I FSK 45/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia WSA del. Dominik Mączyński (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 29 października 2018 sygn. akt I SA/Op 188/18 w sprawie ze skargi Gminy L. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną. 1. Skarga kasacyjna. 1.1. Gmina L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 26 września 2018 r., wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 lipca 2018 r., I SA/Op 188/18. 1.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), tj.: a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w okolicznościach wskazujących na konieczność jego zastosowania, a w konsekwencji nieuchylenie postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 kwietnia 2018 r. (dalej: Postanowienie), podczas gdy zostało ono wydane (podobnie jak poprzedzające je postanowienie) z naruszeniem: • przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: Ordynacja) poprzez odmowę jego zastosowania oraz art. 233 art. § 1 pkt 1 i art. 165a § 1 Ordynacji poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, oraz • przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji, art. 86 ust. 2a i 22 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1221; dalej: ustawa o PTU) oraz § 2 pkt 11 oraz § 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. 2015 poz. 2193 dalej: Rozporządzenie) b) naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie Skargi Skarżącej w okolicznościach, w których uzasadnionym było uwzględnienie Skargi i uchylenie Postanowienia, z uwagi na naruszenie przez Dyrektora KIS wskazanych przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj.: a) art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji oraz § 2 pkt 11 oraz § 3 Rozporządzenia poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że pytanie Gminy przedstawione we wniosku nie dotyczy kwestii interpretacji przepisów prawa podatkowego, lecz zagadnień z dziedziny księgowości i rachunkowości budżetowej, mimo że pytanie Gminy odnosiło się wprost do konkretnego przepisu prawa podatkowego zawartego w akcie wykonawczym wydanym na podstawie ustawy podatkowej (§ 2 pkt 11 oraz § 3 Rozporządzenia); b) art. 86 ust. 2a i 22 ustawy o PTU oraz § 2 pkt 11 oraz § 3 Rozporządzenia poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wniosek Gminy nie dotyczy jej indywidualnej sprawy (sprecyzowanego i skonkretyzowanego stanu faktycznego), a dotyczy kwestii technicznych, mimo że: • od rozstrzygnięcia czy do opisanego we Wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego znajduje zastosowanie § 2 pkt 11 Rozporządzenia ma bezpośredni i istotny wpływ na prawa i obowiązki Gminy w zakresie stosowania przez nią przepisów prawa podatkowego, bowiem w braku takiego rozstrzygnięcia Gmina mogłaby nieprawidłowo obliczać wartość prewspółczynnika, a tym samym zawyżać bądź zaniżyć kwoty VAT naliczonego podlegającego odliczeniu, • Gmina w stanie faktycznym wskazała na występujące faktycznie w jej indywidualnej sprawie sytuacje, a nie hipotetyczne sytuacje mogące wystąpić w przyszłości w Gminie bądź innej jednostce samorządu terytorialnego, tj. dokonywanie odpisów amortyzacyjnych przez Zakład od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Gminę, występowanie rozliczeń wewnętrznych między wydziałami Zakładu oraz występowanie w Zakładzie stanu środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego. 1.3. W związku z powyższymi naruszeniami, na podstawie art. 188 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonego Postanowienia, a w przypadku, gdy NSA uzna, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona – na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej od Organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. 2.1. Po wniesieniu skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wyrokiem z dnia 29 października 2018 r., I SA/Op 188/18, na podstawie art. 179a p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok, a także uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 lutego 2018 r. 2.2. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że stwierdzenie organu, że pytanie zadane przez skarżącą miałoby dotyczyć oceny prawidłowości przedstawionych danych pod określoną definicję, które to dane mają oparcie w ustawie o finansach publicznych nie będącej ustawą podatkową, nie wyczerpuje istoty sprawy. Organ nie uwzględnił bowiem w swoim stanowisku faktu, iż definicja przychodów wykonanych zakładu budżetowego zawarta w Rozporządzeniu, jest definicją prawa podatkowego, określoną w sposób samodzielny w treści przepisów tego prawa. Zasadnie wskazuje natomiast Skarżąca, że treść zadanego przez nią pytania nie zmierzała do uzyskania odpowiedzi, czy określone realizowane przez nią przychody mogą być uznane za przychody w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, a jedynie, czy są one przychodami wykonanymi w rozumieniu Rozporządzenia. W sposób czytelny wskazała zatem Skarżąca na treść przepisów o charakterze podatkowym, podlegających interpretacji z mocy art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej. 3.1. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 4 grudnia 2018 r., wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 29 października 2018 r., I SA/Op 188/18. 3.2. Wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. Art. 179a p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu na skutek uznania podstaw skargi kasacyjnej Gminy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Opolu z dnia 25 lipca 2018r. za oczywiście usprawiedliwione. W sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie istnieje rozbieżność w orzecznictwie w odniesieniu do kwestii spornej pomiędzy stronami postępowania sądowo administracyjnego dotyczącej tego, czy w przedmiotowej sprawie organ zobowiązany jest do wydania interpretacji indywidualnej, czy ma też prawo do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego. Dlatego wyrok z dnia 25 lipca 2018r. powinien zostać poddany ocenie dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, a nie uchylony w trybie autokontroli. 2. Naruszenie art. 179 p.p.s.a. w zw. z art. 179a p.p.s.a. poprzez uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyroku z dnia 25 lipca 2018r. zaskarżonego kasacyjnie przez Gminę Łambinowice przed doręczeniem odpisu skargi kasacyjnej z dnia 26 września 2018r. wniesionej od ww. wyroku przez Gminę L. Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej, bowiem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu uwzględniający skargę kasacyjną Strony zapadł w dniu 29 października 2018r., zaś odpis ww. skargi kasacyjnej został doręczony Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej dopiero w dniu 6 listopada 2018r. waz z pisemnym uzasadnieniem wyroku, z dnia 29 października 2018r. 3. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h, w zw. z art. 14b § 1 i art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia 20 lutego 2018r. w wyniku błędnego uznania przez Sąd, bezzasadnie odmówił postępowania uznając, że interpretacja miałaby dotyczyć przepisów nie będących przepisami prawa podatkowego, podczas, gdy zdaniem organu nie było podstaw do wszczęcia postępowania, albowiem wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczył przepisów nie stanowiących przepisów prawa podatkowego. 4. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez bezpodstawne uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 10 kwietnia 2018 r. oraz poprzedzającego je postanowienia, z dnia 20 lutego 2018 r. na skutek błędnego uznania, że organ nie miał prawa odmówić wszczęcia postępowania w zakresie wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej. W sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie zachodziła wymieniona w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej "inna przyczyna" uniemożliwiająca wszczęcie postępowania, w świetle czego rozstrzygniecie organu interpretacyjnego odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej było prawidłowe i zgodne z prawem. oraz II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 § 1 p.p.s.a., tj.: art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 86 ust. 2a i 22 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 20I7r., poz. 1221 ze zm.; dalej: ustawa o PTU), w zw. z § 2 pkt 11 oraz § 3 Rozporządzenia, poprzez ich błędną wykładnię, która doprowadziła Sąd do uznania, że pytanie Skarżącej przedstawione na gruncie przedmiotowej sprawy dotyczy kwestii interpretacji przepisów prawa podatkowego, a nie zagadnienia z dziedziny księgowości i rachunkowości budżetowej, leżącej poza obszarem kompetencyjnym Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wydającego interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego. W przedmiotowej sprawie przyjąć natomiast należało, iż prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, że gdyby Organ wydał w sprawie indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego to taki dokument nie byłby interpretacją indywidualną w świetle przepisów Ordynacji podatkowej, a byłby co najwyżej dokumentem o charakterze ogólnej instrukcji dotyczącym nie tyle kwestii interpretacji prawa podatkowego, co zagadnienia z dziedziny księgowości i rachunkowości budżetowej. 3.3. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu oraz o zasądzenie od Skarżącej na rzecz organu podatkowego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 4. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 6.1. Istotą sporu było to, czy organ odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie wniosku gminy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art.14h Ordynacji podatkowej poprawnie wskazał, że przedstawione we wniosku pytanie nie dotyczyło kwestii interpretacji przepisu prawa podatkowego i nie miało bezpośredniego wpływu na prawa i obowiązki wnioskodawcy. 6.2. Przypomnieć zatem należy, że gmina zadała pytanie, czy dla celów obliczenia wartości prewspółczynnika dla Zakładu w mianowniku proporcji, o której mowa w § 3 ust. 4 Rozporządzenia należy uwzględniać równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Gminę, kwoty rozliczeń wewnętrznych dokonywanych między wydziałami Zakładu oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego. 6.3. W ocenie organu, pytanie gminy sprowadzało się do ustalenia czy wskazane przez nią dane należy uwzględnić we wzorze zawartym w § 3 ust. 4 Rozporządzenia określającym sposób wyliczenia proporcji dla zakładu budżetowego. Gmina argumentowała, że udzielenie odpowiedzi na tak zadane pytanie stanowiłoby ocenę prawidłowości przedstawionych danych pod określoną definicję, które to dane nie mają oparcia w przepisach podatkowych, a w ustawie o finansach publicznych, która nie jest ustawą podatkową w rozumieniu art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej. 7.1. Wskazując na nietrafność tego poglądu, zauważyć należy, że przytoczony powyżej art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że przez przepisy prawa podatkowego należy rozumieć przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Natomiast ustawami podatkowymi są ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określających podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników, inkasentów, a także następców prawnych i osób trzecich (art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Nie ma zatem wątpliwości co do tego, że Rozporządzenie w sprawie sposobu określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników, mające swą podstawę w art. 86 ust. 22 ustawy o PTU, zalicza się do przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Istotnym jest, że w sytuacji, w której wskazane rozporządzenie odwołuje się do regulacji ustawy o finansach publicznych definiującej pojęcia zawarte w rozporządzeniu (przychody własne zakładu budżetowego), nie można zasadnie utrzymywać, że kwestia ustalenia co oznacza pojęcie owego przychodu nie może być przedmiotem interpretacji indywidualnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowano pogląd, że jeżeli pojęcia z przepisów prawnych innych dziedzin prawa zostały uwzględnione czy wykorzystane w określonych unormowaniach prawa podatkowego, które się do nich bezpośrednio lub w sposób dorozumiany odwołują, to i tak do zobowiązań podatkowych zastosowanie znajdują normy prawa podatkowego, a nie współtworzące je tylko pojęcia zaczerpnięte z pozostałych gałęzi prawa. Norma prawnopodatkowa będzie wówczas zbudowania nie tylko z określonych przepisów ustawy podatkowej, ale i z regulacji prawnych innych dziedzin prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2016 r., II FSK 3028/14 – wyrok dostępny w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy w ugruntowanym już orzecznictwie administracyjnym nie budzi wątpliwości, że interpretacji w rozumieniu rozdziału 1a działu II Ordynacji podatkowej podlegać będą wszystkie przepisy tworzące konkretną normę prawna, w tym przepisy niepodatkowe, których ocena i wykładnia są niezbędne do zinterpretowania normy prawnopodatkowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2010 r., II FSK 1019/09, z 28 czerwca 2012 r., I FSK 1465/11, z 27 listopada 2013 r., II FSK 27/12, z 14 listopada 2014 r., II FSK 2524/12 – wyroki dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie, na co prawidłowo zwrócił uwagę sąd I instancji, na definicję przychodów wykonanych zakładu budżetowego składają się zapisy wynikające z § 3 ust. 4 i 5 oraz § 2 pkt 11 Rozporządzenia. Ta definicja jedynie w zakresie wynikającym z § 2 pkt 11 odwołuje się do przepisów innej ustawy (ustawy o finansach publicznych), która w tej części jest elementem normy prawnopodatkowej zbudowanej nie tylko z przepisów ustawy podatkowej. Tym samym poprawnie wskazał sąd I instancji, że przywołane we wniosku o wydanie interpretacji przepisy mają charakter podatkowy. 7.2. W związku z powyższym nie jest poprawny zaprezentowany przez Autora skargi kasacyjnej pogląd, że doszło do naruszenia poprzez błędną wykładnię przepisów prawa materialnego tj. art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 86 ust. 2a i 22 ustawy o PTU w zw. z § 2 pkt 11 oraz § 3 Rozporządzenia, które strona skarżąca upatrywała w tym, że przedmiotem zapytania ze strony gminy nie były przepisy prawa podatkowego a jedynie kwestia z zakresu księgowości i rachunkowości budżetowej, leżąca poza zakresem kompetencyjnym organu wydającego interpretacje. Jeszcze raz podkreślić należy, że badane rozporządzenie określa zakres wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników miedzy innymi jak w rozpoznawanej sprawie zakładów budżetowych. Poprawnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wskazał, że § 3 ust. 4 i 5 oraz § 2 pkt 11 tyczą praw i obowiązków podatnika, skoro prawidłowe obliczenie wartości prewspółczynnika przekłada się na wyliczenie kwoty podatku naliczonego podlegającego odliczeniu. Konkludując, udzielenie odpowiedzi na temat właściwego, proporcjonalnego rozliczenia podatku, zgodnie z art. 86 ust. 2a i 22 ustawy o PTU i wymienionych wyżej przepisów rozporządzenia mieści się w zakresie interpretacji przepisów, o jakiej mowa w przepisach Ordynacji podatkowej. Nie jest to zatem, jak chce organ interpretacyjny, kwestia techniczna a kwestia prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego. 8.1. Na uwzględnienie nie zasługuje także podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 179a p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tego przepisu w tym, że w sprawie istnieje rozbieżność w orzecznictwie w odniesieniu do kwestii spornej pomiędzy stronami postępowania sądowo-administracyjnego dotyczącej tego, czy w przedmiotowej sprawie organ zobowiązany jest do wydania interpretacji indywidualnej, czy ma też prawo do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego. Podstawy skargi kasacyjnej nie były zatem oczywiście usprawiedliwione, wobec czego wyrok z dnia 25 lipca 2018r. powinien zostać poddany ocenie dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, a nie uchylony w trybie autokontroli. Autor skargi kasacyjnej zaznaczył także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił wyrok z dnia 25 lipca 2018 r. przed doręczeniem Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej odpisu skargi kasacyjnej z dnia 26 września 2018 r. wniesionej przez Gminę L. 8.2. Zgodnie z art. 179a p.p.s.a., jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. 8.3. Istota art. 179a p.p.s.a. sprowadza się do umożliwienia Sądowi pierwszej instancji wydania prawidłowego orzeczenia m.in. w sytuacji, gdy Sąd ten po zapoznaniu się ze skargą kasacyjną oceni, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że skarga kasacyjna wniesiona przez Gminę L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 lipca 2018 r. zasługuje na uwzględnienie. Sąd podzielił bowiem argumentację Autora skargi kasacyjnej, że treść zadanego przez skarżącą pytania we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie zmierzała do uzyskania odpowiedzi, czy określone realizowane przez nią przychody mogą być uznane za przychody w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, a jedynie czy są one przychodami wykonanymi w rozumieniu Rozporządzenia. W ocenie Sądu pierwszej instancji w sposób czytelny skarżąca wskazała na treść przepisów o charakterze podatkowym, podlegających interpretacji z mocy art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej. W rezultacie nie było przeszkód, aby organ wydał interpretację indywidualną. Stanowisko to zostało zaaprobowane przez skład orzekający w tej sprawie. 8.4. W tej sytuacji nie zasługuje na uwzględnienie przedstawiona w skardze kasacyjnej argumentacja, w myśl której w okolicznościach faktycznych sprawy poddanej sądowej w tym postępowaniu podstawy skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uznanie ich za oczywiście usprawiedliwione. Oceny takiej należy bowiem dokonywać z uwzględnieniem późniejszego orzeczenia wydanego przez NSA w postępowaniu kasacyjnym. W tej sprawie skład orzekający w pełni podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji i uznał za nieusprawiedliwione podstawy skargi kasacyjnej wniesionej od ponownego wyroku Sądu pierwszej instancji przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. W rezultacie Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 179a p.p.s.a., uchylając swój wcześniejszy wyrok w tej sprawie i uznając podstawy skargi kasacyjnej wniesionej przez gminę Łambinowice za oczywiście usprawiedliwione. 8.5. Dla zastosowania art. 179a p.p.s.a. nie ma też znaczenia powołana w skardze kasacyjnej okoliczność, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu uwzględniający skargę kasacyjną Strony zapadł w dniu 29 października 2018r., tj. przed doręczeniem odpisu skargi kasacyjnej z dnia 26 września 2018r. Argumentacja przedstawiona przez organ w odpowiedzi na skargę została zasadniczo powtórzona w skardze kasacyjnej wniesionej od ponownego wyroku WSA w Opolu i nie została zaaprobowana przez skład orzekający w tej sprawie. Art. 179a p.p.s.a. nie wymaga od Sądu pierwszej instancji, aby wstrzymał się z zastosowaniem tego przepisu do czasu doręczenia odpisu skargi kasacyjnej czy też otrzymania odpowiedzi na skargę kasacyjną. W świetle art. 179a p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku lub postanowienia jest możliwe przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, co bezsprzecznie miało miejsce w sprawie poddanej sądowej kontroli w tym postępowaniu. 9. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny – uznając, że skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – orzekł, jak w sentencji wyroku.