wojewody S.1 z 18 sierpnia 2008r. stwierdzającej nabycie przez Gminę S. z mocy prawa z dniem 27 maja 1990r. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości niezabudowanej stanowiącej własność Skarbu Państwa. W 2008r. na zlecenie skarżącej gminy zewnętrzny podmiot sporządził operat geodezyjny, na którego podstawie ujawniono znajdujący się na przedmiotowym gruncie budynek niemieszkalny o powierzchni 26 m2. Skarżąca gmina nie posiada informacji oraz dokumentacji stwierdzającej jaki podmiot i w jakich latach mógł wybudować ten budynek oraz w jaki sposób był on wykorzystywany od dnia wybudowania do dnia nabycia go przez gminę z mocy prawa. W dniu 22 maja 2017r. rzeczoznawca działający na zlecenie skarżącej gminy sporządził operat szacunkowy i wycenę nieruchomości, w tym budynku niemieszkalnego (budynek w bardzo złym stanie technicznym, najprawdopodobniej służył do obsługi bocznicy kolejowej, wzniesiony co najmniej kilkadziesiąt lat wcześniej), po czym został dokonany wpis tego budynku do ewidencji środków trwałych (budynek ujawniono także w księdze wieczystej). Przedmiotowa nieruchomość nie była nigdy wykorzystywana w ramach działalności gospodarczej czy pozagospodarczej gminy. 1.3. W przedstawionym stanie faktycznym gmina zadała pytania: 1) czy można przyjąć, że w/w budynek został wzniesiony dla celów jakiejkolwiek działalności gospodarczej i był w ten sposób przez jakiś czas wykorzystywany, co dawałoby przesłankę, by stwierdzić, że doszło w stosunku do niego do pierwszego zasiedlenia i móc zastosować do dostawy zwolnienie z opodatkowania na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług? 2) czy też należy uwzględnić tylko "znaną" historię budynku, tj. od 1990r. i uznać, że skoro nabycie nastąpiło bez prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a następnie gmina nie dokonywała żadnych ulepszeń budynku w stosunku do których miałaby prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, to dostawa może korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o podatku od towarów i usług ? 1.4. Przedstawiając swoje stanowisko gmina stwierdziła, że dostawa nieruchomości zabudowanej będzie korzystać ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż pomiędzy dostawą nieruchomości, a pierwszym zasiedleniem upłynął bezsprzecznie okres dłuższy niż dwa lata. 1.5. Postanowieniem z 17 stycznia 2018r. organ interpretacyjny, na podstawie art. 165a w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm., dalej: " Ordynacja podatkowa"), odmówił wszczęcia postępowania w tej sprawie. Organ interpretacyjny stwierdził, że zarówno sformułowane pytania, jak również opis sprawy, uniemożliwiają dokonanie właściwej oceny zaprezentowanego przez wnioskodawcę własnego stanowiska w sprawie. Braki informacji w zakresie na który wskazuje wnioskodawca zarówno w opisie sprawy, jak również w pytaniu - nie dają podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego we wniosku zagadnienia. Informacje te (których zabrakło we wniosku) są bezwzględnie konieczne do wydania interpretacji indywidualnej, gdyż podany stan sprawy nie jest wystarczający do jednoznacznej oceny, czy w przedmiotowej sprawie sprzedaż nieruchomości będzie zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a ustawy o podatku od towarów i usług korzystać ze zwolnienia od podatku. 1.6. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, który rozpoznawał wniesioną skargę organ interpretacyjny naruszył art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej odmawiając wszczęcia postępowania z wniosku Gminy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Zdaniem Sądu organ interpretacyjny bezpodstawnie uznał, że skarżąca gmina we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nieprawidłowo i niewyczerpująco przedstawiła stanu faktycznego dotyczącego zdarzenia przyszłego. Nie zgodził się z organem, że odpowiedź na pytanie sformułowane we wniosku oznaczałoby konieczność zinterpretowania stanu faktycznego, a nie konkretnych przepisów prawa. Zdaniem Sądu pierwszej instancji wniosku jednoznacznie wynika, że wnioskodawca domagał się wyjaśnienia, alternatywnie, dwóch kwestii zawartych w pytaniach. W ocenie Sądu pierwszej instancji stan faktyczny objęty wnioskiem był wystarczający do jego merytorycznego załatwienia, szczególnie, że obejmował elementy istotnych zdarzeń jeszcze sprzed wejścia w życie i obowiązywania ustawy o podatku od towarów i usług, tj. gdy podatek VAT nie był elementem systemu podatkowego. Sąd pierwszej instancji stwierdził też, że organ interpretacyjny winien rozważyć każde z pytań indywidualnie i ocenić, czy możliwa jest odpowiedź na któreś z nich. Za bezpodstawne uznano stanowisko organu, że wnioskodawca - wbrew przepisowi art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej - nie spełnił obowiązku wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, skoro organ nie skorzystał z możliwości, jakie daje art. 169 Ordynacji podatkowej. 1.7. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej: "ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") uchylił zarówno zaskarżone, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. 2. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną. 2.1. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik organu zaskarżył ww. wyrok w całości i zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h, w zw. z art. 14b § 3 i 14c § 1 Ordynacji podatkowej, przez uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia wydanego w pierwszej instancji w wyniku błędnego uznania przez Sąd, że zasadne było wydanie interpretacji indywidualnej, ponieważ przedstawiony we wniosku ojej wydanie stan faktyczny stanowił wystarczającą podstawę do jego merytorycznego załatwienia, podczas gdy stan faktyczny podany przez stronę nie pozwalał na wydanie indywidualnej interpretacji, albowiem nie zawierał informacji niezbędnych do sformułowania hipotezy normy prawnej, której wyłożenia oczekiwał wnioskodawca, a przez to istniały podstawy do odmowy wszczęcia postępowania; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, przez uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia wydanego w pierwszej instancji z uwagi na błędne przyjęcie przez Sąd, że organ winien był żądać uzupełnienia stanu faktycznego celem uzyskania jego wyczerpującego przedstawienia, w sytuacji, gdy sposób przedstawienia stanu faktycznego, z góry określający, że pewnych informacji nie da się ustalić, powodował, że nie było możliwości ustalenia informacji niezbędnych dla wydania indywidualnej interpretacji w trybie dla tego przewidzianym; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h, w zw. z art. 14b § 1-3 Ordynacji podatkowej, przez uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia wydanego w pierwszej instancji w wyniku błędnego uznania przez Sąd, że sposób sformułowania stanu faktycznego i stanowiska wnioskodawcy pozwalały na wydanie indywidualnej interpretacji, gdy tymczasem wniosek sformułowany został w taki sposób, aby organ potwierdził zakładaną przez wnioskodawcę tezę, a nie prawidłowość zastosowanej wykładni przepisów prawa podatkowego; 4) art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez brak jasnego stanowiska Sądu, czy stan taktyczny wskazany we wniosku był wystarczający do wydania interpretacji, czy też jednak organ winien był skorzystać z możliwości jakie daje art. 169 Ordynacji podatkowej, co nie pozwala organowi na prawidłową realizację orzeczenia; 5) art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez niedostateczne wskazanie w uzasadnieniu wyroku merytorycznych podstaw, które zdaniem Sądu pozwalają na wydanie indywidualnej interpretacji w zakresie sformułowanego przez skarżącą wniosku, co uniemożliwia organowi ustosunkowanie się do stanowiska Sądu w tym zakresie. 2.2. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od skarżącej gminy na rzecz organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 2.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesionej przez pracownika skarżąca gmina wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw, dlatego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej i stosownie do art. 193 zd. drugie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – przedstawienie w odniesieniu do tych zarzutów motywów rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. Sąd nie naruszył bowiem podanych w zarzutach przepisów prawa w sposób przedstawiony w ich uzasadnieniu, który wymagałby uchylenia zaskarżonego wyroku. 3.2. Wspomnieć należy, że według art. 193 zdanie drugie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając na uwadze tę szczególną regulację w stosunku do art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając o oddaleniu skargi kasacyjnej, mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych zarzutów. 3.3. Rozpatrując niniejszą sprawę w granicach zarzutów sformułowanych w treści skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że jej istota sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w kontrolowanej sprawie na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego zostały spełnione przesłanki do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. W kontekście stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz treści zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko zaprezentowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. 3.4. W punkcie wyjścia należy przypomnieć, jaką funkcję w obrocie prawnym pełnić mają indywidualne interpretacje prawa podatkowego. W tym zaś zakresie nie ulega wątpliwości, że celem tej instytucji ma być uzyskanie przez rzeczywistego bądź potencjalnego podatnika pewności co do słuszności prezentowanego przezeń sposobu rozumienia oznaczonych przepisów prawa podatkowego, odniesionych - co niezmiernie istotne - do wyczerpująco przedstawionego stanu faktycznego. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej organ interpretacyjny, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie zaś do dyspozycji art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. W myśl § 3 tego artykułu, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z kolei interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można przy tym odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie, o czym stanowi art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej. W razie zaś negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej). Z powołanych regulacji prawnych dostatecznie jasno wynika, że na użytek postępowania, w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej, to wnioskodawca decyduje po pierwsze o tym jakich przepisów podatkowych interpretacji oczekuje, a po drugie o tym, jak - w kontekście zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego - umiejscawia te właśnie, wątpliwe ze swojego punktu widzenia przepisy podatkowe. W takich uwarunkowaniach zainteresowany wyraża następnie własne stanowisko w sprawie oceny prawnej stanu już zaistniałego lub przyszłego. Natomiast rolą organu, który wydaje interpretację indywidualną, jest jedynie "ocena stanowiska wnioskodawcy", czyli tego jak on w wątpliwym dla siebie zakresie kwalifikuje prawnie przedstawiony stan faktyczny/zdarzenie przyszłe. Innymi słowy, organ musi albo potwierdzić zasadność zapatrywań prawnych wnioskodawcy - jeśli ocenia je jako prawidłowe (i wtedy może nawet zaniechać prawnego uzasadnienia takiej oceny), albo negatywnie ocenić owe zapatrywania i wówczas podać w ich miejsce prawidłowe stanowisko wraz z jego uzasadnieniem prawnym. Jeśli z kolei organ podatkowy ma uzasadnione wątpliwości w zakresie przedstawionego stanu faktycznego lub stanowiska wnioskodawcy w zakresie oceny prawnej, a więc obejmujących dwa kluczowe zakresy wytyczone treścią art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, to powinien przed wydaniem interpretacji indywidualnej je usunąć w trybie do tego przewidzianym. Temu mianowicie celowi służy procedura przewidziana w art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, która ma zastosowanie w postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji poprzez odesłanie z art. 14h Ordynacji podatkowej. W tych okolicznościach należy zatem wezwać wnioskodawcę do zredagowania wniosku w sposób prawem wymagany, tj. poprzez jednoznaczne wskazanie co stanowi elementy składające się na "wyczerpująco przedstawiony zaistniały stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe", a co już jest "przedstawieniem własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego". Taki jest właściwy i jedyny etap postępowania odpowiedni dla usunięcia ewentualnych niejednoznaczności co do intencji podmiotu występującego z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. 3.5. Odnośnie funkcji gwarancyjnej interpretacji - jak zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji - przedstawiony we wniosku przez zainteresowanego stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne. Nieprawdziwe lub pomijające istotne okoliczności przedstawienie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) działało będzie na niekorzyść strony postępowania interpretacyjnego, nie tworząc ochrony prawnej z tytułu uzyskanej interpretacji. wnioskodawca formułując określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) decyduje o granicach rozpatrzenia sprawy z wniosku o wydanie interpretacji określonych przepisów prawa podatkowego. Skuteczność interpretacji uzależniona jest od tego, czy wszystkie elementy stanu faktycznego, będącego podstawą wydanej interpretacji wystąpią w przyszłości. Jeżeli w toku późniejszego postępowania podatkowego organy podatkowe ustalą stan faktyczny w sposób odmienny od tego, który stanowił stan faktyczny udzielonej uprzednio interpretacji prawa podatkowego, interpretacja ta, z powodu i w zakresie różnicy wymienionych stanów faktycznych, nie uzasadnia ochrony prawnej na podstawie art. 14k Ordynacji podatkowej (zob. wyrok NSA z 11 kwietnia 2017r. II FSK 738/15). 3.6. Odnosząc się natomiast do istoty regulacji zawartej w art. 165a Ordynacji podatkowej statuującej podstawy do odmowy wszczęcia postępowania wskazać należy, że zgonie z jednolitą linią orzeczniczą użyte w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej wyrażenie "nie może być wszczęte z innych przyczyn" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa, bądź poszczególne przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny ( por. wyrok NSA z 25 września 2019r., sygn. akt I FSK 1335/17). Przyjmuje się, że brak wyraźnego i zindywidualizowanego stanu faktycznego może być podstawą niedopuszczalności wszczęcia postępowania (por. wyrok NSA z 3 lutego 2021r. sygn. akt I FSK 1194/19). Przepisu tego (art. 165a Ordynacji podatkowej) nie należy interpretować rozszerzająco, co oznacza, że dopiero brak wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego (rozumianego jako zaistniały stan faktyczny czy też zdarzenie przyszłe), stanowiącego podstawę kwalifikacji prawnopodatkowej w ramach procesu wydawania interpretacji indywidualnej oznaczałby, że nie można zasadnie oczekiwać od organu podatkowego odpowiedzi na postawione pytania. 3.7. Odnosząc powyższe do realiów kontrolowanej sprawy w zakresie podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wystarczający do wydania interpretacji indywidualnej. Skarżąca gmina w sposób wystarczający przestawiła stan faktyczny dotyczący zwolnienia z opodatkowania nieruchomości nabytej nieodpłatnie, z mocy prawa w 1990r., jak również przedstawiła swoje własne stanowisko w sprawie w oparciu o przepisy art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10 a ustawy o podatku od towarów i usług. Zasadnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, że skarżąca gmina nie oczekiwała od organu interpretacji stanu faktycznego. Domagała się natomiast wyjaśnienia alternatywnie dwóch kwestii: 1) czy w przedstawionym stanie faktycznym, w odniesieniu do budynku który został wzniesiony dla celów działalności gospodarczej i był w ten sposób przez jakiś czas wykorzystywany, można twierdzić, że doszło do pierwszego zasiedlenia i do dostawy nieruchomości znajdzie zastosowanie zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt. 10 ustawy o podatku od towarów i usług? czy też 2) należy przyjąć, że skoro strona pytająca nabyła nieruchomość wraz z budynkiem w 1990r. i nabycie nastąpiło bez prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, przy czym gmina nie dokonywała żadnych ulepszeń dających prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, ani nie wykorzystywała budynku do jakichkolwiek celów, to dostawa może korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o podatku od towarów i usług? Powinnością organu interpretacyjnego było rozważenie każdego z pytań indywidualnie i ocena czy jest możliwa odpowiedź na tak postawione pytania. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że organ błędnie przyjął, że skoro wnioskodawca nie zna pełnej historii nieruchomości, a zatem nie przedstawił jej w stanie faktycznym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej to wydanie takiej interpretacji dotyczącej zastosowania zwolnienia w podatku od towarów i usług do dostawy nieruchomości – nie było możliwe. Organ nie wziął pod uwagę, że właśnie niepełna historia przedmiotowej nieruchomości stanowi istotny element istniejącego stanu rzeczy budzący u wnioskodawcy wątpliwość prawną, którą starał się rozwiać w drodze uzyskania interpretacji indywidualnej. Stanowisko przyjęte przez organ doprowadza do nieakceptowalnej konkluzji, że dla zaistniałych i przedstawionych we wniosku okoliczności nie ma możliwości wywiedzenia skutków prawnopodatkowych. Nie uznając za zasadną możliwość zastosowania art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej organ interpretacyjny powinien był przyjąć do oceny prawnej stan faktyczny przedstawiony we wniosku. Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z 6 maja 2016r. sygn. akt III SA/Wa 1168/15 opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji prawa wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i jego też obciążać będą ewentualne nieścisłości. Jeśli bowiem w toku postępowania podatkowego organy ustalą inny stan faktyczny od przedstawionego we wniosku o interpretację, wówczas uzyskana interpretacja nie spełni swojej funkcji ochronnej. Pogląd ten należy w pełni podzielić i uznać za własny. 3.8. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również zarzucanych w skardze kasacyjnej uchybień wymogom określonym w art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzut ten może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010r., II FPS 8/09, LEX nr 552012; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009r., II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia 28 września 2010r., I OSK 1605/09; z dnia 13 października 2010r., II FSK 1479/09). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Sąd pierwszej instancji jednoznacznie stwierdził, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku jest wystarczający do wydania interpretacji indywidualnej i swoje stanowisko należycie i trafnie uzasadnił w oparciu o przepisy prawa oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. 3.9. Z przedstawionych wyżej powodów zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego przez Sąd pierwszej instancji należało uznać za chybione. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania nie orzeczono z uwagi na brak ku temu podstaw faktycznych i prawnych (brak czynności, z którymi wiąże się zwrot kosztów, bowiem w sprawie reprezentował organ pracownik, który nie jest profesjonalnym pełnomocnikiem). Maja Chodacka Marek Olejnik Danuta Oleś del. sędzia WSA sędzia NSA sędzia NSA