VII SA/Wa 979/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, , Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi H. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] lutego 2018 r. znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji", "organ odwoławczy"), mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania H. Z. (dalej: "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") z [...] grudnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z [...] listopada 2013 r. nr [...] Starosta [...] (dalej: "Starosta") zatwierdził projekt budowlany i udzielił I. D. oraz J. D. (dalej: "uczestnicy postępowania", "inwestorzy") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową wraz z instalacjami wewnętrznymi oraz utwardzeniem terenu; zjazdu publicznego; miejsc parkingowych; zbiornika szczelnego na nieczystości ciekłe; przyłącza wodociągowego z istniejącego wodociągu lokalnego; kanalizacji opadowej oraz studni chłonnej; rozbiórkę sieci elektroenergetycznej napowietrznej 0,4 kV i budowę sieci elektroenergetycznej kablowej 0,4 kV na działkach o nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - obręb [...], gmina [...], powiat [...]. Skarżąca nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją Starosty z [...] listopada 2013 r. Pismem z 15 maja 2017 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji jako niezgodnej z obowiązującym w dacie jej wydania miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Swój interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty wywiodła z tytułu przysługującego jej prawa współwłasności do działek o nr ewid.: [...], [...], [...], [...], położonych w miejscowości [...], gmina [...] (co potwierdza księga wieczysta o nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych), a także do działek o nr ewid. [...] i [...], położonych w miejscowości [...], gmina [...] (co potwierdza księga wieczysta o nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych). Skarżąca jest ponadto współwłaścicielką działek o nr ewid. [...] i [...], położonych w miejscowości [...], gmina [...] (co potwierdza księga wieczysta o nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych) oraz działek o nr ewid.: [...], [...], [...], [...], położonych w miejscowości [...], gmina [...] (co potwierdza księga wieczysta o nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych). Decyzją z [...] grudnia 2017 r. Wojewoda, mając za podstawę art. 105 § 1 w zw. z art. 156 § 1 oraz art. 157 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 16 art. ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), a także art. 80 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; dalej: "p.b."), umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, stwierdzając brak interesu prawnego skarżącej w kwestionowaniu rozstrzygnięcia Starosty. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, powołaną na wstępie decyzją GINB utrzymał w mocy decyzję Wojewody. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GINB wskazał, że najbliżej położonymi działkami skarżącej, w stosunku do spornej inwestycji są niezabudowane działki o nr ewid. [...] i [...]. Projektowany budynek o wysokości 12 m (vide projekt budowlany, przekrój BB i CC str. 30 i 31) znajduje się w odległości ok. 15 m od granicy działki o nr ewid. [...] i 12,90 m od granicy działki o nr ewid. [...]. Od pozostałych działek skarżącej przedmiotowa inwestycja oddalona jest w znacznie większej odległości. Projektowany zbiornik na nieczystości ciekłe o pojemności 7,5 m3 (vide projekt budowlany str. 12) usytuowany jest w odległości 14,13 m od granicy działki o nr ewid. [...] i 9,4 m od granicy działki o nr ewid. [...], zaś projektowana studnia chłonna usytuowana jest w odległości ok. 25 m od granicy działki o nr ewid. [...] i ok. 8,5 m od granicy działki o nr ewid. [...]. Z kolei miejsca parkingowe zostały zaplanowane w odległości ok. 26 m od granicy działki o nr ewid. [...] i ok. 29 m od granicy działki o nr ewid. [...]. Wobec takiego położenia inwestycji, organ odwoławczy uznał, że nieruchomości należące do skarżącej nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym m.in. w oparciu o przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"). Zdaniem organu II instancji, sporne przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń w zakresie możliwości zagospodarowania działek skarżącej o nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Innymi słowy, skarżąca może bez przeszkód zagospodarować działki będącą jej własnością, ponieważ kwestionowana przez nią inwestycja w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu podniesienia rzędnej terenu oraz zmiany kierunku odpływu wód opadowych oraz wód ze źródeł, GINB stwierdził, iż zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Dokumentacja projektowa nie przewiduje bowiem zmiany ukształtowania terenu oraz zmiany spływu wód powierzchniowych. W projekcie zagospodarowania terenu oznaczono warstwice terenu inwestycyjnego (wynoszące: 400.5; 400.0; 399.5 npm) i działek skarżącej (wynoszące: 401.5; 401 npm), z których wynika, iż spływ wód jest przewidziany z działek skarżącej w kierunku działek inwestycyjnych, a nie odwrotnie. Na zmianę tego kierunku nie ma wpływu projektowana niwelacja terenu wokół projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową do poziomu 400.0 npm. W świetle materiału dowodowego nie jest zasadny zarzut odprowadzania wód i ścieków na grunty sąsiednie. W kwestii zarzutu "wybudowania obiektu o przeznaczeniu ściśle komercyjnym, w którym prowadzony będzie dom weselny", organ odwoławczy wskazał, że zarzut ten dotyczy sfery realizacji i użytkowania obiektu, a nie udzielenia pozwolenia na budowę. Tym samym nie ma wpływu na ocenę legitymacji skarżącej do kwestionowania decyzji Starosty. Organem właściwym w sprawie wykonania inwestycji niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę jest właściwy miejscowy powiatowy inspektor nadzoru budowanego. Organ II instancji dodał, że immisje (uregulowane w art. 140 i art. 144 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - Dz. U. z 2016 r., poz. 380 ze zm.) same w sobie mogą być źródłem wyłącznie roszczeń o charakterze cywilnoprawnym. Do uznania skarżącej za stronę postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na budowę, muszą zostać powiązane z przepisem prawa budowlanego, który w związku z działaniem inwestora spowodował ograniczenie jej prawa do zagospodarowania jej nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem - na tym bowiem polega istota konstrukcji "obszaru oddziaływania obiektu" w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. Tymczasem przedmiotowa inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości należących do skarżącej. Powyższa decyzja GINB z [...] lutego 2018 r. stała się przedmiotem skargi skarżącej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak realizacji zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy zgodnie z wymogami procedury administracyjnej, gdyż organ II Instancji nie dokonał szczegółowej analizy materiału dowodowego mającego na celu ustalenie stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, 2) art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która nie tłumaczy w sposób dostateczny wydanego rozstrzygnięcia, 3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ II Instancji do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu przez odwołującą, 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji, zamiast jego uchylenia, 5) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. poprzez uznanie, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z [...] listopada 2013 r. skarżąca nie jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w sferze oddziaływania inwestycji, której dotyczy ww. rozstrzygnięcie w przedmiocie pozwolenia na budowę, 6) norm prawa miejscowego wskutek niezgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody z [...] grudnia 2017 r. odpowiadają prawu. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżąca nie była stroną w postępowaniu administracyjnym zakończonym kwestionowaną decyzją ostateczną. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę pojęcie strony, o której mowa w art. 28 k.p.a. (każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek), zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 p.b. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei w myśl art. 3 pkt 20 p.b. przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepis art. 3 pkt 20 p.b. in fine ma zasadnicze znaczenie dla jego interpretacji. Ustawodawca powołuje się bowiem nie tylko na przepisy odrębne jako źródło uprawnień właściciela działki sąsiedniej, ale wyraźnie wskazuje na takie przepisy, które są nośnikiem prawnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu otaczającego inwestycję. Innymi słowy, chodzi o przepisy regulujące relację projektowanego obiektu budowlanego względem otoczenia, ograniczając możliwość jego zagospodarowania (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1285/16; orzeczenia sądów administracyjnych są publikowane w internetowym zbiorze orzeczeń na stronie Naczelnego Sądu Administracyjnego: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem uznanie danego właściciela nieruchomości za stronę postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę musi poprzedzać ustalenie, czy należąca do niego nieruchomość znajduje się na terenie wyznaczonym na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego w otoczeniu spornej inwestycji. Przy czym przepisy te wprowadzają związane z inwestycją ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Należy też rozróżnić dwa pojęcia, a mianowicie: "oddziaływanie na nieruchomość" i "oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie". Jedynie tylko drugie z tych pojęć będzie stanowiło podstawę do ustalenia interesu prawnego strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Natomiast sama tylko potencjalna, teoretyczna możliwość ograniczeń w sposobie zagospodarowania działki wskutek powstania w sąsiedztwie obiektu budowlanego nie wystarcza do zaliczenia tej działki w obręb oddziaływania obiektu (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalej: "NSA" z 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1772/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 205/13 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 14 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 62/12). W świetle wyż. cyt. art. 28 ust. 2 p.b. przymiot strony właściciela nieruchomości sąsiedniej w stosunku do działki inwestora nie wynika jedynie z ochrony przysługującego mu prawa własności, ale z tego, czy stanowiąca jego własność nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanej inwestycji. Sam fakt bycia właścicielem działki sąsiedniej nie jest wystarczający. Jeżeli dana nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanej inwestycji, to nie jest naruszone prawo własności tej nieruchomości (vide wyroki NSA z 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 17/15 oraz z 13 stycznia 2017 r., sygn. II OSK 1229/15). W sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym, ustalenie interesu prawnego następuje także we wskazany sposób, a więc przy uwzględnieniu kręgu podmiotowego określonego w art. 28 ust. 2 p.b. Tryb nadzwyczajny nie zmienia bowiem tego, że nadal mamy w takiej sprawie do czynienia z "kontrolą" udzielonego pozwolenia na budowę (vide wyrok NSA z 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 598/06 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca jest współwłaścicielką 12 działek położonych w miejscowości [...], gmina [...] o nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], dla których księgi wieczyste prowadzi Sąd Rejonowy w [...] ([...] Wydział Ksiąg Wieczystych). Względem kwestionowanej inwestycji najbliżej położone są niezabudowane działki o nr ewid. [...] i [...]. Projekt budowlany wskazuje, że planowany budynek o wysokości 12 m znajduje się w odległości ok. 15 m od granicy działki o nr ewid. [...] i w odległości 12,90 m od granicy działki o nr ewid. [...]. Od pozostałych działek skarżącej inwestycja jest znacznie bardziej oddalona. Natomiast projektowany zbiornik na nieczystości ciekłe o pojemności 7,5 m3 usytuowany jest w odległości 14,13 m od granicy działki o nr ewid. [...] i w odległości 9,4 m od granicy działki o nr ewid. [...]. Z kolei przewidziana w projekcie studnia chłonna położona jest w odległości ok. 25 m od granicy działki o nr ewid. [...] i w odległości ok. 8,5 m od granicy działki o nr ewid. [...]. Planowane miejsca parkingowe usytuowane zostały w odległości ok. 26 m od granicy działki o nr ewid. [...] i w odległości ok. 29 m od granicy działki o nr ewid. [...]. Stosownie do § 12 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. W niniejszej sprawie najmniejsza odległość projektowanego obiektu od granicy działki skarżącej (o nr ewid. [...]) wynosi 12,90 m. Według § 12 ust. 5 rozporządzenia, sytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2-4 (przepisy te przewidują m.in. odległość mniejszą niż 1,5 m budynku od granicy działki oraz przyleganie budynku bezpośrednio do granicy działki), powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. W omawianej sprawie takie okoliczności nie zachodzą. Przepisy § 19 rozporządzenia normujące odległości miejsc postojowych od okien budynków oraz od granicy działki budowlanej jako największą z wymaganych odległości przewidują 20 m, podczas gdy projektowane miejsca parkingowe usytuowane zostały w odległości ok. 26 m od granicy działki skarżącej o nr ewid. [...] i w odległości ok. 29 m od granicy jej działki o nr ewid. [...]. Zgodnie z § 36 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m3 powinna wynosić co najmniej 7,5 m od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego. Planowany zbiornik na nieczystości ciekłe o pojemności 7,5 m3 usytuowany jest w odległości 9,4 m od granicy działki skarżącej o nr ewid. [...] i w odległości 14,13 m od granicy jej działki o nr ewid. [...]. Taka sama wymagana minimalna odległość od granicy działki sąsiedniej (tj. 7,5 m) jest przewidziana w przypadku pokryw i wylotów wentylacji z dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc większej niż 4 oraz zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe i kompostowników o pojemności powyżej 10 m3 do 50 m3 (§ 36 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia). Projektowana studnia chłonna usytuowana jest w odległości ok. 8,5 m od granicy działki skarżącej o nr ewid. [...] i w odległości ok. 25 m od granicy jej działki o nr ewid. [...]. Nie sposób uznać, aby planowana inwestycja pozbawiła skarżącą dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, energia elektryczna, telekomunikacja), czy dostępu do drogi publicznej. Nie powoduje również uciążliwości związanych z obsługą komunikacyjną; nie wpływa także na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. rozporządzenia), jak też nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji zanieczyszczeń bądź pól elekromagnetycznych. Nadto planowane przedsięwzięcie nie implikuje ograniczeń związanych z przesłanianiem budynków (§ 13 rozporządzenia), nasłonecznieniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57 rozporządzenia) bądź nasłonecznieniem pokoi mieszkalnych - w godzinach 7:00 – 17:00 (§ 60 ust. 1 rozporządzenia). Dokumentacja projektowa nie przewiduje również zmiany ukształtowania terenu bądź zmiany spływu wód powierzchniowych. Oznaczone w projekcie zagospodarowania terenu warstwice terenu inwestycyjnego (400.5; 400.0; 399.5 npm) oraz działek skarżącej (401.5; 401 npm) wskazują na spływ wód z działek skarżącej na działki inwestycyjne. Na zmianę tego kierunku nie ma wpływu niwelacja terenu wokół projektowanego obiektu do poziomu 400.0 npm. Reasumując projektowana inwestycja nie powoduje, aby skarżąca jako współwłaścicielka 12 działek była ograniczona w ich zagospodarowaniu, tj. zarówno w zabudowie ww. nieruchomości, jak również w sposobie korzystania z nich, zgodnie z ich przeznaczeniem. Zarzuty skarżącej świadczą jedynie o posiadaniu przez nią interesu faktycznego. Występuje on wówczas, gdy dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może wskazać przepisu prawa, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności organu administracyjnego (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 listopada 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 550/07). Skarżąca wskazuje na nadmierny hałas oraz zanieczyszczenia, które emitować będą pojazdy korzystające z miejsc postojowych. W tym kontekście trafnie organ stwierdził, powołując się na wyrok NSA z 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 12/08, że fakt "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b., a ewentualne przekroczenie poziomu immisji pośrednich rodzi wyłącznie roszczenie o charakterze cywilnoprawnym. Odnosząc się do uwag skarżącej w kwestii istotnych odstępstw w realizacji inwestycji względem udzielonego pozwolenia na budowę, prawidłowo GINB wskazał, iż organem władnym do kontroli wykonania inwestycji jest właściwy powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. Sąd podziela ocenę organów obu instancji, że skarżąca nie wykazała legitymacji materialnoprawnej w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym. Jeżeli w toku postępowania z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji okaże się, że wnioskodawca nie ma interesu prawnego, to organ winien umorzyć postępowanie w tej sprawie w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. (vide wyroki NSA z 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2685/12 oraz z 30 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 150/13). Orzeczenie o umorzeniu postępowania na skutek braku interesu prawnego jest rozstrzygnięciem formalnym, w którym nie dokonuje się merytorycznej oceny przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, organy obu instancji rozpatrzyły i oceniły materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji odpowiadających wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skarżącej, nie doszło też do naruszenia przepisów art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.