II OSK 1111/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 listopada 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 689/18 w sprawie ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...][...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 7 listopada 2018r., sygn. akt III SA/Gl 689/18, oddalił skargę A. sp. z o.o. w [...] na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z [...] listopada 2015 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] stwierdził chorobę zawodową u M. J. - kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia, wymienione w poz. 18.2 wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1367). Rozstrzygnięcie to zostało wydane w oparciu o orzeczenie lekarskie Poradni Chorób Zawodowych w [...] oraz na podstawie oceny narażenia zawodowego przeprowadzonej w A. sp. z o.o. w [...]. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skarga na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 12 lipca 2016 r., sygn. akt IV SA/GI 117/16. W orzeczeniu tym przyjęto, że postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie decyzji organu I instancji nie zostało przeprowadzone zgodnie z regułami wynikającymi z rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W ocenie Sądu, podczas postępowania administracyjnego nie poczyniono prawidłowych ustaleń celem wykazania, że zachorowanie pracownicy jest skutkiem warunków pracy, poprzez wykazanie związku przyczynowego pomiędzy ujawnioną chorobą, a warunkami w jakich pracowała. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny ponownie rozpatrując sprawę, stwierdził u M. J. chorobę zawodową, wskazaną w pozycji 18.2 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu powyższej decyzji, w oparciu o uzupełnione dochodzenie epidemiologiczne, organ I ustalił, że pracownica wykonywała w A. sp. z o.o. montaż detali, wymagający manipulacji drobnymi częściami metalowymi oraz częściami z tworzyw sztucznych i gumy. W trakcie tych działań mogło dochodzić do urazów mechanicznych i występuje tarcie, zwłaszcza że tempo pracy jest szybkie, a pracownicy montują dużą ilość drobnych elementów. Jednostka orzecznicza I stopnia wydała uzupełniające orzeczenie lekarskie, w którym podtrzymała rozpoznanie choroby zawodowej z uwzględnieniem okresu narażenia zawodowego. Organ wskazał, że przez wzgląd na pojawienie się u pracownicy zmian skórnych dopiero w 2011 r., pod uwagę brano tylko ten zakład pracy, w którym była ona zatrudniona od 2006 r., czyli A. sp. z o.o. Przeprowadzona diagnostyka różnicowa nie dała podstaw do przyjęcia etiologii alergicznej omawianego schorzenia. W związku z wnioskiem ww. pracodawcy, w trakcie tego postępowania dopuszczono dodatkową konsultację z Instytutem Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, który potwierdził wcześniejszą diagnozę, rozpoznając u pracownicy chorobę zawodową. Po rozpoznaniu odwołania A. sp. z o.o. w [...], [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że w trakcie zatrudnienia w poprzednim zakładzie pracy pracownica miała kontakt ze stalą pokrytą cienką warstwą cynku, gumą, tworzywem sztucznym, woskiem/lakierem i należy rozważyć, czy czynniki te nie miały również wpływu na rozwój choroby. Organ odwoławczy polecił, aby przy ponownym rozpatrzeniu sprawy uzupełniono ocenę narażenia zawodowego i materiał dowodowy. Miałoby to się wyrażać zwróceniem się do lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, o jego uzupełnienie lub wystąpienie do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi M. J., wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. IV SA/Gl 322/17, uchylił powyższą decyzję organu II instancji. Sąd przypomniał, że w pozycji 18.2 wykazu chorób zawodowych jest mowa o kontaktowym zapaleniu skóry z podrażnienia. Według organu I instancji, opierającego się na orzeczeniach lekarskich, był on spowodowany tarciem występującym przy czynnościach zawodowych wykazywanych przez wnioskodawczynię. Nie rozpoznano u niej schorzenia skóry o charakterze alergicznym, w związku z czym wyjaśnienie sprawy pod tym kątem byłoby bezprzedmiotowe. Jednocześnie nie było kwestionowane ustalenie organu I instancji, że pierwsze zmiany skórne u pracownicy pojawiły się w 2011 r., a więc 5 lat po ustaniu zatrudnienia w poprzednim zakładzie pracy. Skoro zaś w przypadku choroby z poz. 18.2 wykazu obowiązuje miesięczny okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, to schorzenia wnioskodawczyni nie można łączyć z poprzednim jej zatrudnieniem. Ponadto Sąd wskazał, że organy inspekcji sanitarnej nie rozstrzygają o tym, w którym zakładzie pracy doszło do powstania schorzenia, ani stopnia przyczynienia się określonego zakładu pracy do powstania choroby zawodowej. W konsekwencji, w przekonaniu Sądu, przedstawiona kwestia nie mogła lec u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia kasatoryjnego. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, ponownie orzekając w sprawie, decyzją z dnia [...] marca 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, z wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich jasno wynika istnienie podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u M. J. - kontaktowego zapalenia skóry z podrażnienia. Ze względu na moment ujawnienia się choroby wykluczone było zaś łączenie jej z poprzednim zakładem pracy pracownicy. Jednocześnie organ zwrócił uwagę na dokumentację zebraną w sprawie, wyraźnie wskazującą, iż w A. sp. z o.o. w [...] istniało narażenie zawodowe stwarzające możliwość wystąpienia u wnioskodawczyni kontaktowego zapalenia skóry z podrażnienia. W szczególności, zwrócono uwagę na to, że strona pracując w latach 2006-2015 na stanowisku montażysty, wykonywała montaż detali wymagający manipulacji drobnymi metalowymi częściami, elementami z tworzyw sztucznych i częściami gumowymi. W trakcie tych czynności mogło dochodzić do mikrourazów mechanicznych naskórka w wyniku tarcia podczas manipulowania tymi częściami, szczególnie, że tempo pracy było szybkie i duże były ilości montowanych drobnych elementów. Istotne jest też zdaniem organu to, że pracę wykonywano w rękawicach bawełnianych, lateksowych lub bez takiej ochrony, a sam pracodawca, opisując czynności wykonywane przez wnioskodawczynię wskazał, iż przy montażu używa się smaru, który został scharakteryzowany jako lekko drażniący w kontakcie ze skórą. Organ odwoławczy wyartykułował też, że dolegliwości strony (zmiany skórne na rękach) ustąpiły, kiedy przebywała ona na zwolnieniu lekarskim (w tym czasie przerwane było narażenie zawodowe). Nawrót choroby miał natomiast miejsce po zakończeniu przez nią leczenia dermatologicznego i po jej powrocie do pracy. W skardze powyższą decyzję A. sp. z o.o. w [...] zarzuciła naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., polegające na wadliwym uzasadnieniu decyzji w zakresie obejmującym uzasadnienie faktyczne, poprzez brak jednoznacznego i dostatecznie zrozumiałego wskazania jakie czynniki narażenia zawodowego występujące w Spółce przyczyniły się do powstania choroby zawodowej u wnioskodawczyni; art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz błędną, tj. sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego ocenę zgromadzonych w sprawie materiałów w postaci: protokołów dochodzeń epidemiologicznych z 14 stycznia i 22 stycznia 2016r., karty oceny narażenia zawodowego z 25 stycznia 2016 r., zebranych w sprawie formularzy oceny narażenia zawodowego pracownika, karty oceny narażenia zawodowego pracownika w poprzednim zakładzie pracy, pisma pracownika z 13 marca 2015r. oraz zeznań pracownika; § 6 ust. 2 pkt 5 w zw. z ust. 3 pkt 3 w zw. z ust. 4 w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o wadliwie przeprowadzoną ocenę narażenia zawodowego pracownika; art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez błędną, tj. sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, ocenę zgromadzonych w sprawie materiałów w postaci orzeczeń lekarskich, jako pozwalających na stwierdzenie choroby zawodowej, podczas gdy wszystkie te orzeczenia opierają się na fałszywej przesłance – występowania w zakładzie pracy opisanego wyżej czynnika narażenia zawodowego, który w rzeczywistości nie występuje; art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez pracodawcę w odwołaniu i piśmie z 1 marca 2018 r. w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia: ponownej oceny narażenia zawodowego Pracownicy i sporządzenia nowej Karty oceny narażenia, opinii biegłego sądowego z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy (ze specjalnością chorób zawodowych lub oceny ryzyka zawodowego na stanowiskach pracy) na okoliczność występowania w procesie pracy wnioskodawczyni czynników narażenia zawodowego, w szczególności w postaci "tarcia" i "możliwości dochodzenia do urazów mechanicznych"; art. 2351 Kodeksu pracy poprzez jego wadliwe zastosowanie w sytuacji, w której ocena warunków pracy panujących u pracodawcy nie pozwala na stwierdzenie, co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba strony została spowodowana sposobem wykonywania pracy lub działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w Spółce. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu wnioskodawczyni zapadła na chorobę, która została wskazana w wykazie chorób zawodowych w pozycji 18.2 - kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia. Powyższe zostało stwierdzone przez lekarzy orzeczników, legitymujących się fachowymi wiadomościami, pozwalającymi na przedstawioną diagnozę i brak jest podstaw, aby podawać w wątpliwość ich wskazanie. W związku z tym została spełniona pierwsza z ustawowych przesłanek nie tylko dla uznania schorzenia strony za chorobę zawodową, ale i dla sklasyfikowania jej jako choroby z poz. 18.2 wykazu chorób zawodowych. Następnie Sąd wskazał, że przez wzgląd na wynikający z rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym (w przypadku choroby z poz. 18.2 wykazu chorób zawodowych wynosi on 1 miesiąc), poza zakresem oceny w niniejszej sprawie musieli znaleźć się pracodawcy inni niż A. sp. z o.o. w [...]. Sąd zwrócił uwagę na okoliczność bezsporną, bo przyznaną przez samego pracodawcę, który opisując czynności wykonywane przez pracownicę wskazał, iż przy montażu używa się smaru. Ten zaś został scharakteryzowany jako lekko drażniący w kontakcie ze skórą. Jednocześnie pracownica podczas wykonywanych przez siebie czynności używała rękawic tekstylnych lub nie posługiwała się takim środkiem ochronnym. Następował więc kontakt skóry ze wspomnianą substancją chemiczną. Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej Spółki, że w sprawie nie wykazano, że istniało narażenie zawodowe pracownicy, oraz że przez odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego naruszono uprawnienia procesowe Spółki. Wskazał, że w orzeczeniu lekarskim z 2017 r. oraz w zaskarżonej decyzji zwrócono uwagę, iż dolegliwości strony (zmiany skórne na rękach) ustąpiły, kiedy przebywała ona na zwolnieniu lekarskim. Nawrót choroby miał natomiast miejsce po zakończeniu przez nią leczenia dermatologicznego i po jej powrocie do pracy. Trudno zdaniem Sądu odczytać tę konstatację inaczej niż potwierdzenie istnienia narażenia zawodowego u pracodawcy (istnienie czynnika zagrożenia). Ponadto w orzeczeniu lekarskim z 2017 r. lekarze orzecznicy nie stwierdzili u pracownicy schorzenia skóry o charakterze alergicznym, w tym zawodowego wyprysku alergicznego. Tym samym zmiany skórne na rękach wnioskodawczyni, pojawiające się na nowo po jej powrocie do pracy, nie mogły być spowodowane czynnikiem alergicznym, także takim, który nie miał podłoża zawodowego. Występowanie w środowisku pracy warunków szkodliwych dla zdrowia, które powodują określone schorzenie, stwarza domniemanie istnienia takiego związku. Z tych względów, w przekonaniu Sądu, brak było podstaw do uznania racji pracodawcy, wyartykułowanych w skardze – zarówno tych o charakterze procesowym, jak i materialnoprawnych. W zaskarżonej decyzji jasno wskazano jakie czynniki narażenia zawodowego występujące w Spółce przyczyniły się do powstania choroby zawodowej u wnioskodawczyni. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości fakt, że tarcie jest przyczyną kontaktowego zapalenia skóry z podrażnienia m.in. u osób manipulujących drobnymi metalowymi częściami, a taka była specyfika pracy strony. Tym samym nie sposób było przyjąć, że orzeczenia lekarskie opierają się na fałszywej przesłance narażenia zawodowego. Skoro fachowi lekarze rozpoznali u pracownicy chorobę zawodową wskazaną w pozycji 18.2 wykazu chorób zawodowych, a jednocześnie w oparciu o informację dostarczoną przez samego pracodawcę (narażenie na kontakt z drażniącym smarem), uzupełnioną o wiedzę medyczną dotyczącą tarcia jako przyczyny kontaktowego zapalenia skóry z podrażnienia m.in. u osób manipulujących drobnymi metalowymi częściami, nie było podstaw do prowadzenia dalszych dowodów. Skargą kasacyjną A. sp. z o.o. w [...] zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej: p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 106 § 4 i art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w zw. z art. 84 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli zgodności z prawem decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2018r., znak: [...], polegające na: a) przyjęciu przez Sąd odmiennych ustaleń faktycznych w zakresie istniejącego w zakładzie pracy skarżącej czynnika narażenia na chorobę zawodową, niż ustalenia poczynione przez organy obydwu instancji (w szczególności w treści tzw. Karty oceny narażenia zawodowego) i orzekających w sprawie lekarzy; b) samodzielnym przyjęciu przez Sąd, że ustalony przez Sąd czynnik narażenia zawodowego (praca ze smarem "lekko drażniącym") według aktualnego stanu wiedzy medycznej mógł prowadzić do powstania schorzenia występującego u pracownika (kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia), podczas gdy dokonanie takiej oceny wymagało posiadania wiedzy specjalnej i , jako takie, zarezerwowane było ewentualnie dla biegłego sądowego; c) braku odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do całej argumentacji podniesionej w skardze; 2) art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) i art. 151 p.p.s.a. poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, oraz oddalenie skargi, pomimo iż decyzja ta zapadła z naruszeniami przepisów art. 136 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2, art., 6, art. 7, art. 12, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 2, art. 78 § 1, art. 80, art. 8 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz przepisów § 6 ust. 2 pkt 5 w zw. z ust. 3 pkt 3 w zw. z ust. 4 w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, polegającymi na: - nieprzeprowadzeniu dowodów wnioskowanych przez skarżącą w odwołaniu i w piśmie z dnia 1 marca 2018 r. w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia: a) ponownej oceny narażenia zawodowego pracownika i sporządzenia nowej Karty oceny narażenia oraz, b) opinii biegłego sądowego z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy (ze specjalnością chorób zawodowych lub oceny ryzyka zawodowego na stanowiskach pracy) na okoliczność występowania w procesie pracy M. J. czynników narażenia zawodowego, w szczególności w postaci "tarcia" i "możliwości dochodzenia do urazów mechanicznych", oraz weryfikacji twierdzeń skarżącej o pozazawodowym źródle choroby uczestniczki postępowania (poparzenie herbicydem "Roundup"), podczas gdy wnioski dowodowe strony zmierzały do zweryfikowania bezpodstawnie przyjętej przez organ I instancji tezy o występowaniu czynników narażenia zawodowego w postaci "możliwości dochodzenia do urazów mechanicznych" i "tarcia podczas manipulowania częściami", co do których wątpliwości musiał powziąć również i Sąd I instancji, skoro w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powołał się na inaczej określony czynnik narażenia zawodowego (naruszenie przepisów art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a.); - braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu błędnej, tj. sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego oceny zgromadzonych w sprawie materiałów w postaci: protokołów dochodzeń epidemiologicznych z 14 stycznia i 22 stycznia 2016 r.; karty oceny narażenia zawodowego z 25 stycznia 2016 r.; zebranych w sprawie formularzy oceny narażenia zawodowego pracownika; karty oceny narażenia zawodowego pracownika w poprzednim zakładzie pracy; pisma pracownika z 13 marca 2015 r. oraz zeznań pracownika, skutkującej błędnym ustaleniem faktycznym, jakoby w procesie pracy M. J. występowały czynniki narażenia zawodowego w postaci "możliwości dochodzenia do urazów mechanicznych naskórka w wyniku tarcia podczas manipulowania częściami* (naruszenie przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.); - błędnej, tj. sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, ocenie zgromadzonych w sprawie materiałów w postaci orzeczeń lekarskich (Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z 19 października 2015 r. i z 30 listopada 2016 r. oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z 3 stycznia 2017 r.) jako pozwalających na stwierdzenie choroby zawodowej, podczas gdy wszystkie te orzeczenia opierają się na fałszywej przesłance - występowania w zakładzie pracy opisanego wyżej czynnika narażenia zawodowego ("możliwości dochodzenia do urazów mechanicznych" i "tarcia podczas manipulowania częściami’), który w rzeczywistości nie występuje (naruszenie przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.); - braku zweryfikowania, wskazywanych przez skarżącą okoliczności rzeczywistego mechanizmu powstania choroby pracownika (poparzenie się przez pracownika płynem "Roundup" poza godzinami i miejscem pracy) i uznanie w tym zakresie za wystarczającą dla dokonania oceny okoliczność, że objawy chorobowe pracownika nawracały po powrotach przez pracownika do pracy ze zwolnień lekarskich, podczas gdy dla uznania choroby za chorobę zawodową niezbędne jest stwierdzenie (co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem), że została ona spowodowana działaniem czynników występujących w środowisku pracy, a domniemanie, którym posłużył się Sąd wskazuje jedynie na nasilenie się objawów choroby, a nie jej powstanie (naruszenie przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.); - wydaniu zaskarżonej decyzji w oparciu o wadliwie przeprowadzoną ocenę narażenia zawodowego pracownika, w szczególności nie odnoszącą się do takich cech sposobu wykonywania pracy przez pracownika jak obciążenie oraz chronometraż czynności mogących powodować nadmierne obciążenie odpowiednich narządów lub układów organizmu ludzkiego (naruszenie przepisów § 6 ust. 2 pkt 5 w zw. z ust, 3 pkt 3 w zw. z ust. 4 w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia); II. przepisu prawa materialnego tj. art. 2351 Kodeksu pracy poprzez jego wadliwe zastosowanie w sytuacji, w której ocena warunków pracy panujących w zakładzie skarżącej się nie pozwala na stwierdzenie, co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba uczestnika postępowania spowodowana została sposobem wykonywania pracy lub działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w zakładzie skarżącej się Spółki. Z uwagi na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych, ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Aczkolwiek niektóre zarzuty kasacyjne są częściowo zasadne to jednak nie w stopniu, który uzasadniałby uchylenie zaskarżonego wyroku. Wprawdzie rację ma strona skarżąca, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się do całej podniesionej w skardze argumentacji Spółki, a dotyczącej nieprzeprowadzenia przez organy dowodów wnioskowanych przez skarżącą w odwołaniu i piśmie z dnia 1 marca 2018 r. (ponownej oceny narażenia zawodowego i sporządzenia nowej Karty oceny narażenia oraz opinii biegłego sądowego z zakresu BHP), to jednak to uchybienie nie mogło skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku. Z uwagi na powyższy zarzut przypomnieć należy, iż przedstawienie w uzasadnieniu wyroku Sądu administracyjnego podstawy prawnej wyroku oraz jej wyjaśnienie polega zarówno na wskazaniu przepisów regulujących rozpatrywany stan faktyczny jak i wyjaśnieniu, dlaczego w konkretnej sytuacji prawnej mają zastosowanie powołane przepisy. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu byłby skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego oddalił skargę. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji ocenił legalność zaskarżonej decyzji i podał motywy podjętego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, iż z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. mógłby odnieść zamierzony przez stronę skutek wyłącznie w sytuacji, gdyby naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), czego w przedmiotowej sprawie - w związku z prawidłowym przeprowadzeniem przez organy postępowaniem wyjaśniającym - stwierdzić nie można. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez skarżącą nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym. Okoliczność, że strona nie zgadza się ze stanowiskiem i argumentami Sądu pierwszej instancji stanowi podstawę do postawienia innych zarzutów kasacyjnych niż oparte na art. 141 § 4 p.p.s.a. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty zmierzały do podważenia przyjętego przez orzekające w sprawie organy i Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy, tj. dokonanych w sprawie ustaleń co do istnienia w skarżącym zakładzie pracy czynników narażenia na chorobę zawodową - kontaktowe zapalenie skóry - wymienioną w pozycji 18.2 wykazu chorób zawodowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do podważenia dokonanych w sprawie ustaleń w tym zakresie. Skarżąca Spółka podniosła, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia 26 stycznia 2017r. i kolejnych pismach procesowych złożonych przed wydaniem zaskarżonej decyzji, wnosiła o ponowne przeprowadzenie postępowania w zakresie narażenia zawodowego oraz wystąpienie o opinię do biegłego z zakresu BHP. O ile zgodzić się należy ze stanowiskiem, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do powyższych okoliczności, to jednak należy mieć na względzie, że organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2018r. wyjaśnił, że nie przeprowadził wnioskowanych dowodów bowiem uznał, że wydane w sprawie orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] jest szczegółowo uzasadnione, nie budzi wątpliwości i pozwala na uznanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy warunkami pracy a rozpoznaną chorobą zawodową. Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić, mając przy tym na uwadze, że w niniejszym postępowaniu brak było podstaw prawnych do powołania biegłego zgodnie z wnioskiem strony skarżącej. Uprawnienie do przeprowadzania dowodu z biegłych posiadają sądy pracy, które rozstrzygają spory o roszczenia ze stosunku pracy ( art. 262 § 1 Kodeksu pracy). Przez sprawy z zakresu prawa pracy rozumie się, zgodnie z art. 476 § 1 pkt 3 k.p.c., sprawy o odszkodowania dochodzone od zakładu pracy na podstawie przepisów o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Toczące się przez organami inspekcji sanitarnej postępowanie w sprawie choroby zawodowej, różni się od toczącego się w tym przedmiocie postępowania przed sądem pracy. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia, lekarz właściwy do orzekania w zakresie chorób zawodowych wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji, o której mowa powyżej, jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz może wystąpić o ich uzupełnienie do: pracodawcy, lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub innego lekarza prowadzącego leczenie pracownika lub byłego pracownika, właściwego państwowego inspektora sanitarnego, pracownika lub byłego pracownika - w zależności do zakresu wymaganych informacji (§ 6 ust. 5 rozporządzenia). Dodatkowo w świetle § 8 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. W postępowaniu przed organami inspekcji sanitarnej, jednostkami, które mają prawo i obowiązek orzekania w przedmiocie chorób zawodowych (tj. czy dane warunki pracy mogły spowodować chorobę zawodową), są wyłącznie jednostki szczegółowo określone w § 5 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie właśnie takie jednostki orzecznicze zarówno w I jak i II instancji, wydały w oparciu o ocenę narażenia zawodowego M. J. (a w przypadku jednostki II instancji także w oparciu o wyniki z dochodzeń epidemiologicznych), orzeczenia, z których wynika, że istnieją podstawy do rozpoznania u M. J. choroby zawodowej - kontaktowego zapalenia skóry z podrażnienia. Podkreślenia przy tym wymaga, że lekarze orzecznicy nie mieli wątpliwości co do istnienia w zakładzie pracy skarżącej Spółki czynników narażenia na chorobę zawodową - kontaktowe zapalenie skóry i nie wystąpili o uzupełnienie dokumentacji w tym zakresie w trybie § 6 ust. 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Rozpoznanie chorób zawodowych należy do właściwości jednostek medycznych określonych w § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych ( t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 1367 ) i organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenia jednostek organizacyjnych służby zdrowia w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku do tego podstaw są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, jeżeli zostały one wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 marca 2015r., sygn. akt II OSK 1872/13; z dnia 28 stycznia 2015r., sygn. akt II OSK 1567/13 – CBOSA; z dnia 24 lutego 1998r., I SA 1520/97, ONSA 1998/4/150, z dnia 23 lipca 2003r., I SA 108/03, LEX nr 160259, z dnia 24 maja 2001r., SA 1801/00,LEX nr 77663, z dnia 2 czerwca 1998r., I SA 225/98, LEX nr 45827). Przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza definicja sformułowana w art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2018 r., poz. 108 ze zm. – aktualnie Dz.U. z 2019 r., poz.1040), zgodnie z którą za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z punktu widzenia skutku w postaci rozpoznania (lub nie) choroby zawodowej istotne jest zatem, aby dane schorzenie było ujęte w wykazie chorób zawodowych oraz było spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem jej wykonywania, co można stwierdzić w sposób bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem. Na gruncie art. 2351 Kodeksu pracy nie jest zatem wymagane bezsporne wykazanie związku przyczynowego między pracą w warunkach narażenia ("narażeniem zawodowym"), a stwierdzonym schorzeniem. Uznanie danej choroby za chorobę zawodową zależy zatem od ustalenia wykonywania zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie. Wystąpienie szkodliwych czynników nie musi być zawinione przez pracodawcę i nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 1994 r., SA 1640/93, ONSA 1995/1/28 ). Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 2352 Kodeks pracy). Podkreślić przy tym należy, że wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych nie jest równoznaczne z rozpoznaniem choroby. Rozpoznanie choroby zawodowej (art. 2352 Kodeksu pracy) może nastąpić w późniejszym okresie od zakończenia pracy narażeniu zawodowym, niż okres ustalony w wykazie chorób zawodowych - stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 1367) - pod warunkiem, że w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych wystąpiły objawy chorobowe i objawy te są udokumentowane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 marca 2015r., sygn. akt II OSK 1872/13; z dnia 26 października 2017, sygn. akt II OSK 1872/13; z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 925/17 - CBOSA). Odnośnie zarzutu braku w Karcie narażenia zawodowego danych o występowaniu czynników narażenia u poprzedniego pracodawcy (G. S.A. w M.), gdzie M. J. była zatrudniona jako monter złączek, pakowacz, stwierdzić należy, iż w rubryce Charakterystyka narażenia (czynniki szkodliwe, uciążliwe) wskazano czynniki drażniące skórę. Adnotacja "Brak danych" znajduje się w rubryce "Dane o narażeniu (wyniki pomiarów)". A zatem, powyższe nie oznacza, że w zakładzie tym nie występowały czynniki narażenia. Organy skupiły się na ustaleniu czynników narażenia zawodowego w skarżącej Spółce, gdyż pierwsze symptomy kontaktowego zapalenia skóry u M. J. pojawiły się w 2011 r., tj. po pięciu latach pracy w A. sp. z o.o. w [...]. Zwrócono na to uwagę w opinii uzupełniającej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z dnia 30 listopada 2016 r. nr [...]. Mając powyższe okoliczności na względzie stwierdzić należało, że Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do zakwestionowania postępowania przeprowadzonego przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Zaznaczenia przy tym wymaga, iż w postępowaniu administracyjnym w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej organy ustalają w których zakładach pracy występowało narażenie zawodowe i czy istnieją podstawy do rozpoznania u pracownika choroby zawodowej. Organy nie ustalają się natomiast, w którym konkretnie zakładzie pracy istniejące narażenie zawodowe było przyczyną powstania danej choroby zawodowej. Rozstrzygnięcie kwestii, który pracodawca ponosi wyłączną (bądź wspólnie z innymi) odpowiedzialność odszkodowawczą za skutki związane z rozpoznaną chorobą, pozostaje poza właściwością inspektora sanitarnego - do rozpoznawania tego rodzaju spraw (w razie powstania sporu w tym zakresie) powołane są sądy powszechne (sądy pracy). Wobec spełnienia w niniejszej sprawie przesłanek ustawowych choroby zawodowej z art. 2351 Kodeksu pracy organ był zobowiązany do podjęcia takiego jak kontrolowane w sprawie rozstrzygnięcie, a ocena Sądu pierwszej instancji w tym zakresie jest prawidłowa. Argumenty przedstawione w skardze kasacyjnej nie poddały w wątpliwość wydanego w sprawie orzeczenia lekarskiego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, również złożona przez skarżącą Spółkę na etapie postępowania odwoławczego opinia prof. dr hab. J. P.(dr nauk fizycznych i dr hab. nauk technicznych - inżynieria materiałowa) dotycząca wpływu warunków pracy na rozpoznaną u M. J. chorobę, nie mogła wpłynąć na odmienne niż przyjęte w zaskarżonej decyzji stanowisko co do stwierdzenia u pracownicy choroby zawodowej - kontaktowego zapalenia skóry. Należy bowiem mieć na uwadze, że zakres dokonanej w tej opinii oceny kwestii technicznych (tarcia statycznego przy wykonywaniu zróżnicowanych prac montażowych na stanowiskach montażowych w A. sp. z o.o.), znacząco różni się od zakresu oceny dokonywanej przez lekarzy orzeczników. Lekarz wydający orzeczenie w przedmiocie choroby zawodowej dokonuje bowiem oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w celu udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy u danego pracownika mogło na skutek wykonywanych przez niego w zakładzie pracy czynności dojść do powstania choroby zawodowej. Przy czym oceny tej lekarz dokonuje mając na względzie osobniczą wrażliwość pracownika na działanie występującego w zakładzie pracy narażenia. Pomimo bowiem pracy wielu pracowników w warunkach narażenia zawodowego, nie u każdego pracownika musi wystąpić choroba zawodowa, na co zwrócono uwagę w wydanym uprzednio w tej sprawie wyroku z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 117/16. W kontekście przedstawionej przez stronę skarżącą opinii zwrócić należy ponadto uwagę, że w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] nr [...] z dnia 3 stycznia 2017r. wprost wskazano, że okoliczności wynikające z karty oceny narażenia zawodowego z dnia 25 stycznia 2016r., szczegółowo przedstawione w dochodzeniu epidemiologicznym organu, "z punktu widzenia lekarza specjalisty medycyny pracy stwarzają warunki niosące ryzyko rozwoju kontaktowego zapalenia skóry z podrażnienia, wymienionego w pozycji 18.2 wykazu chorób zawodowych". W tych okolicznościach opinia prof. dr hab. J. P. nie mogła podważyć dokonanych w niniejszej sprawie przez lekarzy orzeczników ustaleń. Odnośnie zarzutu przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji odmiennych ustaleń faktycznych w zakresie istniejącego w zakładzie pracy skarżącej czynnika narażenia na chorobę zawodową i samodzielnego przyjęcia, że ustalony przez Sąd czynnik narażenia - praca ze smarem "lekko drażniącym", mógł prowadzić do powstania schorzenia występującego u pracownika, wskazać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest samodzielnych ustaleń Sądu co do stwierdzonych u skarżącej czynników narażenia zawodowego. Należy zwrócić uwagę, że okoliczność, iż wykorzystywany w zakładzie pracy skarżącej środek smarny może działać drażniąco przy długotrwałym i powtarzającym się kontakcie ze skórą, została podniesiona w orzeczeniu lekarskim jednostki orzeczniczej II stopnia i przywołana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Także twierdzenia skarżącej o pozazawodowym źródle choroby pracownika (poparzenie herbicydem) nie mogły podważyć dokonanych w sprawie przez organy ustaleń. Rozpoznania choroby zawodowej nie wyklucza bowiem współistnienie chorób bądź występowanie oprócz czynników zawodowych także pozazawodowych czynników chorobotwórczych. Możliwe jest uznanie choroby za zawodową, gdy równocześnie obok zatrudnienia w warunkach narażających na powstanie choroby występują inne czynniki chorobotwórcze. Nie wyłącza to możliwości wykazania, że powstanie choroby w konkretnym przypadku nastąpiło z innych przyczyn, nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia, przy czym nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 1982r., III SA 372/82, ONSA /1982 /1/33). Tylko wykazanie, że choroba została spowodowana wyłącznie przyczynami nie pozostającymi w związku z pracą pozwala na obalenie domniemania związku przyczynowego warunków pracy ze stwierdzonymi schorzeniami. Powyższa okoliczność nie została jednak wykazana w niniejszej sprawie. Do wskazywanych przez skarżącą poparzeń M. J. preparatem Roundap miało dojść (według oświadczeń współpracowników) na przełomie września/października 2014 r. Pierwsze zmiany skórne u pracownika pojawiły się natomiast w 2011 r. Z zestawienia powyższych dat wynika zatem, że poparzenie skóry rąk M. J. ww. preparatem spowodowało jedynie zaostrzenie zmian chorobowych istniejących już wcześniej, co zostało potwierdzone przez lekarza specjalistę w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] nr [...] W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 1, art. 106 § 4, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. i art. 84 § 1 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny legalności zaskarżonej decyzji. Decyzja ta nie zapadła z naruszeniem – jak podnosi strona skarżąca - przepisów art. 136 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2, art., 6, art. 7, art. 12, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 2, art. 78 § 1, art. 80, art. 8 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz przepisów § 6 ust. 2 pkt 5 w zw. z ust. 3 pkt 3 w zw. z ust. 4 w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych. Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie wykazała, aby w niniejszym postępowaniu doszło do takiego naruszenia przepisów, które obligowałoby Sąd pierwszej instancji do uchylenia wydanych w tej sprawie przez organy rozstrzygnięć na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Ustalony w sprawie stan faktyczny doprowadził organy do prawidłowego wniosku, iż istnieją podstawy do stwierdzenia u M. J. z wysokim prawdopodobieństwem choroby zawodowej wymienionej w poz. 18.2 wykazu chorób zawodowych - kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia. W konsekwencji chybiony jest również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.