III SA/Kr 849/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Ewa Michna Protokolant sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Gminy Miasto Oświęcim na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Małopolskiego z dnia 6 czerwca 2018 r. nr WN.II.4131.1.17.2018 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Nr XLVIII/954/18 Rady Miasta Oświęcim z dnia 25 kwietnia 2018 r. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Rada Miasta Oświęcim w dniu 25 kwietnia 2018 r. podjęła uchwałę Nr XLVIII/954/18 w sprawie przyjęcia rezolucji w sprawie sprzeciwu wobec niedostatecznego finansowania przez Rząd Rzeczypospolitej Polskiej wydatków oświatowych. W zaskarżonej uchwale wskazano, iż na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 8 i ust. 3 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1875 ze zm.) Rada Miasta Oświęcim postanawia: § 1. Przyjąć rezolucję w sprawie sprzeciwu wobec niedostatecznego finansowania przez Rząd Rzeczypospolitej Polskiej wydatków oświatowych, jak w załączniku do niniejszej uchwały. § 2. Wykonanie uchwały zleca się Prezydentowi Miasta Oświęcim. § 3. Uchwała wchodzi w życie z dnia podjęcia. W wyniku wstępnej oceny nadzorczej uchwały Nr XLVIII/954/18 Rady Miasta Oświęcim z dnia 25 kwietnia 2018 r. organ nadzoru powziął wątpliwości co do istnienia po stronie organu stanowiącego gminy kompetencji do podjęcia aktu prawnego o takiej treści, jak przedłożony do oceny nadzorczej, gdyż zakres spraw należących do właściwości organu stanowiącego gminy określa art. 18 ustawy o samorządzie gminnym. Zdaniem organu nadzoru wątpliwym było zatem zajęcie przez Radę Miasta Oświęcim stanowiska o treści jak w załączniku do podjętej uchwały, w sprawie niemieszczącej się w zakresie spraw wymienionych w art. 18 ustawy o samorządzie gminnym. W odpowiedzi na przedstawione zarzuty Prezydent Miasta Oświęcim stwierdził, iż uchwała podjęta została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Podstawą prawną podjęcia przedmiotowej uchwały były bowiem przepisy art. 7 ust. l pkt 8 i ust. 3 oraz art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a dodatkowo - zgodnie z postanowieniami Statutu Miasta Oświęcim - Rada może się również wypowiedzieć w formie oświadczenia lub apelu. Organ nadzoru, nie podzielając powyższego stanowiska, rozstrzygnięciem nadzorczym Nr WN.II.4131.1.17.2018 z dnia 6 czerwca 2018 r. stwierdził nieważność w całości uchwały Nr XLVIII/954/18 Rady Miasta Oświęcim z dnia 25 kwietnia 2018 r. w sprawie przyjęcia rezolucji w sprawie sprzeciwu wobec niedostatecznego finansowania przez Rząd Rzeczypospolitej Polskiej wydatków oświatowych. Powyższe rozstrzygniecie nadzorcze zawiera obszerne uzasadnienie stanowiska zajętego przez Wojewodę Małopolskiego i zostało wydane w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania uchwały do oceny nadzorczej. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Prezydent Miasta Oświęcim, domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 8 i ust. 3 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym polegające na błędnym przyjęciu, iż powyższe przepisy nie mogą stanowić podstawy do podjęcia przez Radę Miasta kwestionowanej uchwały Nr XLVIII/954/18 z dnia 25 kwietnia 2018 r. w sprawie przyjęcia rezolucji w sprawie sprzeciwu wobec niedostatecznego finansowania przez Rząd Rzeczypospolitej Polskiej wydatków oświatowych. W uzasadnieniu skargi Prezydent Miasta Oświęcim wskazał, że znane jest mu stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż poza zakresem właściwości gminy oraz rady gminy znajdują się sprawy ogólnokrajowe. W przedmiotowej sprawie z treści podjętej przez Radę Miasta Oświęcim rezolucji wyraźnie wynika, że organ stanowiący odnosił się do niedostatecznego finansowania przez Rząd RP wydatków oświatowych na terenie Miasta Oświęcim. Wszystkie wskazane w treści rezolucji kwoty, stawki procentowe czy współczynniki wyliczenia subwencji oświatowej dotyczą finansowania wydatków oświatowych na obszarze Gminy Miasta Oświęcim, a nie na poziomie ogólnopolskim. Tym samym zarzuty organu nadzorczego są nieuzasadnione. Podstawą prawną podjęcia przedmiotowej uchwały były przepisy art. 7 ust. 1 pkt 8 i ust. 3 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy edukacji publicznej. W myśl art. 7 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym przekazanie gminie, w drodze ustawy, nowych zadań własnych wymaga zapewnienia koniecznych środków finansowych na ich realizację w postaci zwiększenia dochodów własnych gminy lub subwencji. Zgodnie z kolei z art. 18 ust. 1 cytowanej ustawy do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Dodatkowo zgodnie z postanowieniami Statutu Miasta Oświęcim (§ 56 ust. 1, 2 i 3) sprawy rozpatrywane na sesjach rada rozstrzyga podejmując uchwały, które są odrębnymi dokumentami, z wyjątkiem uchwał o charakterze proceduralnym, których treść odnotowuje się w protokole sesji, Rada podejmuje uchwały tylko w sprawach objętych porządkiem obrad. Rada może się również wypowiedzieć w formie oświadczenia lub apelu. Tym samym podjęcie uchwały Nr XLVIII/954/18 Rady Miasta Oświęcim z dnia 25 kwietnia 2018 r. w sprawie przyjęcia rezolucji w sprawie sprzeciwu wobec niedostatecznego finansowania przez Rząd Rzeczypospolitej Polskiej wydatków oświatowych stanowiło realizację przysługującego organowi stanowiącemu uprawnienia do zajęcia stanowiska w przedmiocie edukacji publicznej tj. zadania własnego gminy wymienionego wprost w przepisach ustawy o samorządzie gminnym. Prezydent Miasta Oświęcim podkreślił, że podjęcie przedmiotowej uchwały nie wiąże się w żaden sposób z poczynieniem przez Radę Miasta jakichkolwiek rozstrzygnięć w kwestiach wymienionych w art. 18 ustawy o samorządzie gminnym. Przedmiotowa uchwała nie jest aktem kreującym określone prawa i obowiązki, a jedynie oświadczeniem organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, przy czym wszelkie stanowiska rady jako organu kolegialnego zapadają w formie uchwał. Na poparcie swojego stanowiska Prezydent Miasta Oświęcim powołał się na orzecznictwo sądowe. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze organ nadzoru wyjaśnił, że nie dostrzega w obowiązującym porządku prawnym przepisów prawa, które mogłyby stanowić podstawę prawną do podjęcia przez organ stanowiący gminy takiego aktu, jak w przypadku rezolucji Rady Miasta Oświęcim, albowiem podstawą kompetencyjną dla działań organu stanowiącego gminy jest przede wszystkim przepis art. 18 ustawy o samorządzie gminnym, w którym zawarte zostało domniemanie jego właściwości. Zgodnie z treścią przepisu art. 18 ust. 1 tej ustawy do rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Bez wątpienia zakres terytorialny działalności rady gminy powinien się ograniczać do obszaru danej jednostki samorządu terytorialnego. Analizując treść art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w kontekście uprawnień rady gminy organ nadzoru doszedł do wniosku - zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem sądów administracyjnych - że przepis ten zasadniczo nie stanowi samodzielnej podstawy do wydawania aktów ogólnie obowiązujących o charakterze normatywnym (władczym), te bowiem muszą znaleźć umocowanie w przepisach prawa administracyjnego materialnego. Przepis ten upoważnia jedynie radę gminy do podejmowania działań o charakterze niewładczym, ale pozostających w granicach zadań gminy przewidzianych przepisami prawa. Zakres zadań gminy ogranicza się do terytorium danej jednostki samorządu terytorialnego. Dla podjęcia uchwały, która swym zakresem wykraczałaby poza zakres terytorialny danej jednostki samorządu terytorialnego konieczne byłoby istnienie konkretnej, jednoznacznej podstawy prawnej - takiej natomiast podstawy prawnej organ nadzoru w analizowanym przypadku nie dostrzegł. Podjęcie przez organ stanowiący gminy uchwał bez podstawy prawnej prowadzi do naruszenia konstytucyjnych zasad praworządności i legalności, wynikających z art. 7 Konstytucji RP. Zdaniem organu nadzoru do zadań gminy nie należy wyrażanie generalnych stanowisk dotyczących obowiązującego prawa. Wbrew twierdzeniom Prezydenta Miasta Oświęcim, zawartym w skardze, rezolucja ta nie dotyczy finansowania wydatków oświatowych na obszarze Gminy Miasta Oświęcim, lecz rezolucja ta w swej istocie dotyczy przepisów prawa obowiązujących wszystkie jednostki samorządu terytorialnego na obszarze całej Rzeczypospolitej Polskiej, które to przepisy są podstawą do finansowania wydatków oświatowych ponoszonych przez wszystkie jednostki samorządu terytorialnego, a - co jest oczywiste - także przez Gminę Miasto Oświęcim, lecz jedynie jako przez jedną z wielu gmin polskich, znajdujących się identycznej sytuacji prawnej. W ocenie organu nadzorczego w odniesieniu do sytuacji panującej w samorządzie Miasta Oświęcim nie doszło do wystąpienia indywidualnego przypadku naruszenia ogólnie obowiązujących regulacji dotyczących naliczania i przyznawania subwencji oświatowej. W analogicznej sytuacji jak samorząd Miasta Oświęcim znajdują się inne jednostki samorządu terytorialnego, którym według tych samych zasad naliczane i przydzielane są środki na realizację zadań oświatowych. Także z tego powodu podejmowanie przez Radę Miasta Oświęcim rezolucji o takiej treści nie może być odczytywane jako zajmowanie stanowiska w sprawie zadań własnych tej gminy lecz musi zostać potraktowane jako dokonanie oceny uregulowań prawnych wyższego niż uchwała rady gminy rzędu i obejmujących swym zakresem obowiązywania obszar całego kraju. W związku z powyższym Rada Miasta Oświęcim wykroczyła poza zakres przysługujących jej kompetencji, które ograniczają się do spraw tej wspólnoty samorządowej, tj. Gminy Miasta Oświęcim, a nie spraw ogólnokrajowych, które dotyczą wszystkich jednostek samorządu terytorialnego, w tym, a nie tylko i wyłącznie, Gminy Miasta Oświęcim. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7), do których to aktów zaliczają się bez wątpienia rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody wydawane na podstawie art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 z późn. zm.; dalej powoływanej jako "u.s.g."). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt (art. 148 p.p.s.a.). Przystępując do tak rozumianej kontroli sądowej zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Małopolskiego Nr WN.II.4131.1.17.2018 z dnia 6 czerwca 2018 r. należy zauważyć, że przy rozpoznawaniu skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczące aktu (tu: uchwały) organu jednostki samorządu terytorialnego, obowiązkiem sądu jest najpierw zbadanie zgodności z prawem samego aktu (uchwały), a dopiero w następnej kolejności badanie legalności rozstrzygnięcia nadzorczego, mocą którego stwierdzono nieważność owego aktu (por.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 3 do art. 148; J. Zimmermann, Elementy procesowe nadzoru i kontroli NSA nad samorządem terytorialnym, "Państwo i Prawo" 1991, nr 10, s. 48; wyrok NSA z 05.12.1995 r., SA/Rz 1109/95; wyroki WSA: z 10.05.2005 r., III SA/Łd 103/05; z 12.08.2005 r., II SA/Op 207/05; z 06.09.2006 r., II SA/Go 450/06; z 10.01.2013 r., IV SA/Gl 1044/12; z 04.09.2014 r., IV SA/Po 701/14; z 05.02.2016 r., II SA/Go 454/17; z 05.04.2018 r., I SA/Ol 78/18 – wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Wobec powyższego merytoryczną kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia należało rozpocząć od analizy treści zakwestionowanej nim Uchwały Nr XLVIII/954/18 Rady Miasta Oświęcim z dnia 25 kwietnia 2018 r. w sprawie przyjęcia rezolucji w sprawie sprzeciwu wobec niedostatecznego finansowania przez Rząd Rzeczypospolitej Polskiej wydatków oświatowych. W orzecznictwie trafnie zauważa się, że każda czynność organu samorządu terytorialnego musi się zatem mieścić w ramach jego ustawowo określonego zakresu działania, według przypisywanej mu z mocy prawa właściwości. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.s.g. do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów (domniemanie właściwości gminy). Są to sprawy wynikające z przepisów prawa, nakładających na władze publiczne określone uprawnienia lub obowiązki o charakterze wykonawczym, których realizacja następuje na obszarze podstawowej jednostki samorządu terytorialnego (por. T. Moll, Komentarz do art. 6 ustawy o samorządzie gminnym, System Informacji Prawnej LEX). Należy podnieść, że zakwestionowana rozstrzygnięciem nadzorczym uchwała została podjęta na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 8 i ust. 3 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W myśl art. 7 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy do zadań własnych gminy należy zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne obejmują sprawy edukacji publicznej. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym przekazanie gminie, w drodze ustawy, nowych zadań własnych wymaga zapewnienia koniecznych środków finansowych na ich realizację w postaci zwiększenia dochodów własnych gminy lub subwencji. Zadania rady gminy zostały natomiast określone w art. 18 u.s.g. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w ust. 2 ustawodawca wymienił przykładowo kategorie spraw zastrzeżonych dla rady. Nie oznacza to, że nie może ona podejmować aktywności również w innych sprawach, mogą to być jednak wyłącznie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, nie przekazane innym podmiotom. W orzecznictwie trafnie wskazuje się przy tym, że to właśnie art. 18 ust. 1 u.s.g. upoważnia radę gminy do podejmowania działań niewładczych np. o charakterze programowym, intencyjnym, o ile działania te pozostają w granicach zadań gmin przewidzianych w prawie (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 269/11, CBOSA). Niewątpliwie poza zakresem właściwości gminy znajdują się sprawy ogólnokrajowe, czy należące z mocy ustaw szczególnych do właściwości innych organów samorządowych, państwowych lub organizacji społecznych (por. A. Szewc, Komentarz do art. 18 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, [w:] A. Szewc, G. Jyż, Z. Pławecki, Samorząd gminny, System Informacji Prawnej LEX, podobnie Cz. Martysz, Komentarz do art.18 ustawy o samorządzie gminnym, System Informacji Prawnej LEX). Jednocześnie wszelkie dopuszczalne prawnie działania gminy i jej organów mogą być związane przepisami w większym lub mniejszym stopniu. O ile są to działania władcze o charakterze zewnętrznym, tzn. wkraczające w sferę uprawnień podmiotów niepodporządkowanych organizacyjnie i służbowo, to formy i granice takiej ingerencji powinny wyraźnie wynikać z ustawy. Nie wystarczy w tym przypadku ogólna norma zakresowa zawarta w art. 6, 7, 15 czy art. 18 ust.1 u.s.g. W odniesieniu do działań niewładczych, gdy nie wkracza się w sferę praw i obowiązków innych podmiotów prawa, w tym również organów wykonawczych gminy, taka podstawa prawna jest wystarczająca. Podkreślić również należy, że każda działalność rady gminy (miasta), jako organu kolegialnego przyjmuje formę uchwały (w znaczeniu formalnym), bez względu na jej nazwę. W praktyce przepisy statutów wskazują na takie formy aktów wydawanych przez radę jak: apel, rezolucja, stanowisko, opinia itp. Mimo sporów w doktrynie odnośnie do szczegółowej i wyczerpującej definicji pojęcia "uchwały", najogólniej można jednak przyjąć, że jest to forma działania kolegialnego organu samorządowego, której wynikiem jest akt woli podjęty w trakcie jego posiedzenia. Uchwała, zależnie od swojej treści, może być przy tym jedną z wielu form działania administracji: aktem prawa miejscowego, działaniem zewnętrznym lub wewnętrznym, generalnym lub indywidualnym, władczym lub niewładczym. Podobnie w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że uchwały są wszelkiego rodzaju rozstrzygnięciami (aktami woli) podejmowanymi przez radę gminy (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1262/08, CBOSA). Stąd sama nazwa uchwały nie świadczy jeszcze o jej charakterze prawnym i wymaganej podstawie. Wynika to z jej treści. O ile uchwały stanowiące akty prawa miejscowego lub inne uchwały o charakterze władczym, jak akty stosowania prawa w sprawach powierzonych radzie gminy, akty współstosowania prawa takie jak: zawieranie umów, czy porozumień, muszą posiadać wyraźną i dookreśloną podstawę prawną w przepisach ustawy, wskazującą na możliwość i granice działania organu, to do wydania aktu o charakterze niewładczym, a do tej kategorii można zaliczyć różnego rodzaju uchwały intencyjne, wystarczającą podstawą prawną jest norma kompetencyjna. W ocenie Sądu oznacza to, że akty o charakterze niewładczym muszą się mieścić w kompetencjach gminy i jej organu stanowiącego, określonych przez ustawy. W przypadku aktów władczych wymagane jest natomiast dodatkowo wyraźne upoważnienie ustawowe wskazujące na możliwe sposoby rozstrzygnięcia i jego formę. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że uchwała podjęta została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zakwestionowana rozstrzygnięciem nadzorczym uchwała, pomimo swojego tytułu ma charakter niewładczy, intencyjny. Nie kreuje praw czy obowiązków, a zawiera jedynie oświadczenia organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, przy czym wszelkie stanowiska zapadają w formie uchwał. Wbrew zastrzeżeniom Wojewody Małopolskiego, Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę stwierdził, że z treści podjętej przez Radę Miasta Oświęcim rezolucji wyraźnie wynika, że organ stanowiący odnosił się do niedostatecznego finansowania przez Rząd Rzeczpospolitej Polskiej wydatków oświatowych na terenie Miasta Oświęcim, tj. spraw lokalnych. Jak słusznie wskazał w uzasadnieniu skargi Prezydent Miasta Oświęcim, wszystkie wskazane w treści rezolucji kwoty, stawki procentowe czy współczynniki wyliczenia subwencji oświatowej dotyczą finansowania wydatków oświatowych na obszarze Gminy Miasta Oświęcim, a nie na poziomie ogólnopolskim. Z tych wszystkich względów Sąd doszedł do przekonania, że podjęcie przedmiotowej uchwały stanowiło realizację przysługującego organowi stanowiącemu uprawnienia do zajęcia stanowiska w przedmiocie edukacji publicznej, tj. zadania własnego gminy wymienionego wprost w przepisach ustawy o samorządzie gminnym, a Wojewoda Małopolski stwierdzając zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym jej nieważność nadużył swych uprawnień nadzorczych. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 148 p.p.s.a., uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze.