I OSK 1074/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie: NSA Elżbieta Kremer del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Po 709/17 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na budowę budynku mieszkalnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 7 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Po 709/17 oddalił skargę J. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na budowę budynku mieszkalnego. Wyrok powyższy zapadł w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy: J. G. we wniosku z [...] sierpnia 2016 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w K. o przyznanie pomocy finansowej na budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego składającego się z [...] izb o powierzchni mieszkalnej [...] m2. Komendant Powiatowy Policji w K. decyzją z [...] października 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze. zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", art. 94 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy i z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355), rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 864 ze zm.) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 poz. 1170 ze zm.), odmówił przyznania J. G. pomocy finansowej na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Organ ustalił, że starszy aspirant J. G. pełni służbę stałą w Komendzie Powiatowej Policji w K. We wniosku zawarł informację, że jest stanu wolnego i dołączył umowę sprzedaży działki wraz z rozpoczętą budową domu, pozwolenie na budowę oraz zawiadomienie o dokonanym wpisie w księdze wieczystej. Nieruchomość tę nabył będąc jeszcze w związku małżeńskim. Zakupił ją do współwłasności w udziałach wynoszących po ½ części z osobą obcą - J.N., policjantką Komendy Powiatowej Policji w K. Oboje rozpoczęli budowę domu jednorodzinnego. Sierżant J. N. na podstawie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w K. z [...] września 2016 r. nr [...], po przedstawieniu tych samych dokumentów co J. G., otrzymała pomoc finansową w wysokości dwóch norm zaludnienia. Organ uznał, że przyznanie wnioskodawcy pomocy finansowej jako samotnemu policjantowi, któremu przysługują dwie normy zaludnienia, stawiałoby policjantów nie pozostających w związku małżeńskim w korzystniejszej sytuacji niż policjantów będących w związku małżeńskim. W sytuacji złożenia zatem wniosków przez obu policjantów nie pozostających w związku małżeńskim pomoc finansowa przysługuje tylko jednemu z nich. J. G. wniósł od powyższej decyzji odwołanie podnosząc, że spełnia wszystkie warunki uzyskani lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów zgodnie z rozporządzeniem w sprawie pomocy finansowej. W tej sytuacji czuje się dyskryminowany ze względu na nierówne traktowanie pomimo spełnienia przez obu policjantów warunków wynikających z art. 88 i art. 94 ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji w P. decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ, w trybie art. 136 K.p.a., przeprowadził z urzędu dodatkowe postępowanie dowodowe w celu uzupełniania akt sprawy o dokumenty dotyczące przyznania pomocy finansowej sierż. J. N. na budowę domu z J. G. Organ uznał, że stan faktyczny sprawy należy potraktować analogicznie z sytuacją posiadania lokalu mieszkalnego przez małżonka policjanta. W konsekwencji organ przyjął, że policjantowi w służbie stałej mającemu zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, w sposób określony w art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o Policji, nie przysługuje prawo do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, ani pomoc finansowa na uzyskanie lokalu, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy. Prawo funkcjonariusza w służbie stałej do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, nie może być rozumiane jako prawo całkowicie oderwane od praw i obowiązków wynikających z istoty stosunku służbowego policjanta. Celem tego przepisu jest bowiem to, by funkcjonariusz w służbie stałej mieszkał w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej. Z tym celem, a nie przywilejem jako takim, związane jest prawo do lokalu mieszkalnego. Prawo do lokalu lub pomocy finansowej na jego uzyskanie jest wyraźnie powiązane z przesłanką niezaspokojenia potrzeby mieszkaniowej uprawnionego funkcjonariusza, a pomoc finansowa jest zastępczą formą prawa do lokalu mieszkalnego. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżnienia i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów, pomoc finansową dla osoby samotnej przyznaje się w wysokości dwóch norm zaludnienia. Wyjątek stanowią policjanci zaszeregowani w grupie od 14 do 16, którym przysługują trzy normy zaludnienia. Sierżant J. N. i starszy aspirant J. G. domagają się zaś przyznania pomocy finansowej w łącznej wysokości właściwej dla czterech norm zaludnienia. Tymczasem świadczenie mieszkaniowe, jakim jest pomoc finansowa, w sytuacji zbiegu uprawnień policjantów pozostających w związku małżeńskim, przysługuje wyłącznie jednemu z małżonków. Zasadą jest bowiem, że policjantowi w związku małżeńskim przysługuje jedna norma na każdego członka rodziny. Przepisy nie wskazują jak należy postępować w przypadku zbiegu uprawnień policjantów pozostających w konkubinacie. Zdaniem Komendanta jednak zasady prawidłowej wykładni wskazują, że potraktowanie dwojga policjantów żyjących w nieformalnym związku, ale posiadających współwłasność do jednej nieruchomości, jako dwoje samotnych policjantów i przyznanie każdemu z osobna pomocy finansowej w wysokości dwóch norm, stanowiłoby ich uprzywilejowanie w stosunku do policjantów pozostających w związku małżeńskim. Pozostawanie w konkubinacie nie może bowiem stanowić przesłanki zwiększającej zakres uprawnień z tytułu prawa policjanta do lokalu mieszkalnego. W przypadku przyjęcia innej interpretacji, dochodziłoby do nadużyć, polegających na tym, że dwoje policjantów, planujących wspólną przyszłość, świadomie pozostawałoby w konkubinacie, co pozwalałoby na uzyskanie ogólnie pomocy finansowej w wysokości właściwej dla czterech norm zaludnienia. Takie działanie należałoby ocenić jednoznacznie jako próbę ominięcia prawa w celu uzyskania korzyści majątkowej. W ocenie organu odwoławczego bez znaczenia pozostaje fakt, że udział policjanta we współwłasności domu wynosi ½ części. Z ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz.459) regulujących współwłasność, na podstawie art. 206 wynika bowiem, że regułą jest korzystanie przez współwłaścicieli z całej wspólnej rzeczy. Zatem, okoliczność, że policjant stanie się w udziale współwłaścicielem domu jednorodzinnego nie oznacza, że będzie mógł korzystać jedynie z połowy domu. Organ podkreślił też, że środki finansowe na wypłatę świadczeń mieszkaniowych dla policjantów pochodzą z budżetu państwa. Nienależne ich przyznanie, a następnie wypłata stanowiłoby naruszenie dyscypliny budżetowej i naraziłoby Skarb Państwa na szkodę. J. G. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi naruszenie: - art. 94 ust. 1 w związku z art. 95 § 1 pkt 1 ustawy o Policji polegające na nieprawidłowej wykładni i błędnym stwierdzeniu, że skarżący nie jest osobą, o której mowa w tym przepisie i tym samym odmowę uzyskania pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego, podczas gdy skarżący nie korzystał dotąd z pomocy finansowej w tym zakresie oraz nie otrzymał lokalu mieszkalnego, a co za tym idzie nie zaszła przesłanka negatywna; - art. 88 § 1 w związku z art. 94 § 1 ustawy o Policji przez odmowę przyznania pomocy finansowej, pomimo że zostały spełnione przesłanki do jej przyznania, tj. skarżącemu nie przydzielono lokalu mieszkalnego, a jego potrzeby mieszkaniowe nie są zaspokojone; - art. 89 pkt 1 ww. ustawy polegającej na błędnym przyjęciu, że sierżant J. N. jest osobą, o której mowa w cytowanym przepisie, przy czym stan faktyczny sprawy oraz oświadczenie złożone przez J. G. pozwala na przyjęcie, że skarżący jest stanu cywilnego wolnego i nie pozostaje w związku małżeńskim; - art. 7, art. 88 w związku z art. 107 § 1 i 3, art. 6 w związku z art. 138 § 1 pkt 1, art. 11 w związku z art. 155 i art. 15 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał skargę J. G. za niezasadną i wyrokiem z 7 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Po 709/17 ją oddalił. Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Poczynione przez organ ustalenia stanu faktycznego uznał za niesporne i w sposób wyczerpujący przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Za nieuzasadnione uznał również pozostałe zarzut podniesione w skardze. Sąd wyjaśnił, że prawo policjanta do lokalu mieszkalnego jest realizowane przede wszystkim przez przydzielenie mu tego lokalu w drodze decyzji administracyjnej. Pomoc finansowa jest konsekwencją niezrealizowania prawa funkcjonariusza niemającego zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych do otrzymania lokalu mieszkalnego. Dokonując analizy art. 94 ust. 1 ustawy o Policji należy mieć na uwadze wykładnię celowościową przepisu pozwalającego traktować określenie "na uzyskanie lokalu mieszkalnego" jako cel, na jaki pomoc ta ma być przeznaczona. Pomoc finansowa przysługuje bowiem na uzyskanie przez policjanta lokalu mieszkalnego na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jego i członków rodziny. Sąd uznał, że celem dokonania prawidłowej wykładni omawianych przepisów ustawy o Policji należy zestawić sytuację skarżącego z pozycją małżonków będących funkcjonariuszami Policji ubiegających się o pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Gdyby o pomoc finansową ubiegał się funkcjonariusz policji będący w związku małżeńskim także z policjantką, to w takim przypadku zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia z 17 października 2001 r. w związku z § 2 pkt 1 rozporządzenia z 18 maja 2005 r. przysługiwałaby mu pomoc finansowa za dwie normy zaludnienia. Natomiast, gdy o pomoc finansową ubiega się dwoje funkcjonariuszy policji pozostających we wspólnym pożyciu prowadzących wspólnie gospodarstwo domowe, ale nie będących małżonkami, to przyjmując sugerowaną przez skarżącego wykładnię § 4 pkt 1 w związku z § 2 pkt 2 wyżej wymienionych rozporządzeń, przysługiwałaby im pomoc finansowa za cztery normy zaludnienia. Taka sytuacja jest nie do zaakceptowania mając na uwadze wykładnię celowościową wymienionych przepisów aktów wykonawczych w związku z przepisami ustawy o Policji, a mianowicie, że pomoc finansowa przysługuje funkcjonariuszowi na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jego i członków rodziny. J.G., reprezentowany przez adwokata W. W., wywiódł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sadu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 94 ust. 1 w związku z art. 95 "§" 1 pkt 1 ustawy o Policji polegającego na nieprawidłowej wykładni niniejszego przepisu i błędnym stwierdzeniu, że J. G. nie jest osobą, o której mowa w tym przepisie i tym samym odmowę uzyskania pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego, podczas gdy skarżący nie korzystał dotąd z pomocy finansowej w tym zakresie i nie otrzymał lokalu mieszkalnego, a co za tym idzie nie zaszła przesłanka negatywna; - art. 88 § 1 w związku z art. 94 "§" 1 ustawy o Policji przez odmowę przyznania pomocy finansowej pomimo, że zostały spełnione przesłanki do jej przyznania, tj. skarżącemu nie przydzielono lokalu mieszkalnego, a jego potrzeby mieszkaniowe nie są zaspokojone; - art. 89 pkt 1 ustawy o Policji polegającej na błędnym przyjęciu, że J. N. jest osobą, o której mowa w cytowanym przepisie, przy czym stan faktyczny sprawy oraz oświadczenie złożone przez J. G. pozwala na przyjęcie, że skarżący jest stanu cywilnego wolnego (kawaler) oraz że oraz skarżący i J. N. nie pozostają w związku z małżeńskim; a więc przez zastosowanie przesłanki pozaustawowej w ocenie stanu sprawy. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego zgodnie z normami przepisanymi. Jednocześnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu nie udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, wynikają z przepisu art. 174 P.p.s.a. Wedle jego pkt 1 może ją stanowić naruszenie prawa materialnego, przy czym przewiduje się dwie jego postacie, a mianowicie błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Stosownie do art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W skardze tej zarzucono wyłącznie naruszenie prawa materialnego. Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. W myśl art. 89 ustawy członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym małżonek, dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia, rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające. Natomiast w myśl art. 94 ust. 1 ww. ustawy policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Przewidziana ustawą pomoc finansowa w celu nabycia mieszkania nie została ukształtowana jako prawo z tytułu pełnienia służby w charakterze funkcjonariusza Policji. Pomoc ta jest tylko jedną z przewidzianych ustawą form pomocy tym funkcjonariuszom w uzyskaniu mieszkania w miejscu pełnienia służby. W przeciwnym razie musiałaby być traktowana jako przywilej funkcjonariuszy, budzący wątpliwości z punktu widzenia zasady równego traktowania obywateli. Z przywołanych przepisów wynika, że celem regulacji dotyczących mieszkań funkcjonariuszy Policji jest niewątpliwie to, ażeby policjant w służbie stałej mieszkał w miejscowości, w której pełni służbę albo w miejscowości pobliskiej. Z tym celem, a nie przywilejem jako takim, związane jest prawo, o którym mowa w art. 88 ustawy. Przysługujące funkcjonariuszowi prawo do lokalu mieszkalnego jest realizowane przede wszystkim przez przydzielenie takiego lokalu, a dopiero gdy przydziału takiego nie dokonano, funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje pomoc finansowa. Pomoc ta jest zatem konsekwencją niezrealizowania uprawnienia funkcjonariusza, który nie ma lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, do otrzymania lokalu mieszkalnego. Dlatego też przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu lub domu możliwe jest tylko w sytuacji, gdy funkcjonariusz taki spełnia warunki do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, lecz lokalu takiego nie otrzymał. Natomiast jeśli funkcjonariusz ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, to nie spełnia warunków do uzyskania prawa pomocy finansowej (por. uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 marca 1999 r., OPS 1/99, publ. ONSA 1999 nr 3 poz. 77). Przyjąć także należy, że przyznanie policjantowi pomocy finansowej oznacza, że na gruncie ustawy o Policji funkcjonariusz ten traktowany jest jako osoba, której potrzeby mieszkaniowe zostały zaspokojone. Podkreślenia wymaga, że uprawnienie do lokalu mieszkalnego ma charakter uprawnienia przysługującego niejako rodzinie funkcjonariusza, nie zaś przysługującego funkcjonariuszowi indywidualnie. Policjant ma bowiem ustawowe prawo do lokalu dla siebie i członków rodziny (por. wyrok NSA z 16 lutego 2005 r., OSK 1145/04, 20 listopada 2009 r., I OSK 188/09 i 10 kwietnia 2018 r., I OSK 1213/16). Rozpoznając wniosek skarżącego o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie (budowę) domu jednorodzinnego organy były zobowiązane zbadać sytuację mieszkaniową skarżącego. Ze wniosku wynikało, że osoba, z którą skarżący pozostaje we wspólnym pożyciu otrzymała pomoc finansową na budowę domu wskazanego we wniosku skarżącego. Organy były zatem obowiązane ocenić jakie znaczenie dla sytuacji prawnej skarżącego ma uzyskanie pomocy finansowej przez konkubinę przeznaczonej na zaspokojenie ich wspólnych potrzeb mieszkaniowych. W sytuacji gdy organ Policji, w odwołaniu do regulacji prawnych zawartych w ustawie o Policji ustalił, że konkubina skarżącego zrealizowała prawo do lokalu mieszkalnego, czyli on i członkowie jego rodziny mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, prawidłowo ocenił, że skarżącemu nie przysługuje pomoc finansowa. Ma on bowiem zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Istotne przy tym jest i to, że regulacje odnoszące się do pomocy finansowej nie mają na celu wzbogacania funkcjonariusza, czy też przyznania mu dodatkowych świadczeń lecz umożliwienie mu zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych (por. wyrok SN z 13 grudnia 2016 r., III PK 36/16, LEX nr 2261776). Na podkreślenie zasługuje, że w orzecznictwie, akcentując charakter pomocy finansowej udzielanej z budżetu Państwa, jak i potrzebę realizacji zasady sprawiedliwości społecznej, przyjmuje się w przypadku zbiegu uprawnień funkcjonariuszy, że skoro pomoc finansowa przysługuje na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych rodziny, to może otrzymać ją tylko jeden funkcjonariusz, tak w sytuacji gdy funkcjonariusze pozostają w małżeństwie i kupują lokal mieszkalny na współwłasność, jak i w konkubinacie (por. cytowane wyroki NSA: z 20 listopada 2009 r., I OSK 188/09, 26 października 2010 r., I OSK 786/10 i z 12 kwietnia 2013 r., I OSK 1267/12 i I OSK 1268/12, z 16 marca 2016 r., I OSK 2301/14 wyroki WSA w Warszawie: z 20 marca 2015 r., II SA/Wa 1572/14, z 23 marca 2017 r., II SA/Wa 1810/16). Inaczej mówiąc, jeśli zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych funkcjonariusza i jego rodziny może nastąpić albo przez przydział jednego lokalu mieszkalnego albo przyznanie jednej pomocy finansowej, a celem pomocy finansowej jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych funkcjonariusza i jego rodziny, to przyznanie uprawnienia do pomocy finansowej jednemu z funkcjonariuszy niejako "konsumuje" uprawnienie do tego rodzaju pomocy drugiego funkcjonariusza. Skoro uprawnienie do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy wygasa dla obojga małżonków w sytuacji przydzielenia jednemu z nich lokalu mieszkalnego, to tym bardziej też wygasa prawo do świadczenia ekwiwalentnego jakim jest pomoc na uzyskanie lokalu mieszkalnego (por. wyrok NSA z 26 października 2010 r., I OSK 786/10). W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że ponieważ prawo konkubiny skarżącego do lokalu mieszkalnego zostało zrealizowane, to spowodowało to wygaśniecie uprawnienia skarżącego wynikającego z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, a w konsekwencji także uprawnienia do pomocy finansowej. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i prawidłowo je zastosowały w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy. W konsekwencji jako nieuzasadniony należy ocenić zarzut naruszenia art. 94 ust. 1 w związku z art. 95 ust. 1, art. 88 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 1 oraz art. 89 pkt 1 ustawy o Policji. Nie zachodziły zatem podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Mając wszystko powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.