III OSK 789/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Miasta Starogard Gdański od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 552/18 w sprawie ze skargi M.Z. na uchwałę Rady Miasta Starogard Gdański z dnia 29 listopada 2017 r., nr XLVII/471/2017 w przedmiocie określenia wysokości opłat za świadczenie publicznych przedszkoli i oddziałów przedszkolnych przy szkołach podstawowych prowadzonych przez gminę I. oddala skargę kasacyjną, II. zasądza od Gminy Miejskiej Starogard Gdański na rzecz M. Z. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 552/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę M. Z. i stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta Starogard Gdański z dnia 29 listopada 2017 r., nr XLVII/471/2017 w przedmiocie określenia wysokości opłat za świadczenie publicznych przedszkoli i oddziałów przedszkolnych przy szkołach podstawowych prowadzonych przez gminę. W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2017 r. poz. 2198) zwanej dalej w skrócie u.s.o., w związku z art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 59 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.o., bowiem zakres kompetencji prawodawczej rady gminy zawarty we wskazanych przepisach nie uprawnia tego organu do określania, że opłaty za wyżywienie dzieci w przedszkolu publicznym ustalane są w drodze umowy cywilno-prawnej zawartej pomiędzy dyrektorem przedszkola a rodzicem dziecka, ani do określania tej opłaty w sposób, który umożliwia ustalenie jej w wysokości przekraczającej wydatki poniesione na zakup artykułów żywnościowych przeznaczonych na przygotowanie posiłków. Podkreślono, że czynności odpłatnego żywienia uczniów i dzieci przedszkolnych w stołówkach nie są wykonywane na podstawie umów cywilnoprawnych. Zakres, tryb działania placówek oświatowych w tym obszarze, jak również wysokość pobieranych opłat za wykonywane czynności został ściśle uregulowany w przepisach oświatowych regulujących materię edukacji publicznej, tj. w przepisach o charakterze administracyjnoprawnym. Nie ma tu mowy o nawiązaniu stosunku cywilnoprawnego (umowy cywilnoprawnej) pomiędzy gminą, czy jej jednostką oświatową, a uczniem czy też jego rodzicem, opiekunem prawnym. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że opłaty uiszczane przez rodziców (opiekunów) dzieci przedszkolnych mają charakter daniny publicznoprawnej. Nie mogą one być dowolnie kształtowane przez uczestników stosunku prawnego, tak jak w przypadku umów cywilnoprawnych. Opłaty za wyżywienie dziecka w przedszkolu wynikają z regulacji stosunków publicznoprawnych, gdzie nie obowiązuje pełna swoboda umów i możliwość indywidualnego ustalenia ceny. Pobieranie przez samorządy spornych opłat publicznych należy uznać za wykonywanie władztwa publicznego, nie zaś świadczenia usług na podstawie umów cywilnoprawnych. Gmina przy realizacji opisywanych obowiązków nie ma swobody, jeżeli chodzi o kształtowanie wysokości opłat za tego rodzaju czynności, które to opłaty nie tylko wynikają z przepisów prawa, ale także tymi przepisami określona jest ich wysokość. Obowiązujące przepisy nadały pobieranej opłacie charakter symboliczny, nieekwiwalentny i ściśle regulowany przez przepisy prawa administracyjnego, co odróżnia ją od ceny. W ocenie Sądu również określony w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały sposób ustalania wysokości opłat za wyżywienie poprzez ich zróżnicowanie dla oddziałów zlokalizowanych w siedzibie placówki oraz poza nią narusza przywołane powyżej przepisy prawa. W obydwu rodzajach tychże placówek opłata za wyżywienie, stosownie do treści art. 106 ust. 4 P.o., powinna odpowiadać wydatkom ponoszonym na zakup artykułów żywnościowych przeznaczonych do przygotowania posiłków (jak to zostało określone w przedmiotowej uchwale wyłącznie odnośnie oddziałów zlokalizowanych w siedzibie placówki). Nie znajduje uzasadnienia ani oparcia w przytoczonych przepisach zawarte w przedmiotowej uchwale określenie, że dla oddziałów zlokalizowanych poza siedzibą placówki, opłata za wyżywienie dzieci "wynika z rozstrzygnięć ww. procedur zamówień publicznych". Zasadnie zarzucił skarżący, że wytyczne ustalania opłat za wyżywienie dzieci uczęszczających do oddziałów zlokalizowanych poza siedzibą przedszkola zostały wskazane bez podstawy prawnej. Podstawa ta wynika natomiast z treści art. 106 ust. 4 P.o. i organ nie ma kompetencji do modyfikowania zasad tamże określonych ani pobierania opłat innych niż opłaty ustalone zgodnie z art. 14 ust. 6 u.s.o. w związku z art. 106 ust. 4 P.o. (art. 14 ust. 8 u.s.o.). Ponadto zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały sformułowanie w zakresie ustalania opłat w oddziałach zlokalizowanych poza siedzibą placówki, dopuszcza przerzucenie w całości kosztów ponoszonych przez gminę w związku z żywieniem dzieci na rodziców. W przypadku, gdy przedszkole nie posiada własnej kuchni i korzysta z zapewnienia żywienia przez podmiot zewnętrzny, do ustalania wysokości opłat za wyżywienie dzieci również ma zastosowanie art. 106 ust. 4 P.o. Reasumując Sąd stwierdził, że wobec wykroczenia przez Radę Gminy poza ustawowe upoważnienie, zapis § 1 uchwały oraz treść jej uzasadnienia w sposób istotny naruszają prawo i wymagały wyeliminowania z obrotu prawnego. Z uwagi zaś na fakt, iż wyeliminowanie z obrotu prawnego § 1 uchwały spowodowałoby, że uchwała stałaby się niewykonalna, orzeczono o nieważności uchwały w całości. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Rada Miasta Starogard Gdański, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego: - art 14 ust. 5, 5a u.s.o., art. 106 ust. 3 P.o. przez błędna wykładnię i uznanie, że przedmiotowe przepisy określają charakter prawny należności z tytułu wyżywienia w przedszkolach jako należności publicznoprawnych i błędnego uznania, że ustalanie ich wysokości w drodze umowy cywilno-prawnej zawieranej pomiędzy dyrektorem przedszkola a rodzicem stanowi naruszenie ww. przepisów; - art 106 § 4 P.o. poprzez uznanie, że zapis § 4 ust. 4 uchwały umożliwia ponoszenia przez rodziców w całości kosztów związanych z wyżywieniem ich dzieci w oddziałach przedszkolnych przedszkola zlokalizowanych poza jego siedzibą w kwocie przewyższającej wydatki poniesione na zakup artykułów żywnościowych, które zostały przeznaczone na przygotowanie posiłków, podczas gdy przedmiotowy zapis jedynie określa sposób ustalenia opłaty. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. Z. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Sprawa ta podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną po wniesieniu skargi kasacyjnej zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej wyraziła zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Strona skarżąca kasacyjnie zaskarżyła naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 14 ust. 5 i ust. 6 u.s.o. oraz art. 106 ust. 3 P.o. poprzez nieprawidłowe uznanie, że powołane przepisy określają charakter prawny należności z tytułu wyżywienia w przedszkolach jako należności publicznoprawnych, a tym samych ich ustalenie w drodze umowy zawieranej między dyrektorem przedszkola a rodzicem stanowi naruszenie przytoczonych przepisów. Zarzut ten nie jest uzasadniony. Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 14 ust. 5 u.s.o. rada gminy miała obowiązek określenia wysokości opłat za korzystanie z wychowania przedszkolnego dzieci w wieku do lat 5 w prowadzonym przez gminę publicznym przedszkolu, oddziale przedszkolnym w publicznej szkole podstawowej w czasie przekraczającym wymiar zajęć określony w art. 13 ust. 1 pkt 2 P.o. oraz w innej publicznej innej formie wychowania przedszkolnego w czasie przekraczającym czas bezpłatnego nauczania, wychowania i opieki ustalony dla przedszkoli publicznych na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 P.o., a także mogła określić warunki częściowego lub całkowitego zwolnienia z ww. opłat. Zgodnie natomiast z art. 106 ust. 3 P.o. warunki korzystania ze stołówki szkolnej, w tym wysokość opłat za posiłki, ustala dyrektor szkoły w porozumieniu z organem prowadzącym szkołę. Powołane przepisy wprost wskazują, że to organ stanowiący gminy posiada kompetencję do ustalenia, w drodze uchwały, wysokość opłaty. Tym samym zawarte w § 1 uchwały Rady Miasta Starogard Gdański z dnia 29 listopada 2017 r. nr XLVII/471/2017 upoważnienie dla dyrektora przedszkola do ustalania opłaty za wyżywienie w drodze umowy cywilnoprawnej zawieranej z rodzicem (opiekunem prawnym) dziecka nie ma podstawy prawnej i wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego. Rada gminy zgodnie z upoważnieniem ustawowym wynikającym z art. 14 ust. 5 pkt 1 u.s.o. była uprawniona do ustalania wysokości opłat za świadczenia udzielane przez przedszkole publiczne w czasie przekraczającym wymiar bezpłatnych dla rodziców dzieci zajęć (o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2 P.o., tj. bezpłatne nauczanie, wychowanie i opiekę w czasie ustalonym przez organ prowadzący nie krótszym niż 5 godzin dziennie). Ani z art. 14 ust. 5 pkt 1 u.s.o., ani też z innej podstawy prawnej nie wynika, aby organ stanowiący gminy posiadał kompetencję do ustalania wysokości opłat za świadczenia udzielane przez publiczne przedszkole w drodze umowy cywilnoprawnej lub aby dopuszczalnym było upoważnienie kierowników gminnych jednostek organizacyjnych jakimi są przedszkola publiczne do zawierania umów w zakresie ustalania odpłatności za swoje usługi. Takie umowy nie dotyczyłyby korzystania z mienia gminy, ale odrębnego ustalania opłat za usługi. Określenie, że szczegółowy zakres realizowanych świadczeń oraz odpłatności, o których mowa w § 1 uchwały Rady Miasta Starogard Gdański z dnia 29 listopada 2017 r. nr XLVII/471/2017 określi umowa cywilnoprawna zawarta pomiędzy dyrektorem przedszkola a rodzicami (opiekunami prawnymi dziecka), wykracza poza ustawowe upoważnienie i stanowi naruszenie art. 7 oraz art. 94 Konstytucji RP określających zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa oraz ustanawiania przez organy samorządu terytorialnego aktów prawa miejscowego na podstawie upoważnień zawartych w ustawie. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu znana jest istniejąca rozbieżność orzecznictwa sądowego co do dopuszczalności zawierania umów przed 2018 r. w zakresie ustalania opłat za wyżywienie dzieci w przedszkolach. Przykładowo NSA w wyrokach z 9 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2297/13, opubl. w LEX nr 2119835 oraz z 23 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 240/13, opubl. w LEX nr 1603052 wyraził pogląd o braku podstaw do ustalania w uchwałach uprawnienia do regulowania tej materii w drodze umów cywilnoprawnych. Natomiast w wyrokach z dnia 31 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2544/13, opubl. w LEX nr 1991224 i z 8 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1809/13, opubl. w LEX nr 2347288 uznał, że treść uchwał zawierająca możliwość zawierania w tym zakresie umów stanowi nieistotne naruszenie prawa. Jednakże ww. poglądy wyrażane były w takich przypadkach, w których same uchwały określały szczegółowo zasady i wysokości opłat, a umowy zawierane między dyrektorami przedszkoli a rodzicami (opiekunami prawnymi) dzieci miały charakter wyłącznie techniczny, porządkujący i ułatwiający wzajemne rozliczanie się z rodzicami (opiekunami prawnymi). W tej zaś sprawie umowy objęte § 1 zaskarżonej uchwały nie miały charakteru porządkowego lub technicznego, ponieważ § 4 ust. 4 znowelizowanej na podstawie § 1 zaskarżonej uchwały wprost wskazywał, że opłata za wyżywienie dziecka ustalana jest odrębnie w każdym przedszkolu i jest określana w umowie cywilnoprawnej zawieranej pomiędzy dyrektorem przedszkola, a rodzicem (opiekunem prawnym). Tym samym powołany przepis uchwały nie określał jej wysokości, a wręcz przeciwnie wskazywał, że w każdym przedszkolu taka opłata może być inna i będzie ustalana na podstawie umowy. Tym samym nie można uznać, że umowy cywilnoprawnej zawierane na podstawie objętej zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji uchwałą miały charakter porządkujący i techniczny. Ponadto w orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, że gmina realizując zadania własne objęte art. 14 ust. 5 pkt 1, ust. 5a i ust. 5aa u.s.o. polegające na zapewnieniu opieki przedszkolnej w wymiarze przekraczającym 5 godzin dziennie także w zakresie wyżywienia dzieci w szkole i przedszkolu nie działa jako podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Wprawdzie usługi te mają charakter odpłatny, to z uwagi na specyficzny sposób ustalania odpłaty, pomijający szereg czynników z zasady cenotwórczych oraz możliwości zwolnienia od ponoszenia opłaty wykluczone jest uznanie, że taka opłata ma charakter umowny i prywatnoprawny status. Potwierdza to art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077), gdzie dochody pobierane przez samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw zaliczono do środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym (tak por. wyroki NSA: z 9 czerwca 2017 r. sygn. akt I FSK 1271/15; z 14 grudnia 2017 r. sygn. akt I FSK 2196/15; z 18 lipca 2019 r. sygn. akt I FSK 1546/17; z 19 października 2019 r. sygn. akt I FSK 1298/17; z 25 sierpnia 2020 r. sygn. akt I FSK 814/18; z 27 sierpnia 2020 r. sygn. akt I FSK 834/18; z 31 sierpnia 2020 r. sygn. akt I FSK 655/18; z 28 września 2020 r. sygn. akt I FSK 997/18; z 15 października 2020 r. sygn. akt I FSK 1530/18; z 19 listopada 2020 r. sygn. akt I FSK 15/19; z 26 listopada 2020 r. sygn. akt I FSK 180/19; z 3 grudnia 2020 r. sygn. akt I FSK 370/19; z 18 grudnia 2020 r. sygn. akt I FSK 2170/18; z 28 kwietnia 2021 r. sygn. akt I FSK 1208/18). Zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 14 ust. 5a u.s.o. jest także niezasadny. Zgodnie z tym przepisem wysokość opłaty za korzystanie z wychowania przedszkolnego dzieci w wieku do lat 5 w prowadzonym przez gminę publicznym przedszkolu, oddziale przedszkolnym w publicznej szkole podstawowej lub w innej publicznej formie wychowania przedszkolnego w czasie ustalonym przez organ prowadzący, nie krótszym niż 5 godzin dziennie nie może być wyższa niż 1 zł za godzinę. Ustalenie tej opłaty nie było objęte zaskarżoną uchwałą, a tym samym Sąd pierwszej instancji stwierdzając nieważność uchwały z dnia 29 listopada 2017 r. nr XLVII/471/2017 nie unieważnił § 4 ust. 1 nowelizowanej uchwały Rady Miasta Starogard Gdański nr XXXV/338/2016 z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie określenia wysokości opłat za świadczenia publicznych przedszkoli i oddziałów przedszkolnych przy szkołach podstawowych prowadzonych przez Gminę Miejską Starogard Gdański (Dz. Urzęd. Woj. Pomor. z 2017 r. poz. 317, z późn. zm.) Sąd pierwszej instancji nie dokonał także błędnej wykładni art. 106 ust. 3 P.o. Zgodnie z tym przepisem warunki korzystania ze stołówki szkolnej, w tym wysokość opłat za posiłki ustala dyrektor szkoły w porozumieniu z organem prowadzącym szkołę. Oznacza to, że wysokość opłat za posiłki nie jest ustalana w drodze umowy zawieranej między dyrektorem przedszkola a rodzicem (opiekunem prawnym) dziecka, ale ustala ją dyrektor w porozumieniu z organem prowadzącym szkołę. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał także błędnej wykładni art. 106 ust. 4 P.o. poprzez uznanie, że znowelizowany § 4 ust. 4 uchwały Rady Miasta Starogard Gdański nr XXXV/338/2016 z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie określenia wysokości opłat za świadczenia publicznych przedszkoli i oddziałów przedszkolnych przy szkołach podstawowych prowadzonych przez Gminę Miejską Starogard Gdański umożliwiał ponoszenie przez rodziców całości kosztów związanych z wyżywieniem ich dzieci w oddziałach przedszkolna zlokalizowanych poza jego siedzibą w kwocie przewyższającej wydatki poniesione na zakup artykułów żywnościowych przeznaczonych na przygotowanie posiłków, podczas gdy § 4 ust. 4 ww. uchwały jedynie określał sposób ustalenia opłaty. Ustosunkowując się do tego zarzutu należy stwierdzić, że zgodnie z art. 106 ust. 4 P.o. do opłat wnoszonych za korzystanie przez uczniów z posiłku w stołówce szkolnej - w wysokości ustalonej między dyrektorem przedszkola a organem prowadzącym - nie wlicza się wynagrodzeń pracowników i składek naliczanych od tych wynagrodzeń oraz kosztów utrzymania stołówki. Natomiast § 4 ust. 4 ww. uchwały stanowił, że opłata w wysokości 1 zł za każdą godzinę pobytu dziecka w przedszkolu w zakresie przekraczającym wymiar 5 godzin dziennie nie obejmuje kosztów wyżywienia. Opłata za wyżywienie dziecka ustalana jest odrębnie w każdym przedszkolu i jest określana w umowie cywilno-prawnej zawieranej pomiędzy dyrektorem przedszkola, a rodzicem (opiekunem prawnym). Tym samym powołany § 4 ust. 4 ww. uchwały nie określał żadnych zasad ustalania wysokości opłaty za wyżywienie poza obowiązkiem respektowania wymogów wynikających z art. 106 ust. 4 P.o. Trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że unieważniona uchwała nie określała także zasad ustalania wysokości opłat za wyżywienie i nie gwarantowała takiego ustalania tych opłat w drodze umowy, które zakładałyby ich komercyjnych (nastawiony na zysk) charakter. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji wskazał na orzecznictwo sądowe zgodnie z którym wysokość opłat za korzystanie ze stołówki zorganizowanej w przedszkolu powinno być ustalane przez radę gminy jako równowartość surowców wykorzystywanych do ich przygotowania. Pozostałe zaś koszty powinny obciążać organ prowadzący przedszkole publiczne. § 1 unieważnionej uchwały nowelizujący § 4 ust. 4 uchwały Rady Miasta Starogard Gdański nr XXXV/338/2016 z dnia 28 grudnia 2016 r. pozwalał na ustalenie wysokości opłaty za wyżywienie także w zakresie obejmującym np. koszt dowożenia posiłków do oddziału przedszkola. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieuzasadnione, to Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła tę skargę obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. W tej sprawie należało od Gminy Miejskiej Starogard Gdański zasądzić na rzecz M. Z. kwotę 240 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Koszty te obejmują kwotę 240 złotych zawierającą wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).