I OSK 579/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 840/16 w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. L. na rzecz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 840/16) oddalił skargę J. L. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] marca 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Powyższy wyrok wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 9 lutego 2016 r. skarżący wystąpił do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o udostępnienie mu informacji, czy w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2015 r. był poddany jakiejkolwiek inwigilacji lub był objęty kontrolą operacyjną, w szczególności podsłuchiwaniem rozmów, kontrolą korespondencji (w tym korespondencji elektronicznej), sprawdzaniem billingów albo danych geolokalizacyjnych. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. organ, wskazując na przepisy art. 5 ust. 1 i art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.) w związku z art. 27 ust. 6 i 16d, art. 28 ust. 1 i 5 oraz art. 28b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1929 ze zm. określanej dalej jako "ustawa o Agencji") i art. 104 § 1 i art. 107 § 1 K.p.a. odmówił wnioskodawcy udostępnienia żądanej informacji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył skarżący. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 K.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 i art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej utrzymał w mocy decyzję własną. W uzasadnieniu wyjaśnił, że żądane informacje mogą być udostępnione wyłącznie na wniosek uprawnionych podmiotów i w związku z prowadzeniem postępowań wymienionych w art. 39 ust. 4 – 6 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Skargę na powyższą decyzję złożył J. L., zarzucając jej naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 27 ust. 6, art. 28 ust. 1 i art. 28b ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych w zw. z art. 51 ust. 3 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP), a każdy zainteresowany takim dostępem, bez względu na jego własny, prywatny interes w jej uzyskaniu, zobowiązany jest poddać się rygorom, wynikającym z istniejących ograniczeń. Zasady udzielania informacji na temat przeprowadzonych czynności operacyjno – rozpoznawczych oraz stosowanych w związku z ich przeprowadzeniem, środkach i metodach, określa art. 39 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Informacje, o które zwrócił się skarżący nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu przewiduje szczególną procedurę ich udostępnienia, a zgodnie z art. 1 ust. 2 z dnia 6 września 2001 r. ustawy o dostępie do informacji publicznej przepisy ustaw nie mogą naruszać innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będącymi informacjami publicznymi. Nie ulega wątpliwości, że żądane informacje stanowią informację publiczną, jednakże dotyczą indywidualnej, osobistej sprawy skarżącego i zasadnie organ zakwalifikował je jako wyłączone na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz na podstawie art. 5 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 i 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. L., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. niewłaściwą wykładnię art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z 5 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 i 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych polegającą na błędnym przyjęciu, że informacja dotycząca faktu prowadzenia wobec jednostki zakończonej kontroli operacyjnej stanowi informację publiczną, niepodlegającą udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej; 2. niewłaściwą interpretację art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 27 ust. 6, art. 28 ust. 1 i art. 28b ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu polegającą na przyjęciu, iż powołane przepisy ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu przesądzają o tym, że informacje dotyczące faktu prowadzenia kontroli operacyjnej nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, podczas gdy przepisy te określają jedynie sposób prowadzenia kontroli operacyjnej i pozwalają na podejmowanie tych czynności bez wiedzy i zgody osób nimi objętych; 3. niewłaściwą wykładnię przepisów art. 39 ust. 4 – 6 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu w związku z art. 51 ust. 3 Konstytucji RP polegającą na błędnym przyjęciu, iż powołane przepisy ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu stanowią jedyną podstawę udostępniania przez Szefa ABW informacji dotyczących objęcia jednostki zakończoną kontrolą operacyjną, podczas gdy taka interpretacja narusza prawo obywatela do dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów dokumentów. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że w sprawie nie było wątpliwości co do tego, że żądane informacje mieszczą się w pojęciu informacji publicznej zawartym w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Kwestia zresztą, że informacje posiadane przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego jako centralny organ administracji rządowej (art. 3 ust. 1 ustawy o Agencji) są informacjami o charakterze informacji publicznych została już przesądzona w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 26 października 2018 r. sygn. akt I OSK 2679/16, 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1422/16, 2 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 668/16, 6 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 932/16, 27 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2187/15, 1 października 2010 r. sygn. akt I OSK 1149/10, 30 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1413/13; z dnia 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt I OSK 397/12 – orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Problem w sprawie dotyczył natomiast możliwości zastosowania przez organ przepisu art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznych w odniesieniu do informacji dotyczącej faktu przeprowadzenia przez organy Agencji kontroli operacyjnej, o której mowa w art. 27 i nast. ustawy o Agencji w stosunku do określonej osoby (w tym przypadku skarżącego). Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 w/w ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych Owe przepisy o ochronie informacji niejawnych to przede wszystkim ustawa z dnia 5 sierpnia 2010 r. ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 182, poz. 1228), dalej "uoin". W myśl jej art. 1 ust. 1, ustawa określa zasady ochrony informacji, których nieuprawnione ujawnienie spowodowałoby lub mogłoby spowodować szkody dla Rzeczypospolitej Polskiej, albo byłoby z punktu widzenia jej interesów niekorzystne, także w trakcie ich opracowywania oraz niezależnie od formy i sposobu ich wyrażania, czyli zasady m.in. klasyfikowania informacji niejawnych, organizowania ochrony informacji niejawnych, przetwarzania informacji niejawnych czy też ochrony informacji niejawnych w systemach teleinformatycznych. Z kolei art. 4 ust. 1 uoin stanowi, że informacje niejawne mogą być udostępnione wyłącznie osobie dającej rękojmię zachowania tajemnicy i tylko w zakresie niezbędnym do wykonywania przez nią prac lub pełnienia służby na zajmowanym stanowisku albo wykonywania czynności zleconych. Natomiast zgodnie z art. 5 tej ustawy, informacjom niejawnym nadaje się klauzulę "ściśle tajne", jeżeli ich nieuprawnione ujawnienie spowoduje wyjątkowo poważną szkodę dla Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 1), klauzulę "tajne", jeżeli ich nieuprawnione ujawnienie spowoduje poważną szkodę dla Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 2), klauzulę "poufne", jeżeli ich nieuprawnione ujawnienie spowoduje szkodę dla Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 3). Przy czym powyższa szkoda ma związek m.in. z utrudnieniem wykonywania czynności operacyjno - rozpoznawczych prowadzonych w celu zapewnienia bezpieczeństwa państwa lub ścigania sprawców zbrodni przez służby do tego uprawnione, zakłócenie porządku publicznego lub zagrożeniem bezpieczeństwa obywateli, utrudnieniem wykonywania zadań służbom lub instytucjom odpowiedzialnym za ochronę bezpieczeństwa lub podstawowych interesów Rzeczypospolitej Polskiej, porządku publicznego, bezpieczeństwa obywateli. W świetle poglądów doktryny, informacja jest niejawna ze względu na jej treść, oznaczenie jej odpowiednią klauzulą tajności jest tylko wskazówką dla odbiorcy do właściwej ochrony przed nieuprawnionym ujawnieniem lub zniszczeniem (zob. I. Stankowska, Ustawa o ochronie informacji niejawnych, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 16). Podobne stanowisko w tej kwestii zajmuje również orzecznictwo (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1393/12). Oznacza to, że informacja niejawna chroniona jest bez względu na to, czy osoba uprawniona uznała za stosowne oznaczyć ją odpowiednią klauzulą. Jest ona bowiem niejawna z uwagi na zagrożenia wynikające z jej treści lub sposobu jej uzyskania, a nie w następstwie kwalifikacji. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy jest to dość istotne, albowiem skarżący nie domagał się udostępnienia mu wytworzonego przez organ dokumentu zawierającego konkretne informacje, którym można by było nadać stosowną klauzulę, lecz odpowiedzi na pytania dotyczące działań organu. Żądał informacji nie istniejącej w zmaterializowanej formie, aczkolwiek dla jej udzielenia organ musiałby zapewne skorzystać ze stosownych rejestrów wniosków czy postanowień przewidzianych w Rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2013 r. w sprawie sposobu dokumentowania prowadzonej przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego kontroli operacyjnej oraz przechowywania i przekazywania wniosków i zarządzeń, a także przechowywania, przekazywania, przetwarzania i niszczenia materiałów uzyskanych podczas stosowania tej kontroli opatrzonych stosownymi klauzulami (Dz. U. 2013, poz. 1048) oznaczonych klauzulą. Nie zmienia to faktu, że informacja o prowadzeniu kontroli lub braku jej prowadzenia w stosunku do konkretnej osoby nie istnieje w zmaterializowanej formie, a zatem trudno oczekiwać, że będzie ona opatrzona stosowną klauzulą. Dlatego też dla oceny wniosku w sprawie nie miały znaczenia powołane w skardze kasacyjnej w zarzucie pierwszym przepisy art. 5 ustawy o ochronie informacji niejawnych. Okoliczność, że wadliwie powołał je również Sąd pierwszej instancji też nie miała większego znaczenia. Dla oceny możliwości udostępnienia tej informacji należało bowiem odwołać się do definicji informacji niejawnej zawartej w cytowanym na wstępie jej art. 1 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1, a ponadto do przepisów ustawy o Agencji, zwłaszcza tych, które wskazują na cele tego organu i jego zadania ustawowe realizowane za pomocą kontroli operacyjnej. Kontrola operacyjna, o której mowa w art. 27 ustawy o Agencji, której dotyczył wniosek w sprawie, jest bowiem jednym ze środków służącym do realizacji zadań Agencji, a zatem przez pryzmat tych celów i zadań powinna być dokonana wykładnia powołanego w zarzucie drugim art. 27 ust. 6 ustawy o Agencji zgodnie z którym "(K)ontrola operacyjna prowadzona jest niejawnie". W myśl ustępu pierwszego tego artykułu w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zaskarżonej decyzji: "Sąd, na pisemny wniosek Szefa ABW, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może, w drodze postanowienia, zarządzić kontrolę operacyjną – gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo będą nieprzydatne – przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych podejmowanych przez ABW w celu rozpoznania, zapobiegania i wykrywania przestępstw, o których mowa w: 1) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a,c,d,e, 2) rozdziałach XXXV-XXXVII Kodeksu karnego oraz rozdziałach 6 i 7 Kodeksu karnego skarbowego – jeżeli godzą w podstawy ekonomiczne państwa - oraz w celu uzyskania i utrwalenia dowodów tych przestępstw i ścigania ich sprawców" Zgodnie natomiast z art. 1 w/w ustawy Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego została utworzona w celu ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego i jego porządku konstytucyjnego, a do jej zadań w myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 należy "rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie przestępstw: a) szpiegostwa, terroryzmu, bezprawnego ujawnienia lub wykorzystania informacji niejawnych i innych przestępstw godzących w bezpieczeństwo państwa, b) godzących w podstawy ekonomiczne państwa, c) korupcji osób pełniących funkcje publiczne, o których mowa w art. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 216, poz. 1584 z późn. zm.), jeśli może to godzić w bezpieczeństwo państwa, d) w zakresie produkcji i obrotu towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, e) nielegalnego wytwarzania, posiadania i obrotu bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi, bronią masowej zagłady oraz środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, w obrocie międzynarodowym oraz ściganie ich sprawców". Z uwagi zatem na wagę i specyfikę zadań ABW uznać należy, że niejawną nie jest tylko treść informacji zawartej w materiałach pozyskanych w wyniku czynności operacyjno-rozpoznawczych, czy też w ramach współpracy prowadzonej z partnerami zagranicznymi, ale także sam sposób jej pozyskiwania, a nawet samo potwierdzenie faktu jej posiadania, bowiem fakt ten pośrednio może wskazywać na jedyny możliwy sposób jej uzyskania, jakim jest prowadzenie czynności operacyjno-rozpoznawczych. Wiedza w tym zakresie może mieć przecież niebagatelne znaczenie dla zorganizowanych grup przestępczych, których rozpracowywaniem zajmuje się ABW i w konsekwencji może utrudnić czy wręcz uniemożliwić organowi wykonywanie jego ustawowych działań, o których mowa w art. 1 i art. 5 ustawy o Agencji. Przez pryzmat tych przepisów zatem należy wykładać treść art. 27 ust. 6 ustawy o Agencji. Wbrew stanowisku skarżącego wskazana w tym przepisie niejawność prowadzenia kontroli operacyjnej nie może ograniczać się wyłącznie do niejawności materiałów pozyskanych w toku kontroli czyli wyniku kontroli. Skoro samo zarządzenie kontroli operacyjnej objęte jest tajemnicą, to również jej zakończenie, albowiem pośrednio ta ostatnia czynność ujawniałaby niejawny fakt jej wszczęcia. Już sama informacja, że dana osoba pozostaje czy pozostawała w kręgu zainteresowania Agencji mogłaby utrudniać realizację jej zadań polegających na zwalczaniu przestępstw godzących w bezpieczeństwo i porządek konstytucyjny państwa. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko organu i Sądu pierwszej instancji, że skarżący nie mógł uzyskać w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej jakichkolwiek informacji dotyczących przeprowadzanych przez Agencję w przeszłości kontroli operacyjnych ani w stosunku do własnej osoby, ani innych osób. Pomimo że informacje te cechuje przymiot informacji publicznych to znajduje do nich zastosowanie norma zawarta w art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z argumentacją skargi kasacyjnej podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie nie podlegała ocenia kwestia czy informacja o zakończonej kontroli operacyjnej może, czy też powinna być udostępniona osobie wobec której była prowadzona. Stanowi to zupełnie odrębne zagadnienie nie związane z dostępem do informacji publicznej. Przywołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, w szczególności postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 stycznia 2006 r. sygn. akt S 2/06 (OTK-A 2006 r. nr 1, poz. 13) odwołujące się do wyroku Trybunału z dnia 12 grudnia 2005 r. sygn. akt K 32/04, zostały podjęte na tle innej ustawy, tj. ustawy o Policji, gdzie art. 19 ust. 16 ustawy o Policji nie wykluczał możliwości informowania osoby poddanej kontroli operacyjnej o jej przeprowadzeniu. Orzeczenia te nie mogły zatem znaleźć prostego przełożenia na okoliczności niniejszej sprawy, skoro ustawa o Policji przewidywała inne uprawnienia osób kontrolowanych niż ustawa o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu, przy czym chodziło o uprawnienia tych osób, a nie dostęp do tych informacji jako publicznych. Jak podkreślał natomiast Trybunał Konstytucyjny w ww. postanowieniu: "konstytucyjne prawo podmiotowe z art. 51 ust. 4 Konstytucji odnosi możliwość sprostowania i żądania usunięcia danych do sytuacji, gdy dane te zostały <> i z tą hipotezą określoną czasowo, wiąże prawo jednostki unormowane w art. 51 ust. 4 Konstytucji". Wyjaśnić też należy, że przedmiotem powołanych orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego nie było zagadnienie wzajemnej relacji zakwestionowanych przed nim przepisów ustawy o Policji w kontekście art. 61 ust. 1 i 2 ustawy zasadniczej, lecz w kontekście jej art. 51 ustanawiającego zakaz pozyskiwania, gromadzenia i udostępniania przez władze publiczne informacji o obywatelach innych niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym (ust. 2), prawo jednostki do dotyczących jej urzędowych dokumentów i zbiorów danych (ust.3), jak również prawa żądania ich sprostowania oraz usunięcia informacji nieprawdziwych, niepełnych lub zebranych w sposób sprzeczny z ustawą (ust. 4). Trybunał analizował problem konstytucyjny konfliktu pomiędzy kontrolą operacyjną z założenia tajną, a prywatnością jednostki i jej dostępem do informacji o sobie. Zagadnienie to natomiast nie było przedmiotem rozpoznawanej sprawy. Czym innym bowiem jest prawo jednostki do pozyskania przez nią wiedzy o zakończonych wobec niej czynnościach operacyjnych na temat którego wypowiedział się Trybunał m. in. w uzasadnieniu wyroku z 30 lipca 2014 r. K 23/11, a czym innym dostęp do informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzega jakiegokolwiek związku pomiędzy przywołanymi w uzasadnieniu skargi kasacyjnej orzeczeniami Trybunału Konstytucyjnego, a przepisami powołanymi w podstawach skargi kasacyjnej, być może z tego względu, że całość uzasadnienia ogranicza się wyłącznie do wybranych fragmentów zaczerpniętych z uzasadnień orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego bez jakiegokolwiek próby ich przełożenia czy powiązania z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Samo natomiast stwierdzenie, że art. 27 ust. 6 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu jest analogiczny, jak treść art. 19 ust. 6 ustawy o Policji, który był przedmiotem wypowiedzi Trybunału w jednym z powołanych orzeczeń, nie wyjaśnia sposobu naruszenia przepisów powołanych w podstawach skargi kasacyjnej. Z tych przyczyn na podstawie art. 184 P.p.s.a. skarga kasacyjna podlegała oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 tej ustawy.