II OSK 252/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Zespołu Parków Krajobrazowych we W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 października 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 464/18 odrzucające skargę [...] Zespołu Parków Krajobrazowych we W. na uchwałę Rady Miejskiej w Sobótce z dnia 30 stycznia 2018 r. nr XLI/238/18 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sobótka dla terenu położonego przy ul. [...] postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 29 października 2018 r. sygn. II SA/Wr 464/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę [...] Zespołu Parków Krajobrazowych we W. na uchwałę Rady Miejskiej w Sobótce z dnia 30 stycznia 2018 r. w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sobótka dla terenu położonego przy ul. [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki wskazał, że [...] Zespół Parków Krajobrazowych we W., wniósł – na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1875) – do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na ww. uchwałę Rady Gminy Sobótka zarzucając naruszenie: 1) art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 519 ze zm.), który mówi, że "w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez zapewnienie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych"; 2) art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U z 2017 r. poz. 519 ze zm.), który mówi, że "w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2016 r. poz. 2134, 2249 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 60 i 132) parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru Natura 2000, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich otulin; 3) art. 10 ust. 1 pkt 3 i 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), które mówią, że "w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności ze: stanu środowiska, w tym stanu rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej, wielkości i jakości zasobów wodnych oraz wymogów ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, w tym krajobrazu kulturowego" (pkt. 3); występowania obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych (pkt. 9); 4) art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), który mówi, że "w studium określa się w szczególności: obszary oraz zasady ochrony środowiska i jego zasobów, ochrony przyrody, krajobrazu, w tym krajobrazu kulturowego i uzdrowisk"; 5) art. 15 ust. 2 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), który mówi, że "w planie miejscowym obowiązkowo określa się: zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu" (pkt 3); granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów, terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, obszarów osuwania się mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych określonych w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa (pkt 9); w związku z: art. 20, ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 142), który mówi, że "plan ochrony parku krajobrazowego zawiera ustalenia do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej dotyczące eliminacji lub ograniczenia zagrożeń wewnętrznych lub zewnętrznych" poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonych uchwałach zapisów uchwały nr XVI/331/11 Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z dnia 27 października 2011 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla Ślężańskiego Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. Dolnośląskiego z 2011 r. Nr 251, poz. 4508). Jednocześnie strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi podano m.in., że dotyczy ona przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenów położonych w mieście Sobótka przy ulicy [...] w obrębie Ślężańskiego Parku Krajobrazowego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oznaczonych na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego symbolem B-MN9a. Teren objęty zaskarżoną uchwałą znajduje się w całości w granicach Ślężańskiego Parku Krajobrazowego, na którym obowiązują akty prawa miejscowego w postaci planu ochrony z dnia 27 października 2011 r. (Dz.Urz. Woj. Doln. z 2011 r. Nr 251, poz. 4508) i rozporządzenia ws. Ślężańskiego Parku Krajobrazowego z dnia 4 kwietnia 2007 r. (Dz.Urz. Woj. Doln. Nr 94, poz. 1105 ze zm.). W § 13 i 14 planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego zawarto ustalenia do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujące na terenie wszystkich gmin, których część znajduje się w granicach Parku. Z dalszej części uzasadnienia skargi wynika, że według pierwotnych zapisów planu miejscowego dla miasta Sobótka obowiązujących przed wejściem w życie zaskarżonej uchwały, przedmiotowy teren znajdował się w granicach obszaru B-R02 (działka najbliżej istniejącej zabudowy), który przeznaczono wyłącznie na ogródki przydomowe z zakazem zabudowy oraz w granicach obszaru B-ZP 3, który w całości przeznaczony był na zieleń parkową i dla którego również wprowadzono zakaz zabudowy. Zapisy zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajdujące się w zaskarżonej uchwale zmieniają kompletnie dotychczasowe przeznaczenie terenu, zakładając przeznaczenie go w całości na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (B-MN9a) lokowaną na działkach o wielkości co najmniej 2000 m2, co pozostaje niezgodne z zapisami planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego. Zmiana przeznaczenia przedmiotowego terenu zdaniem strony możliwa byłaby bez naruszania zapisów planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego tylko i wyłącznie w zakresie tych przeznaczeń terenu i wskaźników urbanistycznych, jakie były określone w obowiązującym przed uchwaleniem zaskarżonej uchwały studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Sobótka dla obszaru o symbolu Uk, czyli m.in. zabudowy rezydencjonalnej na działkach nie mniejszych jak 0,8 ha. W związku z tym zmiana przeznaczenia terenu w kształcie zawartym w zaskarżonej uchwale ws. zmiany mpzp nie była możliwa do uchwalenia bez naruszania zapisów planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego. Ponadto zaskarżona uchwała nie uwzględnia § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego. Zapis ten wskazuje jednoznacznie, że "przy zmianie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji, kiedy zostaje określone nowe przeznaczenie terenu, ustala się obowiązek zastosowania warunków architektoniczno-urbanistycznych określonych w § 14 ust. 2 planu ochrony". Zawarte w tym miejscu zapisy planu ochrony określają m.in. minimalną powierzchnię biologicznie czynną rzędu 70% powierzchni nowo projektowanych działek przeznaczonych na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną czy ustalają zalecany wygląd dachów i elewacji oraz ogrodzeń. Ponadto w § 14 ust. 2 pkt 15 wskazano jednoznacznie, że dla terenów zieleni urządzonej "nie dopuszcza zmiany przeznaczenia na inne cele i ustala się obowiązek utrzymania minimalnej powierzchni biologicznie czynnej 80%. To ustalenie z planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego również nie zostało uwzględnione. Ponadto wskazano, że Dyrektor [...] Zespołu Parków Krajobrazowych we W. ma interes prawny w zaskarżeniu uchwał niezgodnych z planem ochrony. Stanowi to wypełnienie obowiązków wynikających z ustawy. Interes skarżącego oparty jest na konieczności ochrony przyrody w sposób określony aktem prawa, do którego stworzenia przyczynił się w sposób istotny, organy Gminy zaś miały możliwość podejmowania kroków prawnych w procesie tworzenia planu ochrony. W odpowiedzi na skargę, Rady Gminy Sobótka wniosła o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, względnie o oddalenie skargi w całości. Ponadto pełnomocnik organu zarzucił niezgodność z prawem przepisów uchwały Sejmiku Województwa Dolnośląskiego w sprawie ustanowienia planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego, które – zdaniem pełnomocnika – przekraczają zakres uprawnień nadanych rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie sporządzenia projektu planu ochrony dla parku narodowego, rezerwatu przyrody i parku krajobrazowego, dokonywania zmian w tym planie oraz ochrony zasobów, tworów i składników przyrody. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, w przedmiotowej sprawie istotne jest, że skarga wniesiona została przez [...] Zespół Parków Krajobrazowych na podstawie art. 101 ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy o samorządzie gminnym. Sąd podkreślił, że Dolnośląski Zespół Parków Krajobrazowych jako wojewódzka samorządowa jednostka organizacyjna ma zdolność sądową i ma interes prawny w sprawie dotyczącej zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy, położonej na obszarze jego działania. Należy jednak zwrócić uwagę, że w przepisie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym legitymacja strony skonstruowana jest na innych przesłankach niż w postępowaniu regulowanym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 50 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stroną w postępowaniu zainicjowanym skargę wniesioną w trybie przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Legitymacją do złożenia skargi do sądu administracyjnego ma zatem jednostka, której prawo lub obowiązki publicznoprawne kształtuje zaskarżony akt. Stwierdzenie naruszenia interesu prawnego polega na ustaleniu związku funkcjonalnego o charakterze materialnoprawnym pomiędzy obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (np. uchwały) negatywnie wpływa na sferę prawnomaterialną tego podmiotu w taki sposób, że na przykład pozbawia go pewnych uprawnień lub uniemożliwia ich realizację. W orzecznictwie w odniesieniu do przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym podkreśla się, że skarga wniesiona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. W orzecznictwie akcentowano również to, że przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie stwarza podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym. Ponadto na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia. O powodzeniu skargi z art. 101 ust. 1 ww. ustawy przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Interes ten powinien być bezpośredni i realny. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że w ocenie strony skarżącej wprowadzenie w zaskarżonej uchwale zmiany przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem B-MN9a znajdującego się w granicach [...] Parku Krajobrazowego poprzez dopuszczenie na nim zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej narusza akty prawa miejscowego tj. powoływane wcześniej rozporządzenie Wojewody Dolnośląskiego w sprawie [...] Parku Krajobrazowego oraz uchwałę Sejmiku Województwa Dolnośląskiego w sprawie ustanowienia planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego, a poprzez to narusza jej interes prawny jako jednostki ustawowej w celu kierowania parkami krajobrazowymi. W ocenie Sądu, takie argumenty, stanowiące podstawy skargi, nie mogą zostać uznane za wykazanie, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy uchwałą a własną, prawnie gwarantowaną sytuacją strony skarżącej i na czym to naruszenie polega. Powoływane przez skarżącego regulacje prawne w żadnej mierze nie dowodzą, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na sferę prawnomaterialną strony, pozbawiając skarżącą przykładowo pewnych uprawnień lub uniemożliwia ich realizację. Trudno bowiem przyjąć, iż kwestionowane przez skarżącego zapisy uchwały eliminują lub co najmniej ograniczają przysługujące mu prawa kierowania parkiem krajobrazowym, czy też wężej ujmując, uprawnienia, a raczej obowiązki ochrony przyrody, walorów krajobrazowych oraz wartości historycznych i kulturowych [...] Parku Krajobrazowego. Sąd Wojewódzki podkreślił również, iż to sam ustawodawca w art. 105 ust. 4 pkt 5 u.o.p. ograniczył zakres ingerencji dyrektora parku krajobrazowego w procesie planistycznym jedynie do możliwości składania wniosków do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących zagospodarowania przestrzennego obszarów wchodzących w skład parku krajobrazowego oraz na zasadach ogólnych do wnoszenia uwag do projektu planu miejscowego, nie wymieniając go w art. 17 u.p.z.p. wśród instytucji i organów właściwych do uzgadniania i opiniowania planu. Nie można również doszukać się wpływu uchwalonego planu na realizację wymienionych w art. 107 ust. 2 u.o.p. zadań służby parku krajobrazowego z zakresu ochrony przyrody, walorów krajobrazowych, wartości historycznych i kulturowych, w tym zwłaszcza możliwości identyfikacji i oceny istniejących i potencjalnych zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych parku krajobrazowego oraz możliwości wnioskowania o podejmowanie działań mających na celu eliminowanie lub ograniczanie tych zagrożeń i ich skutków, a także innych działań w celu poprawy funkcjonowania i ochrony parku krajobrazowego. Ponadto wskazywane przez Dyrektora [...] Zespołu Parków Krajobrazowych obowiązki i uprawnienia również te, które zostały określone w ustawie o ochronie przyrody określają kompetencje tego organu i nie jest to tożsame z posiadaniem przez ten organ interesu prawnego, który mógłby zostać naruszony. Wśród wskazywanych kompetencji brak jest unormowań które wskazywałyby na posiadanie przez Dyrektora [...] Zespołu Parków Krajobrazowych uprawnień do zaskarżenia uchwał w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trzeba jednak wyraźnie wskazać, że realizując obowiązki nałożone na Dyrektora [...] Zespołu Parków Krajobrazowych m.in. wskazywanymi w toku postępowania przepisami ma on możliwość sygnalizowania właściwemu miejscowo wojewodzie – jako organowi nadzorczemu nad działalnością gminy – zastrzeżeń oraz dostrzeżonych naruszeń prawa, w toku uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w ten sposób realizować nałożone na niego obowiązki. Wojewoda jako organ nadzorczy posiada bowiem uprawnienia do kontrolowania takich uchwał w trybie nadzorczym, co wynika wprost z treści art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Po upływie 30-dniowego terminu od otrzymania uchwały Wojewoda jest uprawniony do złożenia skargi do sądu administracyjnego. W takich okolicznościach Sąd uznał, że strona skarżąca nie wykazała naruszenia własnego interesu prawnego lub uprawnienia, zatem nie wykazała posiadania legitymacji skargowej, co pozbawiło Sąd możliwości dokonania oceny merytorycznej zarzutów sformułowanych w skardze. Warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi jest bowiem stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu skarżącego, zatem stwierdzenie, że dysponuje on legitymacją skargową. Niespełnienie tej przesłanki skutkowało odrzuceniem skargi – stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł Dyrektor [...] Zespołu Parków Krajobrazowych zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 18, art. 19 i 20 w zw. z art. 105 i art. 107 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody przez przyjęcie, iż organ zobowiązany do tworzenia planu ochrony parku krajobrazowego nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która jest niezgodna z planem ochrony parku krajobrazowego; 2. naruszenie przepisów postępowania: • art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie bowiem strona wykazała interes prawny który został naruszony zaskarżonym aktem prawnym; • art. 28 k.p.a. i art. 80 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że skarżący nie ma interesu prawnego i nie może być uznany za stronę postępowania; • art. 7 i art. 77 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy - brak merytorycznego rozpoznania skargi w zakresie naruszenia zaskarżoną uchwałą przepisów planu ochrony parku krajobrazowego; • art. 5 i 74 Konstytucji RP przez ich niezastosowanie. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Sobótka wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte okazały się trafne. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności postępowania, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Zasadnie w skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. oraz przepisów art. 18, 19 i 20 w zw. z art. 105 i art. 107 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Sąd Wojewódzki odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. nie uwzględnił w wystarczający sposób znaczenia planu ochrony ustanowionego dla [...] Parku Krajobrazowego oraz zadań dyrektora parku krajobrazowego (Zespołu Parków Krajobrazowych) i Służby Parku Krajobrazowego, wyznaczonych dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania i ochrony parku krajobrazowego, w szczególności w zakresie zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie Sąd przyjął, że [...] Zespół Parków Krajobrazowych jako wojewódzka samorządowa jednostka organizacyjna na zdolność sądową i ma interes prawny w sprawie dotyczącej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sobótka dla terenu położonego przy ul. [...] (uchwała z 30 stycznia 2018 r. nr XLI/328/18), to jednak błędnie uznał, że interes ten nie został naruszony, co jest wymagane przepisem art. 101 ust. 1 u.s.g. dla skutecznego złożenia skargi. Przypomnieć należy, że podmiot wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą, powodujący następstwa w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego przedmiotu konkretnych uprawnień ewentualnie prowadzący do nałożenia określonych obowiązków. Przyjmuje się jednocześnie, że źródłem "interesu prawnego" lub "uprawnienia" jest zawsze norma ogólna i abstrakcyjna – akt normatywny albo też jednostkowa i konkretna – akt stosowania prawa (por. Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, Wyd. C.H. Beck, s. 808-809 i powołane tam orzeczenia NSA). W niniejszej sprawie dla oceny legitymacji procesowej strony skarżącej podstawowe znaczenie miały przepisy przywołane w podstawie kasacyjnej. [...] Zespół Parków Krajobrazowych powiązał bowiem złożoną skargę z koniecznością podejmowania działań prawnych nakierowanych na realizację zadań związanych z ochroną przyrody i walorów krajobrazowych występujących na obszarze parku, a konkretnie wskazywał na potrzebę uwzględnienia ustaleń planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego w podejmowanych uchwałach w przedmiocie studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy Sobótka oraz innych gmin objętych obszarem [...] Parku Krajobrazowego. Zgodnie z art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody, dla parku krajobrazowego sporządza się i realizuje plan ochrony, którego projekt sporządzony jest przez dyrektora parku. Plan ochrony parku krajobrazowego sporządza się z uwzględnieniem m.in. charakterystyki i oceny stanu przyrody oraz charakterystyki i oceny stanu zagospodarowania przestrzennego (art. 20 ust. 1 pkt 1, 5 ustawy o ochronie przyrody). Plan ochrony dla parku krajobrazowego zawiera w swej treści m.in. cele ochrony przyrody oraz przyrodnicze, społeczne i gospodarcze uwarunkowania ich realizacji oraz ustalenia do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 20 ust. 4 pkt 1, 6 cyt. ustawy). Z kolei według przepisu art. 105 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, do zadań dyrektora parku krajobrazowego należy m.in. (pkt 1) ochrona przyrody, walorów krajobrazowych oraz wartości historycznych i kulturowych; (pkt 5) składanie wniosków do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących zagospodarowania przestrzennego obszarów wchodzących w skład parku krajobrazowego. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaznaczono, że skarżący składał w toku procedury planistycznej wnioski i uwagi, które nie zostały uwzględnione. W rezultacie według strony skarżącej do planu miejscowego wprowadzono zmiany niezgodne z ustaleniami zawartymi w § 14 Planu Ochrony dla [...] Parku Krajobrazowego w zakresie terenu (oznaczonego symbolem B-MN9a), przeznaczonego na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Strona przedstawiła szczegółowe informacje dotyczące ustaleń Planu Ochrony ŚPK, które powinny być uwzględnione przez Radę Gminy przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały, czego jednak nie uczyniono. Zaznaczyć również należy, że w skardze wskazano na wynikający z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska obowiązek uwzględnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczeń wynikających z ustanowienia, w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, parku krajobrazowego. Z powyższych uwarunkowań prawnych i faktycznych wynika, że w konkretnych sprawach dyrektor parku krajobrazowego musi mieć możliwość zainicjowania kontroli sądowej w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w celu sprawdzenia zgodności jego treści z ustaleniami zawartymi w planie ochrony danego parku krajobrazowego. Skoro do kompetencji dyrektora parku krajobrazowego należy składanie wniosków do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących zagospodarowania przestrzennego obszarów wchodzących w skład parku krajobrazowego, to konsekwentnie musi mieć też uprawnienie do wystąpienia w imieniu parku krajobrazowego ze skargą w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. w sytuacji, gdy organ gminy nie uwzględni złożonych wniosków w ramach procedury planistycznej. Wbrew argumentacji Sądu Wojewódzkiego treść art. 105 ust. 4 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody "nie świadczy o tym, że sam ustawodawca ograniczył zakres ingerencji dyrektora parku krajobrazowego w procesie planistycznym jedynie do możliwości składania wniosków do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (...) oraz na zasadach ogólnych do wnoszenia uwag do projektu planu miejscowego, nie wymieniając go w art. 17 u.p.z.p. wśród instytucji i organów właściwych do uzgadniania i opiniowania planu". Okoliczność, że dyrektor parku krajobrazowego nie jest organem opiniującym bądź uzgadniającym projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przemawia właśnie za tym, aby mógł on wystąpić ze skargą w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., niezależnie od działania właściwego regionalnego dyrektora ochrony środowiska, jako organu uzgadniającego (art. 16 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody). Za takim rozwiązaniem przemawia chociażby to, że art. 24 ust. 2 u.p.z.p. dopuszcza możliwość tzw. milczącego uzgodnienia projektu planu miejscowego a ponadto współpraca organu uzgadniającego z dyrektorem parku krajobrazowego zależy od aktywności organu ochrony środowiska i nie zawsze gwarantuje realne współdziałanie tych podmiotów. Dla właściwej realizacji celów wyznaczonych w art. 16 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, a mianowicie ochrony obszaru parku krajobrazowego ze względu na jego wartości przyrodnicze i krajobrazowe wymagane jest kompleksowe działanie: z jednej strony, organów ochrony środowiska w ramach uzgadniania projektów studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a z drugiej strony, dyrektora parku krajobrazowego odpowiedzialnego za ochronę przyrody i walorów krajobrazowych na obszarze parku, zgodnie z ustanowionym planem ochrony danego parku. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca przewidział nie tylko potrzebę sporządzenia, ale również realizowania planów ochrony (art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody), a działania temu służące obowiązany jest podejmować dyrektor parku krajobrazowego, samodzielnie bądź w ramach współdziałania z innymi organami i jednostkami organizacyjnymi działającymi w zakresie ochrony przyrody. W sytuacji gdy aktywność dyrektora parku krajobrazowego podejmowana na etapie składania wniosków i uwag do aktów w przedmiocie zagospodarowania przestrzennego nie jest wystarczająco skuteczna, to należy dopuścić możliwość wystąpienia ze skargą na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., celem zweryfikowania, czy przyjęta treść uchwały w sprawie planu miejscowego narusza ustalenia planu ochrony parku krajobrazowego, wbrew wymogom wynikającym z art. 20 ust. 4 pkt 6 ustawy o ochronie przyrody oraz art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Warto w tym miejscu dodać, że w orzecznictwie przyznawany jest status strony konkretnym Parkom Krajobrazowym bądź Dyrektorom, jako kierującym parkami krajobrazowymi w ramach postępowań administracyjnych i sądowych w sprawach inwestycji planowanych czy realizowanych na obszarze objętym ochroną w postaci parku krajobrazowego (por. wyrok NSA z 16 stycznia 2018 r., II OSK 660/17 oraz wyroki WSA z: 12 grudnia 2006 r., IV SA/Wa 1858/06; 27 września 2007 r., II SA/Gd 492/07; 14 marca 2008 r., IV SA/Wa 2611/07; 10 października 2013 r., II SA/Łd 707/13). W części orzeczeń zajmowane jest stanowisko odmienne (por. wyroki NSA z dnia: 27.11.2015 r., II OSK 779/14; 30.11.2015 r., II OSK 639/14; 23.08.2016 r. II OSK 218/15). Rozstrzygając o tym zagadnieniu w konkretnych sprawach trzeba mieć na uwadze, że przyznanie dyrektorom parków krajobrazowych uprawnień tylko w sferze sygnalizacji (według wskazań WSA w niniejszej sprawie) lub współpracy z innymi organami administracji może być w określonych sytuacjach niewystarczające dla zapewnienia realizacji celów ochrony przyrody, zwłaszcza w aspekcie spójności pomiędzy planami ochrony parków krajobrazowych a studiami uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Nie ma zatem podstaw, aby nie przyznać legitymacji omawianym podmiotom do złożenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. w takich przypadkach, gdy w ich ocenie zaskarżone uchwały nie respektują ustaleń planów ochrony parku krajobrazowego. Dlatego w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd Wojewódzki niezasadnie przyjął, że nie zachodziły przesłanki do merytorycznego rozpoznania skargi w następstwie czego skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. W konsekwencji skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu. Jednocześnie należy stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, 77, 80 k.p.a. bowiem przepisy te nie mają zastosowania do postępowania w przedmiocie planu miejscowego lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wymienione akty są sporządzane w procedurze unormowanej przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec szczególnej regulacji przymiotu strony w postępowaniu ze skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g. – całkowicie chybiony był zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. Ze względów wyżej przedstawionych orzeczono jak w sentencji zgodnie z art. 185 p.p.s.a.