II GSK 4715/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2990/15 w sprawie ze skargi A. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 maja 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2990/15 oddalił skargę A. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia. Postanowieniem I instancji (Prezesa UKE), wydanym na podstawie art. 113 § 2 K.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P.t., Prezes UKE odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji Prezesa UKE z [...] czerwca 2014 r., znak: [...] (dalej: "Decyzja zmieniająca"), zmieniającej "Ofertę ramową określającą ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci TP, dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostęp do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży szerokopasmowej transmisji danych" (dalej: "Oferta SOR"), zatwierdzoną decyzją Prezesa UKE z [...] września 2010 r., znak [...], zmienioną następnie decyzją z [...] kwietnia 2011 r., decyzją z [...] października 2011 r., decyzją z [...] marca 2014 r., decyzją z [...] maja 2014 r., decyzją z [...] maja 2014 r, decyzją z [...] czerwca 2014 r., decyzją z [...] lutego 2015 r., decyzją z [...] maja 2015 r., decyzją z [...] maja 2015 r., decyzją z [...] czerwca 2015 r., decyzją z [..] lipca 2015 r. oraz decyzją z [...] sierpnia 2015 r., (dalej łącznie: "Decyzja SOR"), w zakresie wyjaśnienia, jakie opłaty abonamentowe należy uwzględnić przy naliczaniu kary umownej, o której mowa w Części I Rozdziale 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust. 1 lit. j Oferty SOR. W zaskarżonym postanowieniu Prezes UKE wskazał, że postępowanie w sprawie zainicjował wniosek Strony z [...] lipca 2014 r., w którym Strona zwróciła się do Prezesa UKE o wyjaśnienie wątpliwości co do treści Decyzji zmieniającej ww. zakresie, dotyczącym treści w następującym brzmieniu: "[...] opłaty abonamentowej za daną Usługę Regulowaną, określonej w Cenniku, za każdy rozpoczęty dzień opóźnienia w przypadku, gdy przekroczony zostanie czas usunięcia Awarii". Organ przedstawił argumentację [...] zawartą we wniosku. Prezes UKE, rozpatrując wniosek [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy z [...] lutego 2015 r., utrzymał dotychczasowe stanowisko oraz argumentację w niniejszej sprawie, wyrażone w postanowieniu I instancji. Organ wskazał, że wyjaśnienie wątpliwości jest konieczne, gdy decyzja jest niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Nie może jednak prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, nie może powodować zmian merytorycznych rozstrzygnięcia, ani pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji. Organ podkreślił, że powyższe poglądy znajdują potwierdzenie w szeregu orzeczeń wydanych na gruncie art. 113 § 2 K.p.a. Prezes UKE wskazał, że wyjaśnienie wątpliwości [...] co do treści Decyzji zmieniającej w zakresie objętym wnioskiem, miałoby polegać na wskazaniu, jakie opłaty abonamentowe należy uwzględnić przy naliczaniu kary umownej, o której mowa w przedmiotowym postanowieniu Oferty SOR. Przedmiotowe postanowienie przewiduje, iż przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu przysługuje od OPL kara umowna w wysokości: "[...] opłaty abonamentowej za daną Usługę Regulowaną, określonej w Cenniku, za każdy rozpoczęty dzień opóźnienia w przypadku, gdy przekroczony zostanie czas usunięcia Awarii". Zdaniem Prezesa UKE przytoczone powyżej postanowienia Oferty SOR są skonstruowane w sposób jasny i precyzyjny i niebudzący wątpliwości, które powinny być wyjaśnione w trybie art. 113 § 2 K.p.a. W opinii Prezesa UKE, wniosek [...] zmierza do uzupełnienia Decyzji zmieniającej poprzez wskazanie, jakie (konkretnie) opłaty abonamentowe należy uwzględnić przy naliczaniu kary umownej, co wychodzi poza treść rozstrzygnięcia zawartego w pkt I ppkt 4 sentencji Decyzji zmieniającej. Takie działanie byłoby niedopuszczalne w świetle art. 113 § 2 K.p.a., gdyż jak wskazuje się w doktrynie: "Zakres wyjaśnienia decyzji administracyjnej jest wyznaczony zakresem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia. Organ administracji publicznej nie jest uprawniony do dokonywania wyjaśnień poza granicami decyzji gdyż naruszyłoby to w ten sposób tożsamość sprawy w sensie przedmiotowym i podmiotowym. Tym samym organ nie może udzielać stronom odpowiedzi na pytania stawiane we wniosku o wyjaśnienie decyzji, które wychodzą poza jej treść i zakres oraz nie dotyczą wątpliwości co do treści decyzji". Zdaniem Prezesa UKE, wniosek [...] dotyczący wyjaśnienia wątpliwości związanych z Decyzją zmieniającą sprowadza się de facto do uzupełnienia w drodze wykładni tej decyzji, a w konsekwencji do zmiany jej merytorycznego rozstrzygnięcia przez jej uzupełnienie o treści w niej nie zawarte. Niejasny zdaniem [...], fragment Decyzji zmieniającej nie zawiera uchybień językowych (semantycznych czy syntaktycznych) lub uchybień w zakresie spójności jej treści (wewnętrznej koherencji), jak również niejasnych sformułowań, skrótów lub wyrażeń, które utrudniałyby ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Prezes UKE wyjaśnił również, że jedynym materiałem dowodowym, który może być brany pod uwagę w niniejszym postępowaniu administracyjnym jest treść rozstrzygnięcia decyzji podlegającej wyjaśnieniu oraz jej uzasadnienie. Prezes UKE nie mógł zatem w ramach prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego brać pod uwagę innych dowodów niż treść Decyzji zmieniającej. A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 16 maja 2016 r. skargę oddalił. Sąd I instancji podał, że sprawie wnioskodawca wnosił o wyjaśnienie wątpliwości co do treści Decyzji zmieniającej, w zakresie dotyczącym wysokości kary umownej w przypadku opóźnienia w usunięciu awarii, która zgodnie ze spornym zapisem Decyzji zmieniającej wynosi: "60/30 opłaty abonamentowej za daną Usługę Regulowaną, określonej w Cenniku, za każdy rozpoczęty dzień opóźnienia w przypadku, gdy przekroczony zostanie czas usunięcia Awarii". W ocenie [...], powyższe rozwiązanie powinno wyjaśniać, jakie opłaty abonamentowe należy uwzględnić przy obliczeniu wysokości kary umownej, ponieważ w Ofercie SOR występuje mnogość opłat abonamentowych, związanych z poszczególnymi usługami regulowanymi. Skarżący odwołał się do słownikowej definicji abonamentu, zgodnie z którą abonament jest to: "opłacone prawo do korzystania z jakichś usług" (sjp.pwn.pl). Na gruncie tej definicji skarżący doszedł do wniosku, że wszystkie opłaty uiszczane z góry, niejako ryczałtowo, powinny być traktowane jako opłaty abonamentowe. Należy jednak zauważyć, że w spornym zapisie kara umowna została określona w wysokości: "60/30 opłaty abonamentowej za daną Usługę Regulowaną (...)". Chodzi zatem o opłatę abonamentową za daną Usługę Regulowaną, a nie o "wszystkie opłaty uiszczane z góry, niejako ryczałtowo związane z daną Usługą Regulowaną". Sporny zapis dotyczy "opłaty abonamentowej za daną Usługę Regulowaną", w takim znaczeniu w jakim występuje ona w Ofercie SOR, a nie w znaczeniu, które nadaje jej Skarżący odwołując się do słownikowej definicji abonamentu. Z powyższych względów Sąd zgodził się ze stanowiskiem Prezesa UKE, który uznał, iż sporny zapis jest jasny i nie budzi wątpliwości. Tym samym uwzględnienie wniosku [...], prowadziłoby do uzupełnienia decyzji zmieniającej, w zakresie w jakim nie jest ona niejednoznaczna, ani dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu spornego zapisu. Zdaniem Sądu, Prezes UKE, utrzymując w mocy zaskarżonym postanowieniem, odmowę wyjaśnienia wątpliwości co do treści Decyzji zmieniającej, zawartą w postanowieniu z 5 lutego 2015 r., nie naruszył art. 113 § 2 K.p.a. Sąd uznał również, że niezasadny jest zarzut naruszenia w przedmiotowej sprawie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., przez brak wszechstronnej oceny i analizy wniosku [...] w kontekście niejasnych postanowień Oferty SOR. Podkreślenia wymaga, że w zarzucie tym skarżący odnosi się do niejasnych postanowień Oferty SOR, a nie Decyzji zmieniającej. W istocie rzeczy wątpliwości skarżącego dotyczą, treści decyzji Prezesa UKE z 29 września 2010 r., zatwierdzającej Ofertę SOR, a nie Decyzji zmieniającej. Niemniej jednak należy podkreślić, że postępowanie administracyjne w sprawach dotyczących wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji ma ograniczony zakres dowodowy. Zgodzić się należy z Prezesem UKE, że jedynym materiałem dowodowym, który może być brany pod uwagę w tego rodzaju postępowaniach, jest treść rozstrzygnięcia decyzji podlegającej wyjaśnieniu oraz jej uzasadnienie. Ze stanowiskiem tym zgodził się również Skarżący, precyzując swój zarzut i podnosząc, że decyzja ta nie została w żaden sposób przeanalizowana. Sąd, uznał, że Prezes UKE, nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Organ, odnosząc się do treści spornego fragmentu Decyzji zmieniającej, wyjaśnił swoje stanowisko, popierając je poglądami zawartymi w orzecznictwie oraz w doktrynie. Organ doszedł do wniosku, iż wątpliwości [...], co do treści Decyzji zmieniającej, są niezasadne z czym Sąd się zgodził z powyższych powodów. Sąd nie dopatrzył się również nieprawidłowości w wyrażeniu swojego stanowiska w piśmie z [...] sierpnia 2014 r. przez O. S.A., jako strony przedmiotowego postępowania administracyjnego. A. złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) naruszenie: - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 2 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez oddalenie skargi [...], podczas gdy istniały i istnieją wątpliwości co do treści decyzji, które powinny zostać wyjaśnione przez Prezesa UKE, - art. 141 § 4 p.p.s.a., które miało wpływ na wynik sprawy, przez sporządzenie uzasadnienia nieodpowiadającego wymogom, w szczególności poprzez pominięcie argumentacji Izby oraz brak odniesienia się do kluczowych aspektów dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Prezesa UKE, co w konsekwencji utrudnia lub uniemożliwia kontrolę instancyjną. Uczestnik postępowania O. S.A. z siedzibą w Warszawie złożył odpowiedz na skargę kasacyjną, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej. Urząd Komunikacji Elektronicznej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy tę ocenę poprzedzić koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem i wyjaśnieniem, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.) Ponadto zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, a jej obligatoryjnym elementem, jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (vide postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. W związku z powyższym zauważyć należy, że odwołując się do naruszenia przepisów prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygniecie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Podkreślić bowiem należy, że zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Oznacza to, że niezależnie od wskazania istoty zarzutu, autor skargi kasacyjnej winien przeprowadzić argumentację, w której wykaże wpływ tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykaże, że wpływ ten mógł być istotny dla zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Przedstawienie powyższych uwag odnoszących się do wymogów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej było o tyle zasadne, że autor skargi kasacyjnej odwołując się do podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 113 § 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości co do treści decyzji, które powinny zostać wyjaśnione przez organ oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia nieodpowiadającego wymogom, to jest pominięcie argumentacji strony wnoszącej skargę kasacyjną i brak odniesienia się do kluczowych aspektów dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Prezesa UKE. W ocenie NSA nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Strona wnosząca skargę kasacyjną stawiając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. ograniczyła się do przywołania treści wskazanego przepisu prawa i fragmentu uzasadnienia wyroku NSA z 17 lutego 2016 roku sygnatura akt II FSK 3651/13, nie wskazując, których elementów wymaganych prawem nie posiada uzasadnienie zaskarżonego wyroku, ani nie wykazując czy tak określone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd I instancji zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszystkie elementy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. W związku z powyższym należy podkreślić, że art. 141 § 4 p.p.s.a. wymienia elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu, a mianowicie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto uzasadnienie powinno zawierać wskazania, co do dalszego postępowania, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide uchwała NSA z 15.02. 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 nr 3, poz. 39, wyrok NSA z 20.08. 2009 r., II FSK 568/08, niepublikowany). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Tak więc sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem i jego uzasadnieniem nie może oznaczać, że uzasadnienie wyroku nie spełnia wymogów określonych w powołanym wyżej przepisie prawa. Również nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 113 § 2 k.p.a. Stosownie do treści art. 113 § 2 k.p.a., organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego w takim zakresie, jak w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o charakterze merytorycznym. W postępowaniu w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ ma tylko obowiązek określić żądanie strony i dokonać jego konfrontacji z treścią wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienia domaga się strona, zmierzając do oceny, czy decyzja zawiera niejasności skutkujące uznaniem, że decyzja w swej treści zawiera wątpliwości nakładające na podmiot wydający decyzję obowiązek ich wyjaśnienia. Według ukształtowanego w orzecznictwie i doktrynie poglądu instytucja wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji powinna być stosowana wtedy, gdy treść decyzji jest niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (vide wyrok NSA z dnia 30.09. 2008 r., sygn. akt II OSK 351/08). Wyjaśnienie wątpliwości w oparciu o art. 113 § 2 k.p.a. nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani też powodować merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia, czy też pozostawać z nim w sprzeczności (vide B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2000, Wydanie 3, s. 473, wyrok NSA, z dnia 21.05. 1999 r., sygn. akt I SA 1456/98, wyrok NSA z dnia 27.01. 2003 r., sygn. akt III SA 662/01). Wyjaśniając treść decyzji należy brać pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania tej decyzji. Istota i granice przewidzianego w art. 113 § 2 k.p.a. wyjaśnienia treści decyzji nie pozwalają na jego wykorzystanie do dostosowywania decyzji do zmienionego stanu prawnego. Za niedopuszczalne uznać też należy wkraczanie na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. w kwestie zastrzeżone dla trybu uzupełnienia, sprostowania, czy też zmiany decyzji. W związku z powyższym podkreślić należy, że z wniosku skarżącego o wyjaśnienie treści decyzji wynika, że dotyczy on treści decyzji Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2014 zmieniającej tzw. "Ofertę SOR" zatwierdzoną decyzją Prezesa UKE z dnia [...] września 2010 roku i zmienianą decyzjami szczegółowo opisanymi w zaskarżonym postanowieniu, w zakresie pkt I ppkt 4 Decyzji, dotyczącej zmiany postanowienia Części I Rozdziału 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust.1 lit. j Oferty SOR poprzez wyjaśnienie wątpliwości, jakie opłaty abonamentowe należy uwzględniać przy naliczaniu kary umownej, o której mowa w przedmiotowym postanowieniu Oferty SOR. Natomiast zmiana Oferty SOR w zakresie Części I Rozdział 1 pkt 1.9 ppkt 1.9.3 ust.1 lit. j Oferty SOR wskazuje na następującą treść: "60/30 opłaty abonamentowej za daną Usługę Regulowaną określonej w Cenniku, za każdy rozpoczęty dzień opóźnienia w przypadku, gdy przekroczony zostanie czas usunięcia Awarii". Zauważyć należy, że decyzja zmieniająca z 18 czerwca 2014 roku w przedstawionej części odwołuje się do opłat abonamentowych za daną Usługę Regulowaną określonych w Cenniku. Przy czym "Cennik", o którym mowa w tej części decyzji zmieniającej zawarty jest w dedykowanej części "Oferty SOR" zatwierdzonej decyzją Prezesa UKE z [...] września 2010 roku zmienianą decyzjami wymienionymi w zaskarżonym postanowieniu, który to "Cennik" nie został zmieniony treścią decyzji z [...] czerwca 2014 roku. Również pojęcia "opłata abonamentowa" czy "Usługa Regulowana" nie zostały zdefiniowane w decyzji zmieniającej z [...] czerwca 2014 roku a więc posługując się nimi w tej decyzji należy odwołać się do wcześniejszego ich definiowania we wcześniejszych decyzjach. Tak więc zestawienie treści wniosku skarżącego oraz treści spornej decyzji potwierdza zatem trafność dokonanej w tej sprawie przez organy i zaakceptowanej przez Sąd I instancji oceny, że w trybie wyjaśnienia treści decyzji skarżący zmierzał do jej uzupełnienia poprzez wskazanie wszystkich opłat abonamentowych potencjalnie branych pod uwagę przy obliczaniu kary umownej. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji, dokonane w trybie art. 113 § 2 k.p.a. może się odnosić wyłącznie do tego, co stanowiło treść decyzji w chwili jej wydania, i nie może wprowadzać jakichkolwiek nowych treści. Jak już wcześniej zostało to podkreślone w postępowaniu w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ ma tylko obowiązek określić żądanie strony i dokonać jego konfrontacji z treścią wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienia domaga się strona. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie może natomiast stanowić konkurencji, ani alternatywy dla określenia praw i obowiązków strony na podstawie prawa materialnego, bądź też dokonywać ustaleń poza treścią decyzji. Na drodze stosowania instytucji wyjaśnienia treści decyzji nie można osiągnąć uzupełnienia treści decyzji czy też jej poprawienia, nie można zmieniać decyzji, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego. Oznacza to, że wyznaczone przepisem art. 113 § 2 k.p.a. pole działania organu jest ograniczone wyłącznie do wyjaśnienia stronie zgłoszonych wątpliwości co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań, wyjaśnień bądź zastosowanych skrótów utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia (vide wyrok NSA z 13.03.2018 r. sygn. akt II OSK 2177/17, wyrok NSA z 13.03.2018 r. sygn. akt II OSK 1262/16, wyrok NSA z 24.06.2008 r. sygn. akt II GSK 211/08 - niepublikowane). W tym stanie rzeczy skoro w istocie strona skarżąca kasacyjnie upatruje w art. 113 § 2 k.p.a. możliwość uzupełnienia decyzji o treść, której ta decyzja nie zawiera to stwierdzić należy, że zasadnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu, iż w opisanej sytuacji nie jest dopuszczalne wyjaśnianie wątpliwości w trybie określonym w art. 113 § 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.