II OSK 2547/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 października 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 497/18 w sprawie ze skargi A.S.i S. G. na postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oraz obowiązku przedstawienia określonych dokumentów oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 2 października 2018 r., II SA/Gd 497/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalił skargę A. G. i S. G. (dalej jako skarżący) na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowalnego w [...] (dalej: [...] WINB) z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oraz obowiązku przedstawienia określonych dokumentów. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w [...] podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 9 listopada 2017 r. ustalił, że skarżący, będący właścicielami działki przy ul. [...] w [...], zlecili wyspecjalizowanej firmie wybudowanie między posesjami przy ul. [...] i [...] w [...] konstrukcji oporowej. Według oświadczenia skarżącej przedmiotowy mur wykonany został bez pozwolenia na budowę. Ww. organ powiatowy postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 dalej: Prawo budowlane.) wstrzymał skarżącym budowę muru oporowego zlokalizowanego przy granicy nieruchomości przy ul. [...] (działka nr [...]) i [...] (działka nr [...]) w [...]; ustalił wymóg wykonania odpowiednich zabezpieczeń tj. wygrodzenia terenu celem uniemożliwienia wstępu na ww. teren osobom postronnym; nałożył na skarżących obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 31 lipca 2018 r.: 1. zaświadczenia Prezydenta Miasta [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. projektu architektoniczno-budowlanego (4 egzemplarze) wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, obejmującego: ą) ocenę techniczną poświadczającą, że przedmiotowy obiekt nie narusza przepisów w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, a w szczególności, że zlokalizowany i wykonany jest on zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zgodnie ze sztuką budowlaną; b) inwentaryzację przedmiotowego obiektu; 3. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ pouczył jednocześnie, że wysokość opłaty legalizacyjnej w niniejszej sprawie wyniesie 125 000 zł. Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie. [...] WINB postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. nr [...] uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. w całości i nakazał skarżącym wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych przy budowie muru oporowego usytuowanego przy granicy nieruchomości przy ul. [...] i [...] w [...] oraz zobowiązał skarżących do przedstawienia, w terminie do dnia 31 sierpnia 2018 r., następujących dokumentów: 1. zaświadczenia Prezydenta Miasta [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innym dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi sporządzonego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania; 3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał, że jakkolwiek zastosowanie procedury określonej w art. 48 Prawa budowlanego było w pełni właściwe w niniejszej sprawie, to sentencja wydanego przez organ I instancji postanowienia została sformułowana nieprawidłowo. Ponadto wyjaśnił, iż legalizacja samowoli jest uprawnieniem inwestora, który nie ma obowiązku wykonania nałożonego na niego wydanym postanowieniem obowiązku, jednakże organ stwierdzając niewykonanie nałożonego obowiązku, zobowiązany będzie wydać decyzję nakazującą rozbiórkę powstałego samowolnie obiektu. Skarżący wnieśli na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu: - błędne ustalenie, że wybudowany przez nich obiekt stanowi mur oporowy, wskazując, że w rzeczywistości jest to podmurówka do ogrodzenia, której wybudowanie nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy Prawo budowlane; naruszenie art. 48 ustawy Prawo budowlane poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w sprawie. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a.") oddalił ją. Sąd pierwszej instancji przywołując treść art. 48 ustawy Prawo budowlane podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów, które uznały, że wykonane przez skarżących na granicy działek położonych przy ul. [...] i [...] w [...] roboty budowlane doprowadziły do powstania muru oporowego, bowiem ze znajdującego się w aktach sprawy materiału fotograficznego oraz z ustaleń dokonanych podczas kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu 9 listopada 2017 r. wynika, że obiekt ten od strony nieruchomości położonej przy ul. [...] podtrzymuje naziom gruntu i zabezpiecza przed osuwaniem się ziemi rozplantowanej na działce. Obiekt ten wykonany jest z bloczków ze zbrojeniem, na fundamencie. Bloczki betonowe widoczne są od strony posesji przy ul. [...]. Obiekt ten ma wysokość około 90 - 95 cm a jego grubość wynosi 25 cm. Na murze zamontowano ogrodzenie z siatki powlekanej o wysokości około 1 m. Tak dokonanej kwalifikacji obiektu skarżący nie podważali w toku postępowania administracyjnego. Sąd podkreślił, że orzekające w sprawie organy słusznie przyjęły, że wybudowanie w 2017 r. przedmiotowego muru oporowego wymagało uzyskania pozwolenia na jego budowę. Mur oporowy stanowi bowiem, w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, budowlę, której budowa, zgodnie z art. 28 - 30 tej ustawy, wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Z akt sprawy niespornie wynika zaś, że skarżący, będący inwestorami przedmiotowego obiektu budowlanego, nie uzyskali pozwolenia na jego budowę, czego zresztą sami nie kwestionują. Poczynione ustalenia zobligowały więc organ do zastosowania procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 ustawy Prawo budowlane, na co wprost wskazuje przywołana powyżej treść art. 48 ust. 1 i 2. Organy, uznając na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane zasadność wszczęcia postępowania legalizacyjnego w stosunku do przedmiotowego obiektu budowlanego, wydały postanowienie na podstawie art. 48 ust. 2 i 3. Sąd zaznaczył, iż organy nadzoru budowlanego trafnie wskazały, że proces legalizacji samowoli budowlanej prowadzony jest w interesie inwestora, lecz inwestor nie ma przymusu wykonywania nałożonych na niego obowiązków. W razie nieprzedłożenia dokumentów, o które wzywał organ nadzoru budowlanego nie przejdzie on bowiem do kolejnego etapu procedury legalizacyjnej, o jakim mowa w art. 48 ust. 5 ustawa Prawo budowlane, lecz wyda decyzję nakazująca przymusową rozbiórkę. Od powyższego wyroku A. S. wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, pomimo iż do wydania przedmiotowych decyzji doszło z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 dalej: k.p.a.) poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a mianowicie faktu wybudowania przez skarżących ogrodzenia, a nie zaś jak to błędnie organy ustaliły, muru oporowego. Powyższe błędne ustalenie doprowadziło do uznania, iż budowa ta wymagała uzyskania uprzedniego pozwolenia, co w efekcie doprowadziło do wydania zaskarżonego postanowienia. Aprobując nieprawidłowe ustalenia organów, Sąd pierwszej instancji błędnie oddalił skargę skarżących; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego polegającą na przyjęciu, iż wybudowane przez skarżących ogrodzenie jest murem oporowym pomimo, że w rzeczywistości jest on jedynie podmurówką ogrodzenia rozgraniczającego działkę skarżących od działki sąsiadów, ponieważ jego główną i jedyną istotną dla skarżących funkcją jest rozgraniczenie działki skarżących od działki sąsiadów; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię tj. art. 48 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu przez organ w sytuacji gdy budowa podmurówki do ogrodzenia nie wymaga pozwolenia na budowę, została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a tym samym nie ma podstaw do orzekania o nakazie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych. Powyższe skarżąca zarzuciła w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego. Wniesiono również o przeprowadzenie w niniejszej sprawie rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie wskazanych wyżej zarzutów. Sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z 23 maja 2022 r., stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095, ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, który pozwala przewodniczącemu zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania podniesionych we wniesionym środku odwoławczym zarzutów trzeba wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zaznaczyć, iż w tej sprawie zasadnicze znaczenie dla jej rozstrzygnięcia ma ustalenie charakteru przedmiotowej inwestycji zrealizowanej przy granicy działki nr [...] przy ul [...] w [...]. W ocenie organów architektoniczno-budowlanych, zaaprobowanej przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, na terenie działki przy ul. [...] w [...] zrealizowana została budowla na całej długości pomiędzy tymi posesjami określona jako konstrukcja oporowa o wysokości zmiennej 90-95 cm. i grubości 25 cm. Konstrukcja ta zabezpiecza przed usuwanie się ziemi rozplantowanej na działce inwestorów. Skarżąca wskazuje, iż błędnie ustalono, że przedmiotowa inwestycja jest murem oporowym skoro jest to ogrodzenie, rozgraniczające działkę skarżącej od działki sąsiadów. Dlatego też nie można, jej zdaniem, w realiach tej sprawy mówić o samowoli budowlanej, skoro budowa ogrodzeń zwolniona jest od uzyskania pozwolenia na budowę W rozpoznawanej sprawie przedstawione zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują jednak na uwzględnienie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w tym materiał fotograficzny oraz ustalenia dokonane podczas kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu 9 listopada 2017 r. pozwalają przyjąć zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a., że sporny obiekt od strony nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] podtrzymuje naziom gruntu i zabezpiecza przed osuwaniem się ziemi rozplantowanej na działce skarżącej na działkę nr [...] przy ul [...] w [...]. Obiekt ten wykonany jest z bloczków ze zbrojeniem, na fundamencie. Bloczki betonowe widoczne są od strony posesji przy ul. [...]. Obiekt ten ma wysokość około 90 – 95 cm a jego grubość wynosi 25 cm. Na murze zamontowano ogrodzenie z siatki powlekanej o wysokości około 1 m. Skarżąca bez jakichkolwiek wątpliwości podpisała ten protokół W ocenie Sądu odwoławczego sporny obiekt wzniesiony na granicy poziomów gruntu, służy konstrukcyjnie i funkcjonalnie jako zabezpieczenie przed osuwaniem się ziemi z działki skarżącej. Taki charakter obiektu pozwala zaliczyć go do kategorii muru oporowego, którego celem jest zabezpieczenie danego terenu przed oddziaływaniem mas ziemnych z innego terenu. Mur oporowy jako konstrukcja oporowa stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Niezależnie od intencji skarżącej, przedmiotem postępowania jest więc mur oporowy, a nie ogrodzenie. Mur oporowy, co słusznie wykazały zarówno organy orzekające w sprawie jak i Sąd pierwszej instancji, może pełnić dodatkowo funkcję ogrodzenia, jednak nie definiuje to takiego obiektu jako ogrodzenia, ponieważ funkcja ogrodzenia może być funkcją dodatkową, pełnioną przy okazji zabezpieczenia skarpy przed osuwaniem. Przede wszystkim należy zaznaczyć, iż decydujące znaczenie przy kwalifikowaniu muru jako oporowego ma funkcja jaką taki mur pełni- porównaj wyrok NSA z dnia 6 marca 2019 r. II OSK 964/17. Konstrukcje oporowe czy też mury oporowe mają przede wszystkim za zadanie zabezpieczanie terenu przed osuwaniem się gruntu, z terenu położonego wyżej, podczas gdy ogrodzenia oddzielają od siebie części terenu. Jeżeli dominującą funkcją konstrukcji, jak w tej sprawie, jest zabezpieczanie przed osuwaniem się ziemi, na co może wskazywać również charakter użytych do jej wzniesienia materiałów zapewniających stabilność - należy uznać, że stanowi ona mur oporowy. Z punktu widzenia Prawa budowlanego sporny obiekt budowlany należy kwalifikować, przede wszystkim ze względu na jego przeznaczenie, czyli funkcję jaką ma pełnić, a w tej sprawie pełni funkcję muru oporowego, dodatkowo jest też ogrodzeniem ale ten element nie stanowi dominanty w tym obiekcie budowlanym (w definicji obiektu budowlanego z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane zawarto również pojęcie budowli) . Tym samym w realiach niniejszej sprawy dokonano prawidłowych ustaleń w zakresie charakteru zrealizowanego obiektu budowlanego i wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie doszło w toku niniejszego postępowania do naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. skoro prawidłowo ujawniono, że sporna inwestycja, ze względu na jego funkcję pełni rolę muru oporowego, który dodatkowo pełni funkcję ogrodzenia. Tym samym realizacja takiego muru oporowego wymagała wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę stosownie do art. 28 ustawy Prawo budowlanego. Nawet jeśli obiekt postawiony na granicy działki i będący murem oporowym, pełni jednocześnie funkcję ogrodzenia, nie korzysta on ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 21 marca 2006 r., II OSK 667/05). Dlatego też słusznie uznano, iż w niniejszej sprawie nie miał zastosowania przepis art. 29 ust. 1 pkt 13 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy Prawo budowlane budowa ogrodzenia nie wymaga pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia, chyba że ogrodzenie budowane jest: od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych lub też budowa dotyczy ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m - w takiej sytuacji wymagane jest uprzednie dokonanie zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Poczynione w tej sprawie ustalenia, pozwoliły uznać, że jednak mamy do czynienia przede wszystkim z budową muru oporowego jako budowlą (art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane), zaś odmienne stanowisko skarżącej w tym zakresie, stanowi wyłącznie polemikę z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym w tym postępowaniu. Z akt sprawy wprost wynika, że skarżąca będąca inwestorem przedmiotowego obiektu budowlanego, nie uzyskała pozwolenia na jego budowę, czego zresztą nie kwestionuje. Zasadnie więc w zaskarżonym wyroku przyjęto, że poczynione ustalenia zobligowały organ do zastosowania procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 ustawy Prawo budowlane, na co wprost wskazuje treść art. 48 ust. 1 i 2. Organy, uznając na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 i 2 omawianej ustawy zasadność wszczęcia postępowania legalizacyjnego w stosunku do przedmiotowego obiektu budowlanego, wydały postanowienie na podstawie art. 48 ust. 2 i 3. Nie można tym samym skutecznie podnosić w skardze kasacyjnej zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 48 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, prawidłowo zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. albowiem zaskarżone postanowienie nie zawiera wad uzasadniających zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., może polegać bądź na błędnej jego wykładni, czyli mylnym pojmowaniu treści lub znaczenia określonego przepisu, bądź na niewłaściwym jego zastosowaniu, czyli podciągnięciu ustalonego stanu faktycznego pod hipotezę niewłaściwego przepisu (błąd w subsumcji). Naruszenie prawa materialnego uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia tylko wtedy, gdy miało to wpływ na wynik sprawy. Z kolei uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania postanowienia (decyzji) z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia postanowienia (decyzji) przez sąd (por. uchwała NSA z 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, ONSA i WSA 2005/4/66). Sąd, uchylając z tych powodów postanowienie (decyzję) musi wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. W tym kontekście mówi się także o uprawdopodobnieniu możliwości odmiennego wyniku sprawy (por. wyroki NSA z dnia: 25 listopada 2014 r., II FSK 1224/13; 28 sierpnia 2014 r., I OSK 160/13; 25 marca 2014 r., II GSK 62/13). Przedstawione wyżej rozważania Sądu odwoławczego wskazują, iż w ramach przedmiotowego postępowania nie ujawniona takich wad zarówno w zakresie naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania uzasadniających eliminację z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia jak i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Nie było więc uzasadnionych podstaw do stosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Zatem, w opisanych wyżej okolicznościach, skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie i jako nieusprawiedliwiona podlegała oddaleniu w trybie art. 184 p.p.s.a. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.