I OSK 161/19

P O S T A N O W I E N I E Dnia 13 lutego 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 808/18 w sprawie ze skargi J. K. na akt Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 808/18 (dalej postanowienia z 30 sierpnia 2018 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi J. K. na akt Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu: 1. skargę odrzucił, 2. zwrócił skarżącemu J. K. kwotę 300 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Sąd I instancji wskazał, że dnia [...] listopada 2017 r. Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w [...] zatwierdził, na podstawie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm., dalej prd) i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2017 r., poz. 784, dalej rozporządzenie z 2003 r.) stałą organizację ruchu w związku z wprowadzeniem oznakowania B-35 tabliczka T-0 w ciągu ul. [...] od ul. [...] do ul. [...] w [...]. J. K. (dalej skarżący) pismem z 18 kwietnia 2018 r. wezwał Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w [...] (dalej Dyrektor Zarządu) do usunięcia naruszenia prawa. Dyrektor Zarządu pismem z 16 maja 2018 r. odmówił uchylenia swojej czynności [k. 17-21, 23-24 akt sądowych]. J. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wskazał, że zaskarżony akt narusza jego interes prawny. Podniósł, że umiejscowienie przedmiotowego znaku jest dla niego krzywdzące, gdyż oznaczenie to utrudnia prawidłowe funkcjonowanie przedsiębiorstwa skarżącego, powodując uciążliwości dla skarżącego i jego klientów [k. 2-8 akt sądowych]. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ppsa. W tej sprawie - w ocenie organu - skarżący nie wykazał, że przedmiotowy akt narusza jego interes prawny [k. 28-34 akt sądowych]. Zgodnie z tezą uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26.6.2014 r. l OPS 14/13, ONSAiWSA 2015/1/2 (dalej uchwała l OPS 14/13) zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003 r. Nr 177, poz. 1729) jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ppsa. Prawo do zaskarżenia takiego aktu opiera się na przesłankach wynikających z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm., dalej usg). Prawo do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na przedmiotowy akt stanowiący zarządzenie zatwierdzające organizację ruchu służy każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały takim zarządzeniem naruszone. Do rozważenia pozostaje zatem kwestia legitymacji czynnej skarżącego, co wymaga ustalenia, czy będący przedmiotem skargi akt narusza jego prawem chroniony interes lub uprawnienie. Przechodząc do oceny naruszenia zaskarżonym aktem z [...] listopada 2017 r. nr [...], zatwierdzającym stałą organizację ruchu w związku z wprowadzeniem oznakowania B-35 tabliczka T-0 w ciągu ul. [...] od ul. [...] do ul. [...] w [...], Sąd I instancji podniósł, że w pierwszej kolejności skarżący winien wykazać, że zaskarżony akt naruszył interes prawny skarżącego lub obowiązek skarżącego chroniony odrębnymi przepisami prawa. Sąd w tej sprawie doszedł do przekonania, że w tej sprawie takiego naruszenia nie było. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, to na skarżącym przede wszystkim spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, a nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnosząc skargę w trybie art. 101 ust. 1 usg skarżący musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżonym zarządzeniem polegający na tym, że zarządzenie to narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok Sądu Najwyższego z 7.3.2003 r. III RN 42/02, OSNP 2004/7/114; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 9.9.2004 r. II SA/Bk 364/04, Lex 173736; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12.10.2009 r. II SA/Kr 528/09; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 11.4. 2016 r. II SA/Sz 1518/15, Lex 2024275). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, stąd w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (wyrok NSA z: 4.2.2005 r. OSK 1563/04, Lex 171196; 22.2.2006 r. II OSK 1127/05, Lex 194894). Warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 usg jest wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego, a interes ten winien być bezpośredni i realny (wyrok NSA z: 23.11.2005 r. l OSK 715/05, Lex 192482; 4.9.2001 r. II SA 1410/01, Lex 53376; postanowienie NSA z 9.11.1995 r. II SA 1933/95, ONSA 1996/4/170; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 4 maja 2006 r.: II SA/Bk 764/06 i II SA/Bk 763/05). Skarga wnoszona na podstawie art. 101 ust. 1 usg nie jest skargą powszechną i nie może skutecznie wnieść na tej podstawie skargi każdy mieszkaniec gminy. Skarżący swój interes prawny wywodzi z tego, że ustawiony znak utrudnia prawidłowe funkcjonowanie przedsiębiorstwa skarżącego i powoduje uciążliwości skarżącego i jego klientów. W ocenie Sądu I instancji wskazywana przez skarżącego argumentacja nie stanowi chronionego prawem interesu prawnego. Sam fakt poruszania się po drodze publicznej kierowcy nie kreuje dla takiej osoby interesu prawnego polegającego na prawie do domagania się pozostawienia na drodze miejsc z prawem do parkowania. Ulica [...] w [...] jest drogą gminną publiczną i tym samym może być wykorzystywana przez nieograniczony krąg użytkowników takiej drogi. Bez wątpienia znak B-35 spowoduje ograniczenie miejsc do parkowania w ciągu ul. [...] w [...]. Tym niemniej żaden przepis prawa nie gwarantuje skarżącemu ani jego klientom prawa do parkowania na ul. [...]. Z żadnej wskazanej przez skarżącego okoliczności nie wynika, by dotyczyła ona interesu indywidualnego skarżącego, opartego na normie prawa materialnego kształtującej jego sytuację prawną. Sąd I instancji w okolicznościach niniejszej sprawy nie dostrzegł, by zaskarżony akt dotyczący organizacji ruchu na ul. [...] ingerował w uprawnienia skarżącego, albo nakładał lub modyfikował jakiekolwiek obowiązki, a tym samym, by w sposób bezpośredni, konkretny i realny - naruszał jego interes prawny. Analizując podnoszone przez skarżącego okoliczności można co najwyżej mówić o interesie fatycznym polegającym na tym, że traci on i jego klienci możliwość postoju pojazdem na odcinku ul. [...] w [...]. Taki interes skarżącego, dotyczący możliwości postoju, nie ma żadnego wsparcia ustawowego, stanowi tylko jego interes faktyczny, który nie jest chroniony w oparciu o art. 101 ust. 1 usg. Opisane przez skarżącego okoliczności nie mogły być uznane jako nabycie przez skarżącego jego własnego, indywidualnego interesu prawnego chronionego normą prawną wynikającą z przepisu powszechnie obowiązującego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 11.6.2015 r. III SA/Po 1796/14, Lex 1758517 stwierdził, że nawet taksówkarz prowadzący działalność gospodarczą polegającą na zarobkowym przewozie osób nie posiada swojego interesu prawnego w zaskarżeniu takiej organizacji ruchu, w wyniku której nastąpiło ograniczenie miejsc zatrzymywania się pojazdów na drogach publicznych. Sąd w tym składzie podzielił ten kierunek wykładni. Skoro sam skarżący skutecznie nie wykazał naruszenia swojego interesu prawnego lub uprawnienia, ani też Sąd nie stwierdził zaistnienia po stronie skarżącego jego własnego chronionego interesu prawnego lub prawa, które zostałoby naruszone zaskarżonym aktem - to skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ppsa w związku z art. 101 ust. 1 usg skargę odrzucił, a o zwrocie wpisu orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa. Od postanowienia z 30 sierpnia 2018 r. skargę kasacyjną wywiódł J. K., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą J. K. [...], reprezentowany przez r. pr. W. K. Skarżący kasacyjnie w całości zaskarżył w/w postanowienie, zarzucając mu naruszenie: I. prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa): a) art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018, poz. 994 ze zm.) - przez błędną wykładnię na podstawie której przyjęto, że wskazanie przez Skarżącego, że zaskarżony akt Organu narusza jego prawa, przez ograniczenie działalności gospodarczej, uniemożliwienie wykonywania działalności gospodarczej na równych zasadach, ma charakter dyskryminujący przedsiębiorcę, a także stanowi ograniczenie prawa własności nieruchomości - nie stanowi podstaw do poczynienia ustaleń o jego interesie prawnym do zaskarżenia przedmiotowego aktu zatwierdzenia stałej organizacji ruchu, podczas gdy zgodnie z wykładnią przyjętą w zakresie rozumienia interesu prawnego przyjąć należy, że Sąd jest władny oceniać go w świetle wszystkich ujawnionych w sprawie okoliczności, z uwzględnieniem związku między aktem a naruszeniem indywidualnej sytuacji prawnej, a także wywodzić ten interes prawny zarówno z norm materialnego prawa administracyjnego jak i norm materialnego prawa cywilnego; b) naruszenie art. 140 i art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z "2018 r., [poz. 1025]", dalej kc) oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. 1997 r. nr 78, poz. 483 ze zm., dalej Konstytucja), przez błędne zastosowanie - brak zastosowania tego przepisu i niewyprowadzenie z niego indywidualnego, bezpośredniego, realnego, konkretnego, opartego na normie prawnej interesu Skarżącego (który został naruszony), mimo że, nieruchomość, której właścicielem jest Skarżący (i na której prowadzi swoją działalność) sąsiaduje z nieruchomością, której dotyczy zatwierdzona stała organizacja ruchu, a dokonane zatwierdzenie stanowi ograniczenie prawa własności nieruchomości Skarżącego; c) art. 2 w zw. z art. 22 w zw. z art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, przez błędne zastosowanie - brak zastosowania tego przepisu i niewyprowadzenie z niego indywidualnego, bezpośredniego, realnego, konkretnego, opartego na normie prawnej interesu Skarżącego (który został naruszony), mimo że zatwierdzona stała organizacja ruchu ogranicza działalność gospodarczą Skarżącego i ma charakter dyskryminujący go; d) art. 6 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 obowiązującej w dniu zatwierdzenia stałej organizacji ruchu - ustawy z dnia 2 iipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2017 r., poz. 2168 ze zm.), obecnie - art. 2 w zw. z art. 8 w zw. z art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r., poz. 646) przez błędne zastosowanie - brak zastosowania tego przepisu i niewyprowadzenie z niego indywidualnego, bezpośredniego, realnego, konkretnego, opartego na normie prawnej interesu Skarżącego (który został naruszony), mimo że, zatwierdzona stała organizacja ruchu uniemożliwia Skarżącemu wykonywanie działalności gospodarczej na równych zasadach. II. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa): a) art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ppsa przejawiające się w tym, że Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutów zawartych w skardze pomijając obowiązek wynikający ze wskazanych wyżej przepisów, ograniczając się wyłącznie do blankietowego i ogólnego twierdzenia o braku interesu prawnego Skarżącego (który to interes został naruszony); b) art. 151 w zw. z art. 147 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 5a ppsa w zw. z art 101 ust 1 usg - przez bezpodstawne odrzucenia skargi, w sytuacji gdy istniały podstawy do jej rozpatrzenia oraz uwzględnienia i stwierdzenia nieważności aktu zatwierdzenia stałej organizacji ruchu, wydanego przez Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w [...] w dniu [...] listopada 2017 r., z powodu naruszenia interesu prawnego Skarżącego, a także naruszenia art. 10 ust. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1-5 w zw. z § 8 ust 5 pkt 1, ust. 6 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. z 2017, poz. 784), a także § 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 rozporządzenia w sprawie zarządzania ruchem. Skarżący kasacyjnie wniósł uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji (k. 53-58 akt sądowych). Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w [...], reprezentowany przez r. pr. K. K., w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych (k. 66-68 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie odrzucające skargę kasacyjną, podjęte na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ppsa w związku z art. 101 ust. 1 usg. Zatem przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu ze skargi kasacyjnej są wyłącznie zarzuty w zakresie art. 58 § 1 pkt 5a ppsa w związku z art. 101 ust. 1 usg. Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 ppsa, jednak podniesione w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania są przede wszystkim pochodną zarzutu naruszenia prawa materialnego, stąd ocena zarzutów naruszenia prawa materialnego determinuje w niniejszej sprawie ocenę zarzutów procesowych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, skargę kasacyjna za zasadną, lecz nie podzielił wszystkich sformułowanych w niej zarzutów. Zasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. W doktrynie trafnie wskazuje się, że granice swobody korzystania z rzeczy własnej, a w konsekwencji także granice ochrony prawa własności, nie mogą być utożsamiane z ograniczeniami rzeczywistymi, ustanowionymi na rzecz konkretnie oznaczonych osób trzecich, takimi jak: służebności, najem czy dzierżawa. Ich celem i sensem jest ustalenie jedynie, w interesie ogólnym, granic swobodnego korzystania z rzeczy własnej. Przykładem takich ograniczeń mogą być przepisy kc nakazujące uwzględnienie zasad współżycia społecznego przy wykonywaniu prawa własności,.., niektóre przepisy o ochronie środowiska, o ochronie przyrody, o planowaniu przestrzennym, prawa budowlanego, prawa wodnego,..., prawa telekomunikacyjnego i inne (G. Rudnicki, J. Rudnicka, S. Rudnicki, Kodeks cywilny. Komentarz. Własność i inne prawa rzeczowe. T. II, Wolters Kluwer 2016, s. 51-52, uw. 3; przykładowo - s.59, uw. 5). Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 17 stycznia 2018 r., I OSK 1722/17, cbosa, w świetle którego art. 140 Kodeksu cywilnego może być źródłem interesu prawnego dla właściciela nieruchomości leżącej przy drodze, na której zmieniono organizację ruchu w taki sposób, że zmiany te będą negatywnie wpływać na dostęp do nieruchomości. W niniejszej sprawie - co wynika z oświadczenia zawartego na s. 6 skargi kasacyjnej - skarżący kasacyjnie jest właścicielem nieruchomości, która sąsiaduje z obszarem, dla którego zatwierdzono organizację ruchu. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie podważa oświadczenia zawartego w skardze kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie jest zainteresowany, by organizacja ruchu odpowiadała jego interesom, zwłaszcza, że na przedmiotowej nieruchomości wykonuje działalność gospodarczą. Sąd I instancji wprost stwierdza, że "bez wątpienia znak B-35 spowoduje ograniczenie miejsc do parkowania w ciągu ul. [...] w [...]" (s. 5 uzasadnienia). Sytuacja ta rzutuje zatem na prawa właścicielskie skarżącego kasacyjnie. Tym samym zostaje spełniona przesłanka z art. 101 ust. 1 usg, tzn. naruszenie interesu prawnego skarżącego kasacyjnie. Z powyższego wynika, że uzasadnione były zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pkt 5a ppsa w zw. z art 101 ust 1 usg. Już tylko z tego powodu zaskarżone postanowienie należało uchylić. Nieusprawiedliwiony okazał się zarzut naruszenia art. 144 kc. Art. 144 kc reguluje zakres wykonywania prawa własności. Prawo własności nie jest prawem absolutnym i doznaje ograniczeń np. przez wzgląd na nieruchomości sąsiednie (zakaz immisji, uchwała SN z 21.3.1984 r. III CZP 4/84, OSNC 1984/10/171). W niniejszej sprawie nie chodzi jednak o stosunki cywilnoprawne, w których fizyczne władztwo nad nieruchomością wpływa na zakłóceniu korzystania z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę, lecz o akt z zakresu administracji publicznej, określający organizację ruchu, który wpływa na sposób korzystania z nieruchomości, której właścicielem jest – według jego deklaracji - skarżący (uchwała I OPS 14/13). Nieusprawiedliwiony był zarzut naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ppsa. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia mogłaby stanowić przedmiot skutecznego zarzutu w sytuacji, gdy uzasadnienie byłoby sporządzone w taki sposób, że niemożliwa byłaby kontrola instancyjna zaskarżonego postanowienia. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie NSA uzasadnienie postanowienia z 30 sierpnia 2018 r. zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 ppsa. Sąd spełnił również wymóg przewidziany w art. 134 § 1. Fakt, że nie podzielił argumentacji zawartej w skardze nie przesądza o tym, że nie rozstrzygnął w granicach danej sprawy. Sąd przeprowadza własne rozumowanie, które może odbiegać od poglądów strony. Zauważyć należy, że w treści skargi skarżący kasacyjnie nie postawił zarzutu niedostrzeżenia przez organ źródła interesu prawnego skarżącego kasacyjnie w normach chroniących prawo własności. WSA odniósł się natomiast do gospodarczego wykorzystywania nieruchomości przez skarżącego kasacyjnie (s. 11 skargi kasacyjnej, k. 2-8, 40-45 akt sądowych). Pozostałe zarzuty, z uwagi na konieczność zbadania legitymacji czynnej do wywiedzenia przedmiotowej skargi, okazały się przedwczesne. Zagadnienia te mogą być przedmiotem badania Sądu I instancji podczas merytorycznego badania skargi. Uchylenie zaskarżonego postanowienia ma tylko ten skutek, że przesądza, że zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 101 ust. 1 usg. Skarga skarżącego kasacyjnie winna być zatem rozpoznana merytorycznie. Podkreślić należy, że otwartym pozostaje, czy wprowadzone zmiany w organizacji ruchu były zasadne w świetle prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Brak jest podstaw prawnych do orzekania o kosztach postępowania kasacyjnego na tym etapie postępowania.