VI SA/Wa 1848/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi [...]Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę w całości Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Urząd Patentowy RP, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2015 r. sprawy z wniosku S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] przeciwko G. sp. z o.o. S.K. z siedzibą w [...] o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Prowadnik górny drzwi przesuwnych" nr [...], na podstawie art.89 ust. 1 w związku z art. 117 ust. 1 oraz art. 102 i art. 104 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410), a także art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej orzekł o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Prowadnik górny drzwi przesuwnych" nr [...] i kosztach postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ wyjaśnił, że w dniu 25 czerwca 2014 r. S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] wystąpiła do Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Prowadnik górny drzwi przesuwnych" nr [...] udzielonego w dniu 27 marca 2013 r. na rzecz G. sp. z o.o. S.K. z siedzibą w [...], z pierwszeństwem od dnia 19 lutego 2013 r. Jako podstawą swojego żądania wnoszący sprzeciw wskazał przepisy art. 102, art.103, art. 104, a także art. 117 ust.2 ustawy Prawo własności przemysłowej podnosząc zarówno zarzut braku nowości jak i braku indywidualnego charakteru w stosunku do spornego wzoru, a także, że używanie spornego wzoru narusza prawa osobiste i majątkowe wnioskodawcy, a w szczególności majątkowe prawa autorskie do utworu wzornictwa przemysłowego w postaci wózka prowadzącego [...]. Swój interes prawny wnioskodawca wywodził z faktu wieloletniej produkcji i oferowania systemów drzwi przesuwnych, których elementy obejmują m. in. prowadniki górne (górne wózki prowadzące) drzwi przesuwnych, w tym prowadniki górne o cechach według spornego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nr [...] oraz wprowadzania takich wyrobów do obrotu gospodarczego. Wskazał, że strony są konkurentami w zakresie oferowania elementów drzwi przesuwnych, w tym prowadników górnych drzwi przesuwanych, co wynika, na przykład, z przedłożonych katalogów wnioskodawcy i uprawnionego. Ponadto, pomiędzy stronami toczy się przed Sądem Okręgowym w [...] (sygn. akt [...]) postępowanie, którego przedmiotem jest m.in. sporny wzór przemysłowy . Zdaniem wnioskodawcy jego interes prawny uzasadnia także fakt, że uprawniony złożył w dniu 1 sierpnia 2014 r. wniosek o unieważnienie należącego do S. wzoru wspólnotowego nr [...] powołując się wzór przemysłowy nr [...]. Podniósł także, że jego interes prawny potwierdza twierdzenie uprawnionego zawarte w piśmie z dnia 1.08.2014 r. (k.67 akt [...]), w którym wskazano, że wnioskodawca nigdy nie wystąpił o zgodę na ww. zgłoszenie wzoru wspólnotowego do zarządu spółki G. Na poparcie swoich zarzutów dotyczących braku zdolności rejestrowej spornego wzoru wnioskodawca przedłożył : - katalog produktów S. 2010 z kwietnia 2010 r., zawierający wózek prowadzący [...] oznaczony kodem [...] ([...] w przypadku zestawu dwóch wózków w jednym opakowaniu); - stronę tytułową oraz str. 1 i str.18 z katalogu spółki G. przedstawiające m.in. prowadnik górny A-PG-18,, - 17 faktur S. z okresu od 29 czerwca 2010 r. do 29 kwietnia 2011 r. dotyczących m.in. sprzedaży wyrobu opisanego jako "wózek prowadzący [...] oznaczony kodem [...] ([...]); - wniosek z dnia 1 sierpnia 2014 r. o unieważnienie wzoru wspólnotowego nr [...] należącego do S. wraz załącznikami "0.1.01.2002 oferta handlowa "S. wózek prowadzący [...] " cena 11 zł M." oraz "0.1.01.2002 oferta handlowa eSklep "S. wózek prowadzący [...] " oznaczony kodem [...] cena 14,78 zł; - odpowiedź wnioskodawcy z dnia 14 lipca 2014 r. do Sądu Okręgowego w [...] (sygn. akt [...]) na pozew uprawnionego przeciwko wnioskodawcy wraz z powództwem wzajemnym; - wydruki ze strony internetowej S.; - zestawienie nagród otrzymanych przez S.; - zaświadczenia o pozostawaniu w stosunku pracy z S. A. M. i I. l. - twórców utworu wzornictwa przemysłowego w postaci wózka prowadzącego Focus duo. Uprawniony w odpowiedzi na wniosek, w pismach procesowych i na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2015 r. zakwestionował interes prawny wnioskodawcy w unieważnieniu spornego prawa. Twierdził, że wnioskodawca nie wykazał w rozumieniu przepisów k.p.a., iż dysponuje interesem prawnym wprowadzanym z istniejącego własnego prawa podmiotowego, które upoważniałoby go do wystąpienia skutecznie z wnioskiem o unieważnienie spornego prawa z rejestracji. Ponadto podniósł, iż przedłożone do akt sprawy materiały dowodowe nie potwierdzają publicznego udostępnienia wcześniejszego wzoru przed datą zgłoszenia do ochrony spornego wzoru przemysłowego. Rozpoznając sprawę Urząd Patentowy RP przytoczył treść 255 ust. 1 pkt 1, art. 89 i art. 117 ust. 1 p.w.p. Kolegium Orzekające uznało, że wnioskodawca ma interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego, gdyż sporne prawo prowadzi do ograniczenia zagwarantowanej w art. 20 i art. 22 Konstytucji RP swobody działalności gospodarczej wnioskodawcy. Kolegium stwierdziło, że strony są konkurentami w zakresie oferowania elementów drzwi przesuwnych, w tym prowadników górnych drzwi przesuwnych, gdyż wnioskodawca oferował przed datą zgłoszenia spornego wzoru, a także oferuje nadal wózek prowadzący [...] o cechach według spornego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nr [...]. Ponadto, uprawniony wystąpił 5 czerwca 2014 r. do Sądu Okręgowego w [...] (sygn. akt [...]) z pozwem przeciwko wnioskodawcy dotyczącym m.in. naruszania przez wnioskodawcę spornego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nr [...]. Uprawniony w dniu 1 sierpnia 2014 r. wystąpił także z wnioskiem o unieważnienie należącego do wnioskodawcy wzoru wspólnotowego nr [...]. W ocenie Kolegium interes prawny wnioskodawcy potwierdzają przedłożone przez niego następujące dokumenty: wniosek uprawnionego z dnia 1 września 2014 r. o unieważnienie wzoru wspólnotowego nr [...] należącego do S. wraz załącznikami "0.1.01.2002 oferta handlowa "S. wózek prowadzący [...] " cena 11 zł M." oraz "0.1.01.2002 oferta handlowa eSklep "S. wózek prowadzący [...] zestaw" oznaczony kodem [...] cena 14,78 zł; odpowiedź wnioskodawcy z dnia 14 lipca 2014 r. do Sądu Okręgowego w [...] (sygn. akt [...]) na pozew uprawnionego przeciwko wnioskodawcy wraz z powództwem wzajemnym, strona tytułowa, str. 1 i str.18 przedstawiająca m.in. prowadnik górny [...] z katalogu spółki G., katalog produktów S. 2010 z kwietnia 2010 r., ukazujący wózek prowadzący [...] oznaczony kodem [...] ([...] w przypadku zestawu dwóch wózków w jednym opakowaniu). Następnie organ przytoczył treść art. 102 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 p.w.p.i wyjaśnił, że przedmiotem spornego wzoru przemysłowego jest prowadnik górny drzwi przesuwnych stosowany w systemach zabudowy drzwi przesuwnych, współpracujących z torem górnym i mocowany w listwie pionowej tych drzwi, który zgodnie z dokumentacją rejestrową charakteryzuje się tym, że: - stanowi go element nośny utworzony z dwóch prostopadle usytuowanych do siebie ramion, to jest poziomo usytuowanego ramienia roboczego wyposażonego w dwie profilowe rolki prowadzące oraz z pionowo usytuowanego ramienia mocującego usytuowanego symetrycznie pomiędzy tymi obrotowymi rolkami; - oba ramiona elementu nośnego tego prowadnika mają kształty płytek prostokątnych, w przybliżeniu o jednakowych ich szerokościach, przy czym jeden dłuższy bok poziomego ramienia roboczego połączony jest łagodnym promieniem z jednym krótszym bokiem ramienia mocującego usytuowanego prostopadle i w połowie jego długości, w którego dolnym boku wykonane jest pionowo usytuowane wyjęcie prostokątne z zaokrąglonym górnym krótszym jego bokiem, natomiast -górne prostokątne ramię robocze w pobliżu swych krótszych boków posiada wykonane okrągłe otwory montażowe, w których ułożyskowane są dwie osie tworzywowych rolek prowadzących o profilu pierścieniowym i wypukłą ich boczną powierzchnią, przy czym rolki te usytuowane są obok siebie i w połowie szerokości ramienia roboczego i przedstawił sporny wzór w formie graficznej. Organ powołując się na stanowisko doktryny i orzecznictwa, stwierdził, że przedmiotem oceny mogą być tylko te cechy wzoru przemysłowego, które są widoczne na zewnątrz w toku zwykłego używania, czyli dostrzegane w trakcie tego używania zmysłem wzroku i przeprowadził ocenę zdolności rejestrowej, tj. indywidualnego charakteru spornego wzoru, uznając, że nie spełniał on wymogu indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 104 p.w.p, gdyż ogólne wrażenie jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku nie różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wózek prowadzący [...] udostępniony publicznie przed datą, według której oznacza się jego pierwszeństwo, tj. przed dniem 19 lutego 2013 r. W ocenie Kolegium, rozpatrywane łącznie przedłożone przez wnioskodawcę materiały obejmujące: - katalog produktów S. 2010 z kwietnia 2010 r., wskazując wózek prowadzący [...] oznaczony kodem [...] ([...] w przypadku zestawu dwóch wózków w jednym opakowaniu); - 17 faktur S. z okresu od 29 czerwca 2010 r. do 29 kwietnia 2011 .r dotyczących m.in. sprzedaży wyrobu opisanego jako "wózek prowadzący [...] oznaczony kodem [...] ([...]) dowodzą, że firma S. oferowała w swoim katalogu produktów S. 2010 z kwietnia 2010 r. i sprzedawała najpóźniej od dnia 29 czerwca 2010 r. prowadnik górny drzwi przesuwnych opisany jako wózek "prowadzący [...] " oznaczony kodem [...] ([...] w przypadku zestawu dwóch wózków w jednym opakowaniu) oraz opisany jako "wózek prowadzący [...] " oznaczony kodem [...] ([...]) w 17 fakturach S. z okresu od 29 czerwca 2010 r. do 29 kwietnia 2011 r., co stanowi o tym, że wzór ten został publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo spornego wzoru tj. przed dniem 19 lutego 2013 r. Wskazany katalog ujawnia bowiem pod nazwą wózek "prowadzący Focus-duo" i pod kodem [...] ([...]) prowadnik górny drzwi przesuwnych stosowany w systemach zabudowy drzwi przesuwnych, współpracujących z torem górnym i mocowany w listwie pionowej tych drzwi, o postaci identycznej z postacią na ilustracji spornego wzoru. Tak więc w świetle ilustracji spornego wzoru prowadnik ten również charakteryzuje się tym, że: -stanowi go element nośny utworzony z dwóch prostopadle usytuowanych do siebie ramion, to jest poziomo usytuowanego ramienia roboczego wyposażonego w dwie profilowe rolki prowadzące oraz z pionowo usytuowanego ramienia mocującego usytuowanego symetrycznie pomiędzy tymi obrotowymi rolkami; -oba ramiona elementu nośnego tego prowadnika mają kształty płytek prostokątnych, w przybliżeniu o jednakowych ich szerokościach, przy czym jeden dłuższy bok poziomego ramienia roboczego połączony jest łagodnym promieniem z jednym krótszym bokiem ramienia mocującego usytuowanego prostopadle i w połowie jego długości, w którego dolnym boku wykonane jest pionowo usytuowane wyjęcie prostokątne z zaokrąglonym górnym krótszym jego bokiem, natomiast -górne prostokątne ramię robocze w pobliżu swych krótszych boków posiada wykonane okrągłe otwory montażowe, w których ułożyskowane są dwie osie tworzywowych rolek prowadzących o profilu pierścieniowym i wypukłą ich boczną powierzchnią, przy czym rolki te usytuowane są obok siebie i w połowie szerokości ramienia roboczego. W ocenie Kolegium tożsamość wszystkich cech uznanych przez zgłaszającego sporny wzór za istotne i podlegających ocenie przesądza o tym, że ogólne wrażenie jakie sporny wzór wywołuje na zorientowanym użytkowniku w trakcie zwykłego użytkowania nie różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór stanowiący prowadnik górny drzwi przesuwnych opisany jako wózek "prowadzący Focus-duo" oznaczony kodem [...] ([...] w przypadku zestawu dwóch wózków w jednym opakowaniu) w katalogu produktów S. 2010 z kwietnia 2010 r. oraz opisany jako "wózek prowadzący [...] " oznaczony kodem [...] ([...]) w 17 fakturach S. z okresu od 29 czerwca 2010 r. do 29 kwietnia 2011 r. Kolegium dodało, że brak zdolności rejestrowej spornego wzoru potwierdził sam uprawniony we wniosku z dnia 1 sierpnia 2014 r. o unieważnienie wzoru wspólnotowego nr [...] należącego do S. stwierdzając na str.3 wniosku (k.177 akt [...]), że z analizy porównawczej wzoru wspólnotowego nr [...], polskiego wzoru przemysłowego nr [...] oraz produktu pod nazwą "[...] " udostępnionego publicznie w "Katalogu produktów 2010" – S. wynika, że produkty te mają identyczne postacie. Pośrednio zaś braku zdolności rejestrowej spornego wzoru dowodzi sam uprawniony załącznikami do ww wniosku: "0.1.01.2002 oferta handlowa "S. wózek prowadzący [...] " cena llzł M." oraz "0.1.01.2002 oferta handlowa eSklep "S. wózek prowadzący [...] zestaw" oznaczony kodem [...] cena 14,78 zł. Natomiast pozostałe materiały nie dotyczą spornego wzoru i nie ujawniają jego postaci. Za zorientowanego użytkownika prowadnika drzwi przesuwnych Kolegium Orzekające uznało, na przykład, projektanta wnętrz, który dobiera drzwi przesuwne i jego elementy do projektowanego przez siebie wnętrza. Kolegium podkreśliło także, że swoboda twórcza w zakresie projektowania przedmiotowego wzoru, choć ograniczona funkcją i sposobem mocowania prowadnika jest dość duża, jeżeli chodzi o ukształtowanie samego prowadnika, o czym świadczy, na przykład przedłożony przez wnioskodawcę katalog. Wobec faktu, że brak indywidualnego charakteru jest wystarczającą samodzielną przesłanką do unieważnienia spornego wzoru, Kolegium Orzekające uznało za niecelowe rozpatrywanie pozostałych zarzutów. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, G. sp. z o.o. s.k. , zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Podniosła zarzut naruszenia : -art. 7, art. 77 i art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy, błędne ustalenia faktyczne, dowolną ocenę materiału dowodowego oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób, który nie spełnia wymogów uzasadnienia decyzji administracyjnej - w zakresie, w jakim Urząd Patentowy RP przyjął, że: a) skarżący/uprawniony wystąpił z pozwem przeciwko wnioskodawcy S. sp. z o.o. do Sądu Okręgowego w [...] w sprawie o sygn. akt: [...] i złożona w tej sprawie odpowiedź wnioskodawcy na pozew wraz z powództwem wzajemnym ma potwierdzać interes prawny wnioskodawcy w niniejszej sprawie - podczas gdy stroną wskazanego postępowania sądowego nie jest skarżący/uprawniony lecz G. Sp. z o.o. S.K.A., b) analizowany wzór został upubliczniony w 2010 r. - podczas gdy materiał dowodowy sprawy nie dawał jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że tak było istotnie, a okoliczności tej przeczył w sposób oczywisty fakt zgłoszenia przez wnioskodawcę w dniu 13 czerwca 2014 r. w OHIM wspólnotowego wzoru przemysłowego w dwóch odmianach [...] i [...]; -art. 89 ust. 1 w zw. z art. 117 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. 2013 r. poz. 1410) poprzez przyjęcie przez Urząd Patentowy RP, że wnioskodawca ma interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego, gdyż sporne prawo prowadzi do ograniczenia zagwarantowanej w art. 20 i art. 21 Konstytucji RP swobody działalności gospodarczej; -art. 104 p.w.p. poprzez przyjęcie przez Urząd Patentowy RP, iż przedmiotowy wzór przemysłowy nie spełniał indywidualnego charakteru w rozumieniu powołanych przepisów, gdyż ogólne wrażenie jakie wywołuje on na zorientowanym użytkowniku nie różni się od ogólnego wrażenia wywoływanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się jego pierwszeństwo. W uzasadnieniu skargi skarżąca przypomniała przebieg postępowania administracyjnego w sprawie, i uzasadniła podniesione zrzuty. Cytując treść art. 7, art. 77 i art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. i powołując się na wyrok tut. Sądu z dnia 19 lipca 2006 r. wydany w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 110/06, stwierdziła, że organ naruszył powołane wyżej przepisy. Nie podjął bowiem wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebrał, nie rozpatrzył i nie ocenił w sposób wyczerpujący materiału dowodowego sprawy. Dokonał ustaleń faktycznych nieznajdujących w nim potwierdzenia oraz pozostających z nim w sprzeczności. Przeprowadził także dowolną, a nie swobodną ocenę tego materiału. Podniosła, że w sprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym w [...] o sygn. akt: [...] z pozwem przeciwko wnioskodawcy wystąpił nie uprawniony, lecz G. Sp. z o.o. S.K.A., będąca odrębnym podmiotem. Potwierdza to treść odpowiedzi na pozew złożonej w tym postępowaniu i znajdująca się w aktach niniejszej sprawy. Tym samym okoliczność ta nie mogła - już tylko z tej przyczyny - uzasadniać posiadania przez wnioskodawcę interesu prawnego upoważniającego do występowania z wnioskiem w niniejszej sprawie. Nadto wnioskodawca wskazując na katalog z 2010 r. jako miejsce ujawnienia rozpatrywanego wzoru nie przedłożył ani wcześniejszego ani późniejszego swego katalogu, np. z 2011 r. czy 2012 r., lecz jedynie katalog mający pochodzić z 2010 r. Wyrób w postaci wózka [...] miał być natomiast, według jego twierdzeń, oferowany od wielu lat i aktualnie. Powinny wobec tego istnieć katalogi z lat 2011-2015 zawierające prezentacje tego wózka oraz powinny one być przedstawione w sprawie. Ustalenia Urzędu w tym zakresie pozostają przy tym w oczywistej sprzeczności z faktem zgłoszenia przez wnioskodawcę w dniu 13 czerwca 2014 r. w OHIM wspólnotowego wzoru przemysłowego w dwóch odmianach tj. [...] i [...] identycznego z wózkiem [...] zaprezentowanym w katalogu S. 2010. Wnioskodawca nie zgłaszałby przecież wzoru, który upublicznił sam na 4 lata przed dokonaniem zgłoszenia albowiem byłoby to działanie nielogiczne i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Zatem, zdaniem skarżącej, brak było podstaw do ustalenia przez Urząd Patentowy RP, jakoby wnioskodawca oferował i sprzedawał najpóźniej od dnia 29 czerwca 2010 r. prowadnik górny drzwi przesuwanych opisany jako wózek "prowadzący Focus-duo" oznaczony kodem [...] ([...] w przypadku zestawu dwóch wózków w opakowaniu) oraz opisany jako "wózek prowadzący [...] " oznaczony kodem [...] ([...]) w 17 fakturach z okresu 29 czerwca 2010 r. do 29 kwietnia 2011 r. Brak jest bowiem dowodów wskazujących postać i wygląd wózka prowadzącego [...] objętego w/w fakturami. Dodatkowo sama nazwa produktu w katalogu Sevroll 2010: "Wózek prowadzący Focus-duo" jest odmienna z widniejącym na 17 fakturach z okresu od dnia 29 czerwca 2010 do 29 kwietnia 2011 r.: "Wózek prowadzący [...] ". Świadczy to także o tym, że nie mogło w tych materiałach chodzić o produkt o tym samym wyglądzie. Skarżąca ponownie zwróciła uwagę na sprzeczność z materiałem dowodowym ustaleń Urzędu co do tego, że wnioskodawca oferował przed datą zgłoszenia spornego wzoru wózek "[...] " o cechach według spornego wzoru uprawnionego. Brak jest bowiem w aktach sprawy dowodów mogących taki fakt potwierdzać. Uprawniony nie występował także przeciwko wnioskodawcy z pozwem do Sądu Okręgowego w [...] w sprawie o sygn. akt: [...]. Stroną powodową w przedmiotowym sporze sądowym jest G.sp. z o.o. S.K.A. Wywodziła, że wnioskodawca nie wykazał także, iż przysługują mu jakiekolwiek prawa autorskie na produkt tożsamy z wzorem przemysłowym nr [...]. W ocenie skarżącej powołane w zaskarżonej decyzji okoliczności na uzasadnienie interesu prawnego świadczą w istocie o posiadaniu przez wnioskodawcę jedynie interesu faktycznego,a nie prawnego. Na poparcie swojej argumentacji przywołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt II GSK 1551/11 stwierdzając, że w jego świetle w niniejszej sprawie wnioskodawca nie wykazał, iż dysponuje interesem prawnym upoważniającym go do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie rozpatrywanego wzoru zgodnie z treścią art. 89 ust. 1 w związku z art. 117 ust. 1 P.w.p. Wskazała nadto na argumenty, które w jej ocenie dowodzą, że przyjęcie odmiennego rozumowania wskazywałoby na nieracjonalność ustawodawcy. Następnie skarżąca argumentowała, że ocena analizowanego stanu faktycznego, nie może ograniczać się do jego oceny w świetle art. 20 Konstytucji, ale powinna być dokonana w świetle kolejnych przepisów Konstytucji RP tj. art. 21 i art. 22. Na poparcie swoich wywodów skarżąca obszernie (str. 11 do str. 13) cytowała konkretnie wskazne orzeczenia. Uzasadniając natomiast zarzut naruszenia art. 104 p.w.p skarżąca stwierdziła, że ocena dokona przez organ została oparta na błędnym ustaleniu, że wózek prowadzący Focus-duo wnioskodawcy został udostępniony publicznie przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo wzoru objętego niniejszym postępowaniem, tj. przed dniem 19 lutego 2013 r. Nieuprawnione jest przy tym zdaniem skarżącej stanowisko, że rozpatrywane łącznie materiały przedstawione przez wnioskodawcę, że przed zgłoszeniem wzoru [...] został udostępniony publicznie wzór identyczny, czy nawet podobny. Sporny wzór spełnia zatem wymóg indywidulanego charakteru. Ogólne wrażenie jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku różni się bowiem od ogólnego wrażenia wywoływanego na nim przez wzory udostępnione publicznie przed datą 19 lutego 2013 r. Skarżąca podniosła, że odmiennych wniosków nie sposób wyprowadzić z wniosku uprawnionego z 1 sierpnia 2014 r. o unieważnienie wzoru wspólnotowego nr [...], albowiem we wniosku tym, na co wskazuje jego treść, uprawniony powoływał się na twierdzenia i dowody złożone przez wnioskodawcę w niniejszym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasową argumentację. Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozstrzygnięcie dokonane przez Urząd Patentowy jest prawidłowe i nie narusza obowiązującego w tym zakresie prawa, a argumenty zawarte w skardze zasadności tego rozstrzygnięcia nie podważają. Zgodnie z art. 117 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej do unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego przepisy art. 89 stosuje się odpowiednio. Powołany przepis art. 89 ust. 1 stanowi natomiast, że patent może być unieważniony w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu. Oznacza to m.in., że na tych samych warunkach - wykazania, że nie zostały spełnione ustawowe warunki rejestracji - może być unieważniony wzór przemysłowy - na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. A zatem na wstępie odnieść się należy do zarzutu skarżącej, iż wnioskujący o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego nie posiadał w sprawie interesu prawnego. Interes prawny uznawany jest za potrzebę ochrony prawnej znajdującą uzasadnienie (oparcie) w przepisach prawa materialnego. Pytanie o istnienie interesu prawnego w żądaniu unieważnienia lub stwierdzenia wygaśnięcia prawa własności przemysłowej jest więc pytaniem o to, czy istnieje i może zostać zastosowana norma prawa materialnego, która potwierdza po stronie danego podmiotu potrzebę żądania wydania przez organ administracji takiego rozstrzygnięcia. Chodzi zatem o to, czy zastosowanie normy odnoszącej się do ustania prawa jest niezbędne dla realizacji interesu wynikającego dla strony z normy prawa materialnego Ta cecha ma odróżniać interes prawny od interesu faktycznego, który nie znajduje uzasadnienia w zidentyfikowanej normie prawnej. Interes prawny w tym ujęciu jest zatem także wyraźnym odwołaniem się do koncepcji strony w postępowaniu administracyjnym na gruncie art. 28 kpa z oczywistym wskazaniem na tzw. obiektywną teorię strony. Jak stanowi art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istnienie interesu prawnego podmiotu żądającego wszczęcia postępowania musi być ustalane na tle okoliczności faktycznych sprawy i odpowiadających tym okolicznościom przepisów prawa materialnego przy uwzględnieniu charakteru stosunków administracyjnoprawnych, których wniosek dotyczy. Jak zwraca się uwagę w literaturze, dotychczas nie stworzono uniwersalnej definicji interesu prawnego w znaczeniu materialnym, obejmującej kompleksowo sytuacje uzasadniające wystąpienie z wnioskiem o unieważnienie prawa wyłącznego. To z kolei oznacza, iż każdy przypadek wymaga indywidualnej oceny. W uchwale z dnia 22 września 2014 sygn. II GPS 1/14 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ."Prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym w charakterze strony jest warunkowane interesem prawnym indywidualnego podmiotu, nie zaś konkretną normą prawną, przyznającą taki status. (...). Należy przypomnieć, że interes prawny stanowiący podstawę przyznania legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym jest kategorią materialnoprawną. W piśmiennictwie prawniczym i w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowana jest teza, że o charakterze interesu (prawny czy faktyczny) przesądza treść przepisów prawa materialnego (szerzej na ten temat: A. S. Duda, Interes prawny w polskim prawie administracyjnym, Warszawa 2008, s. 74 i nast. oraz podany tam przegląd stanowisk wyrażanych w literaturze). Mogą to być również przepisy, z których nie wynikają wprost konkretne uprawnienia dla strony ale wynika "sytuacja jakoś przez prawo chroniona, np. jakaś korzyść, której prawo pozwala oczekiwać, możność dążenia do jakiegoś skutku prawnego, możność obrony przed ograniczeniem zdobytych już uprawnień itd." (J. Zimmermann: Konstrukcja interesu prawnego w sferze działań Naczelnego Sądu Administracyjnego, [w:] Gospodarka, Administracja, Samorząd, Księga jubileuszowa profesor Teresy Rabskiej, red. H. Olszewski, B. Popławska, Poznań 1997, s. 610)." W orzecznictwie nie budzi raczej wątpliwości teza, iż źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet ogólne normy prawne kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, a wcześniej art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej). Interes prawny w unieważnieniu patentu mają w szczególności nie tylko konkurenci uprawnionego z patentu, którzy zamierzają wytwarzać takie przedmioty lub stosować taką technologię, jak opisana w dokumencie patentowym, ale również - przykładowo - pozwany o naruszenie patentu, czy też osoba, której oddalono wniosek o stwierdzenie, że produkcja, którą prowadzi lub zamierza prowadzić, nie jest objęta danym patentem. Dla istnienia interesu prawnego norma prawna nie musi przyznawać podmiotowi wywodzącemu z niej swój interes prawny konkretnych uprawnień lub obowiązków, bo wtedy interes prawny przekształciłby się w roszczenie prawne lub publiczne prawo podmiotowe; wystarczy, że daje możliwość ochrony w sformalizowanym postępowaniu i powoduje, że podmiot, którego sfery prawnej bezpośrednio dotyczy, może skutecznie domagać się wydania orzeczenia administracyjnego.( szerzej patrz dr Andrzej Kisielewicz " Interes prawny w sprawach własności przemysłowej"- materiał przygotowany na konferencje pn. Wzory w praktyce Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego i Urzędu Patentowego RP. Wzory w orzecznictwie Unii Europejskiej i Polski, Warszawa 8-9 listopada 2006 roku, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2007 roku sygn. VI SA/Wa 1944/06 LEX 299739, z dnia 20 marca 2007 roku sygn. VI SA/Wa 1998/06 LEX 322691, z dnia 26 czerwca 2007 roku sygn. VI SA/Wa 635/07 LEX nr 355519, z dnia 29 sierpnia 2006 roku sygn. VI SA/Wa 867/06 LEX 246145). W wyroku NSA z dnia 5 lipca 2007 r., sygn. akt II GSK 92/07 stwierdzono, że " 3. Interes prawny w żądaniu unieważnienia patentu ma "realny" konkurent uprawnionego z patentu, którego zamiar wytwarzania przedmiotów lub stosowania technologii opisanej w dokumencie patentowym wiąże się ściśle z zakresem prowadzonej przez niego działalności zarobkowej czy zawodowej". Udzielenie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, który nie jest nowy i nie ma indywidualnego charakteru narusza interes prawny w postaci swobody prowadzenia działalności gospodarczej podmiotów, które prowadzą produkcję wg tego wzoru (wyrok WSA z dnia 27 stycznia 2010 VI SA/Wa 1851/09). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 października 2007 r. II GSK 183/07 ONSAiWSA 2009/1/12,-sam fakt uzyskania prawa z rejestracji wzoru przemysłowego w sytuacji, gdy inny producent wprowadził wcześniej na rynek produkt o cechach podobnych do zarejestrowanego wzoru przemysłowego, stanowi wystarczającą przesłankę do uznania istnienia po stronie tego producenta interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji wzoru. Za osobę mającą interes prawny w żądaniu eliminacji prawa własności przemysłowej uważa się m.in. osobę, wobec której uprawniony z prawa dochodzi roszczeń o naruszenie lub jeszcze ich co prawda nie dochodzi, ale wysłał tzw. pismo ostrzegawcze. Interes prawny będzie także istnieć nawet wówczas, jeśli uprawniony nie podjął żadnych kroków sądowych lub przedsądowych wobec osoby wnioskującej o unieważnienie lub wygaszenie, ale wnioskodawca ten korzysta z chronionego rozwiązania/dobra, względnie wykaże, że ma zamiar z niego korzystać. Można wówczas powiedzieć, że interes prawny ma konkurent uprawnionego, przy czym konkurent ten powinien spełniać cechy tzw. konkurenta realnego. Realny konkurent zaś, to taki, którego zamiar wytwarzania przedmiotów lub stosowania technologii opisanej w dokumencie patentowym wiąże się ściśle z zakresem prowadzonej przez niego działalności zarobkowej czy zawodowej, konkurent, którego zamiar stosowania rozwiązania objętego patentem jest wiarygodny, albowiem wynika z obiektywnej oceny okoliczności faktycznych danej sprawy (wyr. NSA w Warszawie z 5 lipca 2007 r.,II GSK 92/07 Legalis). Jak wynika z akt sprawy, strony niniejszego postępowania są konkurentami w zakresie oferowania elementów drzwi przesuwnych, w tym prowadników górnych drzwi przesuwnych. Ponadto, między spółką z grupy kapitałowej G., tj. spółką G. Sp. z o.o. S.K.A., której skarżąca udzieliła licencji na korzystanie ze spornego wzoru, a spółką S. toczy się spór przed sądem cywilnym. Dodatkowo uprawniony wystąpił z wnioskiem o unieważnienie należącego do uczestnika wzoru wspólnotowego nr [...]. Zatem zarzut braku interesu prawnego wnioskodawcy nie jest zasadny. Zgodnie z art. 102 ust 1 ustawy p.w.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Wytworem jest każdy przedmiot wytworzony w sposób przemysłowy lub rzemieślniczy, obejmujący w szczególności opakowanie, symbole graficzne oraz kroje pisma typograficznego, z wyłączeniem programów komputerowych (ust. 2). Za wytwór uważa się także: 1) przedmiot składający się z wielu wymienialnych części składowych umożliwiających jego rozłożenie i ponowne złożenie (wytwór złożony); 2) część składową, jeżeli po jej włączeniu do wytworu złożonego pozostaje widoczna w trakcie jego zwykłego używania, przez które rozumie się każde używanie, z wyłączeniem konserwacji, obsługi lub naprawy; 3) część składową, jeżeli może być przedmiotem samodzielnego obrotu (ust. 3). W przypadku wzoru stosowanego lub zawartego w części składowej wytworu złożonego, w rozumieniu ust. 3 pkt 1, ocena nowości i indywidualnego charakteru dotyczy tylko jego widocznych cech (ust. 4). Z cytowanego przepisu wynika więc, że rejestracji jako wzór przemysłowy podlega postać wytworu (forma, wygląd). Należy w tym miejscu zaakcentować, że przepisy ustawy p.w.p. nie zawierają definicji "postaci wytworu". Natomiast art. 102 ust. 1 p.w.p. stanowi, iż "postać wytworu" nadana jest przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Zatem dobór cech wymienionych w ww. przepisie wskazuje na to, że ową "postać wytworu" utożsamiać można z jego wyglądem. Nie budzi wątpliwości Sądu, że we wzorze przemysłowym chroniony może być tylko aspekt zewnętrzny produktu. Dwie najważniejsze przesłanki zdolności rejestracyjnej zawarte w samej definicji wzoru a mianowicie "nowość" i jej "indywidualny charakter" decydują o posiadaniu przez wzór zdolności ochronnej. Treść tych przesłanek skonkretyzowano w kolejnych przepisach p.w.p. -art. 103 (nowość) i 104 (indywidualny charakter). Sąd podziela pogląd prezentowany w doktrynie jak i w orzecznictwie, iż nowość wzoru mieści się w pojęciu indywidualnego charakteru. Brak nowości, to brak indywidualnego charakteru i odwrotnie. Przyjąć należy, że ocena nowości wzoru przemysłowego polega na przeprowadzeniu analizy porównawczej poszczególnych elementów rozwiązania przeciwstawionego oraz wzoru przemysłowego zgłoszonego do rejestracji. W literaturze przyjmuje się, że porównanie należy zacząć od oceny istotności danej cechy dla ostatecznego wyglądu wzoru. Tylko zatem różnice cech istotnych pozwalają uznać, że porównywane wzory nie są identyczne (tak m.in. K. Szczepanowska-Kozłowska /w:/ Zdolność rejestracyjna wzoru w prawie Unii Europejskiej, "Przegląd Prawa Handlowego" marzec 2005, s. 47). Wzór przemysłowy powinien być oceniany w takiej postaci, w jakiej ma rzeczywiście występować na rynku i w jakiej będzie możliwe wizualne zapoznanie się z nim, przy zachowaniu wszystkich właściwości wyrobu. Właściwości wzoru przemysłowego są postrzegane bowiem wzrokowo i łączą się z jego wyglądem. Ochroną wzoru przemysłowego nie są natomiast objęte ukryte we wnętrzu wytworu jego składniki czy elementy, które nie wpływają na wygląd postaci tego wytworu. Prawna ochrona wzorów przemysłowych, tj. ich rejestracja, związana jest z funkcjonowaniem rynku w szerokim znaczeniu, obejmującym produkcję, wystawiennictwo i ścisły obrót, z relacjami jakie na tym rynku występują między przedsiębiorcami oraz pomiędzy nimi a potencjalnymi nabywcami - użytkownikami oglądającymi wytwory, w których wzory są zawarte. Ochrona wzoru przemysłowego dotyczy celów gospodarczych obejmując, jak to wynika z art. 105 ust. 3 p.w.p., wytwarzanie, oferowanie, wprowadzanie do obrotu, import, eksport, używanie wytworu, w którym wzór jest zawarty bądź zastosowany oraz jego składowanie dla takich celów. W myśl art. 103 ust. 1 omawianej ustawy wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2. Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami. Wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, w rozumieniu ust. 1, jeżeli nie mógł dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy (ust. 2). Przepis ust. 1 nie wyłącza możliwości udzielenia prawa z rejestracji, jeżeli wzór przemysłowy: ) został ujawniony osobie trzeciej, która w sposób wyraźny lub dorozumiany była zobowiązana do zachowania poufności; 2) został ujawniony w ciągu 12 miesięcy przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, jeżeli ujawnienie nastąpiło przez twórcę, jego następcę prawnego lub - za zgodą uprawnionego - przez osobę trzecią, a także jeżeli ujawnienie nastąpiło w wyniku nadużycia popełnionego wobec twórcy lub jego następcy prawnego (ust. 3). Drugą przesłankę zdolności rejestrowej wzoru przemysłowego stanowi jego indywidualny charakter, a stosownie do art. 104 p.w.p. wzór przemysłowy posiada tę cechę, gdy ogólne wrażenie jakie wywoła na zorientowanym użytkowniku, różni się od wrażenia, jakie wywołuje wzór wcześniej udostępniony publicznie. Co wymaga podkreślenia, z powołanej normy wynika, iż o indywidualnym charakterze wzoru przemysłowego nie decydują jego detale (cechy nieistotne), lecz te istotne cechy produktu, które decydują o innej, charakterystycznej całości. Można też powiedzieć, że o tym czy wzór przemysłowy posiada indywidualny charakter, decyduje postrzeganie (odbiór) określonego wytworu jako całości odróżniającej go poprzez właściwe mu wiodące cechy od innych wzorów. Dodać należy, że zgodnie z art. 108 ust. 3 i 4 p.w.p. jednym zgłoszeniem mogą być objęte odmiany wzoru przemysłowego, a więc postacie wytworu, które różnią się między sobą cechami nieistotnymi. Oznacza to, że ogólne wrażenie jakie wywołują odmiany wzoru przemysłowego na zorientowanym użytkowniku jest, mimo różnic co do cech nieistotnych, takie samo. Art. 104 w ust. 2 stanowi, że przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru. W literaturze przyjmuje się, że "wyznacznikami swobody twórczej są z reguły charakter i przeznaczenie wytworu, do którego wzór się odnosi, a także lokalne lub krajowe reguły obyczajowe i kryteria estetyczne" (por. M. Późniak-Niedzielska, Prawo własności przemysłowej pod red. U. Promińskiej, Warszawa 2004, s. 169). Jak podkreśla M. Późniak-Niedzielska "...kryterium indywidualnego charakteru bierze pod uwagę stopień swobody twórcy. (...) Narzucone projektantom cele i względy funkcjonalne, techniczne, a nawet handlowe ograniczają możliwości tworzenia indywidualnego kształtu przedmiotu, które zależą przecież od funkcji określonego produktu." (Maria Poźniak-Niedzielska, Ochrona wzorów przemysłowych, EPS styczeń 2007, s. 6). We wstępie do rozporządzenia Rady WE z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych nr 6/2002 wskazano, że przy ocenie indywidualnego charakteru produktu należy brać pod uwagę "naturę" produktu oraz "dziedzinę przemysłu, do której należy". Gdy wygląd produktu jest ściśle związany z jego cechami użytkowymi, zakres swobody twórczej jest mały. Tam zaś, gdzie są małe możliwości dokonania zmian, relatywnie małe różnice będą wymagane w celu ustalenia indywidualnego charakteru wzoru (por. J. Kępiński, Definicja wzoru przemysłowego oraz warunki jego ochrony [w:] PUG nr 9/2007, s. 29). W przypadku wzorów o małym zakresie swobody twórczej doktryna przyjmuje, że nawet stosunkowo małe różnice nie pozostaną niezauważone przez poinformowanego użytkownika (K. Szczepanowska-Kozłowska /w:/ Zdolność rejestracyjna wzoru w prawie Unii Europejskiej, s. 48). Zakres swobody twórczej jest zdeterminowany przez cechy funkcjonalne przedmiotu oraz przez wcześniejsze wzornictwo. Określenie "poinformowany" sugeruje, że nie będąc twórcą czy ekspertem technicznym, użytkownik zna różne wzory istniejące w danej branży, posiada pewien zakres wiedzy na temat elementów, z jakich wzory te zwykle się składają, i z uwagi na swoje zainteresowanie danymi produktami wykazuje stosunkowo wysoki poziom uwagi przy ich używaniu. Należy w tym względzie przypomnieć, że przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru należy uwzględnić charakter produktu, do którego odnosi się wzór lub w którym się zawiera, w szczególności zaś sektor przemysłu, do którego należy Zatem, w świetle przepisów art. 102-104 pwp dopuszczalna jest rejestracja wzoru przemysłowego, który stanowi kombinacje cech znanych już z wcześniejszych wzorów, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywiera ten wzór, różni się od wrażenia wywieranego przez porównywane wzory. W przepisach art. 102-104 p.w.p. chodzi bowiem o postać wytworu lub jego części, tj. o wygląd nadany przez określone cechy czy elementy postrzegane zmysłem wzroku i przez to wywołujący określone wrażenie ogólne podczas oglądania wytworu, w którym wzór został zastosowany lub jest zawarty, w takiej postaci, w jakiej występuje on na rynku podczas prezentacji i przed nabyciem wytworu. Elementy wytworu, które nie są widoczne lub ze względu na jego właściwości nie mogą być uwidocznione bez istotnej zmiany postaci wytworu w trakcie jego oglądania na rynku, nie mają znaczenia dla oceny nowości i indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego, a tym samym nie są objęte ochroną. Zgodnie z art. 105 ust. 4 p.w.p. badanie, czy doszło do naruszenia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego wymaga całościowego porównania wzorów z punktu widzenia osoby używającej w sposób stały przedmiotów z danej grupy i zorientowanej w stanie ich wzornictwa wynikającym z zakresu swobody twórczej oraz dokonania oceny, czy ogólne wrażenie, jakie wywołuje na takiej osobie wzór zakwestionowany, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego przez wzór zarejestrowany. W myśl art. 108 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji zgłoszenie wzoru przemysłowego w celu uzyskania prawa z rejestracji powinno obejmować: 1) podanie zawierające co najmniej oznaczenie zgłaszającego, określenie przedmiotu zgłoszenia oraz wniosek o udzielenie prawa z rejestracji; 2) ilustrację wzoru przemysłowego; 3) opis wyjaśniający ilustrację wzoru przemysłowego. 2. Ilustrację wzoru przemysłowego stanowią w szczególności rysunki, fotografie lub próbki materiału włókienniczego. 3. Opis wyjaśniający ilustrację wzoru przemysłowego powinien przedstawiać wzór przemysłowy na tyle jasno i wyczerpująco, aby na podstawie ilustracji można było wzór odtworzyć w każdej przedstawionej w zgłoszeniu odmianie. W szczególności opis powinien zawierać określenie wzoru przemysłowego, ze wskazaniem przeznaczenia, określać figury ilustracji lub numery próbek, zawierać ponumerowany wykaz odmian wzoru przemysłowego, jeżeli zgłoszenie obejmuje takie odmiany, oraz wskazywać na końcu te cechy postaciowe, które wyróżniają zgłoszony wzór od innych znanych już wzorów i stanowią podstawę do jego identyfikacji. 4. Jednym zgłoszeniem wzoru przemysłowego mogą być objęte odrębne postacie wytworu mające wspólne cechy istotne (odmiany wzoru przemysłowego). Przenosząc te rozważania na grunt sprawy niniejszej, w ocenie Sądu organ w sposób prawidłowy dokonał pełnej oceny, co do braku indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego. Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, dlaczego uważa, że ogólne wrażenie spornego rozwiązania nie różni się od wzoru przeciwstawionego. Dokonał również analizy oceny oddziaływania ogólnego wrażenia z punktu widzenia tzw. zorientowanego użytkownika w konsekwencji zasadnie uznając, że sporny wzór nie posiada w rozumieniu art. 104 p.w.p. zdolności rejestrowej. Przedmiotem spornego wzoru przemysłowego jest prowadnik górny drzwi przesuwnych stosowany w systemach zabudowy drzwi przesuwnych, współpracujących z torem górnym i mocowany w listwie pionowej tych drzwi, który zgodnie z dokumentacją rejestrową charakteryzuje się tym, że: - stanowi go element nośny utworzony z dwóch prostopadle usytuowanych do siebie ramion, to jest poziomo usytuowanego ramienia roboczego wyposażonego w dwie profilowe rolki prowadzące oraz z pionowo usytuowanego ramienia mocującego usytuowanego symetrycznie pomiędzy tymi obrotowymi rolkami; - oba ramiona elementu nośnego tego prowadnika mają kształty płytek prostokątnych, w przybliżeniu o jednakowych ich szerokościach, przy czym jeden dłuższy bok poziomego ramienia roboczego połączony jest łagodnym promieniem z jednym krótszym bokiem ramienia mocującego usytuowanego prostopadle i w połowie jego długości, w którego dolnym boku wykonane jest pionowo usytuowane wyjęcie prostokątne z zaokrąglonym górnym krótszym jego bokiem, natomiast - górne prostokątne ramię robocze w pobliżu swych krótszych boków posiada wykonane okrągłe otwory montażowe, w których ułożyskowane są dwie osie tworzywowych rolek prowadzących o profilu pierścieniowym i wypukłą ich boczną powierzchnią, przy czym rolki te usytuowane są obok siebie i w połowie szerokości ramienia roboczego. Kolegium, analizując przedłożone przez wnioskodawcę materiały w postaci katalogu produktów S. 2010 z kwietnia 2010 r. oraz 17 faktur S. z okresu od 29 czerwca 2010 r. do 29 kwietnia 2011 r. trafnie uznało, że uczestnik oferował w swoim katalogu i sprzedawał najpóźniej od dnia 29 czerwca 2010 r. prowadnik górny drzwi przesuwnych opisany jako wózek "prowadzący [...] " oznaczony kodem [...] ([...] w przypadku zestawu dwóch wózków w jednym opakowaniu) oraz opisany jako "wózek prowadzący [...] " oznaczony kodem [...] ([...]) w 17 fakturach S. z okresu od 29 czerwca 2010 r. do 29 kwietnia 2011 r. co stanowi o tym, że wzór ten został publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo spornego wzoru tj. przed dniem 19 lutego 2013 r. Sąd podziela stanowisko organu, że katalog pod nazwą wózek "prowadzący [...] " i pod kodem [...] ([...]) ujawnia prowadnik górny drzwi przesuwnych stosowany w systemach zabudowy drzwi przesuwnych, współpracujących z torem górnym i mocowany w listwie pionowej tych drzwi, o postaci identycznej z postacią na ilustracji spornego wzoru w świetle której to ilustracji prowadnik ten również charakteryzuje się tym, że: - stanowi go element nośny utworzony z dwóch prostopadle usytuowanych do siebie ramion, to jest poziomo usytuowanego ramienia roboczego wyposażonego w dwie profilowe rolki prowadzące oraz z pionowo usytuowanego ramienia mocującego usytuowanego symetrycznie pomiędzy tymi obrotowymi rolkami; - oba ramiona elementu nośnego tego prowadnika mają kształty płytek prostokątnych, w przybliżeniu o jednakowych ich szerokościach, przy czym jeden dłuższy bok poziomego ramienia roboczego połączony jest łagodnym promieniem z jednym krótszym bokiem ramienia mocującego usytuowanego prostopadle i w połowie jego długości, w którego dolnym boku wykonane jest pionowo usytuowane wyjęcie prostokątne z zaokrąglonym górnym krótszym jego bokiem, natomiast - górne prostokątne ramię robocze w pobliżu swych krótszych boków posiada wykonane okrągłe otwory montażowe, w których ułożyskowane są dwie osie tworzywowych rolek prowadzących o profilu pierścieniowym i wypukłą ich boczną powierzchnią, przy czym rolki te usytuowane są obok siebie i w połowie szerokości ramienia roboczego. Zgodzić należy się zatem z organem, że tożsamość wszystkich cech uznanych przez zgłaszającego sporny wzór za istotne i podlegających ocenie przesądza o tym, że ogólne wrażenie jakie sporny wzór wywołuje na zorientowanym użytkowniku w trakcie zwykłego użytkowania nie różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór stanowiący prowadnik górny drzwi przesuwnych opisany jako wózek "prowadzący [...] " oznaczony kodem [...] ([...] w przypadku zestawu dwóch wózków w jednym opakowaniu) w katalogu produktów S. 2010 z kwietnia 2010 r. oraz opisany jako "wózek prowadzący [...] " oznaczony kodem [...] ([...]) w 17 fakturach S. z okresu od 29 czerwca 2010 r. do 29 kwietnia 2011 r. W tym stanie rzeczy uznać należy, że organ trafnie ustalił, iż zgłoszony do rejestracji wzór przemysłowy w dacie zgłoszenia nie spełniał wymogu indywidualnego charakteru, zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zaś zarzuty postawione przez skarżącą są nieuzasadnione. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdza, że Urząd Patentowy podejmując rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie naruszył przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skargę należało oddalić ----------------------- 20