VII SA/Wa 1109/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Jadwiga Smołucha, sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Protokolant ref. staż. Kamil Mazański, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi N. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. znak [...] w przedmiocie przeniesienia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego N. G. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] marca 2018 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania N. G., zwanej dalej również "skarżącą", utrzymał w mocy decyzję nr [...] Starosty Powiatowego w S. z [...] lutego 2018 r., znak: [...] w sprawie odmowy przeniesienia decyzji nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Starosta Powiatowy w S. decyzją nr [...] z [...] marca 2008 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. M. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach nr [...],[...],[...] w miejscowości C., gm. S. (dalej: "inwestycja"). W dniu 6 lutego 2018 r. N. G. (skarżąca) złożyła w Starostwie Powiatowym w S. wniosek o przeniesienie ww. decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] na swoją rzecz, przedkładając zgodę poprzedniego inwestora na przeniesienie pozwolenia na budowę, oświadczenie o przyjęciu wszystkich warunków zawartych w przedmiotowej decyzji oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Starosta [...] postanowieniem z [...] lutego 2018 r. nałożył na skarżącą obowiązek wyjaśnienia niezgodności treści wniosku z 6 lutego 2018 r. w sprawie przeniesienia ww. pozwolenia na budowę z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości: S., C., P. oraz Ż., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] listopada 2005 r. Organ wyznaczył skarżącej termin wykonania obowiązku - do 27 lutego 2018 r. W odpowiedzi na ww. postanowienie skarżąca pismem z 15 lutego 2018 r. wyjaśniła, że przedmiotowe przedsięwzięcie budowlane jest zgodne z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 3. Po ponownym dokonaniu analizy przedłożonych dokumentów Starosta Powiatowy w S. decyzją nr [...] z [...] lutego 2018 r. odmówił przeniesienia decyzji nr [...] z [...] marca 2008 r. na rzecz skarżącej. Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332), dalej "pr.bud." oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 poz. 1257), dalej "k.p.a.". W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał na brak zgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ administracji architektoniczno-budowlanej stwierdził, że na wnioskowanym terenie przeprowadzono scalenie działek, a następnie dokonano podziału w wyniku czego powstały działki o nr ewid. [...] oraz [...] o łącznej powierzchni 1.123 m2. Działki te zostały objęte wnioskiem skarżącej o przeniesienie pozwolenia na budowę. Organ wyjaśnił, że zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] listopada 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedmiotowe działki budowlane znajdują się na terenie oznaczonym jako MU-3 dopuszczającym minimalną powierzchnię działki 1.500 m2, natomiast zgodnie z wykazem ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego w S., ww. nieruchomości stanowią powierzchnię mniejszą (odpowiednio 549 m2 oraz 574 m2), co jest sprzeczne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości C. Organ powołał się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 27 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 357/15, zgodnie z którym, jeżeli pozwolenie na budowę zostało wydane w odniesieniu do nieruchomości stanowiącą działkę budowlaną, która następnie uległa podziałowi, a wniosek o przeniesienie pozwolenia na budowę na rzecz innego podmiotu dotyczy tylko jednej z działek powstałych w wyniku podziału, wydanie decyzji w trybie art. 40 ust. 1 pr.bud. wymaga nie tylko mechanicznych porównań numerów działek, lecz także przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, czy podział nieruchomości czyni możliwym zachowanie wymogów wynikających z decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym warunków decyzji mającej gwarantować zachowanie ładu przestrzennego samodzielnie dla działki powstałej w wyniku podziału, co do której wnioskodawca posiada prawo do dysponowania nią na cele budowlane. W rozpatrywanym przypadku realizacja projektu budowlanego na dwóch odrębnych działkach byłaby sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego dla miejscowości C., gm. S., w zakresie powierzchni działki. 4. Nie zgadzając się z treścią powyższej decyzji skarżąca pismem z 8 marca 2018 r. złożyła odwołanie do Wojewody [...], wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przeniesienie decyzji nr [...] na rzecz skarżącej. Skarżąca podkreśliła między innymi, że podstawą prawną wydania decyzji Wójta Gminy S. z [...] maja 2012 r. zatwierdzającej podział nieruchomości położonej w miejscowości C. i składającej się z działek nr ewid. [...],[...],[...], skutkiem czego stało się wyodrębnienie działek nr ewid. [...] oraz [...] o powierzchni około 500 m2 każda, był art. 95 pkt 7 Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm., dalej "u.g.n."). Przepis ten, obowiązujący zarówno w momencie wydawania decyzji podziałowej jak i obecnie, dopuszcza podział nieruchomości niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli podział nieruchomości ma nastąpić w celu wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. Dokończenie przez skarżącą budowy dwóch połączonych ze sobą budynków mieszkaniowych w zabudowie bliźniaczej jest warunkiem korzystania z tych budynków. Skoro zatem decyzja zatwierdzająca podział działek stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji i prawomocna, to nie ma podstaw do kwestionowania zgodności z prawem pozwolenia na budowę oraz zamiaru dokończenia prac budowlanych. 5. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] marca 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatowego w S. z [...] lutego 2018 r. Organ odwoławczy wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 pr.bud. Organ drugiej instancji stwierdził, że z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednoznacznie wynika, iż przedmiotowe działki budowlane o nr ewid. [...] i [...] znajdują się na terenie oznaczonym jako [...] dopuszczającym minimalną powierzchnię działki wynoszącą 1.500 m2. Natomiast nieruchomości objęte wnioskiem o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę posiadają powierzchnię mniejszą (odpowiednio 549 m2 oraz 574 m2). Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że pierwotne działki stanowiły powierzchnię: działka nr [...] – 0,0921 ha, działka nr [...] – 0,0579 ha, a działka nr [...] – 0,1500 ha. Zatem usytuowanie dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na działkach nr [...],[...],[...] w miejscowości C. objętych pozwoleniem na budowę nr [...], tj. przed podziałem ww. działek, stanowiło zabudowę, która obejmowała jednocześnie wszystkie trzy ww. działki. Natomiast w wyniku zmian dokonanych w związku z podziałem, przedmiotowe dwa budynki mieszkalne w zabudowie bliźniaczej usytuowane są na nowopowstałych działkach o nr [...] i [...] w taki sposób, że nawet sumując powierzchnię obu tych działek (0,1123 ha), ich wielkość jest niezgodna z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji. W związku z powyższym, Wojewoda [...] stwierdził, że zaskarżona decyzja Starosty [...] z [...] lutego 2018 r. nie narusza prawa, w związku z czym nie ma podstaw do jej zmiany bądź uchylenia. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji skarżąca pismem z 20 kwietnia 2018 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływa na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy w realiach niniejszej sprawy zostały spełnione wszelkie przesłanki do przeniesienia tego pozwolenia na budowę, w związku z czym organ powinien był uchylić decyzję Starosty i orzec co do istoty sprawy; b) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy w realiach niniejszej sprawy zostały spełnione wszelkie przesłanki do przeniesienia tego pozwolenia na budowę; c) art. 16 k.p.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie za organem pierwszej instancji, że decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości nie wiąże organu właściwego do przeniesienia pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy decyzja ta jest ostateczna i prawomocna; d) art. 12 k.p.a. poprzez pozbawienie strony prawa do szybkiego załatwienia sprawy; e) art. 6 i 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób skutkujący utratą zaufania obywateli do organów państwa, w szczególności poprzez brak rzetelnej i wnikliwej oceny materiału zgromadzonego w sprawie; 2) przepisów prawa materialnego, które miało wpływa na wynik sprawy, a mianowicie : a) art. 40 ust. 1 pr.bud. poprzez jego błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu pierwszej instancji odmawiającej przeniesienia pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki niezbędne do przeniesienia pozwolenia na budowę; a) naruszenie art. 95 pkt 7 u.g.n. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu pierwszej instancji odmawiającej przeniesienia pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy decyzja Wójta Gminy S. z [...] maja 2012 r. zatwierdzająca podział nieruchomości, wydana na podstawie powołanego przepisu, wyłączyła w zakresie w niej uregulowanym postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] listopada 2005 r., w zakresie minimalnej powierzchni działki budowlanej – co miało istotny wpływ na wynik sprawy. 7. Odpowiadając w dniu 7 maja 2018 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. 8. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że niewątpliwie doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.". Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. 9. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego w S. uznając, że obie decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W szczególności, w opinii Sądu, w przypadku decyzji organu pierwszej instancji doszło do naruszenia art. 40 ust. 1 pr.bud. Przepis ten stanowi bowiem, że organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji, oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2. Wykładnia systemowa powołanego przepisu wskazuje, że organ architektoniczno-budowlany nie dysponuje swobodnym uznaniem w przypadku złożenia wniosku o przeniesienie pozwolenia na budowę na inny podmiot. Organ taki ma obowiązek sprawdzić, czy są spełnione formalne warunki przeniesienia, wymienione w art. 40 ust. 1 pr.bud. Jeśli warunki te są spełnione, organ ma obowiązek (co explicite wskazuje przepis) przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu. Jednocześnie brzmienie przepisu przesądza, że mamy do czynienia z zamkniętą listą warunków i z zasadniczo ograniczonym zakresem postępowania prowadzonego przez organ w związku z wnioskiem o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę. Orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie doprecyzowuje treść normy prawnej wynikającej z art. 40 ust. 1 pr.bud. Po pierwsze, wskazuje się, że przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę może nastąpić w dowolnym momencie trwania procesu inwestycyjnego, czyli od momentu, kiedy decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna, aż do dnia, w którym zostało wydane, przez właściwy organ, pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego będącego przedmiotem pozwolenia na budowę (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1667/11). Jeśli więc w okolicznościach rozpatrywanej sprawy stwierdzamy, że oryginalny inwestor, na rzecz którego zostało wydane pozwolenie na budowę z 2008 r., dokonał zbycia części nieruchomości obejmującej niedokończony obiekt budowlany, to nabywca zabudowanej nieruchomości będzie uprawniony do kontynuowania robót budowlanych tylko wtedy, gdy zostanie na niego przeniesiona decyzja o pozwoleniu na budowę. Prawo nabywcy nieruchomości do przeniesienia na niego decyzji o pozwoleniu na budowę, nie wygasa tak długo, jak pozwolenie na budowę pozostaje w mocy. Po drugie i najważniejsze w rozpatrywanej sprawie, przeniesienie pozwolenia na budowę na podstawie art. 40 to jedynie zmiana inwestora, a więc zmiana ograniczona niemal wyłącznie do strony podmiotowej stosunku prawnego. Uczynione wyżej zastrzeżenie, że w niewielkim zakresie jest to zmiana dotycząca elementów przedmiotowych bierze się z faktu, że podmiot występujący o przeniesienie pozwolenia na budowę musi złożyć oświadczenie, że przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w decyzji o pozwoleniu na budowę, a także złoży oświadczenie o tym, że przysługuje mu prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Art. 40 ust. 1 pr.bud. wyraźnie wskazuje, że podmiotem zobowiązanym do spełnienia wymienionych warunków przeniesienia pozwolenia na budowę jest wnioskujący. Jednocześnie ani ze wskazanego przepisu, ani z innych przepisów ustawy Prawo budowlane nie wynika, aby organ był wyposażony w kompetencje do merytorycznego badania treści wcześniejszego pozwolenia na budowę, innych uwarunkowań prawnych lub faktycznych pozwolenia na budowę bądź dalszych okoliczności (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1297/17; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 112/05 oraz z 12 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2205/17; a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 września 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 641/17). Powyższe reguły odniesione do okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy prowadzą do wniosku, że organ pierwszej instancji nie miał podstaw prawnych dla odmowy przeniesienia pozwolenia na budowę na skarżącą. Skarżąca wnioskując o przeniesienie pozwolenia na budowę złożyła organowi wszystkie oświadczenia, które są wskazane w art. 40 ust. 1 pr.bud. Ponieważ nie występowały żadne okoliczności mogące sugerować sfałszowanie któregokolwiek dokumentu lub popełnienie w związku z tym przestępstwa, organ pierwszej instancji miał obowiązek przeniesienia pozwolenia na budowę na skarżącą. Powtórzmy, powoływane wyżej orzecznictwo sądów administracyjnych wyraźnie stwierdza, że wszczęcie postępowania na podstawie art. 40 ust. 1 pr.bud. nie może prowadzić do ponownej oceny bądź wzruszenia pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, przesłanką odmowy przeniesienia pozwolenia na budowę nie mogły być również dokonane wcześniej zmiany działek na których prowadzona była i miała być nadal prowadzona budowa dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej. W każdej decyzji o pozwoleniu na budowę należy wskazać działki, na których inwestor zamierza prowadzić roboty budowlane. Wynika to m.in. z art. 34 ust. 3 pr.bud. (elementy konieczne projektu budowlanego) a także art. 32 ust. 4 pkt 2 (obowiązek złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do określonej nieruchomości). Sądu nie przekonuje jednak interpretacja, że oznaczenie geodezyjne (numeracja) działek, na których ma być realizowana budowa, a także wymiary i położenie tych działek powinno być uznane za "warunki zawarte w decyzji o pozwoleniu na budowę", o których mowa w art. 40 ust. 1 pr.bud. Wykładnia celowościowa wskazanego przepisu sugeruje raczej, że za warunki zawarte w decyzji należy uznawać takie okoliczności, których późniejsze spełnienie zależy od inwestora. Warunki takie, typu prowadzenie dziennika budowy, zapewnienie bezpieczeństwa robót budowlanych itp. są zwykle w formularzu decyzji o pozwoleniu na budowę szczegółowo wypisane. W rozpatrywanej sprawie nie powinno się twierdzić, że oświadczenie o akceptacji warunków pozwolenia na budowę złożone przez skarżącą było wadliwe z uwagi na dokonany wcześniej podział, zmianę powierzchni oraz zmianę granic działek. Decyzja o nowym ukształtowaniu działek obejmujących budowę budynków mieszkalnych rozpoczętą na podstawie pozwolenia na budowę z 2008 r. została wydana w 2012 r., czyli w okresie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2005 r. Jednocześnie w decyzji podziałowej wyraźnie wskazano, że powierzchnia nowo utworzonych działek nr ewid. [...] oraz [...] jest mniejsza niż przewiduje to miejscowy plan, ale rozwiązanie takie jest dopuszczalne ze względu na art. 95 pkt 7 u.g.n. Decyzja ta stała się ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. W związku z tym należy przyjąć, że organ architektoniczno-budowlany rozpatrujący wniosek o przeniesienie pozwolenia na budowę, był tą decyzją związany. Kwestionowanie zatem zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, zgodności powierzchni działek z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowiło naruszenie prawa. 10. Sąd uznał także, że nietrafne jest rozumowanie zawarte w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji powołujące wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 27 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 357/15. Zdaniem Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę należy bowiem dostrzec istotną różnicę między okolicznościami faktycznymi istotnymi dla sprawy rozstrzygniętej ww. wyrokiem WSA w Krakowie, oraz rozpatrywaną sprawą. W przypadku wyroku z 27 maja 2015 r. Sąd badał dopuszczalność przeniesienia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy przedmiotem przeniesienia miała być tylko jedna z działek powstałych po podziale prawnym i geodezyjnym. Oznaczało to zatem, że na pozostałej działce jej właściciel mógłby podjąć odrębne działania inwestycyjne. W takim przypadku, rzeczywiście niezbędne jest wyjaśnienie, czy podział nieruchomości pozwala na spełnienie warunków prowadzenia prac budowlanych na każdej z nowych działek, przewidzianych przez prawo budowlane lub miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny jest zdecydowanie odmienny. Budynek mieszkalny wybudowany przez poprzedniego właściciela działek inwestycyjnych i doprowadzony do stanu surowego istnieje już i nie ma możliwości podjęcia jakichkolwiek nowych, nieznanych organowi zamierzeń inwestycyjnych. Obowiązek prowadzenia postępowania wyjaśniającego, które w istocie rzeczy polegałoby na ponownej kontroli legalności pozwolenia na budowę jest nieuzasadniony. W wyniku przeniesienia pozwolenia na budowę nie pozostanie żadna działka, która mogłaby być przedmiotem przyszłej inwestycji. Nie ma zatem uzasadnienia dla kontroli decyzji podziałowej i innych aktów administracji ze względu na potencjalne przyszłe działania inwestorów. Natomiast zamierzeniem skarżącej jest jedynie dokończenie budowy budynku rozpoczętego na podstawie ważnego pozwolenia na budowę przez poprzedniego inwestora. W tym stanie rzeczy nie ma uzasadnienia dla kontroli merytorycznej pozwolenia na budowę, zwłaszcza dla badania jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć przy tym należy, że przedmiotowe pozwolenie na budowę zostało wydane w 2008 r., a jednocześnie w pozwoleniu na budowę uznano projekt budowlany za zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 2005 r. Z powyższych ustaleń wynika zatem, że decyzja organu pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie została wydana z naruszeniem prawa. 11. Niezależnie od przedstawionych wyżej niezgodności między decyzjami organów pierwszej i drugiej instancji, a przepisami prawa budowlanego oraz ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami, Sąd uznał, że wskazane decyzje powinny zostać uchylone z powodów, które można nazwać funkcjonalnymi lub pragmatycznymi. Gdyby bowiem obie wskazane decyzje zostały utrzymane w mocy w wyniku oddalenia skargi, to mielibyśmy do czynienia z sytuacją pata. Wcześniejszy inwestor, który uzyskał pozwolenie na budowę nie jest już bowiem zainteresowany kontynuowaniem i dokończeniem prac budowlanych, a ponadto nie ma już prawa do prowadzenia prac na nieruchomości, która nie stanowi już jego własności. W 2012 r., po wydzieleniu nowych działek wskazaną wyżej decyzją podziałową nowoukształtowana nieruchomość inwestycyjna została sprzedana skarżącej. Z drugiej strony właścicielka nieruchomości na której zlokalizowane są dwa niedokończone budynki mieszkalne w zabudowie bliźniaczej nie może podjąć prac budowlanych, gdyż nie dysponuje pozwoleniem na budowę. Odmowa przeniesienia pozwolenia na budowę powoduje bowiem, że status inwestora przysługuje nadal poprzedniemu właścicielowi. Oznaczałoby to, że prawo właściciela nieruchomości do prowadzenia prac budowlanych zgodnie z przepisami prawa nie może być realizowane z powodów całkowicie od niego niezależnych. Taki stan rzeczy nie zasługuje na ochronę prawną. 12. W ocenie Sądu odmowa przeniesienia pozwolenia na budowę na skarżącą została również wydana przez organ pierwszej instancji i utrzymana w mocy przez organ odwoławczy z naruszeniem przewidzianego w art. 8 § 1 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Trzeba bowiem dostrzegać, że budowa ww. dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej została rozpoczęta na podstawie ważnego pozwolenia na budowę i nabywca nieruchomości, na których znajdują się niedokończone obiekty dąży do zakończenia prac. Jednocześnie podział działek inwestycyjnych i nowe ich ukształtowanie stanowią konsekwencje wydanej w 2012 r. decyzji Wójta Gminy S. zatwierdzającej podział nieruchomości. Dokonany podział działek przewiduje mniejsze powierzchnie każdej z działek w porównaniu z parametrem wynikającym z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odstępstwo takie zostało wszakże przez organ administracji uznane za dopuszczalne na podstawie art. 95 pkt 7 u.g.n. Nie może zatem organ administracji architektoniczno-budowlanej kwestionować legalności i skuteczności ostatecznej decyzji wójta tylko dlatego, że inaczej interpretuje przepis ustawy (art. 95 pkt 7 u.g.n.). Dlatego też, zdaniem Sądu obie decyzje należało uznać za niezgodne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych. Należy przy tym dodać, że respektowanie zasady ochrony zaufania obywateli do władz publicznych znajduje silną podstawę we wskazanym przepisie oraz w przepisach Konstytucji RP. Art. 8 k.p.a. został bowiem zmieniony ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. (z mocą od 1 czerwca 2017 r.) w ten sposób, że organy administracji zostały zobowiązane do respektowania zasad proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji), bezstronności (art. 2 Konstytucji) i równego traktowania (art. 32 ust. 1 Konstytucji). Rozpatrując wniosek skarżącej o przeniesienie pozwolenia na budowę organy administracji powinny zatem dokonywać wykładni przepisów ustawowych, na przykład art. 40 ust. 1 pr.bud. i art. 95 pkt 7 u.g.n., aby podejmowane decyzje były zgodne ze standardami konstytucyjnymi, włącznie z zasadą demokratycznego państwa prawnego. 13. Prowadząc ponownie postępowanie na podstawie wniosku skarżącej o przeniesienie pozwolenia na budowę Starosta Powiatowy w S. dokona ponownie sprawdzenia kompletności i prawidłowości ww. wniosku i wyda odpowiednią decyzję administracyjną. Prowadząc postępowanie w tej sprawie organ uwzględni przy tym sposoby wykładni przepisów znajdujących zastosowanie szeroko omówione w uzasadnieniu wydanego wyroku. 14. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. a także na podstawie art. 135 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., czyli jak w pkt II wyroku.