II FSK 2329/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala, Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia WSA del. Małgorzata Bejgerowska (sprawozdawca), Protokolant Konrad Kapiński, po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "E. [...]" sp. z o.o. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 48/18 w sprawie ze skargi "E. [...]" sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 31 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "E. [...]" sp. z o.o. z siedzibą w C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z dnia 25 października 2018 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 48/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), oddalił skargę E. [...] sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej jako: "strona", "spółka" lub "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 31 października 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia oraz innych powołanych poniżej dostępna jest na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Sąd pierwszej instancji przedstawił w powyższym wyroku następujący stan faktyczny. 1.1. Spółka w dniu 2 kwietnia 2013 r. złożyła zeznanie roczne CIT-8 za 2012 r., w którym wykazała podatek należny w wysokości 594 zł. Organ I instancji określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. w wysokości 92 499 zł. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie decyzją z dnia 14 czerwca 2016 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. WSA w Warszawie, postanowieniem z dnia 22 września 2016 r., o sygn. akt III SA/Wa 2514/16, odrzucił skargę spółki na powyższe rozstrzygnięcie. Wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2017 r. skarżąca wystąpiła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 14 czerwca 2016 r., a w uzasadnieniu powołała się na nowe dowody związane ze sprawą, które wyszły na jaw dopiero po wydaniu decyzji. Nowymi dowodami w sprawie miały być potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie dokumentów: • zakupu towarów i usług za 2012 r. oraz wydruki rejestru zakupów (bez wydruku za luty 2012 r.), • sprzedaży złomu za 2012 r. oraz wydruki rejestru sprzedaży (bez wydruków za październik, listopad i grudzień 2012 r.), • eksportu WDT/WNT, zakupu złomu i faktury korygujące zakup i sprzedaż w 2012 r. 1.2. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie postanowieniem z dnia 20 czerwca 2017 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną, a następnie w dniu 9 sierpnia 2017 r. odmówił jej uchylenia. Po rozpatrzeniu odwołania spółki, decyzją z dnia 31 października 2017 r., utrzymano w mocy decyzję wydaną w I instancji. W motywach rozstrzygnięcia wyjaśniono, że wskazane przez stronę nowe dowody w postaci faktur zakupu i sprzedaży VAT, wydruków rejestru sprzedaży i zakupów VAT dotyczących 2012 r. są dokumentami, na podstawie których spółka wypełniła deklaracje VAT-7 oraz zeznanie roczne CIT-8 i złożyła je we właściwym urzędzie skarbowym. Kontrolujący wielokrotnie bezskutecznie wzywali stronę do udostępnienia dokumentacji księgowej związanej z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Wobec nie udostępnienia dokumentacji spółka została ukarana karą porządkową. Z uwagi na brak dostępu do kompletnej dokumentacji księgowej spółki, Dyrektor UKS dokonał oszacowania podstawy opodatkowania, przyjmując indywidualną metodę szacowania dochodu polegającą na przyjęciu przychodów netto w wysokości 7 695 055 zł, ustalonej na podstawie obrotów za poszczególne miesiące 2012 r. wykazanych przez stronę deklaracjach VAT-7 oraz kosztów ich uzyskania w kwocie 7 208 218 zł, wynikającej z zeznania rocznego CIT-8. Organ odwoławczy zaznaczył, że zobowiązanie określono w oparciu o dane wykazane przez spółkę w deklaracjach podatkowych, których podstawą były dokumenty księgowe, w tym te załączone przez stronę do wniosku o wznowienie postępowania, o których udostępnienie była wielokrotnie wzywana przez organ. W tej sytuacji przedstawienie kserokopii części dokumentacji księgowej na etapie postępowania wznowieniowego nie może stanowić, w opinii organu, podstawy do zmiany decyzji ostatecznej. Dowody w postaci faktur VAT oraz pozostałej dokumentacji księgowej spółki, załączone do wniosku o wznowienie postępowania, nie stanowią nowych dowodów nieznanych organowi podatkowemu wydającemu decyzję ostateczną i nie mogą stanowić podstawy do jej zmiany, jako niespełniające warunku z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. - dalej w skrócie: "O.p."), czyli dowodów, które są nowe oraz istotne dla sprawy. 1.3. W skardze do WSA w Warszawie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 121 § 1 O.p. przez dokonanie błędnej wykładni art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sposób nie dający się pogodzić z zasadą pogłębiania zaufania do organów podatkowych, a tym samym naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 O.p. Skarżąca podniosła, że dokumenty i faktury załączone do wniosku o wznowienie postępowania nie były w dyspozycji organu kontroli, zaś o tym, że mają istotne znaczenie dla sprawy świadczy fakt ukarania spółki karą porządkową za ich niedostarczenie. 1.4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w opisanym na wstępie wyroku oddalając skargę spółki, wyjaśnił, że podstawą wznowienia postępowania mogą być takie dowody (i okoliczności), które zarazem: 1) są nowe, 2) istniały w dniu wydania decyzji, 3) są istotne dla sprawy i 4) nie były znane organowi, który wydał decyzję. Spółka była wzywana do udostępnienia dokumentacji księgowej związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą, bo kontrolujący posiadali dostęp jedynie do części dokumentów. Zdaniem Sądu pierwszej instancji przedłożone przez stronę dowody nie stanowią "nowości" i nie spełniają przesłanki "wyjścia na jaw" - nowych okoliczności faktycznych lub dowodów. Strona może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne, bądź na takie dowody, co do których istnienia sama nie posiadała wiedzy w toku postępowania podatkowego, prowadzonego w trybie zwykłym, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w toku tego postępowania. Zdaniem WSA ujawnienie nowych dowodów musi dotyczyć szerszego kręgu niż sam organ podatkowy, bo chodzi zarówno o "wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych i dowodów" oraz, że mają być one "nieznane organowi". Sąd pierwszej instancji uznał także, że dowody załączone do wniosku o wznowienie postępowania nie są "istotne" w sprawie i reasumując przyjął, że nie wyczerpują definicji z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. 2.1. Pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego i powołując się na art. 173 § 1 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię, a mianowicie art. 2 i art. 184 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 – dalej w skrócie: "P.u.s.a."), art. 1 P.p.s.a. w związku z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. przez błędną jego wykładnię, nie dającą się pogodzić z zasadą działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów podatkowych, a tym samym naruszenie wskazanego art. 240 § 1 pkt 5 w związku z art. 245 § 1 pkt 2 O.p., polegające na oddaleniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej wobec nie stwierdzenia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. przez uznanie, że dowody źródłowe dołączone do wniosku o wznowienie postępowania nie spełniają waloru "nowości" w rozumieniu powyższego przepisu, a tym samym uznanie, że nie są one nowymi dowodami w sprawie istniejącymi w dniu wydania decyzji, nieznanymi organowi, który wydał decyzję. Podnosząc powyższy zarzut wniesiono o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Warszawie, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. 2.2. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną spółki. 2.3. Podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest bowiem granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Innymi słowy, wskazanie przez autora skargi kasacyjnej przepisów, jakie w jego ocenie naruszył sąd administracyjny pierwszej instancji, a także wyjaśnienie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym to naruszenie polegało, wyznacza granice, w których rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte ściśle i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 P.p.s.a.). Związanie sądu kasacyjnego zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej oznacza, że sąd ten – co do zasady – nie ma kompetencji do kontroli legalności postępowania pierwszoinstancyjnego poza granicami zaskarżenia. Wskazane powyższej uwagi są konieczne zważywszy na fakt, że treść skargi kasacyjnej w przewarzającej mierze stanowi powielenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie, a argumentacja na poparcie podniesionego zarzutu cechuje duża ogólnikowość, co – mając na względzie zasadę związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej – utrudnia pełną merytoryczną ocenę. 3.1. Jakkolwiek autor skargi kasacyjnej podał, że zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego i w sposób nieprecyzyjny powiązał zarzut z naruszeniem przepisów konstytucyjnych i ustrojowych, to w istocie zarzut ten dotyczy naruszenia przepisów proceduralnych, kwestionujących stanowisko Sądu pierwszej instancji, który oddalając skargę uznał, że w sprawie nie została spełniona przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Stosownie do tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wnosząc o wznowienie postępowania, skarżąca powołała się na zaistnienie nowych dowodów związanych ze sprawą, istniejących w dniu wydania decyzji, które wyszły na jaw po wydaniu decyzji ostatecznej. Tymi dowodami są, złożone wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania, kserokopie dokumentów z 2012 r. (m.in. faktury i wydruki rejestru sprzedaży). Wyjaśnienia wymaga, że postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego, a zatem brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Instytucja wznowienia postępowania nie jest też środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, niezależnie od stopnia tej wadliwości. Omawiana instytucja ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową wyjątkowo tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi enumeratywnie wskazanymi w art. 240 O.p. 3.2. Na gruncie badanej sprawy kluczowe znaczenie mają dwa zwroty użyte w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.: "nowe dowody", które "wyjdą na jaw". Element nowości, o którym mowa w powyższym przepisie charakteryzuje sytuację, w której dane dowody czy okoliczności nie były znane nikomu – zarówno organowi podatkowemu, jak i stronie postępowania podatkowego. W zapatrywaniu tym utwierdza dalsza część przepisu "... lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję", w której z podstaw wznowienia postępowania wyklucza się dowody nowe dla strony, ale które były znane organowi podatkowemu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela utrwalony w orzecznictwie, jak również w nauce prawa pogląd, zgodnie z którym strona może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, zatem nie mogła żądać ich uwzględnienia w jego toku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 stycznia 2021 r., o sygn. akt II FSK 2676/18; z dnia 26 stycznia 2021 r., o sygn. akt II FSK 2636/18; z dnia 13 maja 2020 r., o sygn. akt II FSK 2974/19; z dnia 4 grudnia 2019 r., o sygn. akt II FSK 85/18; z dnia 9 grudnia 2015 r., o sygn. akt II FSK 2701/13 i z dnia 13 listopada 2013 r., o sygn. akt II FSK 2675/12; por. J. Rudowski [w:] S. Babiarz, B. Dauter, A. Kabat, R. Hauser, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, art. 240, Lex/el 2019; P. Sławomir [w:] L. Etel, (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz, art. 240, Lex/el 2021). Za takim rozumieniem omawianej przesłanki wznowieniowej przemawiają również istotne względy aksjologiczne, do których należy wzgląd na trwałość decyzji ostatecznych (art. 128 O.p.) oraz wywodzony z art. 123 § 1 O.p. obowiązek współdziałania strony z organem podatkowym w trakcie prowadzonego postępowania. Ten ostatni obowiązek ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie, bo wyklucza możliwość skutecznego powoływania się przez skarżącą spółkę na okoliczności faktyczne i dowody, o których wiedziała i co więcej, o których przedłożenie była wzywana w toku postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Zaakceptowanie możliwości przedkładania dokumentów dopiero w toku postępowania wznowieniowego niweczyłoby zasadę trwałości decyzji ostatecznych, a obowiązek współdziałania strony z organem podatkowym czyniłoby wręcz iluzorycznym. Co więcej sankcjonowałoby także zatajanie przez strony okoliczności faktycznych lub dowodów w postępowaniu zwykłym celem pozyskania podstaw do późniejszego inicjowania postępowań nadzwyczajnych (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2021 r., o sygn. akt II FSK 3333/18). 3.3. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji miał podstawy zaaprobować stanowisko organów, opierające się na twierdzeniu, że załączone do wniosku o wznowienie postępowania kserokopie dokumentów, nie wyczerpują definicji z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., albowiem nie stanowią ani nowych okoliczności, czy dowodów oraz nie wyszły na jaw po wydaniu ostatecznej decyzji. Z akt sprawy wynika, że określenie zobowiązania podatkowego skarżącej spółki zostało dokonane w oparciu o dane wykazane przez nią w deklaracjach podatkowych, a których podstawą były właśnie m.in. dokumenty księgowe załączone do wniosku o wznowienie postępowania. Nie można zatem mówić o elemencie nowości, czy zaskoczenia w sprawie co powyższych dokumentów. Organ wyjaśnił, że w oparciu o te dokumenty skarżąca wypełniała deklaracje VAT – 7 oraz zeznanie roczne CIT-8. Dokumenty te posłużyły także Dyrektorowi UKS do oszacowania podstawy opodatkowania. Przychody netto skarżącej zostały ustalone na podstawie obrotów za poszczególne miesiące 2012 r. wykazanych w deklaracjach VAT-7, natomiast koszty ich uzyskania zostały przyjęte w kwocie wynikającej z zeznania rocznego CIT-8. Należy podkreślić, że skarżąca nie zakwestionowała tezy, że deklaracje VAT-7 i zeznanie roczne CIT-8 były przez nią wypełnione w oparciu o dokumentację księgową, w tym również o tę zebraną w segregatorach załączonych do wniosku o wznowienie postępowania. Skarżąca nie podniosła również, że w owych segregatorach znajduje się dokumentacja, która nie została uwzględniona przy wypełnianiu deklaracji VAT -7 i zeznania CIT-8. Powyższe oznacza, że przedmiotowe dowody, choć nie zostały przedłożone organowi wydającemu decyzję ostateczną, nie były zupełnie nowe ani dla strony, ani dla organu. W skardze kasacyjnej spółka ograniczyła się do wskazania, że dowody załączone do wniosku o wznowienie postępowania mają istotne znaczenie dla sprawy, o czym świadczy fakt ukarania skarżącej karą porządkową za ich nieprzedstawienie. Mając na uwadze wspomnianą zasadę współdziałania i zasadę prawdy materialnej (art. 122 O.p.), jeżeli podatnik kwestionuje jakiś dowód czy fakt, to na podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2007 r., o sygn. akt II FSK 1287/06). W sprawach, w których na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne, a twierdzenia strony w tym zakresie są ogólnikowe i lakoniczne, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wezwanie strony do uzupełnienia i sprecyzowania tych twierdzeń. I taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie przed wydaniem decyzji ostatecznej. Skoro jednak strona nie przedstawiła żądanych dokumentów, to uznać należy, że organ był uprawniony wywieść negatywne dla niej skutki (por. wyrok NSA z dnia 19 września 1988 r., o sygn. akt II SA 1947/87). Powinnością strony było bowiem przedstawienie w toku pierwotnego postępowania podatkowego wiarygodnych dowodów i żądanych dokumentów źródłowych. Fakt ukarania skarżącej karą porządkową za wielokrotne niestosowanie się do wezwań organu kontroli skarbowej do udostępnienia wymaganych dokumentów, świadczy o braku woli współpracy, o biernej postawie skarżącej, a nawet lekceważeniu sprawy, która jej dotyczy na etapie postępowania zwykłego. Wobec powyższego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słuszne jest stanowisko WSA w Warszawie, że wskazane przez skarżącą dowody i podnoszone okoliczności nie stanowią tych, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Nie posiadają bowiem one ani przymiotu nowych dowodów (okoliczności), ani nieznanych organowi, które wyszłyby obecnie na jaw. Spółka nie podważyła także stanowiska Sądu pierwszej instancji co do braku istotności owych dokumentów w sprawie. 3.4. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu zawartego w skardze kasacyjnej, według którego ujawnienie dowodów przez stronę, które były jej uprzednio znane i były w jej posiadaniu, a których świadomie nie udostępniła, ma uzasadniać uchylenie ostatecznej decyzji w toku wznowienia postępowania, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Nie do zaakceptowania jest stanowisko autora skargi kasacyjnej, że chociażby dowody te zostały "ukryte" przez stronę w trakcie postępowania podatkowego, to możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji w oparciu o te dowody w trybie nadzwyczajnym. Trafna jest konkluzja Sądu pierwszej instancji, że nie można utożsamiać pojęcia "wyjścia na jaw nowych dowodów" z "ujawnieniem ich po raz pierwszy organowi podatkowemu", abstrahując od tego, że strona wcześniej je "ukryła". Zaaprobowanie takiego postępowania stanowiłoby w istocie sposób na wymuszanie ponownego merytorycznego badania sprawy i obejście zasad procedowania obowiązujących w postępowaniu podatkowym w obu instancjach. 3.5. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że argumentacja skargi kasacyjnej stanowi wyłącznie polemikę ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji i nie daje podstaw do kontroli prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez WSA. Prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych polega nie tylko na podaniu konkretnych przepisów prawa, które miały zostać naruszone oraz wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało, ale także wykazanie, że owo naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 176 P.p.s.a.). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej nie wykazał, aby ewentualne uchybienia proceduralne miały istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo powołania w skardze kasacyjnej art. 2 Konstytucji RP, art. 1 § 1 P.u.s.a i art. 1 P.p.s.a. zarzut w tym zakresie nie został w ogóle uzasadniony, jak wymaga tego art. 176 P.p.s.a. 3.6. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną spółki, na podstawie art. 184 in fine P.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) i ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800). M. Bejgerowska M. Wolf-Kalamala T. Kolanowski