III SA/Wa 2520/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Gurba, Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Monika Świercz (sprawozdawca), Protokolant referent Katarzyna Daniluk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi E. sp. j. z siedzibą w F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do czerwca 2015 r. oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez E. sp. j. (dalej "Skarżąca", "Spółka") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do czerwca 2015 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wszczął wobec Skarżącej postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2015 r. Postępowanie to (zakończone protokołem kontroli z dnia 5 października 2016 r.) wykazało, że Spółka uczestniczyła w łańcuchu podmiotów, których działalność sprowadzała się do wystawiania faktur VAT nieodzwierciedłających realnych transakcji - rzeczywistego przepływu towarów, wskutek czego doszło do ukrycia faktycznego przebiegu operacji handlowych, tj. rzeczywistego źródła pochodzenia towarów, od obrotu którymi nie został uiszczony należny podatek od towarów i usług. Ustalono, że w okresie od stycznia do czerwca 2015 r. Skarżąca zawyżyła podatek naliczony o kwoty (odpowiednio) 83.973,00 zł, 200.339,20 zł, 45.333 zł, 175.694,70 zł, 88.244,10 zł, 44.109,40 (łączna wartość podatku od towarów i usług wg faktur - 637.693,40 zł) odliczając bezpodstawnie podatek z faktur wystawionych przez H. sp. z o.o. oraz H. sp. z o.o. Zakwestionowane faktury dokumentowały nabycia rowerków dziecięcych o rozmiarze 12, 14, 16 i 18 cali. Mając na uwadze powyższe ustalenia decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił Spółce (z pominięciem zakwestionowanych faktur) zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do czerwca 2015 r. w kwotach odpowiednio: 115.994 zł, 328.404 zł, 122.683 zł, 281.357 zł, 185.632 zł i 95.090 zł. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie żądając uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w sprawie lub uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...]maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, iż istota sporu w sprawie sprowadza się do ustalenia charakteru i oceny prawnopodatkowych konsekwencji transakcji Spółki z H.i H.. Wyjaśnienia zatem wymaga, czy transakcje z tymi podmiotami miały rzeczywisty charakter, a wystawione faktury dokumentują czynności, które zostały dokonane z tymi podmiotami i czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur. Dalej organ podał, że na podstawie analizy dokumentów ustalono, że H. i H. nie prowadziły działalności gospodarczej, a faktury wystawione z użyciem danych należących do tych podmiotów stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Mimo bowiem prowadzonych działań organowi kontroli skarbowej nie udało się pozyskać jakichkolwiek wyjaśnień czy dowodów źródłowych, które potwierdzałyby sprzedaż oraz uprzednie nabycie towarów przez te podmioty. Organ wskazał, że w dniu 10 czerwca 2016 r. pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej w B. udali się pod adres rejestracyjny H. figurujący w Krajowym Rejestrze Sądowym – W. ul. T. i ustalili, że pod tym adresem mieści się tzw. "biuro wirtualne" prowadzone przez F. sp. z o.o. Według wyjaśnień pełnomocnika zarządu tej spółki – P. B., podmiot ten nie obsługuje H., bowiem umowa podnajmu z 28 stycznia 2014 r. została wypowiedziana przez wynajmującego (H.) w dniu 15 maja 2015 r. Okoliczności funkcjonowania H. są podobne do tych opisanych dla H.. H. także miała siedzibę w wirtualnym biurze. Jak ustalono pod adresem: W., ul. Z. funkcjonowała świadcząca usługi wirtualnego biura G. sp. z o.o. Z uzyskanych od pracownicy biura informacji wynika, że w siedzibie spółki nikt nigdy nie przebywał, a tym samym nie była prowadzona w tym miejscu działalność gospodarcza. Wymieniony adres służył spółce wyłącznie jako adres rejestrowy i korespondencyjny. W wyniku podjętych czynności ustalono także, że pod zgłoszonym przez H. w urzędzie skarbowym adresem miejsca prowadzenia rachunkowości (O. ul. G.) nie są przechowywane księgi podatkowe spółki. Pod wymienionym adresem znajduje się lokal mieszkalny, w którym w czasie dokonywanych czynności, nikogo nie zastano. Natomiast stwierdzono, że lokatorka mieszkania prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą G. sp. z o.o. z siedzibą w W.. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, iż kontrahenci Spółki to podmioty nieistniejące, a wystawione z użyciem ich danych faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Zdaniem organu odwoławczego, stanowiącego przedmiot odsprzedaży towaru Spółka nie nabyła i nie mogła nabyć od podmiotów wskazanych jako wystawcy faktur. Zeznania M. W., z którym nota bene Spółka kontaktowała się w kwestii transakcji z H. i H. jednoznacznie wskazują iż w procederze z udziałem S. N. i K. P. przedmiotem obrotu były faktury VAT, a nie opisane na nich rowery. W powyższych okolicznościach nie może być zatem wątpliwości co do tego, że w sprawie mamy do czynienia z nadużyciem prawa, polegającym na niezasadnym odliczeniu przez Skarżącą podatku naliczonego z faktur wystawionych przez H. i H.. Organ podał, że towary objęte procedurą tranzytu, wbrew składanym deklaracjom nie opuszczały terytorium Wspólnoty, ale usuwane spod dozoru celnego wprowadzane były do obrotu, bez uiszczenia należności celnych i podatkowych. Żeby zaś uwiarygodnić oraz zalegalizować pochodzenie towaru utworzono sieć powiązanych i zależnych podmiotów, których zadaniem było wytworzenie stosownej dokumentacji. W ocenie organu odwoławczego Spółka nie sprostała wymogowi dochowania należytej staranności przy wyborze kontrahentów. Jeżeli faktycznie dane rejestracyjne H. i H. były przez Spółkę weryfikowane (jak twierdzi J. G.) to już tylko na podstawie tak dokonanych ustaleń uwagę Skarżącej wzbudzić powinno dlaczego w kontaktach z obydwoma spółkami osobą reprezentującą te podmioty jest ta sama osoba, nie będąca jednocześnie umocowana w KRS do ich reprezentowania. Skarżąca winna oczekiwać w tym wglądzie stosowanych wyjaśnień i żądać przedłożenia dokumentów, z których wynikałoby umocowanie tej osoby do "reprezentowania" tych spółek (pełnomocnictwa, umowy). Takich działań nie podjęto. Co więcej wymagały tego okoliczności sprawy. Skoro, jak twierdzi J. G., aby zrealizować zamówienia Spółki, S. N. przyjechał do siedziby Spółki z K. P. i przedstawił go jako przedstawiciela, który zrealizuje zamówienia i skoro K. P. jako osobę kontaktową w sprawie transakcji wskazał M. W., to już to nakazywało zachowanie szczególnej ostrożności przy nawiązywaniu kontaktów i dokonywaniu transakcji. Powyższe oraz brak kontaktu osobistego ze spółkami przy jednoczesnym braku dokumentowania zdarzeń w formie pisemnej (zamówienia, umowy) świadczy co najmniej o tym, że prowadzenie działalności gospodarczej oparto na zasadzie daleko posuniętego zaufania wobec kontrahenta. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji lub zawieszenie postępowania do czasu wydania wyroku Sądu w sprawie karnej p-ko S. N., M. W., K. W., Z. P. i J. G. prowadzonej przez Prokuraturę Krajową Wydział Zamiejscowy w B., a po wydaniu wyroku w powyższej sprawie podjęcie postępowania i uchylenie decyzji jak powyżej, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 120, 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193 § 1, 3 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej "O.p."), poprzez (odpowiednio) naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, prezentowanie przez organ stanowiska stricte pro fiskalnego, uwzględnienie jedynie tych okoliczności, które przemawiały na niekorzyść Skarżącej (co miało wpływ na wynik postępowania), odmowę udostępnienia wglądu do materiału dowodowego, niedopuszczenie w toku postępowania wszystkich dowodów, o których przeprowadzenie wnioskowała Spółka, odmowę zebrania całego materiału dowodowego, nieuwzględnienie wszystkich wniosków dowodowych Skarżącej, stwierdzenie, że księgi podatkowe Spółki są nierzetelne i nie stanowią dowodu w sprawie; 2) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. poz. 1054 ze zm. – dalej "ustawa o VAT"), przez błędną wykładnię i zastosowanie; 3) art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, poprzez pozbawienie Skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu; 4) art. 17 (2) VI Dyrektywy (obecnie art. 168 dyrektywy 112) przyznającej prawo do odliczenia podatku naliczonego, jeżeli towary były wykorzystywane na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika; 5) art. 13 ust. 3 - 8 u.k.s. oraz błędne i dowolne ustalenie stanu faktycznego. W motywach uzasadnienia skargi na stronach 3 – 9 Skarżąca przytoczyła w całości treść odwołania, a następnie w polemice do obszernie cytowanych fragmentów skarżonej decyzji podniosła, że żaden przepis nie nakazywał i nie nakazuje przebywanie w siedzibie spółki osób związanych z jej funkcjonowaniem oraz że zebrany i opisany w decyzji materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że stanowiący przedmiot transakcji towar istniał (pochodził z importu organizowanego przez S. N.) oraz że został dostarczony Skarżącej, a wnioski organów podatkowych w tym względzie są sprzeczne i kuriozalne. Niezależnie od powyższego Spółka podniosła ponadto, że organy podatkowe obydwu instancji bezpodstawnie odmówiły jej pełnego wglądu w zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uniemożliwiając wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz że działały tendencyjnie i jednostronnie w celu udowodnienia z góry założonej tezy odmawiając przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Końcowo, za argumentacją odwołania i w odniesieniu do przedstawionego w skarżonej decyzji stanowiska Skarżąca utrzymała, że w sprawie przeprowadzono kontrolę podatkową bez stosownego upoważnienia do kontroli, co powoduje iż przeprowadzona w sprawie kontrola nie posiada cech legalności i w sposób rażący narusza przepisy Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: P.p.s.a.), stosownie do art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.). Takiego naruszenia przepisów w analizowanej sprawie Sąd nie dostrzegł. Istotą sporu w sprawie jest udzielenie odpowiedzi na pytania: - czy transakcje Spółki ze Spółkami H. i H. miały rzeczywisty charakter, a wystawione faktury dokumentują czynności, które zostały dokonane z tymi podmiotami; - czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur. Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły, że Spółka nie nabyła i nie mogła nabyć towaru stanowiącego przedmiot transakcji od podmiotów wskazanych jako wystawcy faktur. Dowody zgromadzone w aktach sprawy wskazują, że przedmiotem obrotu były faktury VAT, a nie opisane na nich rowery. Wskazani wyżej kontrahenci Skarżącej nie prowadzili rzeczywistej działalności gospodarczej, a wystawiane z użyciem ich danych faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Były to podmioty nieistniejące. O czym świadczy m.in. to, że: - adresy siedzib były adresami, w których mieściły się tylko "wirtualne biura" udostępniające tylko adresy jako adresy korespondencyjne i rejestrowe, - w trakcie trwania umowy najmu nikt ze spółek nie przebywał pod wskazanym adresem oraz nie była prowadzona pod tym adresem działalność gospodarcza, - pomimo podejmowanych przez organ działań nie udało się pozyskać jakichkolwiek wyjaśnień, czy dowodów źródłowych, które potwierdzałyby sprzedaż, lub uprzednie nabycie towarów przez te podmioty. Prezes Spółki H.- R. G., nie miał faktycznego wpływu na działalność spółki, był tylko figurantem. Przesłuchany wskazał na Pana M. W. jako osobę, która tę spółkę założyła i która faktycznie nią kierowała. Schemat funkcjonowania H. opisał szczegółowo w swoich wyjaśnieniach Pan M. W.(z którym Strona kontaktowała się w kwestii transakcji ze swoimi kontrahentami). Sąd podziela stanowisko organu, że jego zeznania, jednoznacznie wskazują, iż w procederze z udziałem Pana S. N. i K. P. przedmiotem obrotu były faktury VAT, a nie wskazane towary – zeznał on wprost, że: "handlowaliśmy fakturami na rowery". Zauważyć należy, że Panom: M. W., S. N. i K. W. Prokuratura postawiła zarzuty, z których wynika, że Usuwając spod dozoru celnego towary objęte procedurą tranzytu, bez zgłoszenia odprawy celnej i uiszczenia należności celnych i podatkowych wprowadzali na rynek rowery, a ich pochodzenie legalizowali za pomocą dokumentacji stworzonej przez podmioty działające w ramach przestępczej struktury. Spółka nie przedstawiła żadnych dokumentów związanych z dokonywanymi zamówieniami wyjaśniając, że ani przepisy o rachunkowości, ani przepisy innych ustaw nie obligują do przechowywania dokumentów potwierdzających zamówienia. W złożonych wyjaśnieniach Strona wskazała, że: nazwy zamawianych w Chinach rowerów były podawane w zamówieniu E. kierowanym do Dystrybutora, przy czym nie wyjaśniono jaki podmiot był "Dystrybutorem". Spółka nie posiada składanych zamówień na towary zarówno do chińskich, jak i polskich podmiotów; nie posiada także korespondencji mailowej związanej z obrotem towarowym hurtowni. Pan J. G. wyjaśnił, że Pan S. N., aby zrealizować zamówienia E. przyjechał do siedziby Spółki z Panem K. P. przedstawiając go jako przedstawiciela, który zrealizuje zamówienia. Pan K. P. poinformował z kolei, że osobą kontaktową w sprawie transakcji będzie Pan M. W.. Pan J. G. wyjaśnił przy tym, że nigdy nie był w siedzibie Spółek S. i H. i nie wie, czy ww. podmioty posiadały magazyny i czy zatrudniały pracowników (sprawdził jedynie, że są czynnymi podatnikami VAT oraz posiadają wpis w KRS i REGON). Pan M. W. był jedyną osobą, która kontaktowała się w sprawie transakcji (dostarczał oryginały faktur do siedziby E. w F.). Mając powyższe na uwadze Sąd podziela stanowisko organu, że Spółka uczestniczyła w łańcuchu podmiotów, których działalność sprowadzała się do wystawiania faktur VAT nieodzwierciedlających rzeczywistych transakcji – rzeczywistego przepływu towarów, wskutek czego doszło do ukrycia faktycznego przebiegu operacji gospodarczych, tj. rzeczywistego pochodzenia towarów, od obrotu którymi nie został uiszczony należny podatek VAT. W związku z powyższym zasadnie organy ustaliły, że w sprawie mamy do czynienia z nadużyciem prawa, polegającym na niezasadnym odliczeniu przez E. podatku naliczonego z faktur wystawionych przez Spółki H.i H.. Jak wskazały organy - towary objęte procedurą tranzytu, wbrew składanym deklaracjom nie opuszczały terytorium Wspólnoty, ale usuwane spod dozoru celnego wprowadzane były do obrotu, bez uiszczenia należności celnych i podatkowych. Żeby zaś uwiarygodnić oraz zalegalizować pochodzenie towaru utworzono sieć powiązanych i zależnych podmiotów, których zadaniem było wytworzenie stosownej dokumentacji. W odniesieniu do zarzutów Skarżącej w kwestii dochowania należytej staranności przy wyborze kontrahentów stwierdzić należy, że słusznie organ wskazał, iż uwagę Strony wzbudzić powinno przede wszystkim to, że w kontaktach z obydwoma spółkami osobą reprezentującą te podmioty jest ta sama osoba, nie będąca jednocześnie umocowana w KRS do ich reprezentowania. Strona powinna powziąć wątpliwości i zachować szczególną ostrożność w sytuacji, gdy żeby zrealizować zamówienia Skarżącej Pan S. N. przyjechał do siedziby Spółki z Panem K. P.i przedstawił go jako przedstawiciela, który zrealizuje zamówienia, a Pan K. P. jako osobę kontaktową w sprawie transakcji wskazał Pana M. W.. Przedstawiciele Spółki nie kontaktowali się osobiście ze swoimi kontrahentami, nie dokumentowano również przeprowadzanych transakcji w formie pisemnej (zamówienia, umowy), co jak prawidłowo wskazał organ świadczy co najmniej o tym, że prowadzenie działalności gospodarczej oparto na zasadzie daleko posuniętego zaufania wobec kontrahenta. Zauważyć należy również, że Panu J. G. Prokuratura Krajowa w dniu 26 października 2016 r. również postawiła zarzuty: - udziału z zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw skarbowych w postaci oszustw podatkowych polegających na uzyskaniu korzyści majątkowych z tytułu obniżenia należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony, ułatwianiu popełniania tych oszustw, wystawianiu nierzetelnych faktur sprzedaży oraz przestępstw poświadczenia w celu osiągnięcia korzyści majątkowej nieprawdy w dokumentach mających znaczenie prawne, której członkami byli S. N., K. P., M. W. i inni; - podawania nieprawdy w składanych do Urzędu Skarbowego deklaracjach VAT-7 za styczeń, luty, kwiecień, czerwiec i sierpień 2014 r. oraz okresy od stycznia do czerwca 2015 r. wykazując w nich wynikający z wystawionych w sposób nierzetelny faktur VAT zakup towarów w postaci rowerów m.in. od H. i H., co było podstawą obniżenia podatku od towarów i usług należnego o naliczony wynikający z tych faktur, w sytuacji, gdy transakcje takie nie miały miejsca, a sprzedawcą towarów były podmioty z Chin; - dokonywania przelewów na rachunki m.in. H. i H., tj. przekazywania pieniędzy pochodzących z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego polegającego na oszustwie podatkowym, tj. obniżeniu podatku należnego o podatek naliczony dokonanemu w oparciu o wystawione przez te spółki nierzetelne faktury VAT dotyczące sprzedaży E. towarów (rowerów) przy czym przelewów tych Pan J. G. dokonał tytułem zapłaty za wystawione przez ww. podmioty w sposób nierzetelny faktury. Pan J. G. przesłuchany w charakterze podejrzanego przyznał się do zarzucanych mu czynów, co również wskazuje na to, że miał on świadomość uczestnictwa w oszustwie podatkowym i godził się na proponowany mu przez S. N. oraz innych uczestników procederu schemat działania, w tym na przyjmowanie faktur dokumentujących rzekome dostawy rowerów i świadomie odliczał wynikający z nich podatek naliczony. Mając na uwadze powyższe Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) i art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT oraz art. 17 (2) VI Dyrektywy (obecnie art. 168 dyrektywy 112). Sąd zauważa, że prawo do obniżenia VAT należnego o naliczony przy zakupie towarów i usług nie jest prawem samoistnym, lecz ma charakter warunkowy - nie wynika z posiadania faktury, lecz zwiąże się z nabyciem towaru lub usługi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a nie czynności, które "wyreżyserowano" wyłącznie w celu wyłudzenia VAT w zorganizowanych łańcuchach dostaw. Faktura potwierdzająca uprawnienie do odliczenia VAT naliczonego musi zatem odzwierciedlać prawdziwy przebieg zdarzeń gospodarczych (por. wyroki: NSA z 20 maja 2008 r. sygn. akt I FSK 1029/07 oraz WSA w Warszawie w Warszawie z 17 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 247/14, dostępne na www.nsa.gov.pl). Dysponowanie przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z uprawnienia, który nie stanowi per se uprawnienia do odliczenia VAT, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy (por. wyroki NSA z 22 kwietnia 2015r. sygn. akt I FSK 326/14 i z 18 marca 2015r. sygn. akt I FSK 2185/13, dostępne na www.nsa.gov.pl). Okoliczność ta jest niezbędną przesłanką faktyczną warunkującą skorzystanie z prawa określonego w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, a fakt, czy między stronami wykazanymi na fakturze doszło do rzeczywistej operacji gospodarczej, podlega ocenie organów podatkowych, analizujących wiarygodność przedłożonych dokumentów i zgromadzonych w sprawie dowodów, czy też do obejścia przepisów prawa podatkowego. Z tych względów faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami, jest bezskuteczna prawnie. Z powyższych względów bez znaczenia jest fakt istnienia towaru w niniejszej sprawie. Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 120, 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193 § 1, 3 i 4 Ordynacji podatkowej, jak również art. 13 ust. 3 - 8 u.k.s. W szczególności Sąd nie uznał za zasadnych zarzutów dotyczących ograniczenia Skarżącej prawa do wglądu do zgromadzonego materiału dowodowego, jak również przeprowadzenia kontroli podatkowej bez stosownego upoważnienia. W tym zakresie Sąd podzielił stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji. Sąd nie znalazł podstaw do zawieszenie postępowania do czasu wydania wyroku Sądu w sprawie karnej przeciwko S. N., M. W., K. W., Z. P. i J. G. prowadzonej przez Prokuraturę Krajową. Z art. 125 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wynika fakultatywne prawo sądu w tym zakresie. Z uwagi na opisane wyżej okoliczności sprawy uzasadnione jest twierdzenie, że wydanie wyroku w ww. sprawie karnej, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Dlatego też z uwagi na zasadę szybkości postępowania, Sąd nie uznał za celowe wstrzymywanie biegu niniejszej sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 151 P.p.s.a Sąd skargę oddalił.