I SA/Gd 415/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 lipca 2018 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 2 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 roku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2018r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] 2017 r. odmawiającą R.K. (dalej: strona, skarżący) uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] 2013r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] 2012 r. określającą R.K. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. R.K. pismem z dnia 25 sierpnia 2016 r. wystąpił w trybie art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 201 ze zm.), zwanej dalej O.p., z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną, powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie C-418/14. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (działając jako organ pierwszej instancji) decyzją z dnia [...] 2017r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2013r. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji, po rozpatrzeniu którego decyzją z dnia [...] 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po przeanalizowaniu zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz mając na uwadze zaistniały w sprawie stan faktyczny i prawny, utrzymał decyzję wydaną w pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przywołał treść art. 240 § 1 pkt 11 O.p. i wskazał, że w sprawie brak było podstaw do wznowienia postępowania. Jak wynika z treści decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2013 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r., organ ten na podstawie art. 29 ust. 20 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2011r., nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej u.p.t.u., uznał się za związany ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2013 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] 2012 r. określającą R.K. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym od stycznia do grudnia 2008 r., w związku z brakiem oświadczeń faktycznych nabywców o przeznaczeniu oleju opałowego, a w konsekwencji niespełnieniem wymogu zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego do sprzedaży oleju opałowego, co ma bezpośredni wpływ na wysokość opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Przywołany przez stronę wyrok TSUE z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie C-418/14 odnosi się do oceny skutków niespełnienia wymogów formalnych przy składaniu oświadczeń o przeznaczeniu oleju na cele opałowe na możliwość pozbawienia podatnika prawa do zastosowania preferencyjnej stawki podatku akcyzowego. Tym samym wniosku płynące z treści tego orzeczenia wymagały rozważenia wpływu tego orzeczenia na ocenę skutków podatkowych w zakresie podatku akcyzowego. Z materiału dowodowego wynika, że Dyrektor Izby Celnej, decyzją z dnia [...] 2016 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2013 r. nr [...] w zakresie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. stwierdzając, że w sprawie nie zaistniała przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 11 O.p., bowiem powołany przez stronę wyrok TSUE z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie C-418/14 nie ma wpływu na treść tej decyzji. Powyższa decyzja z dnia [...] 2016 r. została utrzymana w mocy decyzją ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] 2017r. W decyzji tej stwierdzono, że przepis art. 89 ust. 14-16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (DZ.U. z 2009 r., nr 3, poz. 11 ze zm.), o którego zgodności z prawem unijnym orzekał TSUE, nie był podstawą prawną decyzji ostatecznej z dnia [...] 2013 r. Przedmiotem postępowania podatkowego nie była kwestia złożenia po terminie zestawienia oświadczeń, tylko niedopełnienie obowiązku uzyskania przez sprzedawcę kompletnych pod względem formalnym i materialnym oświadczeń o przeznaczeniu oleju na cele opałowe, co w konsekwencji wpłynęło na brak możliwości skorzystania z preferencyjnej stawki podatku akcyzowego. W wyniku przeprowadzonych czynności ustalono, że podatnik nie dochował warunków przewidzianych prawem i utracił możliwość korzystania z preferencyjnej stawki podatku akcyzowego, z uwagi na fakt, iż uzyskane przez niego oświadczenia o przeznaczeniu zakupionego oleju na cele opałowe posiadały istotne wady. Skoro nie można u nabywcy stwierdzić rzeczywistego przeznaczenia oleju trzeba stwierdzić, że dane zawarte w oświadczeniach były nierzetelne. Mając na uwadze odmowę uchylenia przez Dyrektora Izby Celnej (później Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...] 2013 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r., której ustalenia miały bezpośredni wpływ na wysokość podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz z uwagi na treść art. 29 ust. 20 ustawy o podatku od towarów i usług – organ stwierdził, że w sprawie niniejszej nie zachodziła przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Za bezzasadny uznał też organ zarzut naruszenia art. 245 § 1 pkt 3 lit. b O.p. Stwierdzenie nieistnienia przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 O.p. nakazuje wydanie orzeczenia opartego na art. 245 § 1 pkt 2 O.p. i wyklucza możliwość orzekania na podstawie art. 245 § 1 pkt 3 lit. b O.p. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję R.K. wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 233 § 1 pkt 1, art. 245 § 1 pkt 2, w zw. z art. 240 § 1 pkt 11, art. 122, art. 191, art. 287 § 1, art. 192, art. 243 § 2, art. 210 § 1 pkt 4-6, art. 210 § 4, art. 121 § 1, art. 214 O.p. oraz art. 70 § 1 O.p. W uzasadnieniu skargi wskazał, że wynik sprawy jest związany z rozstrzygnięciem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym o sygn. akt I FSK 1541/16 ze skargi o wznowienie postępowania w sprawie, w której został wydany prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2015r. o sygn. akt I FSK 2165/13 oddalający skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12.03.2013r. sygn. akt I SA/Gd 1025/12 oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...].2012r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007r. W sprawie I FSK 1541/16 NSA przedstawił do rozpoznania składowi siedmiu sędziów zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości. Rozstrzygając to zagadnienie NSA wydał w dniu 16 października 2017 r., sygn. akt I FPS 1/17 uchwałę, w której orzekł, że podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 272 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) może być orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wydane w trybie pytania prejudycjalnego, nawet jeżeli to orzeczenie nie zostało doręczone stronie wnoszącej skargę o wznowienie postępowania. Sprawa niniejsza dotyczy podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r., ale związana jest z wynikiem postępowań dotyczących podatku od towarów i usług za wcześniejsze okresy rozliczeniowe, w tym za 2007 rok. Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy we wznowionym postępowaniu podatkowym bezzasadnie nie wziął pod uwagę przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. Powołał się w tym zakresie na art. 245 § 1 pkt 3 O.p. W ocenie skarżącego, wyrok TSUE z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt C-418/14 miał wpływ na decyzję ostateczną z dnia 3 czerwca 2013 r., na co wskazuje wyrok NSA z dnia 14 września 2017 r. sygn. akt II FSK 2179/15. Wpływ ten jest oczywisty i wynika wprost z podstawy prawnej tej decyzji i jej uzasadnienia. W dalszej części skargi skarżący zarzucił organowi uchybienia przy gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego oraz sporządzenie nieprawidłowego uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Wyrażona w art. 128 O.p. zasada trwałości decyzji wskazuje, iż rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, stają się ostateczne. Jednak ustawodawca w wypadku zaistnienia pewnych okoliczności wyjątkowych dopuszcza przypadki, ich wzruszenia. Celowi temu służą tak zwane nadzwyczajne środki wzruszeń decyzji ostatecznych. Jednym z nich jest procedura wznowienia postępowania. Przesłanki umożliwiające wdrożenie tej procedury zostały wymienione w art. 240 § 1 O.p. Zgodnie z brzmieniem art. 240 § 1 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132 O.p., 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji, 8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny; 9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 11) orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją (od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania), jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą (przesłanki wznowienia) określoną w art. 240 O.p. Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadniczo wykładni i zastosowania art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że w sytuacji gdy TSUE swoim orzeczeniem dokona takiej wykładni prawa unijnego, z którego wynikać będzie, że krajowa regulacja oparta na interpretowanym przez Trybunał przepisie została wadliwie implementowana do krajowego porządku prawnego lub jej wykładnia na gruncie prawa krajowego jest wadliwa, orzeczenie to daje podstawę do wznowienia postępowania, jeżeli orzeczenie TSUE ma wpływ na treść wydanej decyzji, z uwagi właśnie na konieczność innego rozumienia podstawy prawnej tej decyzji, mającego wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W wyroku z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie C-418/14 TSUE orzekł, że "Dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, zmienioną dyrektywą Rady 2004/75/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że: - nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na podstawie których sprzedawcy paliw są zobowiązani do złożenia w wyznaczonym terminie miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców, według których nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych, oraz - sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na mocy których w braku złożenia takiego zestawienia w wyznaczonym terminie, do sprzedanego paliwa stosowana jest stawka podatku akcyzowego przewidziana dla paliw silnikowych, podczas gdy zostało stwierdzone, że przeznaczenie tego produktu do celów opałowych nie budzi wątpliwości". W cytowanym orzeczeniu TSUE stwierdził, że zestawienie oświadczeń nabywców było instrumentem kontrolnym, mającym na celu zapobieganie unikaniu opodatkowania i oszustwom podatkowym. Niemniej, przepis prawa krajowego taki jak art. 89 ust. 16 ustawy o podatku akcyzowym, na którego podstawie, w braku złożenia zestawienia oświadczeń nabywców w terminie stawka podatku akcyzowego przewidziana dla paliw silnikowych jest automatycznie stosowana do paliw do ogrzewania, mimo że, jak zostało stwierdzone w postępowaniu głównym, są one wykorzystywane jako paliwa do ogrzewania, narusza ogólną systematykę i cel dyrektywy 2003/96. W drugiej kolejności takie automatyczne stosowanie stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych w wypadku niedochowania obowiązku złożenia takiego zestawienia narusza zasadę proporcjonalności. Fakt zastosowania do paliw stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych ze względu na naruszenie nałożonego przez prawo krajowe obowiązku złożenia zestawienia oświadczeń nabywców w wyznaczonym terminie, jeżeli stwierdzono, iż nie ma wątpliwości co do przeznaczenia tych produktów do celów opałowych, wykracza poza to, co jest niezbędne w celu zapobiegania unikaniu opodatkowania i oszustwom podatkowym. TSUE wyjaśnił, że nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie ustanowiło sankcję za naruszenie obowiązku takiego jak polegający na złożeniu właściwym organom zestawienia oświadczeń nabywców sprzedanego paliwa. Kompetencja, jaką dysponuje państwo członkowskie do nałożenia takiej sankcji, powinna być wykonywana z poszanowaniem prawa Unii i jego zasad ogólnych, w tym zasady proporcjonalności. W celu dokonania oceny, czy owa sankcja jest zgodna z tą zasadą, sądy krajowe powinny brać pod uwagę w szczególności charakter i wagę naruszenia, którego ukaraniu służy ta sankcja, oraz sposób ustalania jej kwoty. Zastosowanie podstawowej stawki akcyzy do olejów opałowych sprzedanych do celów opałowych nie jest dopuszczalne w sytuacji, gdy mimo uchybień formalnych ustalono, że olej opałowy rzeczywiście został zużyty do celów zgodnych z przeznaczeniem. Powyższy wyrok Trybunału jest zbieżny z kształtującą się linią orzeczniczą TSUE, zgodnie z którą dla celów podatku akcyzowego istotne jest zużycie wyrobu zgodnie z jego przeznaczeniem (v. wyrok TSUE z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie C-355/14 Polichim-SS EOOD). Zdaniem Sądu prawidłowy jest pogląd organu, że powyższy wyrok nie miał wpływu na treść decyzji ostatecznej z dnia 3 czerwca 2013 r. wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług, bowiem decyzja ta nie została wydana na podstawie art. 89 ust. 14-16 ustawy o podatku akcyzowym, które były przedmiotem oceny TSUE, lecz na podstawie art. 29 ust. 20 u.p.t.u. Przywołany przepis stanowi, że w przypadku dostawy przez podatnika towaru podlegającego opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podstawą opodatkowania objęta jest również kwota tego podatku. Z brzmienia tej normy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że dla ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług w przypadku dostawy wyrobu akcyzowego, konieczne jest ustalenie wysokości podatku akcyzowego. Podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług powiększa się bowiem o określony dla danej dostawy podatek akcyzowy (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2010 r., I FSK 1904/09, z dnia 23 sierpnia 2012 r., I FSK 1677/11, dnia 23 sierpnia 2012 r., I FSK 1677/11). W sprawach dotyczących podatku od towarów i usług, w sytuacji opisanej w art. 29 ust. 20 u.p.t.u., wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie zobowiązania podatkowego w tym podatku uzależnione jest zatem od uprzedniego rozstrzygnięcia w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Wyrok TSUE w sprawie C-418/14, na który powołuje się skarżący, o tyle zatem ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie podatku od towarów i usług, o ile w sprawie dotyczącej podatku akcyzowego w wyniku wznowienia postępowania ustalony zostanie jego wpływ na treść decyzji w tej sprawie wydanej. Inaczej mówiąc, ponieważ organ podatkowy rozstrzygając w przedmiocie podatku od towarów i usług nie dokonuje samodzielnie ustaleń w zakresie podatku akcyzowego, ale związany jest decyzją wydaną w tym przedmiocie w odrębnym postępowaniu (w niniejszej sprawie chodzi tu o decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2013 r. nr [...]), to w konsekwencji nie dokonuje też oceny wpływu wyroku TSUE w sprawie C-418/14 na prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego w przedmiocie podatku akcyzowego, ale związany jest wynikiem postępowania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego podatku akcyzowego. To właśnie postępowanie wznowieniowe w sprawie podatku akcyzowego zmierza do weryfikacji ostatecznej decyzji wydanej w przedmiocie tego podatku, a zatem jego wynik, z uwagi na związek istniejący pomiędzy podatkiem akcyzowym a zobowiązaniem podatkowym w podatku od towarów i usług z tytułu dostawy wyrobu akcyzowego, ma wpływ na prawidłowe, merytoryczne rozstrzygnięcie spraw we wznowionych postępowaniach dotyczących podatku od towarów i usług. Jak wynika z akt sprawy, Dyrektor Izby Celnej, po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...] 2013 r. nr [...] w zakresie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. stwierdzając, że w sprawie nie zaistniała przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] 2017r., nr [...]. Skarga wniesiona przez R.K. na powyższą decyzję, została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 938/17. W wyroku tym Sąd podzielił stanowisko organu, że wyrok TSUE w sprawie C-418/14 nie miał wpływu na treść decyzji ostatecznej, bowiem postępowanie zakończone jej wydaniem nie dotyczyło kwestii złożenia zestawienia oświadczeń po terminie, a przedmiotem sporu było opodatkowanie sprzedaży oleju opałowego w związku z niedopełnieniem obowiązku uzyskania przez sprzedawcę kompletnych pod względem formalnym i materialnym oświadczeń o przeznaczeniu oleju na cele opałowe. Przedmiotowe postępowanie doprowadziło do ustalenia, że strona nie dochowała warunków przewidzianych prawem i utraciła możliwość skorzystania z preferencyjnej stawki podatkowej z uwagi na fakt, że uzyskane oświadczenia o przeznaczeniu zakupionego oleju na cele opałowe posiadały istotne wady. Skoro nie można u nabywcy stwierdzić rzeczywistego przeznaczenia oleju trzeba uznać, że dane zawarte w oświadczeniach były nierzetelne. Ponadto stwierdzono, iż sprzedaż oleju opałowego przez skarżącego dokonywana była z naruszeniem przepisów prawa. Skarżący nie dołożył należytej staranności przy odbieraniu od nabywców oleju opałowego oświadczeń o ich przeznaczeniu na cele opałowe. Skoro zatem nie został wypełniony warunek dla zastosowania preferencji podatkowej w postaci obniżonej stawki podatku akcyzowego (niepełne, niekompletne, nierzetelne oświadczenia), bezsprzecznym jest, iż skarżący nie mógł zastosować preferencyjnej stawki podatkowej. Biorąc zatem pod uwagę wyjaśniony wyżej związek istniejący pomiędzy podatkiem akcyzowym a zobowiązaniem podatkowym w podatku od towarów i usług z tytułu dostawy wyrobu akcyzowego, wynikający z art. 29 ust. 20 u.p.t.u., zasadnie organ podatkowy odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 3 czerwca 2016 r. wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 245 § 1 pkt 3 lit. b oraz art. 70 § 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie faktu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. Wskazany przepis stanowi, że organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118. Przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy organ podatkowy "stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1". Tymczasem w sprawie niniejszej istnienia takich przesłanek nie stwierdzono, w związku z czym przepis ten nie miał zastosowania. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 245 § 1 pkt 2 O.p., w myśl którego organ podatkowy odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1, co też miało miejsce w sprawie. Skarżący przytoczył obszerny fragment uzasadnienia wyroku NSA "z dnia 14.09.2017r., sygn. akt II FSK 2179/15". Na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl pod wskazaną datą i sygnaturą widnieje jednak inny wyrok – dotyczący innego skarżącego, innej podstawy prawnej wznowienia (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.) i niezawierający przytoczonego w skardze fragmentu. Nie jest zatem możliwe odniesienie się do argumentacji strony w tym punkcie. Można jedynie zaznaczyć, że z przytoczonego fragmentu uzasadnienia, niezależnie od tego w jakiej sprawie wyrok ten został wydany, nie wynika, aby miał ona wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. Wynik postępowania w sprawie ze skargi R.K. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt I FSK 2165/13 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. nie pozostaje w bezpośrednim związku ze sprawą niniejszą, dotyczącą innych okresów rozliczeniowych. Odnośnie zarzutu skargi, że organy podatkowe obydwu instancji nieprawidłowo gromadziły i oceniły materiał dowodowy znajdujący się w aktach wznowionego postępowania podatkowego, co stanowi naruszenie przepisów art. 122, art. 191, art. 187 § 1, art. 192 i art. 243 § 2 O.p., zarzut ten jest bezpodstawny. Postępowanie dowodowe przeprowadzone w postępowaniu "zwykłym" podlega w trybie wznowieniowym ocenie tylko w zakresie niezbędnym dla wskazanej przesłanki wznowieniowej. W zaskarżonej decyzji uczyniono to w sposób wystarczający. Sąd uznał także za niezasadne zarzuty wskazujące na naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 O.p., art. 121 i 124 O.p., art. 210 § 1 pkt 4-6 i § 4 O.p. Zaskarżona decyzja opiera się na wynikającej z jej uzasadnienia podstawie prawnej, a konstrukcja i zasady sporządzonego uzasadnienia są poprawne. Organ dopełnił też obowiązku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o przysługującym jej prawie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (k. 6 akt postępowania wznowieniowego II instancja). Reasumując, żaden z argumentów skargi nie podważył skutecznie zaskarżonej decyzji. Wobec tego na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) orzeczono o oddaleniu skargi.